20 Οκτ 2020

Φλλσστ, φλλσστ, φλλλσσστ

 
Φλλσστ, φλλσστ, φλλλσσστ

ΑΡΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ

Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ

Σελ. 371, Μάιος 2020

 

     Πριν από λίγους μήνες κυκλοφόρησε το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Α. Μαραγκόπουλου με τον παράξενο τίτλο «φλλσστ» (που είναι η προσπάθεια να αποδοθεί με γράμματα ο καταπραϋντικός φλοίσβος της ήρεμης θάλασσας).

     Αφηγείται την ιστορία μιας παρέας τριών ηλικιωμένων φίλων που έχουν όλοι το ίδιο όνομα Θωμάς, οι οποίοι συναντιούνται μερικές φορές την εβδομάδα σε παραλία της Βάρκιζας και κολυμπάνε χειμώνα και καλοκαίρι. Για να ξεχωρίζουν μεταξύ τους, έχουν επινοήσει προσωνύμια. Ο πρώην εργολάβος οικοδομών είναι ο «παλατάκης», ο Μανιάτης ιδιοκτήτης καντινών με «βρώμικα» είναι ο «ντέρτης» και ο πρώην ναυπηγοεπισκευαστής, συνδικαλιστής κι επαγγελματικό στέλεχος του ΚΚΕ, ο «Βόλγκας». Εκτός από την κολύμβηση επιδίδονται και στην κατανάλωση ρακής με τους ανάλογους μεζέδες, χρησιμοποιώντας για τραπέζι το κουφάρι μιας βάρκας που ξέμεινε στην ακτή και ανταλλάσοντας μεταξύ τους αστεία, ανέκδοτα, πειράγματα και ιστορίες από τη ζωή τους. «Τρεις, τέσσερις φορές την εβδομάδα, οι άνθρωποι αυτοί δοκίμαζαν το σώμα τους στο νερό κι ύστερα μαζεύονταν γύρω απ’ τη βάρκα-τάβλα πίνοντας και σχολιάζοντας τη ζωή σαν να βρίσκονταν σε οποιοδήποτε ταβερνείο». Έχοντας οικονομική άνεση με όσα συσσώρευσαν-με νόμιμους ή και λιγότερο νόμιμους τρόπους-στη διάρκεια του εργασιακού τους βίου, δεν τους απασχολούν και δεν τους αγγίζουν τα όσα συμβαίνουν στη χώρα από το 2010 και μετά, με το ξέσπασμα της κρίσης. Μόνο ένα άλλο μέλος της παρέας που προστέθηκε αργότερα, ο (επίσης συνταξιούχος) δάσκαλος Φώντας (Ξενοφών), τους τα αναφέρει όποτε του δίνεται η ευκαιρία. Γι’ αυτό και οι υπόλοιποι δεν τον καλοβλέπουν, αφού τους χαλάει την ηρεμία!

     Την μονοτονία και την καθημερινότητά τους, έρχεται να ταράξει και να ανατρέψει τον Δεκέμβριο του 2012, ένα μικρό ιστιοφόρο, το EZNL, που για να αποφύγει μια ξαφνική κακοκαιρία, καταφεύγει στον μικρό απάνεμο κόλπο όπου κάνει το μπάνιο της, η παρέα των ηλικιωμένων. Επιβάτες ένας λοστρόμος που έχει εγκαταλείψει τα ποντοπόρα πλοία, ο Νώντας και η μεξικάνα γυναίκα του Ινέθ, που πολέμησε σαν νοσοκόμα με τους Ζαπατίστας, εξ ου και το όνομα του ιστιοφόρου ENZL (Ejercito Zapatista de Liberation Nacional)!

     Οι τρεις Θωμάδες και ο Φώντας, συνδέονται φιλικά με το ζευγάρι κυρίως χάρη στον εξωστρεφή χαρακτήρα της Ινέθ. Μια γνωριμία που θα επηρεάσει την πορεία της ζωής τους όσο τίποτα μέχρι σήμερα. Που θα τους «αναγκάσει» όταν χρειαστεί, να αναθεωρήσουν συμπεριφορές, νοοτροπίες και ιδεολογίες , να κάνουν τρομακτικές υπερβάσεις, να αποκαλύψουν μυστικά, να συμμετέχουν σε ενέργειες και να κάνουν πράξεις που μέχρι τότε δεν είχε καν  περάσει από το μυαλό τους ότι θα μπορούσαν να κάνουν. Τόσο σε ηθικό, όσο και σε σωματικό επίπεδο. «Για να αντιληφθεί ο αναγνώστης την έκταση των ψυχικών συγκρούσεων που συνεπαγόταν στην ψυχοσύνθεσή τους αυτή η απόφαση θα πρέπει να σκεφτεί ότι όλοι τους ανήγαν την καταγωγή τους στον «ιστορικό πυρήνα» δύο τριών νεοελληνικών γενεών που, υπό τον εκβιασμό ενός μετεμφυλιακού, βαθιά εθνικιστικού κράτους και μιας ανεξέλεγκτης σκοταδιστικής εκκλησίας, εκπαιδεύτηκαν και εκπαίδευσαν τα παιδιά τους όχι απλώς στην τυφλή υπακοή στους θεσμούς, αλλά κυρίως στην υπέρτατη αρετή του τυφλού επί πτωμάτων συμφέροντος (κόποις κτώνται) και της άτεγκτης αδιαφορίας για τους πάντες και τα πάντα. Εδώ κάνουμε λόγο για έναν φονταμενταλιστικό κανόνα ζωής που επιβλήθηκε, αναπτύχθηκε και κληροδοτήθηκε από γενιά σε γενιά μετά τον πόλεμο […] Όμως μόνο για μια φορά, αυτή εδώ τη φορά, ας μην κάνουμε κι εμείς τις κωλοτούμπες που συνηθίζει όλος ο κόσμος. Όλοι πολεμήσαμε σ’ αυτή τη γαμοζωή να κρατήσουμε όρθιο το κεφάλι μας. Ο καθένας με τον τρόπο του. Δεν τα πουλήσαμε όλα. Και τούτη τη φορά δεν θα το μετανιώσουμε. Το λέω για να τ’ ακούσω κι εγώ: ας κάνουμε αυτό, που κανείς δεν περιμένει από τέσσερις κωλόγερους σ’ αυτή την ξοφλημένη χώρα!».

