16 Απρ 2021

ΚΑΛΟ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙ

 ROMY HAUSMANN

Μετάφραση ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ

Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ    

Σελ. 410, Δεκέμβριος 2020

 

     Εντυπωσιακό είναι το ντεμπούτο της γερμανίδας R. Hausmann στο χώρο της λογοτεχνίας, με το εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ «Καλό Μου Παιδί».

     Όλα ξεκίνησαν λίγο μετά την ανατολή της νέας χιλιετίας, όταν μια νεαρή φοιτήτρια από το Μόναχο, η Λένα Μπεκ, εξαφανίστηκε μετά την αναχώρησή της από ένα πάρτι. Οι γονείς της, ο Ματίας και η Κάριν, κάνουν ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό για να την εντοπίσουν. «4.825 μέρες. Τις έχω μετρήσει και τις έχω καταραστεί μία μία. Τα μαλλιά μου έχουν ασπρίσει κι άλλο, ο παλμός της καρδιάς μου έχει γίνει ακανόνιστος. Τον πρώτο χρόνο ακολουθούσα καθημερινά την τελευταία της διαδρομή. Τύπωσα φυλλάδια και δεν άφησα κολόνα για κολόνα που να μην τα κολλήσω. Ανέκρινα μόνος μου υποτιθέμενους φίλους, ρίχνοντας και καμία σφαλιάρα όποτε χρειαζόταν. Τηλεφωνούσα πολλές φορές τη μέρα στον παλιό μου φίλο, τον Γκέρντ, τον Γκέρντ Μπρίλινγκ, που, ως γενικός αστυνομικός επιθεωρητής, ήταν επικεφαλής της ομάδας ερευνών […] Η Λένα αγνοείται εδώ και 4.825 μέρες. Και νύχτες. Δηλαδή σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια. Δεκατέσσερα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων κάθε κουδούνισμα του τηλεφώνου θα μπορούσε να σημαίνει ότι θα ακούγαμε τη μία και μοναδική είδηση που θα άλλαζε τα πάντα».

     Ώσπου, ένα βράδυ δεκατέσσερα χρόνια μετά, το πολυαναμενόμενο τηλεφώνημα έρχεται. Αυτός που τους καλεί, είναι ο γενικός αστυνομικός επιθεωρητής. «Άκου Ματίας, δεν είναι σίγουρο. Αλλά μου τηλεφώνησαν οι συνάδελφοι από το Καμ. Μια νεαρή γυναίκα έπεσε στις ρόδες ενός αυτοκινήτου σε μια δασική περιοχή κοντά στα σύνορα με την Τσεχία. Απ’ ότι φαίνεται, ονομάζεται Λένα. Υποθέτουν ότι το ατύχημα συνδέεται με κάποια υπόθεση απαγωγής, γι’ αυτό και έψαξαν στη βάση δεδομένων αγνοουμένων. Υπάρχουν ορισμένα κοινά σημεία, όπως, για παράδειγμα, η ουλή στο μέτωπο. Ωστόσο, η κοπέλα έχει υποστεί βαριά τραύματα από τροχαίο ατύχημα. Νοσηλεύεται στη Μονάδα Χειρουργικής Ατυχημάτων και αυτή τη στιγμή δεν έχει επικοινωνία με το περιβάλλον». Οι γονείς της Λένας ξεκινούν αμέσως για το νοσοκομείο του Καμ, παρά τις αντιρρήσεις του αστυνομικού. «Έπειτα από σχεδόν δεκατέσσερα χρόνια, μας χωρίζουν μονάχα εκατόν ογδόντα χιλιόμετρα από το παιδί μας». Όμως τους περιμένει μια τεράστια απογοήτευση. Η κοπέλα μοιάζει, αλλά δεν είναι η Λένα. Όταν ετοιμάζονται να επιστρέψουν, ένα νέο σοκ τους περιμένει. Στέκουν αποσβολωμένοι να κοιτούν ένα μικρό κορίτσι να περπατά στο διάδρομο του νοσοκομείου με τη συνοδεία μιας νοσοκόμα. Βρέθηκε στο χώρο του ατυχήματος και σύμφωνα με τα όσα είπε στο νοσηλευτικό προσωπικό, είναι η κόρη της τραυματισμένης γυναίκας. Είναι ολόιδια η Λένα. «Το βλέμμα της Κάριν. Το χλωμό της πρόσωπο, τα γουρλωμένα έκπληκτα μάτια της. Η Λένα, που προχωράει προς το μέρος μας στον διάδρομο κρατώντας το χέρι μιας νοσοκόμας. Το παιδί μας, η μικρή μας Λένα, το Λενάκι μου, σε ηλικία έξι ή επτά ετών». Τότε ξεκινά μια σειρά καταιγιστικών εξελίξεων…

     Όπως γράφω και στην αρχή, το πρώτο βιβλίο Hausmann, είναι εντυπωσιακό. Δίκαια μεταφράζεται σε 19 γλώσσες. Αριστοτεχνική πλοκή. Μοναδικά δομημένοι χαρακτήρες. Ένταση που κλιμακώνεται και αναπάντεχες ανατροπές. Εξαιρετική ψυχολογική σκιαγράφηση όλων χαρακτήρων. Το βιβλίο μάλιστα γίνεται τραγικά επίκαιρο στην Ελλάδα, όπου εδώ κι εβδομάδες κυριαρχούν στην επικαιρότητα περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης. Μέσα στις σελίδες του, θα βρουν απαντήσεις κι αυτοί που είτε αφελώς, είτε έχοντας δεύτερες σκέψεις στο μυαλό τους, ρωτούν «γιατί τώρα». Δείχνει πόσο δύσκολο είναι να διαχειριστεί ακόμα κι ο πιο δυνατός χαρακτήρας καταστάσεις κακοποίησης. Το μόνο που θέλω να συμπληρώσω είναι ότι σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να διαβάσετε αυτό το βιβλίο!    