     Το «Φλλσστ», είναι ένα εξαιρετικό, ιδιαίτερο μυθιστόρημα, που κινείται σε πολλά επίπεδα, με ξεχωριστό τρόπο γραφής, που θα συναρπάσει τον αναγνώστη, θα συνεχίσει να το φέρνει στο μυαλό του για καιρό μετά την ανάγνωσή του και είναι απόκτημα για κάθε βιβλιοθήκη.    

      

15 Οκτ 2020

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΝΔΟΛΟΣ

     
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΔΑΝΔΟΛΟΣ

     Ο Στέφανος Δάνδολος γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα. Το 2008 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Young Writers’ World Festival που πραγματοποιήθηκε στη Σεούλ. Το 2004 χαρακτηρίστηκε από τον Παύλο Μάτεσι ο σημαντικότερος Έλληνας συγγραφέας της γενιάς του, και το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο Μπότση για το σύνολο του πεζογραφικού του έργου, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας "Βραδυνή". Έργα του: «Ο Περίγελος Των Αγίων» (1999, Πατάκης), «Αγάπη Σε Δύο Σταγόνες Νερό» (1999, Πατάκης), «Υπνοβάτες Του Σεπτέμβρη» (2001, Πατάκης), «Και Φορέσαν Χειροπέδες Στα Πουλιά» (2001, Πατάκης), «Νάρκισσοι Και Κανίβαλοι» (2002, Καστανιώτης), «Νέρων» (2004, Καστανιώτης), «Το Αγόρι Στην Αποβάθρα» (2007, Καστανιώτης), «Ο Τελευταίος Κύκνος» (2009, Καστανιώτης), «Η Χορεύτρια Του Διαβόλου» (2013, Ψυχογιός), «Όταν Θα Δεις Τη Θάλασσα» (2016, Ψυχογιός), «Ιστορία Χωρίς Όνομα» (2017, Ψυχογιός), (https://bibliodiktis.blogspot.com/2018/05/blog-post_6.html) «Φλόγα Και Άνεμος» (2020, Ψυχογιός). Συμμετοχή σε συλλογικά έργα: «Υπόγειες Ιστορίες» (2008,Athens Voice), «Η Εντεκάδα» (2010, Μπαρτζουλιάνος), «Έρως 13» (2011, Ψυχογιός), «Τέλος Καλό, Όλα Καλά» (2012, Καστανιώτης), «7 Αναζητήσεις» (2020. Κάπα Εκδοτική).

     Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Φλόγα και Άνεμος»;

     Η έμπνευση είναι κάπως στιγμιαίο φαινόμενο και δεν βασίζω πολλά σε αυτήν, οπότε αμφιβάλλω αν υπήρξε κάποια μεμονωμένη πηγή έμπνευσης. Ήθελα απλώς να γράψω για την Κυβέλη Αδριανού. Με γοήτευε η ιστορία της και η εποχή της, όπως και η πρωτοπορία που έφερε πάνω στη σκηνή του θεάτρου.

     Απαιτήθηκε έρευνα και πόσο διήρκησε αυτή;

     Ναι, απαιτήθηκε πλούσια έρευνα. Αν δεν κάνω λάθος, διήρκησε σχεδόν ενάμιση χρόνο.

     Τι είναι αυτό που σας συναρπάζει σε ερωτικές ιστορίες επιφανών ανθρώπων του παρελθόντος και σας κάνει να τις μεταπλάθετε λογοτεχνικά;

     Σαν άνθρωπο, η θνητότητα που αποκτούν αυτά τα πρόσωπα καθώς αφαιρείται ο μανδύας του μύθου τους. Σαν συγγραφέα, η αυξημένη δυσκολία που βάζω στον εαυτό μου τηρώντας τους όρους του μυθιστορήματος μέσα στο περιορισμένο εύρος ενός ιστορικού πλαισίου.

     Υπήρξαν αρνητικές αντιδράσεις από τις οικογένειες των       ηρώων των βιβλίων σας «Φλόγα και Άνεμος» και «Ιστορία Χωρίς Όνομα» που επίσης αναφέρεται σε έναν θυελλώδη έρωτα;

     Όχι, καμία, εξ’ όσο γνωρίζω.

     Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;

     Μόνο κοινωνική πράξη. Σημαδεύει συνειδήσεις, ανατέμνει σε βάθος την ανθρώπινη ύπαρξη και ενίοτε ψυχαγωγεί. Μπορεί ίσως να μην έχει τη δύναμη που είχε σε άλλες εποχές, επειδή οι ρυθμοί της ζωής μας έχουν αλλάξει, αλλά παραμένει η μοναδική μορφή Τέχνης που μπορεί να πει τα περισσότερα για τον Άνθρωπο και τον κόσμο όπου ζούμε.

     Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;

     Πολύ μικρός, από την εποχή του σχολείου.

     Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;

     Απέραντη συγκίνηση. Ήταν ένα μεγαλειώδες συναίσθημα που συμβαίνει μόνο μια φορά. Σαν το πρώτο φιλί στον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής σου.

      Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;

     Το μόνο που ξέρω είναι ότι σιωπούν στο κεφάλι μου.

     Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;

     Φυσικά. Ούτως ή άλλως γράφω για πράγματα που οι περισσότεροι άνθρωποι         έχουν βιώσει.

     Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;

       Υποθέτω ότι κάποιοι μού μοιάζουν. Είναι μοιραίο να βάζεις κομμάτια του                εαυτού      σου σε χαρακτήρες που αναλύεις στο χαρτί.

     Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;

     Η γυναίκα μου.

     Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;

     Εκείνος που αφήνει την ευαισθησία του να τον ταξιδέψει.

     Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;

     Ναι, ειδικά τα παλαιότερα χρόνια.

     Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;

     Ασφαλώς. Διότι σε ένα βαθύτερο επίπεδο γράφεις επειδή θέλεις να αναμετρηθείς με την αμφιβολία. Θέλεις να δεις τα πράγματα από άλλες γωνίες. Πάντα πίστευα ότι όσο πιο εύκαμπτες είναι οι πεποιθήσεις του συγγραφέα, τόσο πιο ζωντανό είναι το έργο του. Πρέπει να είσαι ανοιχτός, πρέπει να είσαι πρόθυμος να ξαναγεννηθείς. Αν είσαι άκαμπτος και μονόπλευρος, τότε δημιουργείς κάτι που ασφυκτιά.

     Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;

     Ναι, είναι μια εποικοδομητική επαφή, νομίζω.

     Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;

     Πάρα πολλές φορές. Αυτή είναι η μαγεία της ανάγνωσης. Κάθε άνθρωπος μπορεί να εισπράξει κάτι διαφορετικό.

     Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;

     Ω, η λίστα είναι τεράστια. Υπήρξαν και υπάρχουν τέτοιοι συγγραφείς, και ανήκουν κυρίως στην αγγλοσαξονική σχολή από την οποία πιστεύω είμαι περισσότερο επηρεασμένος. Μα όλα αυτά έρχονται να δέσουν σε ένα απόλυτα προσωπικό ύφος, που ελπίζεις ότι έχει μια κάποια αυθεντικότητα και πρωτοτυπία, και σε χαρακτηρίζει.

     Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;

     Είναι μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία που βασίζεται στον μόχθο και την πειθαρχία. Τα ξεχωριστά βιβλία, έτσι όπως τα νοώ εγώ τουλάχιστον, δεν γράφονται μέσα σε δύο-τρεις μήνες, ούτε ξεπετάγονται το ένα μετά το άλλο. Γεννιούνται κάτω από συνθήκες που σε φέρνουν αντιμέτωπο με τον εαυτό σου.

     Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

     Υπάρχει μια ιδέα πάνω στην οποία δουλεύω, αλλά όπως είπατε, είναι υπερβολικά νωρίς, τουλάχιστον για να πω οτιδήποτε.

10 Οκτ 2020

ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΦΤΕΡΑ


 ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΦΤΕΡΑ

CAMILLA LACKBERG

Μετάφραση: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ

Εκδόσεις: ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Σελ. 380, Ιούλιος 2020

 

     Το δεύτερο μυθιστόρημα της C. Lackberg με κεντρικό χαρακτήρα την Φέι Αντελχέιμ, κυκλοφόρησε το καλοκαίρι. Έχει τίτλο «Ασημένια Φτερά» και είναι συνέχεια του μυθιστορήματος «Το Χρυσό Κλουβί» (Απρίλιος 2019- https://bibliodiktis.blogspot.com/2019/07/blog-post_16.html).

     Η Φέι έχει μετακομίσει από τη Σουηδία και ζει πια σε ένα μικρό ιταλικό χωριό, με τη μητέρα και την κόρη της, που όλοι θεωρούν ότι είναι νεκρές, επειδή ήταν πιο ασφαλές γι’ αυτές. «Το σπίτι στο Ράβι είχε γίνει ο δικός της επίγειος παράδεισος. Το μέρος δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο, διακόσιους μόνιμους κατοίκους είχε όλο κι όλο. Χρειαζόσουν περίπου πέντε λεπτά για να κάνεις το γύρο του Ράβι, αν πήγαινες λίγο αργά. Αλλά καταμεσής στη μικρή πλατεία υπήρχε ένα ρεστοράν με τη νοστιμότερη πίτσα και τα καλύτερα ζυμαρικά που είχε φάει ποτέ της». Η Ιταλία της προσφέρει την ανωνυμία που χρειάζεται για να προστατεύει την ιδιωτική της ζωή. Ο πρώην σύζυγός της βρίσκεται στη φυλακή και η εταιρεία καλλυντικών της Φέι με τη συμβολική επωνυμία Revenge (Εκδίκηση), μετά την επιτυχία στη Σουηδία, τη Νορβηγία και την υπόλοιπη Ευρώπη, ετοιμάζεται να κάνει μια δυναμική επέκταση στην δύσκολη κι απαιτητική αγορά των ΗΠΑ.

     Παρά το γεγονός ότι όλα πήγαιναν καλά, βρισκόταν πάντα σε εγρήγορση. «Υπήρχαν τόσα πολλά που μπορούσαν να πάνε στραβά με μια εταιρεία σαν τη Revenge και ειδικά με τα μεγάλα ανοίγματα στα οποία προχωρούσαν το τελευταίο διάστημα. Πολλά λεφτά, μεγάλες επενδύσεις, μεγάλα κέρδη αλλά και μεγάλα ρίσκα. Τίποτα δεν ήταν σίγουρο. Τίποτα δεν ήταν σταθερό κι ακλόνητο. Κι αν κάποιος το ήξερε καλά αυτό, ήταν σίγουρα η Φέι». Ώσπου ήρθε η πραγματικότητα να επιβεβαιώσει τους χειρότερους φόβους της. Κάποιος επιχειρούσε να της πάρει την εταιρεία. Με προσεκτικές στην αρχή αλλά πιο επιθετικές αργότερα αγορές μετοχών, προσπαθούσε να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό πακέτο με σκοπό να πάρει τη διοίκηση της επιχείρησης και προφανώς να εξοβελίσει τη Φέι. Αυτό που την ανησυχούσε και την προβλημάτιζε περισσότερο, ήταν ότι αυτές που πουλούσαν (η Revenge ήταν μια αμιγώς γυναικεία υπόθεση), ήταν αυτές που πρώτες πίστεψαν στο εγχείρημα και στήριξαν περισσότερο την επιχείρηση! Δεν ήταν τόσο οικονομικοί οι λόγοι για τους οποίους η Φέι δεν ήθελε να χάσει την επιχείρηση. Η μέχρι τώρα πορεία και οι προσεκτικές κινήσεις, της είχαν επιτρέψει να δημιουργήσει μια διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία, που θα αρκούσε να ζήσει άνετα τόσο αυτή, όσο και η κόρη της. «Για τη Φέι ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου. Γι’ αυτήν η Revenge  ήταν ένα ζωντανό πλάσμα, αποτελούμενο από σάρκα και οστά, που ανέπνεε και ζούσε. Η Κρις ζούσε ακόμη στη Revenge. Η Σερστίν. Όλες εκείνες οι γυναίκες των οποίων οι πληγές και οι ουλές αποτελούσαν το θεμέλιο της Revenge. Όλες αυτές ήταν κομμάτι της εταιρείας. Αλλά ήταν επίσης αυτές που απειλούσαν την ύπαρξή της».