12 Απρ 2021

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΡΙΚΟΥΝΑΚΗΣ


      Ο Κωνσταντίνος Τρικουνάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στα Χανιά. Είναι συγγραφέας και εραστής του απλού. Η συγγραφική του προσπάθεια είχε αιτία την ασίγαστη ανάγκη να πει πράγματα και αφορμή την πρόκληση του να δείξει ότι στην πορεία της ιστορίας δεν έγιναν όλα όπως τα πιστεύουμε. Ούτε καν ότι τα πράγματα γύρω μας λειτουργούν όπως πιστεύουμε. Αρθρογραφεί για μη μυθιστορηματικά βιβλία στο έγκυρο λογοτεχνικό site literature.gr. Ζει και εργάζεται στα Χανιά. Το πρώτο του βιβλίο, με τον τίτλο Μίστικο, διακρίθηκε για τις ιστορικές αναφορές στο 15ο διεθνές συνέδριο για την αραβοκρατία στην Ορθόδοξο Ακαδημία Κρήτης το Μάρτιο το 2019. Αποσπάσματά του διδάχτηκαν στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Κρήτης το 2018. Έργα του: «Μίστικο» (2017, Κλειδάριθμος), «Αλέξανδρος Και Εσπερία» (2020, Bell).

     Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Αλέξανδρος Και Εσπερία»;

    Έχω την πεποίθηση πως στα παραλειπόμενα της Ιστορίας, κρύβονται πληθώρα βιωμάτων που μπορούν να γίνουν καλά μυθιστορήματα. Σκαλίζοντας τους ιστορικούς της εποχής, έπεσα πάνω στο γεγονός της σύλληψης ενός κυκλώματος σαρακηνών κατασκόπων στο Μπάρι της Ιταλίας την εποχή που πραγματεύομαι. Έτσι γεννήθηκε η Εσπερία, γεννήθηκε η ιστορία της μέσα στην Ιστορία καλύπτοντας δυο βασικά ζητούμενα.

 

     Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το αυτό και ποιο είναι αυτό;

      Ξέρετε, πολλές φορές έχουμε μερικά πράγματα κατά νου, που προσπαθούμε συνειδητά να μεταφέρουμε κατά τον τρόπο που τα αντιλαμβανόμαστε. Ταυτόχρονα αρκετά εξωτερικεύονται ασυνείδητα, με μια ευστοχία που εκπλήσσει και τον γράφοντα σαν τα εντοπίσει. Επίσης πιθανό είναι τα ασυνείδητα να είναι άστοχα ή να βγάζουν κάτι λάθος. Είναι μια παγίδα για όσους εκτίθενται με γραπτό λόγο. Το κυρίως μήνυμα που θέλω να περάσω είναι πως μερικά πράγματα είναι διαχρονικά. Ο έρωτας, η επιδίωξη ισχύος, ο πλουτισμός, οι ηθικές αξίες υπήρχαν και θα υπάρχουν. Στο συγκεκριμένο έργο, η εξαπάτηση, ως μέσο να επιτευχθούν ανάλογοι σκοποί, κυριαρχεί.

     Σας αρέσει περισσότερο να γράφετε «ιστορικό μυθιστόρημα» και γιατί;

      Όχι, δεν μου αρέσει ιδιαίτερα. Μου αρέσει η πλοκή, η περιπέτεια, τα αισιόδοξα μηνύματα, η έγκυρη πληροφορία, η εσωτερικοί αγώνες των ανθρώπων. Εντελώς συγκυριακά η περίοδος της αραβοκρατίας προσφέρθηκε για όλα αυτά, συν το γεγονός πως είχε να δώσει εν πολλοίς άγνωστα και ενδιαφέροντα στοιχεία. Με την συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου («Μίστικο» από τις εκδόσεις Κλεδάριθμος, 2017), ένοιωσα το χρέος να μιλήσω για όλη την περίοδο των εκατόν τριάντα ετών περίπου που διήρκησε. Το κατά την γνώμη μου αξιόλογο υλικό έπρεπε να αποκαλυφθεί επαρκώς, σα μια δουλειά που δεν μπορούσε να μείνει μισοτελειωμένη. Οι κυλιόμενες ιστορίες λοιπόν που θα επιφορτιστούν αυτήν την υποχρέωση, θα έχουν συνέχεια.

     Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;   

     Πολύ ξεκάθαρα! Οτιδήποτε από το να μοιράζεσαι ένα ποτήρι κρασί, ως το να ανταλλάζεις σκέψεις και συναισθήματα, είναι κοινωνική δράση. Είναι πράξη, δράση, προσφορά, όλα σχεδόν ταυτόσημα μεταξύ τους. Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα και έχουμε διαπρέψει για αυτόν ακριβώς το λόγο. Θα ακούσετε κάποιους να μιλούν ως προς τα αίτια κυριαρχίας του ανθρώπου σαν είδος, για το νεοφλοιό του εγκεφάλου, για τον έναρθρο και νοήμονα λόγο, για τον αντιτακτό αντίχειρα και άλλα, μα δίχως την μεταξύ μας αλληλεπίδραση και συνεργασία, όλα αυτά θα ήταν άχρηστα. Θα πλατειάσω λίγο λέγοντας πως το πρώτο δείγμα πολιτισμού, που συνηγορεί με την άποψή μου, είναι ένα μηριαίο οστό ηλικίας εκατό χιλιάδων ετών, που αποκαταστάθηκε μετά από συντριπτικό κάταγμα. Αυτό δείχνει ότι κάποιος φρόντισε τον τραυματία να μην γίνει βορά των θηρίων, να μην πεθάνει από πείνα και κρύο. Η δυναμική της κοινωνικότητας σε όλη της την ομορφιά!

     Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;

     Νομίζω ότι σπάνια ισχύει το «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις». Κάποιοι διατείνονται πως συνηγορεί το σύμπαν, ότι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, ότι προσπαθεί κανείς αρκετά για ένα συνειδητό στόχο. Δεν θα τα ακυρώσω αυτά, μα θα δώσω περισσότερη βαρύτητα στην τυχαιότητα που θεωρώ ότι είναι ο κυρίαρχος ρυθμιστής της πορείας μας. Πώς επιλέγει κάποιος το επάγγελμά του; Το σύντροφό του, τον τόπο που θα ζήσει ή το προϊόν που θα αγοράσει; Στην περίπτωσή μου, είχα από μικρός μια έφεση αλλά δεν βρέθηκε ας πούμε η κατάλληλη στιγμή να το δουλέψω. Έγινε όψιμα έχοντας απαλλαγεί από οικογενειακές υποχρεώσεις. Διερευνώ την επίδραση που είχε μια μούσα χωρίς να έχω καταλήξει.

     Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;

     Εδώ έχουμε ένα παράδοξο. Στο πρώτο μου βιβλίο εξ αρχής δεν ήμουν ευχαριστημένος στη συνεργασία μου με τους ανθρώπους του εκδοτικού οίκου. Φαντάζομαι είναι φταίξιμο και των δύο πλευρών. Δυστυχώς αυτό συνεχίστηκε προς το χειρότερο. Όμως όταν κράτησα το αντίτυπο, μάλλον ένοιωσα πως  είχα παραδώσει την τύχη του σε λάθος ανθρώπους. Πράγμα που εξακολουθώ να πιστεύω.

   Αντιθέτως στο δεύτερο ένοιωσα επιτέλους περήφανος, ενθουσιασμένος κι αν θέλετε δικαιωμένος αφού το κείμενο έγινε αποδεκτό παρά την γνώμη της κυρίας που είχα σα μάνατζερ ότι ήθελε δουλειά ακόμα. Κι όχι μόνο, αλλά τρίτος γνωστός οίκος το ήθελε μάλιστα χωρίς επιμέλεια. Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που δεν συνεργαστήκαμε.

   Επομένως χρωστώ ένα ευχαριστώ στους ανθρώπους της Bell, που ήταν συνεργάσιμοι, ανοιχτόμυαλοι, φιλικοί και πάνω απ’ όλα αποτελεσματικοί. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει η κυρία Κατερίνα Ασήμου η επιμελήτρια του έργου για την ενδελεχή δουλειά της.

      Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;

     Μου αρέσει το «έζησαν αυτοί καλά και ‘μείς καλύτερα». Προτιμώ ένα αίσιο τέλος κάπως απότομο. Αφήνω τον αναγνώστη να αναρωτιέται αν υπάρχει συνέχεια και για τούτο έχω γίνει αποδέχτης διαμαρτυριών. Αυτό που σίγουρα όμως συμβαίνει, είναι ότι βγαίνουν όχι αλώβητοι αλλά πιο ώριμοι, συνετοί και δυνατοί. Μια διαδικασία που θα ήταν ευχή να συνέβαινε σε όλους μας.

     Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;

     Κάποια ναι και κάποια όχι. Παρότι έχουμε μάθει να τα αναγνωρίζουμε στους εαυτούς μας και στους άλλους, ο καθένας τα βιώνει με ένα μοναδικό υποκειμενικό τρόπο. Μάλιστα το ίδιο ερέθισμα (αίτιο) μπορεί να προκαλέσει διαφορετικά συναισθήματα σε διαφορετικούς ανθρώπους. Ακόμη παραπέρα, στην αλληλουχία ερέθισμα-συναίσθημα-συγκίνηση (δράση), πάλι δυο ίδια συναισθήματα μπορούν να προκαλέσουν διαφορετικές αντιδράσεις. Επιτρέψτε μου ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό. Δυο άτομα βλέπουν ένα τρίτο να κουτουλά μια πινακίδα. Ο ένας εκπλήσσεται αλλά βάζει τα γέλια, ο άλλος τρομάζει μα τρέχει να δει αν μπορεί να κάνει κάτι.

 

     Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;

     Έχω περάσει στοιχεία που θα μου άρεσε να έχω, ίσως και κάποια να υπάρχουν σε μένα χωρίς να μου είναι διακριτά. Οι ήρωες κυρίως είναι δομημένοι για να εξυπηρετήσουν τη ιστορία, χωρίς να καταφεύγω στην υπερβολή. Όμως μόνο τώρα, με αφορμή την ερώτηση, διαπιστώνω πως έχω αρκετά κοινά στοιχεία με τον Αλέξανδρο.

     Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;

     Ως, τώρα ήταν η μούσα που ανέφερα πιο πάνω. Δεν πιστεύω όμως ότι είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να σχολιάσει το κείμενο, κάτι που φαντάζομαι οι συγγραφείς επιδιώκουν διακαώς.

     Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;

     Εκείνος που θα ενστερνιστεί έστω κι ένα μικρό μέρος από ότι νέο μαθαίνει. Που θα το χρησιμοποιήσει για να γίνει καλύτερος άνθρωπος. Αυτό δεν προϋποθέτει τη συμφωνία του με τα γραφόμενα.

     Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;

     Η γραφή είναι κατά το ήμισυ εσωτερική αναζήτηση και εξωτερίκευση των συμπερασμάτων. Ναι λοιπόν, γράφοντας ανακαλύπτεις πράγματα για τον εαυτό σου, τους άλλους μα και την ίδια την φύση των πραγμάτων.

     Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;

     Δεν μπορώ να το πω. Όμως κατά τη διάρκεια της απαραίτητης έρευνας συνέβη συχνά, καθότι αυτή σε φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια.

     Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;

     Ναι. Η συγγραφή και η ανάγνωση είναι μονοσήμαντη αντιστοιχία. Η συζήτηση όμως είναι αμφίδρομη, είναι όμορφη όσο και ωφέλιμη και για τα δύο μέρη. Ακόμη περισσότερο - κάτι που μου αρέσει ιδιαίτερα- δίνει την ευκαιρία να αναπτυχτούν θέματα που  στο κείμενο δεν είχαν την τύχη.

 

     Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;

     Θα μου άρεσε, μα δεν έχει γίνει. Το αντίθετο είναι συχνό φαινόμενο και προβληματίζομαι αν πρέπει να πρέπει να περικόψω ουσία από το λόγο μου.

     Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;

     Προφανώς εννοείτε στον τρόπο γραφής. Μπορώ να αναφέρω τον Wilbur Smith για την ανάλαφρη περιπέτεια εποχής στην οποία τον θεωρώ μάγο. Ο Richard Dawkins, ο γνωστός βιολόγος διαμόρφωσε σημαντικά τον τρόπο σκέψης μου και παράθεσης γεγονότων, ιδεών και επιχειρημάτων  ώστε να είναι καθαρά, επαρκή και ισχυρά. Έχω εγκαταλείψει συχνά αναγνωστικές προσπάθειες γιατί διακρίνω ανακρίβειες ή αερολογίες. Το ίδιο ελάττωμα επεκτείνεται και στους περιγραφόμενους χαρακτήρες κάνοντάς τους εντελώς αφύσικους..

     Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;

     Η συγγραφή πότε τρέχει και πότε κολλά. Όλοι γνωρίζουν ότι συνεπικουρούν δύο παράγοντες: η έμφυτη ικανότητα και οι τεχνικές – είτε αυτοσχέδιες είτε που διδάχτηκαν. Όμως ένα σκάφος που κινείται με πανιά ξεχωρίζει από ένα που κινείται με κουπιά. Οπότε το ιδεατό είναι να υπάρχει ένα ομαλό ταίριασμα αυτών των δύο στοιχείων.

     Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

     Μα ναι! Θα ακολουθήσει σύντομα ελπίζω μια ακόμα ιστορία στην ίδια εποχή με ισχυρές αναφορές στην πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη των επιστημών τότε. Για να δελεαστεί το γυναικείο κοινό – το λέω χαριτολογώντας- χρειάζεται παράλληλα μια επίσης δυνατή ερωτική ιστορία. Τέλος να αποκαλύψω ότι για να ολοκληρωθεί το αφήγημα θα χρειαστεί και τέταρτο βιβλίο. Επίσης θα χρειαστεί για να συμπληρωθεί ο γρίφος που κρύβεται στις εικόνες των εξώφυλλων –μην αρχίσετε να ψάχνετε από τώρα!

Σας ευχαριστώ πολύ!

8 Απρ 2021

ΕΞΗΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΡΥΓΟΣ...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ-ΜΑΡΙΑ ΜΑΥΡΙΚΑΚΗ

Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ

Σελ. 350, Νοέμβριος 2020

 

     Τον βίο του και την φιλοσοφία που τον διέπει, αφηγείται στο αυτοβιογραφικό έργο «Εξήντα Χρόνια Τρύγος…», ο γνωστός οινοποιός (από πολλούς αποκαλείται «Πάπας του ελληνικού κρασιού») και πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης.

     Ο Γ. Μπουτάρης, αφηγήθηκε τη ζωή του και η συγγραφέας Μ. Μαυρικάκη, ανέλαβε να μετατρέψει τον προφορικό λόγο σε γραπτό κείμενο. Κάτι που είναι πολύ πιο δύσκολο απ’ ότι νομίζει το ευρύ κοινό. «Η ακροβασία στο όλο εγχείρημα σχετίζεται με την αποτύπωση της εκφοράς του. Μιας εκφοράς που εμπεριέχει μεγαλοσύνη και αντιφατικότητα, τελεσιδικία και διστακτικότητα. Οφείλω να σταθώ ταπεινή απέναντι στο ξετύλιγμα της αλήθειας και του μύθου του, ευγνώμων για την εμπιστοσύνη του, αλλά και θρασεία για να γίνει η δουλειά σωστά. Ανερυθρίαστα να κάνω την πένα μου φακό και να φτάσω σε μέρη ημίφωτα ή και θεοσκότεινα, όπου κρύβονται όσα θα μπορούσε να είχε πει και όσα εννοεί μέσα από τα λεγόμενά του».

     Ο Γιάννης Μπουτάρης, μιλάει για όλους και για όλα και με δεδομένο τον χαρακτήρα και τη νοοτροπία του, ο αναγνώστης είναι σίγουρος ότι δεν κρύβει λόγια. «Ψέματα λέω μόνο μικρά και αθώα, από αυτά που βοηθάνε στη ζωή και διευκολύνουν τον κοινό βίο […] Στα μεγάλα όμως ζητήματα αδυνατώ να προσποιηθώ και βρίσκομαι απροστάτευτος απέναντι στα πυρά και στις αγκυλώσεις».

     Ξεκινά από τη γέννηση του το 1942 στη Θεσσαλονίκη. Μιλά για τα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια που περνούσε ανάμεσα σε καδιά, βαρέλια και μπουκάλια στην έδρα της επιχείρησης στη Νάουσα και το κατάστημα της Θεσσαλονίκης. Τις σπουδές του στο Χημικό και την αναπόδραστη ενασχόλησή του, με δεδομένη την οικογενειακή παράδοση, με το κρασί. Για την ποιότητα του οποίου πιστεύει ότι παρά την όποια εξέλιξη της τεχνολογίας, τον κυρίαρχο ρόλο παίζει ο άνθρωπος. «Δεν αντιλέγω με την τεχνολογία πράγματι μπορείς να κάνεις θαύματα, το ερώτημα όμως είναι πως θα καταφέρεις να χωρέσεις στη φιάλη την ιδιαιτερότητα του κάθε terroir, με μηχανικό τρόπο. Για να αποδοθούν οι χάρες από τις συνιστώσες, δηλαδή από το έδαφος, τον αέρα και το μικροκλίμα, κυρίαρχος του παιχνιδιού παραμένει ο άνθρωπος. Το χέρι του οινοποιού είναι εκείνο που προσδίδει τη μοναδικότητα στην κάθε ετικέτα. Και όταν λέω χέρι, το εννοώ, μιλώ για κάτι απτό, για φυσική και όχι εικονική παρουσία».