     Θα αφήσει η Φέι να χαθούν όσα με κόπο κατάφερε να δημιουργήσει; Ή θα προσπαθήσει να ανακτήσει τον έλεγχο της κατάστασης και να σώσει το δημιούργημα της ζωής της; Για να το πετύχει θα απευθυνθεί σε μια ομάδα γυναικών, που θα τη βοηθήσουν η καθεμιά με τον τρόπο της.

     Για μια ακόμη φορά η C. Lackberg καταφέρνει να εντυπωσιάσει τους αναγνώστες με τη συγγραφική της δεινότητα. Η ικανότητά της να συνδέει το παρελθόν με το παρόν, να καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο αυτά αλληλεπιδρούν και πως το ένα επηρεάζει και διαμορφώνει το άλλο, είναι μοναδική. Απ’ ότι φαίνεται, η Φέι Άντελχέιμ, είναι ένας μυθιστορηματικός χαρακτήρας που ήρθε για να μείνει. Το φινάλε του βιβλίου, οι έξι τελευταίες αράδες, αφήνουν να φανεί ότι έπεται συνέχεια, την οποία θα περιμένω-ως φανατικός αναγνώστης της Lackberg-με ανυπομονησία.  

5 Οκτ 2020

ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΣΕ ΠΗΛΟ

 
ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΣΕ ΠΗΛΟ

ΡΕΝΑ ΚΥΡΚΑ/ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΒΑΡΔΑΛΗ

Εκδόσεις ΠΗΓΗ

Σελ. 398, Σεπτέμβριος 2020

 

     Το βιβλίο που σας παρουσιάζω σήμερα, έχει μια… ιδιαιτερότητα και πρωτοτυπία. Δεν περιλαμβάνει ένα μυθιστόρημα, αλλά δύο. Κανένα από αυτά δεν έχει τον τίτλο του βιβλίου, εξελίσσονται σε διαφορετικές εποχές, αλλά συνδέονται με κάποια… χαράγματα σε πηλό!

     Το πρώτο, που έχει τίτλο «Ο Φίλος Του Θαλή» και είναι γραμμένο από την Ρ. Κύρκα, διαδραματίζεται στη Βαβυλώνα και τις ελληνικές πόλεις των ακτών της Ιωνίας, τον 6ο αιώνα π. Χ.

     Ο έμπορος Λαλίγια, που πραγματοποιεί συναλλαγές με όλο τον τότε γνωστό κόσμο, ζει στην Βαβυλώνα. Η ήδη αρχαία πολιτεία, που είναι κτισμένη στις όχθες του ποταμού Ευφράτη, στην εποχή της ακμής της, είχε αναπτύξει έναν αξιοθαύμαστο πολιτισμό. Οι μελέτες της αστρονομίας και των μαθηματικών άκμαζαν στην περιοχή. Τα θαυμαστά τείχη της, είχαν μήκος 85 χιλ!, ύψος 50μ και 360 πύργους. Εκεί χτίστηκαν ο πύργος της Βαβέλ (που ήταν ναός και ένα είδος αστεροσκοπείου) και οι κρεμαστοί κήποι, που ποτίζονταν με μια ευφυέστατη κατασκευή και ήταν διαρκώς ανθισμένοι. (Τα ερείπια της Βαβυλώνας βρίσκονται στο σημερινό Ιράκ, σε απόσταση 85 χλμ νότια της πρωτεύουσας Βαγδάτης). Τώρα, τον 6ο αιώνα π. Χ., υπό τη διοίκηση της δέκατης δυναστείας, πέφτει αργά αλλά σταθερά στην παρακμή. Το αποκορύφωμα, ήταν η κατάκτηση από τους Πέρσες, που ενέταξαν τη Βαβυλώνα, σε μια από τις σατραπείες τους. Ο Λαλίγια, αποφασίζει-με την άδεια των Περσών-να φύγει για να επισκεφθεί την κόρη του που ζει με την οικογένειά της στην Ιωνία, την πατρίδα του φίλου του Θαλή, αλλά και να πραγματοποιήσει εμπορικές συναλλαγές. «Ο έμπορος είχε αποφασίσει να κάνει ένα από τα τελευταία του, ίσως, ταξίδια προς τις ακτές του Αιγαίου. Αν και ο Θαλής, ο φίλος του, είχε πριν μερικά χρόνια πεθάνει, πίστευε πως κάτι από τη δύναμη της σκέψης του είχε μεταλαμπαδευτεί στη σκέψη των μαθητών του. Ήλπιζε έτσι πως θα μπορούσε να νιώσει ξανά λίγη από τη συγκίνηση και το πάθος που κυριαρχούσαν στις συζητήσεις τους, σαν προσπαθούσαν να βρουν μαζί νέα μονοπάτια σκέψης βγαλμένη μέσα από δρόμους παλιούς. Σαν φλόγα έκαιγε μέσα του η απορία αν ο Θαλής βρήκε κάτι καινούριο». Επειδή το ταξίδι δεν ήταν μόνο αναψυχής αλλά και εμπορικό, πήρε μαζί του εκτός από τους αχθοφόρους που θα είχαν και την φροντίδα των μεταφορικών ζώων, τους οπλισμένους φρουρούς που θα τον προστάτευαν, τον γραφέα του και τον Ουμπάρ, έναν βοηθό του, ο οποίος τον είχε εντυπωσιάσει με τις ικανότητές του. Είχε μάλιστα αποφασίσει να τον βοηθήσει και να του μεταδώσει τις γνώσεις και την εμπειρία που είχε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια στο εμπόριο. Τον είχε σαν τον γιο που δεν είχε ποτέ αποκτήσει. Μαζί τους, προς μεγάλη χαρά του Ουμπάρ, θα ταξίδευε και η κόρη του αστρονόμου Μπαλάσι, η Μπελίτ, για την οποία ενδιαφερόταν-ερωτικά-ο Ουμπάρ. Θα έμενε σε γνωστούς της οικογένειάς της στις ακτές της Ιωνίας, μέχρι να εξομαλυνθεί η τεταμένη κατάσταση στη Βαβυλώνα.