     Περιγράφει τη «χρυσή εποχή» της επιχείρησης με τη δημιουργία κρασιών που άφησαν εποχή. Αλλά και τις προσπάθειές του για τη συνένωση και την ενεργοποίηση όλων των οινοποιών μέσα από τα συλλογικά όργανα, στη δύναμη των οποίων πιστεύει, φτάνει να λειτουργούν σωστά. Λέει για το πώς και γιατί δημιουργήθηκαν οι ξενώνες και το καταφύγιο «Αρκτούρος» στο Νυμφαίο, καθώς και για τις προσπάθειες του για τη δημιουργία μικρών επισκέψιμων οινοποιείων μέσα στους αμπελώνες σε περιοχές με ξεχωριστές ποικιλίες και οινική παράδοση. Δεν κρύβει την περιπέτειά του με τον αλκοολισμό, τη μάχη που έδωσε σε κέντρο του εξωτερικού, αφού στην Ελλάδα δεν υπήρχαν αντίστοιχες δομές και τις προσπάθειες που έκανε να βοηθήσει όσους περισσότερους εξαρτημένους μπορούσε. Μεγάλο σταθμό στη ζωή του θεωρεί τη δημιουργία του κτήματος στο Γιαννακοχώρι Νάουσας, (που σήμερα αριθμεί εξακόσια στρέμματα), την αποχώρησή του από την οικογενειακή επιχείρηση και την δημιουργία της δικής του με την επωνυμία «Κυρ-Γιάννης». Όπως και τη διεκδίκηση του δημαρχιακού θώκου της Θεσσαλονίκης, τον οποίο διατήρησε για δύο συνεχείς θητείες, από το 2011 μέχρι το 2019, για την Ιστορία της οποίας εξακολουθεί να αγωνίζεται «…ώστε να μην απωθείται στο συλλογικό ασυνείδητο αλλά να αναδύεται στην επιφάνεια η μακρά διαδρομή της πόλης μου μέσα από πολιτισμούς και θρησκείες, η γενική διοίκηση του 1912, το μακεδονικό ζήτημα, το προσφυγικό, οι καπνεργάτες, η Φεντερασιόν. Μάλιστα έχω κατεβάσει και την ατάκα «Αν δεν γνωρίζεις το παρελθόν σου, δεν μπορείς να χτίσεις το μέλλον σου» που επαναλαμβάνω συχνά». Τέλος δεν παραλείπει να ενημερώσει τους αναγνώστες του βιβλίου του, για τις ενέργειες που κάνει εδώ και είκοσι χρόνια, για την υλοποίηση του οράματός του. Δηλ. τη δημιουργία ενός αμπελώνα 500 στρεμμάτων στα πρώην βασιλικά κτήματα στο Τατόϊ και της Κιβωτού του Ελληνικού Αμπελώνα, που θα αναλάβει να διατηρήσει και να διασώσει «τις τριακόσιες πενήντα γηγενείς ποικιλίες σταφυλιού που υπάρχουν στη χώρα μας».

     Το πολύ αξιόλογο αυτό βιβλίο είναι η  εκ βαθέων εξομολόγηση μιας ιδιόμορφης προσωπικότητας και η αφήγηση μιας ζωής ξεχωριστής και συναρπαστικής σαν μυθιστόρημα. Αξίζει την προσοχή των αναγνωστών!

4 Απρ 2021

ΜΕΣΑΚΤΗ

ΜΑΚΗΣ ΜΑΛΑΦΕΚΑΣ

Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ

Σελ. 231,Ιούνιος 2020

 

     Ο συγγραφέας Μιχάλης Κρόκος, που γνωρίσαμε στο μυθιστόρημα «Δε Λες Κουβέντα» (παρουσίαση εδώ: https://bibliodiktis.blogspot.com/2019/03/blog-post.html), είναι ο κεντρικός χαρακτήρας και στο «Μεσακτή», το νέο μυθιστόρημα του Μάκη Μαλαφέκα (συνέντευξη εδώ: https://bibliodiktis.blogspot.com/2019/03/blog-post_13.html). Μεσακτή, είναι το όνομα μιας παραλίας της Ικαρίας.

     Είναι καλοκαίρι και ο Κρόκος έχει κανονίσει να πάει διακοπές με τον φίλο του Άγγελο στη Σχοινούσα. Για να βγάλει τα έξοδα των διακοπών, έχει νοικιάσει το σπίτι του για το εικοσαήμερο που θα λείπει, στο Airbnb. Παράλληλα, ψάχνει και τον εκδότη του, για να συζητήσουν για την έκδοση του νέου του βιβλίου. Κι ενώ ο εκδότης τον στήνει για μια ακόμη φορά στο ραντεβού, έρχεται το τηλεφώνημα του Άγγελου για να ολοκληρώσει την κακοτυχία. Του ανακοινώνει ότι οι διακοπές στη Σχοινούσα αναβάλλονται. Ο ανέστιος πια Κρόκος, καταλαβαίνει ότι θα αναγκαστεί να περάσει το εικοσαήμερο αντί για τις παραλίες του αιγαιοπελαγίτικου νησιού, στο… ειδυλλιακό Seat Ibiza (μοντέλο του ’90), του οποίου είναι ιδιοκτήτης.

     Προσπαθώντας να συμφιλιωθεί με την ιδέα ή να κατεβάσει κάποια καλύτερη, κατευθύνεται στην Πλάκα για να πιεί καμιά μπύρα. Εκεί τον είδε! «Είδα από μακριά μες στη βαβούρα μια γνώριμη μορφή. Κρατούσε τσάντες μια ψώνια κι έναν χαρτοφύλακα και μιλούσε στο κινητό. Κοντοστάθηκε στα δέκα μέτρα και κατέβασε λίγο τα γυαλιά του, όπως κι εγώ. Με αναγνώρισε, μου έκανε σήμα με το χέρι του ότι μιλάει μισό λεπτό, έκλεισε, με ξανακοίταξε καλά καλά και ήρθε προς το μέρος μου». Ήταν ο Βαλάντης, παλιός γνώριμος από τα χρόνια των σπουδών στο Παρίσι, εκδότης τώρα της free press εφημερίδας City Life. Μετά από μια σύντομη αναπόληση των χρόνων της νεότητας, ο Κρόκος, χωρίς καν να ξέρει τον λόγο, του εκμυστηρεύτηκε την αλληλουχία ατυχών γεγονότων που του συνέβη τη συγκεκριμένη μέρα. «Ήπια δυο τρεις γουλιές ακόμα, ανέβασα τα γυαλιά μου που γλιστρούσαν απ’ τον ιδρώτα και για κάποιο λόγο του είπα ό,τι είχε γίνει σήμερα. Ήρεμα κι ωραία. Για το βιβλίο, για τον εκδότη, για το  Airbnb και τις διακοπές μου. Του είπα μέχρι και ότι σκεφτόμουν να κοιμηθώ στο αμάξι για να βγει η ενοικίαση».

     Τότε ο Βαλάντης, του προσφέρει μια διέξοδο. Είχε ένα σπίτι στην Ικαρία. Του το παραχωρούσε για το καλοκαίρι, με την υποχρέωση να γράψει κάποια «κομμάτια» για την εφημερίδα του. «Επειδή ξέρεις να γράφεις. Βασικά, επειδή είσαι και γαμώ τους γραφιάδες. Κι εγώ θέλω μια μεγάλη καλοκαιρινή ιστορία για τη City Life. Σε συνέχειες. Με τη δική σου υπογραφή. Με παραλία και μπιτσόμπαρα και γκομενάκια μπικίνι και περιπέτειες και κυρίως: με σέρφερ. Η Μεσακτή είναι μια παραλία με μεγάλο surf community, απ’ τα μεγαλύτερα του Αιγαίου. Κι εγώ θέλω ακριβώς αυτό: μια ιστορία με σέρφερ στο Αιγαίο. Είναι και η Ικαρία, ούτως ή άλλως, το απόλυτο εναλλακτικό trend εδώ και πέντε χρόνια τουλάχιστον […] Κρατάς όλα τα λεφτά του Airbnb σου, πας τζάμπα διακοπές και σου δημοσιεύω κείμενα όλο το καλοκαίρι».