     Το πολυήμερο ταξίδι, παρά τον προσεκτικό σχεδιασμό, τους επιφυλάσσει δυσάρεστες εκπλήξεις και περιπέτειες. Εξίσου περιπετειώδης ήταν και η παραμονή τους στην Έφεσο, στην Μίλητο και τις άλλες περιοχές της Ιωνίας, όπου γνώρισαν ενδιαφέροντες κι αξιόλογους ανθρώπους. Όταν αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Βαβυλώνα, πήρε ο καθένας τους από ένα πήλινο πλακίδιο, στο οποίο είχε χαραχτεί κάτι που θα αντιπροσώπευε τις αναμνήσεις τους από την Ιωνία. «Ο Λαλίγια θέλησε να έχει μαζί του για ανάμνηση τις απαντήσεις που έδωσε ο Θαλής σε ερωτήματα που του έθεσαν οι μαθητές του». Αυτό το ξεχωριστό πινακίδιο, χαραγμένο και από τις δύο πλευρές με τις ρήσεις του Θαλή από τη μία με σφηνοειδή γραφή και από την άλλη με το ελληνικό αλφάβητο, ήταν ένα από τα αντικείμενα που τοποθετήθηκε στον τάφο του, όταν έφτασε η ώρα για τα τελευταίο του ταξίδι.

      Το δεύτερο μυθιστόρημα που έχει τίτλο «Για Το Θησαυρό Της Παλμύρας» και είναι γραμμένο από την Χ. Βαρδαλή, περιγράφει τις «περιπέτειες» αυτού του πήλινου πινακιδίου στη σύγχρονη εποχή. 

     Η Δάφνη Νάμεκ, μια νεαρή χριστιανή από τη Συρία, «δραπετεύει» από τη δομή φιλοξενίας προσφύγων όπου βρέθηκε, μετά το πέρασμά της με βάρκα από την Τουρκία στην Σάμο. «Με το προσωπείο της βορειοευρωπαίας ταξιδιώτισσας, η Δάφνη Νάμεκ από τη Μααλούλα, το παλιό αραμαϊκό χωριό της νότιας Συρίας, απομακρύνθηκε ανατολικά απροσδόκητα εύκολα και πλησίασε μια τουριστική παραλία…». Κατευθύνεται στο μουσείο του Πυθαγόρειου, όπου υπηρετεί ο αρχαιολόγος Θαλής Πολίτης. Μεταφέρει ένα μήνυμα του καθηγητή Σαλέχ Αλ Χαμπίμπ, της σχολής Αρχαιολογίας και Μουσείων του Πανεπιστημίου της Δαμασκού. Αλλά όχι μόνο. Ο καθηγητής, της εμπιστεύτηκε το πολύτιμο πινακίδιο με τις ρήσεις του Θαλή του Μιλήσιου, σε δύο γλώσσες, που βρέθηκε σε ανασκαφή. Αν έπεφτε στα χέρια των φανατικών  ισλαμιστών, είτε θα το κατέστρεφαν, είτε θα το διοχέτευαν στα δίκτυα αρχαιοκαπηλίας, που έκαναν χρυσές δουλειές στις συνθήκες εμφυλίου πολέμου που επικρατούσαν στη χώρα. Η Δάφνη, πρέπει να μεταφέρει το μήνυμα και να παραδώσει το πινακίδιο στον έλληνα αρχαιολόγο. Η προσπάθειά της όμως δεν πετυχαίνει. «Ο κύριος Θαλής Πολίτης δεν δουλεύει πια στην ΚΑ! Εφορεία Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων της Σάμου. Ο κύριος Πολίτης πήρε εκπαιδευτική άδεια και βρίσκεται για έρευνα στο Παρίσι».  Και σαν αυτό να μην ήταν αρκετό, την ώρα που προβληματίζεται έντονα για το τι πρέπει να κάνει, χτυπά το κινητό της τηλέφωνο. Είναι η μητέρα της, που μέσα σε λυγμούς, της λέει ότι ο μικρός αδελφός της, ο Νικόλας, έχει χαθεί. «Τρεις μέρες τον ψάχνουν από σπίτι σε σπίτι, από χάλασμα σε χάλασμα, κανένα ίχνος του. Χάθηκαν μαζί του και άλλα τέσσερα παιδιά, συμμαθητές του στο σχολείο. Κανείς δεν ξέρει τι έγιναν…». Την καλεί να γυρίσει πίσω στη Συρία, για να βοηθήσει και αυτή στην ανεύρεση του παιδιού. Η Δάφνη, έχοντας πάντα μαζί της το πολύτιμο φορτίο, ξεκινά μια αντίστροφη διαδρομή, που μόνο εύκολη δεν είναι…

     Τα δύο μυθιστορήματα του βιβλίου «Χαραγμένα Σε Πηλό», είναι εντελώς διαφορετικά. Γραμμένα με διαφορετικό τρόπο το καθένα. Με μια πιο ποιητική γλώσσα και γραφή το πρώτο, με πιο σκληρή και ρεαλιστική το δεύτερο, αφού οι σκηνές που πρέπει να περιγράψει, είναι αντίστοιχα σκληρές και βίαιες σε κάποιες περιπτώσεις. Και στα δύο όμως, οι περιγραφές τοπίων, τόπων, ανθρώπων, γεγονότων και συναισθημάτων είναι εξαιρετικές. Ιδιαίτερη αναφορά θέλω να κάνω στην συναρπαστική  αφήγηση της ζωής στη Μεσοποταμία (που υπήρξε από τις κοιτίδες του πολιτισμού) και στην Ιωνία, που σου δίνουν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι εκεί. Ότι αυτά δεν τα διαβάζεις απλώς, αλλά τα βλέπεις, τα ζεις, στο «Ο φίλος του Θαλή». Επίσης στις ολοζώντανες περιγραφές των δύσκολων και τραγικών συνθηκών στις οποίες είναι αναγκασμένοι να ζουν οι άμαχοι, στην σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο Συρία, στο «Για Το Θησαυρό Της Παλμύρας». Ένα βιβλίο που εκτός από την αναγνωστική απόλαυση, παρέχει και γνώση. Τέλος, να επισημάνω, ότι αν και ουσιαστικά είναι οι πρώτες απόπειρες και των δύο συγγραφέων στη μεγάλη φόρμα του μυθιστορήματος, χειρίστηκαν με προσοχή το υλικό τους και αυτό που μας παρουσιάζουν, δεν δείχνει επ’ ουδενί ότι πρόκειται για πρωτόλειο. Πρόκειται για μια πολύ καλή αναγνωστική επιλογή.

30 Σεπ 2020

ΚΑΘΕ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ

 
ΚΑΘΕ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ

Εκδόσεις BELL

Σελ. 361, Σεπτέμβριος 2020

 

     Το τρίτο βιβλίο της σειράς «Ευγενείς Άγριοι» του Γ. Δάμτσιου που κυκλοφόρησε πρόσφατα, έχει τίτλο «Κάθε Μυστικό Σου» και μπορώ ανεπιφύλακτα να πω ότι είναι το καλύτερο της σειράς και από τα καλύτερα έργα του που έχουν εκδοθεί μέχρι τώρα, (γιατί ο συγκεκριμένος συγγραφέας πάντα μας επιφυλάσσει ευχάριστες εκπλήξεις!).

     Ο Στέφανος Γκένος, προσπαθεί να συνέλθει από μια ζάλη, σε έναν άγνωστο γι’ αυτόν χώρο. «Ο εσωτερικός συναγερμός μου, άρχισε να ουρλιάζει, καθώς το μυαλό μου ένωσε απότομα όλες τις πληροφορίες δημιουργώντας τη συνολική εικόνα. Βρισκόμουν σε κελί. Σίγουρα». Προσπαθώντας να κατανοήσει αυτό που του συμβαίνει, παρατηρεί τον χώρο γύρω του και αντιλαμβάνεται  ότι δεν είναι μόνος. Στον χώρο υπάρχουν κι άλλα πέντε κελιά που φιλοξενούν από ένα άτομο το καθένα: τρεις άντρες και τρεις γυναίκες.

     Οι έξι άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, προσπαθούν να καταλάβουν για ποιο λόγο βρέθηκαν έγκλειστοι σ’ αυτό το ηχομονωμένο-όπως αποδείχτηκε-υπόγειο. Κανένας δεν μπορεί να διατυπώσει κάποια θεωρία που να ευσταθεί έστω και στοιχειωδώς. Μέχρι τη στιγμή που η πόρτα η οποία οδηγεί από τον επάνω όροφο στο υπόγειο, άνοιξε. «Μια σιλουέτα εμφανίστηκε στα πρώτα σκαλιά. Ήταν άντρας και το κατάλαβα βλέποντας μόνο τα πόδια του, όταν κοντοστάθηκε για να κλείσει την πόρτα πίσω του. Η τυπική επιβεβαίωση ήρθε όταν προχώρησε με γοργό και σταθερό βήμα». Ο Γκένος αρχικά νόμισε ότι ο άγνωστος φορούσε μάσκα κλόουν. Όταν όμως πλησίασε στο κελί του κατάλαβε. «Ήταν βαμμένος με μακιγιάζ. Ήταν πολύ πιο τρομακτικός έτσι […] Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν μου χαμογέλασε. Είχε βάψει μια μακριά, οριζόντια κόκκινη γραμμή στα μάγουλά του, σαν προέκταση των χειλιών του και όταν το χαμόγελό του πλάτυνε κι άλλο, μου φάνηκε λες και το κάτω μισό του προσώπου του, είχε γίνει ένα τεράστιο στόμα». 

     Ο άγνωστος, που συστήθηκε ως ο Εξαγνιστής, κατηγόρησε τους έγκλειστούς, ότι έχει διαπράξει ο κάθε ένας από ένα έγκλημα που δεν έχει αποκαλυφθεί και για το οποίο φυσικά δεν έχουν τιμωρηθεί . Ακόμα, τους είπε, ότι κάτι πρέπει να κάνουν γι’ αυτό. «Από σήμερα και κάθε βράδυ, την ώρα της μεγάλης αλλαγής, την ώρα που φεύγει το Παλιό και στη θέση του έρχεται το Καινούριο, αυτός που θα επιλέγετε θα μας κάνει την εξομολόγησή του […] τα μεσάνυχτα ακριβώς, ένας από σας θα μας μιλήσει για τα αμαρτήματά του. Θα τον ακούσουμε προσεκτικά και θα κρίνουμε. Αν πειστούμε ότι έχει πάρει για τα καλά πια το δύσβατο μονοπάτι της μεταμέλειας, τότε θα τον κηρύξουμε αθώο και θα του δώσουμε ζεστές χειραψίες κατανόησης και υποστήριξης […] Αν αυτός που θα καλείται να εξομολογηθεί δεν μας πείθει ότι έχει μετανιώσει για τις αμαρτίες του, τότε θα πεθαίνει».

     Το ίδιο χρονικό διάστημα, βρίσκεται στην περιοχή ο Τζόρτζ Ντόρμερ, ο ελληνοαμερικανός ιδιωτικός ερευνητής και ιδρυτής των «Ευγενών Αγρίων». Έχει κληθεί να ερευνήσει μια παράξενη υπόθεση εκβιασμού, αλλά θα εμπλακεί και στην υπόθεση των πολλαπλών απαγωγών, παίζοντας καταλυτικό ρόλο.