     Ο Κρόκος, έφερε κάποιες –εντελώς αδύναμες είναι η αλήθεια-αντιρρήσεις, έτσι για «την τιμή των όπλων» και αποδέχτηκε μια πρόταση που τον έβγαλε από μεγάλο αδιέξοδο. Μόνο που ποτέ δεν μπόρεσε να διανοηθεί, σε τι είδους περιπέτεια είχε μόλις μπλέξει…

     Το «Μεσακτή», είναι ένα καλοκαιρινό, καλογραμμένο μυθιστόρημα, που θα διασκεδάσει τον αναγνώστη με τις έξυπνες ατάκες, τις πινελιές (μαύρου κυρίως) χιούμορ, όσο και με την αναπάντεχη εξέλιξη της ιστορίας του.   

 

31 Μαρ 2021

1821. Η ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ

 ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΣΗΜΕΡΑ

ΑΘΗΝΑ ΚΑΚΟΥΡΗ

Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ

Σελ. 375, Φεβρουάριος 2013

     Ένα βιβλίο που γράφτηκε για παιδιά, αλλά μπορεί (και πρέπει) να διαβαστεί από ανθρώπους κάθε ηλικίας, είναι το «1821». Όπως γίνεται φανερό από τον τίτλο ακόμη, το βιβλίο αφορά τον ξεσηκωμό των Ελλήνων και τις προσπάθειες για τη δημιουργία ενός σύγχρονου κράτους. Προσπάθειες που δυστυχώς δεν ευοδώθηκαν και γι’ αυτό, η ελληνική κοινωνία παρουσιάζει τις τεράστιες παθογένειες που την ταλανίζουν.

     Η συγγραφέας, επειδή ξέρει το «κοινό» της, σε αντίθεση με τους συγγραφείς των σχολικών βιβλίων, δεν επιβαρύνει το κείμενο με ανούσιες «υπολεπτομέρειες» που ενδιαφέρουν μόνο τους ιστορικούς. Κάνει μια εξιστόρηση της επανάστασης εστιάζοντας στα κύρια γεγονότα, ενθαρρύνοντας τον αναγνώστη να σκεφτεί κι όχι να απομνημονεύει. «Φαντάσου πως στέκεις εμπρός σ’ έναν μεγάλο πίνακα με δεκάδες ρολόγια, ρολογάκια, δείκτες, χρωματιστά φώτα, καμπανάκια. Σου ζητούν να μάθεις να περιγράφεις αυτόν τον πίνακα και το βρίσκεις δουλειά πολύ δύσκολη, ανιαρή και τελείως άχρηστη. Κάτι τέτοιο μας συμβαίνει συχνά με την Ιστορία και το μάθημά της. Αυτό, λοιπόν, που θέλω εγώ είναι να σε κάνω να δεις το πώς λειτουργεί ο μεγάλος αυτός πίνακας, τι κάνει τα φωτάκια ν’ αναβοσβήνουν και τα ρολόγια να γυρίζουν και κυρίως-κυριότατα-να καταλάβεις τι μετρά ο πίνακας. Γιατί τότε θα δεις πως η Ιστορία μετρά τη ζωή μας, τη ζωή τη δική μου και τη δική σου, όχι σε κάποιο αόριστο περασμένο χρόνο αλλά σήμερα, εδώ που μιλάμε, τώρα».

     Αποφεύγει να αναπαράγει μύθους που αναπτύχθηκαν γύρω από την ελληνική επανάσταση-που δυστυχώς είναι ευρέως διαδεδομένοι και παραδεκτοί ως αδιαμφισβήτητες αλήθειες-ενώ δεν διστάζει να κατακρίνει κάποιες πράξεις πρωταγωνιστών όταν χρειάζεται, όταν θεωρεί ότι έσφαλαν ή με τις πράξεις τους έβαλαν σε κίνδυνο την έκβαση του αγώνα, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Ιδιαίτερα για όσους, για να αποκομίσουν προσωπικό όφελος δε δίστασαν να εμπλακούν σε εμφύλιες διαμάχες και αντί να πολεμούν τον κοινό εχθρό, έστρεψαν τα όπλα κατά των μέχρι χθες συναγωνιστών τους.

     Μεγάλο μέρος του βιβλίου, περιγράφει τις προσπάθειες που έκανε ο πρώτος Έλληνας Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας να δημιουργήσει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Ο μόνος-κατά την ταπεινή προσωπική μου άποψη-έλληνας πολιτικός που έβαλε πάνω από το προσωπικό του συμφέρον, το συμφέρον της πατρίδας. Ο οποίος όχι μόνο δε χρησιμοποίησε το κράτος ως αγελάδα προς άρμεγμα και για την τακτοποίηση ημετέρων, αλλά αντίθετα διέθεσε το σύνολο της περιουσίας του, προς όφελος την Ελλάδας και των φτωχών Ελλήνων. Έφθασε σε μια ρημαγμένη από τον πόλεμο περιοχή που δεν μπορούσε ούτε τους κατοίκους της να θρέψει και προσπάθησε δουλεύοντας άοκνα, ακατάπαυστα και νυχθημερόν, να διαμορφώσει θεσμούς, στρατό, ναυτικό, υποδομές, με ελάχιστους πόρους. Όμως, οι σύγχρονοί του, αντί να τον ευχαριστήσουν, τον δολοφόνησαν. Γιατί; «Η σύγκρουση των συμφερόντων ήταν αδυσώπητη-από τη μια το κράτος που εννοούσε να δημιουργήσει ο Καποδίστριας και από την άλλη οι διάφοροι παλιοί, αλλά και νέοι, πυρήνες προνομίων και εξουσίας που του αντιστέκονταν λυσσαλέα». Τραγικό παράδειγμα οι απαιτήσεις για πολεμικές αποζημιώσεις των Υδραίων, που οδήγησαν στην πυρπόληση της ναυαρχίδας «Ελλάδα» του υποτυπώδους ελληνικού στόλου από τον Ανδρέα Μιαούλη, τον μέχρι πρότινος «φόβο και τρόμο» των Τούρκων.