     Όπως γράφω και στην αρχή της παρουσίασης, το «Κάθε Μυστικό Σου», είναι από τα καλύτερα μέχρι τώρα βιβλία του Γ. Δάμτσιου. Στο συναρπαστικό αυτό θρίλερ, αφηγείται δύο διαφορετικές ιστορίες, που όμως στην πορεία της αφήγησης συνενώνονται με μία θεαματική ανατροπή. Η «δεύτερη» -με τη σειρά που παρουσιάζεται στο βιβλίο-ιστορία, είναι μια κλασική περίπτωση έρευνας, στην οποία ο Ντόρμερ προσπαθεί να συλλέξει στοιχεία σαν ψηφίδες, που αν τις τοποθετήσει στο σωστό σημείο, θα μπορέσει να συνθέσει την πλήρη εικόνα και να διαλευκάνει την υπόθεση. Η «πρώτη» όμως ιστορία, είναι εντελώς ξεχωριστή. Ο Γ. Δάμτσιος, καταφέρνει χάρη στην ευρηματικότητά του και «παίζοντας» με τον χρόνο στον οποίο εξελίσσεται το έργο του, να αποδώσει με μοναδικό τρόπο την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του υπόγειου. Κυρίως όμως καταφέρνει να περιγράψει τις ψυχολογικές διαδρομές των έγκλειστων, που μέσα από σαθρές συμμαχίες, λυκοφιλίες, με δεύτερες σκέψεις και με ιδιοτέλεια, προσπαθεί ο καθένας να επιζήσει όσο περισσότερο γίνεται. Τέλος αποδίδει εξαιρετικά τον διαταραγμένο ψυχισμό του Εξαγνιστή, που κατάφερε να απαγάγει έξι άτομα και να τους φυλακίσει, για να κάνουν να πληρώσουν για τα εγκλήματά του παρελθόντος. Δεν θέλω να αναφερθώ πιο αναλυτικά, για να αποφύγω το… spoiler! Θα κλείσω την παρουσίαση λέγοντας ότι το «Κάθε Μυστικό Σου» είναι ένα καλογραμμένο θρίλερ, που έχει κλιμακούμενο σασπένς, κινηματογραφικές σκηνές δράσης που  εναλλάσσονται με τις κλειστοφοβικές σκηνές του υπογείου , αγωνία, προκαλεί… ανατριχίλες με την εξέλιξή του, διαβάζεται με κομμένη την ανάσα και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.   

25 Σεπ 2020

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ

 
Ο ΑΓΓΕΛΟΣ

SANDRONE DAZIERI

Μετάφραση ΜΑΡΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ

Σελ. 554, Μάιος 2020

 

     Το δεύτερο αστυνομικό μυθιστόρημα του Σ. Ντατσιέρι κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό. Έχει τίτλο «Ο Άγγελος» κι έχει τους ίδιους πρωταγωνιστές όπως και το πρώτο, το «Σκότωσε Τον Πατέρα». Την αστυνομική υποδιευθύντρια του Γ! Τμήματος της Διεύθυνσης Ασφαλείας Κολόμπα Καζέλλι και τον ιδιόρρυθμο και με πολλά ψυχολογικά προβλήματα Ντάντε Τόρρε.

     Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα, ένα τρένο υψηλής ταχύτητας σταμάτησε σε αποβάθρα του κεντρικού σταθμού της Ρώμης, προερχόμενο από το Μιλάνο. «Μπήκε στο σταθμό Τέρμινι, σταμάτησε στην αποβάθρα 7, αδειάζοντας στην πλατφόρμα καμιά πενηνταριά επιβάτες με λιγοστές αποσκευές και κουρασμένα πρόσωπα […] Από το βαγόνι της διακεκριμένης θέσης περιέργως δε βγήκε κανένας-οι υδραυλικές πόρτες παρέμειναν κλειστές-και ένας νυσταγμένος προϊστάμενος αμαξοστοιχίας το άνοιξε απ’ έξω και ανέβηκε για να ελέγξει αν υπήρχε κανείς που τον είχε πάρει ο ύπνος. Ήταν κακή ιδέα». Λίγο αργότερα, ο προϊστάμενος βρέθηκε νεκρός από έναν αστυνομικό της Σιδηροδρομικής Αστυνομίας στο διάδρομο ανάμεσα στα βαγόνια. Μάλλον από έμφραγμα όπως έδειχνε η στάση του πτώματος. Σύμφωνα με τα πρωτόκολλα ενεργειών, ειδοποιήθηκε το Επιχειρησιακό Κέντρο για τα περαιτέρω. Στη συνέχεια ανέλαβε η αστυνομία να κάνει μια αυτοψία και στο σημείο στάλθηκε η Καζέλλι. «…μια γυναίκα που είχε επιστρέψει στην υπηρεσία μετά από μακροχρόνια αναρρωτική άδεια και μια σειρά από αναποδιές που επί μήνες είχαν αποτελέσει αντικείμενο συζητήσεων σε όλα τα τοκ σόου. Ονομαζόταν Κολόμπα Καζέλλι και αργότερα κάποιοι θα θεωρούσαν την άφιξή της εκεί μεγάλη τύχη. Όχι εκείνη».

     Η πρώτη της εκτίμηση ήταν ότι όντως επρόκειτο για έμφραγμα κι «ενώ ρωτούσε το Κέντρο αν έφταναν ο ιατροδικαστής και ο δικαστής που είχαν υπηρεσία, της φάνηκε ότι κάτι ακουγόταν. Κρατώντας την ανάσα της, έπιασε τον ήχο από τουλάχιστον μισή ντουζίνα κινητά που χτυπούσαν όλα μαζί, σε μια κακοφωνία από τρίλιες και δονήσεις. Ερχόταν πίσω απ’ την πόρτα του πολυτελούς κουπέ, εκείνου με τις πολυθρόνες από πραγματικό δέρμα και τα προμαγειρεμένα γεύματα με την υπογραφή ενός τηλεοπτικού σεφ. Μέσα απ’ τις οθόνες των κινητών που δονούνταν, προβάλλοντας μακριές σκιές. Δεν ήταν δυνατόν να ήταν όλα συσκευές που ξεχάστηκαν και η μόνη εξήγηση που της ήρθε στο μυαλό έμοιαζε πολύ τερατώδης για να είναι αληθινή. Αλλά ήταν, η Κολόμπα το κατάλαβε όταν άνοιξε τη συρόμενη πόρτα και τη χτύπησε η μπόχα του αίματος και των περιττωμάτων. Οι επιβάτες της διακεκριμένης θέσης ήταν όλοι νεκροί».