     Το βιβλίο είναι εξαιρετικά γραμμένο και παρά το γεγονός ότι είναι βιβλίο ιστορίας, είναι ευκολοδιάβαστο σαν ένα καλό μυθιστόρημα. Πολύτιμο βοήθημα για όποιον θέλει να προσεγγίσει την Ελληνική επανάσταση είτε είναι παιδί είτε ενήλικος, νηφάλια, χωρίς «πατριωτικές» και εθνικιστικές εξάρσεις και μεγαλοστομίες, απογυμνωμένο από τις ανόητες μυθολογίες που έχουν στηθεί γύρω από το γεγονός, που σε βάζει να σκεφτείς και δείχνει πως το παρελθόν καταφέρνει να προσδιορίζει τον παρόν.

     Στο τέλος του βιβλίου παρατίθεται μικρός κατάλογος βιβλίων (ιστορικά, απομνημονεύματα, μυθιστορήματα) που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για περαιτέρω μελέτη.   

 

 

25 Μαρ 2021

ΤΟ 1821 ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

 ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΑΡΙΜΠΑΣ

Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ

Σελ. 757, 1995

 

     Το εμβληματικό κι «αιρετικό» τρίτομο έργο (για τη σημερινή παρουσίαση χρησιμοποίησα την επανεκτύπωση της επίτομης έκδοσης του 1995) του Γ. Σκαρίμπα, «Το 1821 Και Η Αλήθεια», προκάλεσε συζητήσεις και ξεσήκωσε αντιδράσεις από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του, πριν από σχεδόν πενήντα χρόνια.

     Η βασική ένσταση του Σκαρίμπα, είναι ότι η επίσημη ιστοριογραφία, δεν συνέλαβε την πλήρη έννοια της Επανάστασης του 1821. «Η δική μας, η «σιδερωμένη» Ιστορία δε μας έλεγε την αλήθεια ή τουλάχιστον δε μας την έλεγε ολόκληρη. Οπότε ένα απ’ τα δύο: Ή δεν την ξέρει και-ώστε-είναι αδιάβαστη, ή την ξέρει και τα «μασάει», οπότε πάλι δεν μας είναι αξιόπιστη».

     Ο συγγραφέας, που δεν είναι ιστορικός αλλά γράφει «Έχω δική μου ευθύνη και οντότητα, κρίση ιστορική και παρρησία», υποστηρίζει ότι η επανάσταση υπήρξε πρωτίστως κοινωνική και δευτερευόντως εθνικοαπελευθερωτική. Ακόμη διακηρύσσει σε όλους τους τόνους, ότι οι περισσότεροι από τους Έλληνες του εξωτερικού, αυτοί που θα ονομάζαμε σήμερα επώνυμους και κυρίως οι Φαναριώτες, δεν στήριξαν την επανάσταση στο βαθμό που επίσημη ιστοριογραφία υποστηρίζει. «Τι ήταν το Ιερατείο, οι Φαναριώτες και οι λόγιοι γύρω και πριν απ’ το 21; Ήσαν ή όχι Τουρκογλείφτες κι ενάντιοι σε κάθε ιδέα εθνεγερσίας; Μην και τραγούδαγαν τα κλέφτικα; Ή μη σπάσανε κι αυτοί στην Αλαμάνα τα σπαθιά τους; Οι οσποδάροι; Οι δραγουμάνοι; Οι νοτιώτερα, κοτζαμπάσηδες και οι «γερόντοι»; Ίσον όλη η πανούκλικη κατάρα του καιρού; Μα, ούτε για την κοινωνιολογία της επανάστασης δεν λέτε. Ή δεν την ξέρετε ή μας την κρύβετε την αλήθεια. Δεν λέτε λόγου χάρη ότι η επανάσταση δεν έγινε μόνο για τους Τούρκους (Δεν ήταν οι χειρότεροι…). Έγινε ενάντια και στο γδάρσιμο και τον κατατρεγμό απ’ τους προκρίτους-δηλαδή σύξυλου του «Τριαδικού» Τουρκοπαπαδοκοτζαμπασέικου καθεστώτος». Για να στηρίξει τους ισχυρισμούς του, εξετάζει πλήθος πηγών και παραθέτει αποσπάσματα από πολλά έργα.

     Για όσους θεωρούν υπερβολές τα όσα υποστηρίζει ο Γ. Σκαρίμπας, παραθέτω ένα απόσπασμα από μια οθωμανική έκθεση που συντάχτηκε λίγα χρόνια πριν την επανάσταση από τον Σουλεϊμάν Πενάχ Εφέντη, αξιωματούχο της Υψηλής Πύλης, που μετέβη στην Πελοπόνησσο, ειδικά για να διερευνήσει τους λόγους των διάφορων εξεγέρσεων που γίνονταν στην περιοχή. Δεν βρίσκεται στο βιβλίο που παρουσιάζω, αλλά στο «Προεπαναστατική Ελλάδα και οσμανικό κράτος» του Ν. Σαρρή και είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό: «…οι κοτζαμπάσηδες είναι εκείνοι που έχουν συμμαχήσει με τους βαλήδες (διοικητές εγιαλετίων) και τους δικαστές και τους αστυνομικούς και τους αγιάνηδες (προκρίτους) και γίνονται αιτία να τυραγνιέται ο ρεαγιάς περισσότερο απ’ όσο του είναι υποφερτό […] Και με το να εισπράττουν (άσπρα) από κατάστιχα που διανέμουν καθημερινά στους φτωχούς ρεαγιάδες τους κατάντησαν ερείπια […] (θα πρέπει) να μη γίνονται κοτζαμπάσηδες περισσότερο από ένα χρόνο […] γιατί, όταν είναι συνεχώς οι ίδιοι, δεν μένει απάτη που να μην κάνουν και καταπιέζουν σε αφάνταστο βαθμό του ρεαγιάδες». Ακόμη δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να παραθέσω ένα απόσπασμα από το βιβλίο «Η Ελληνική Επανάσταση Μέσα Από Τα Μάτια Των Οθωμανών» του Λ. Μοίρα (διαβάστε την παρουσίαση που αναρτήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα εδώ: https://bibliodiktis.blogspot.com/2021/03/blog-post.html) που δείχνει ανάγλυφα τις διαχρονικές  σχέσεις των Φαναριωτών με τους σουλτάνους. «Ο Μαχμούτ Β! το 1819 εξέδωσε έναν κανουνναμέ-καταστατικό οργανισμό-που περιόριζε σε τέσσερις φαναριώτικες οικογένειες το προνόμιο του διορισμού στα παραπάνω αξιώματα. Με αυτόν τον κανουνναμέ η Πύλη επιθυμούσε να ρυθμίσει το ζήτημα της επιλογής έμπιστων προσώπων σε ζωτικής σημασίας θέσεις, περιορίζοντας τον ενδοκοινοτικό ανταγωνισμό μεταξύ των Φαναριωτών…» (η υπογράμμιση δική μου).

     Όπως γίνεται εμφανές από τα πιο πάνω αποσπάσματα, αλλά και όσα παρατίθενται στο βιβλίο, ο συγγραφέας του δεν είχε και τόσο πολύ άδικο.

     Το βιβλίο «Το 1821 Και Η Αλήθεια», προτείνει μια διαφορετική από την κρατούσα οπτική και μια άλλη προσέγγιση στα αίτια που οδήγησαν στον ξεσηκωμό του 1821 και πρέπει να διαβαστεί από τον κάθε αναγνώστη που θέλει να εντρυφήσει στο κορυφαίο γεγονός της ελληνικής Ιστορίας, που οδήγησε στη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους. 

 

   

20 Μαρ 2021

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΟΘΩΜΑΝΩΝ


 ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΟΙΡΑΣ

Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ     

Σελ. 230, Σεπτέμβριος 2020

 

     Για την Ελληνική επανάσταση του 1821, υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία, που εξετάζει κάθε πτυχή του μεγάλου αυτού γεγονότος. Είναι βιβλία, γραμμένα από Έλληνες και ξένους ιστορικούς, αλλά κι επιστήμονες άλλων ειδικοτήτων. Ένα όμως από τα θέματα που δεν έχουν διερευνηθεί επαρκώς στην Ελλάδα, είναι το πώς προσέλαβαν οι Οθωμανοί το «Rum fesadi» (συνομωσία των Ρωμιών) ή «Yunan ihtilali» (Ελληνική επανάσταση). «Παρ’ όλη την πρόοδο της έρευνας, οι Οθωμανικές προσλήψεις της Ελληνικής Επανάστασης είναι ένα θέμα που δεν έχει διερευνηθεί πλήρως. Οι Οθωμανικές πηγές δεν έχουν μελετηθεί για μεγάλο χρονικό εύρος από τους Έλληνες ιστορικούς και μόνο τα τελευταία χρόνια με τη συστηματική μελέτη τους μπορεί να γίνει εκτίμηση και αξιολόγηση όσον αφορά την ελληνική ιστορία και επανάσταση».

     Ένα μέρος του κενού που υπάρχει στην έρευνα, έρχεται να καλύψει αυτό το βιβλίο που «Στόχος του είναι να παρουσιάσει τον τρόπο με τον οποίο ο σουλτάνος, η γραφειοκρατική ελίτ και η οθωμανική διανόηση κατανόησαν το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των Ελλήνων και να αξιολογήσει τις οθωμανικές αντιδράσεις απέναντι στο μείζον αυτό ζήτημα. Το περιεχόμενο του βιβλίου αυτού δεν αναλώνεται στην εξιστόρηση των πολεμικών συγκρούσεων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της επανάστασης, ούτε «ομνύει» στην κυρίαρχη εθνική αφήγηση. Αντιθέτως, στόχος του είναι να συμβάλει στην κάλυψη του κενού που υπάρχει όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο οι Οθωμανοί προσέγγισαν και αξιολόγησαν τα γεγονότα του Εικοσιένα».

     Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα κεφάλαια. Αρχικά δίνει μια συνοπτική περιγραφή της κατάστασης του οθωμανικού κράτους τον 18ο και αρχές του 19ου αιώνα, εξετάζει το πώς οι ιδέες της Γαλλικής επανάστασης έγιναν αντιληπτές από την οθωμανική ελίτ και το περιβάλλον του σουλτάνου καθώς και την προσέγγιση της επανάστασης του 1770 στην Πελοπόννησο και της Σερβικής επανάστασης του 1804, από την οθωμανική εξουσία.

     Το επόμενο κεφάλαιο αναφέρεται στις αντιδράσεις των Οθωμανών τα πρώτα χρόνια της επανάστασης, προσπαθεί να ερμηνεύσει τις αντιδράσεις στο κέντρο εξουσίας αλλά και την περιφέρεια, περιγράφει πως αντιμετώπισαν οι χρονικογράφοι και οι λόγιοι την επανάσταση, καθώς και πως αντέδρασαν οι Οθωμανοί στις επεμβάσεις των Μεγάλων Δυνάμεων.

     Το τρίτο κεφάλαιο αναφέρεται στο πως είδαν οι Οθωμανοί τα κορυφαία συμβάντα της Ελληνικής επανάστασης και την αντίδρασή τους στην ίδρυση του Ελληνικού κράτους.

     Τέλος στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η επίδραση της Ελληνικής επανάστασης στην πνευματική ζωή και την ιδεολογία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιήθηκαν στην διοίκηση και στη δομή της αυτοκρατορίας λόγω της επανάστασης κι εξαιτίας της δημιουργίας του Ελληνικού βασιλείου.  

     Ο συγγραφέας του βιβλίου, που είναι διδάκτωρ Οθωμανικής Ιστορίας και διδάσκει Ιστορία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, έχει πολύ καλή γνώση της νοοτροπίας και της κουλτούρας του σουλτανικού περιβάλλοντος που καθόριζε και διαμόρφωνε την «πολιτική» έναντι των υπηκόων. Η γνώση αυτή σε συνδυασμό με την μεγάλη έρευνα που έκανε σε πολλές πηγές, αρχεία και βιβλιογραφία, του επέτρεψε να γράψει μια ιδιαίτερα σημαντική μελέτη, που φωτίζει μια διαφορετική πλευρά της Ελληνικής επανάστασης.