     Όπως ήταν φυσικό, η κινητοποίηση ήταν άμεση και μεγάλη. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, οι επιβάτες δηλητηριάστηκαν με αέριο που διοχετεύτηκε μέσω του συστήματος κλιματισμού. Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν ότι πρόκειται για ενέργεια της ισλαμικής τρομοκρατίας. Σύντομα παρουσιάζεται ένα βίντεο στο διαδίκτυο στο οποίο εμφανίζονται δύο άντρες με καλυμμένα τα πρόσωπα ν’ αναλαμβάνουν την ευθύνη της επίθεσης για λογαριασμό του ISIS.  

     Όλα αυτά είναι υπερβολικά «τακτοποιημένα» για να είναι αληθινά. Η Κολόμπα πιστεύει ότι κάτι δεν κολλάει χωρίς όμως να μπορεί να το εντοπίσει. Αποφασίζει τότε να απευθυνθεί στον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα, «διαβάζοντας» τις απειροελάχιστες κινήσεις του σώματος, τον Ντάντε Τόρρε. Οι δύο τους δεν έχουν μιλήσει για μήνες. Από τότε που εκείνος, μετά τον θάνατο του ανθρώπου που τον κρατούσε φυλακισμένο, χάθηκε πίσω από τα φαντάσματά του. Τώρα, με μεγάλο το αίσθημα ενοχής γιατί η ίδια δεν έκανε καμιά προσπάθεια προσέγγισης, η Κολόμπα τον καλεί σε βοήθεια. Αυτός βλέπει το βίντεο και κάνει κάποιες διαπιστώσεις: «Έχουν ελλιπή παιδεία, χαμηλό εισόδημα, όπως συνάγεται από τα φτηνιάρικα ρούχα τους […] Και υπάρχει και κάτι πιο σοβαρό […] Κάθε θρησκεία έχει τις χαρακτηριστικές κινήσεις της […] Ένας πιστός δεν πρέπει να πολυσκέφτεται πως λειτουργεί ενώ προσεύχεται, είναι αυτόματη η κίνηση. Και οι αυτόματες κινήσεις τείνουν να επαναλαμβάνονται και εκτός πλαισίου […] Αυτοί εξύμνησαν τον Αλλάχ, τον προφήτη και τον χαλίφη, αλλά ήταν άκαμπτοι σαν να είχαν καταπιεί μπαστούνι. Όχι ότι αυτολογόκριναν τις ενστικτώδεις κινήσεις τους. Απλώς είναι ψεύτικοι όπως τα χρήματα στη Μονόπολη. Δεν ξέρω γιατί τους επέλεξε ο αρχηγός τους, όχι βέβαια για την πίστη τους. Και αυτό με κάνει να αμφιβάλλω και για την πίστη του αρχηγού τους».

     Αυτές οι διαπιστώσεις, δεν γίνονται αποδεκτές από την πολιτική και φυσική ηγεσία της αστυνομίας. Η αμοιβαία καχυποψία, το παρελθόν, αλλά και η παρούσα ψυχολογική κατάσταση του Ντάντε συντελεί σε αυτό. Οπότε η Κολόμπα πρέπει να πάει για μια ακόμη φορά κόντρα σε όλους για να βρει τη λύση. Σαν να μην έφτανε αυτό, επειδή έχει έρθει σε σύγκρουση με κάποιους στην Αντιτρομοκρατική που έχει αναλάβει την υπόθεση, την θέτουν εντελώς στο περιθώριο. Αυτή όμως είναι πολύ πεισματάρα για να εγκαταλείψει εύκολα κι αμαχητί…

     Το αστυνομικό-ψυχολογικό μυθιστόρημα «Ο Άγγελος» είναι εξαιρετικό. Συναρπαστικό, καλογραμμένο, με σασπένς. με δόσεις χιούμορ και μια ευφάνταστη ιστορία, που φτάνει μέχρι την εποχή του Ψυχρού πολέμου και τα ψυχολογικά πειράματα που διεξάγονταν σε Ανατολή και Δύση. Θα περιμένουμε με ανυπομονησία τη συνέχεια. Όπως φαίνεται από το φινάλε του βιβλίου, μια ακόμη περιπέτεια με τους δύο πολύ ξεχωριστούς μυθιστορηματικούς χαρακτήρες, την υποδιευθύντρια Κολόμπα Καζέλλι και τον ιδιόρρυθμο, κλειστοφοβικό, αγοραφοβικό-απόλυτα δικαιολογημένα λόγω των περιπετειών του-αλλά συμπαθή και ευφυέστατο Ντάντε Τόρρε, είναι στα σκαριά!   

16 Σεπ 2020

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ


ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΟΝΤΑ

DAN CARLIN

Μετάφραση: ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΡΕΠΑΝΙΩΤΗΣ

Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ

Σελ. 342, Μάιος 2020

 

     Η πανδημία του covid-19, έδειξε με τον πιο εμφατικό τρόπο, ότι ο άνθρωπος δεν είναι όσο ασφαλής νομίζει πάνω στον πλανήτη. Η Γη και η ανθρωπότητα αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν σοβαρούς κινδύνους. Μερικές από τις… περιπέτειες που πέρασε ο κόσμος μας, περιλαμβάνει το βιβλίο «Το Τέλος Είναι Πάντα Κοντά». Το οποίο παρά τον τρομακτικό τίτλο και υπότιτλο, («Μια εξερεύνηση των πιο καταστροφικών στιγμών στην ιστορία της ανθρωπότητας»), είναι… αισιόδοξο. Η εξιστόρηση αυτών των καταστροφών επικών διαστάσεων που συνέβησαν στη Γη, δείχνει ότι η ανθρωπότητα έχει την ικανότητα να ανταπεξέρχεται και να επανακάμπτει παρά τον μεγάλο αριθμό των θυμάτων.

      Οι καταστροφές συνέβησαν σε διαφορετικές περιοχές, στην πορεία των αιώνων κι επηρέασαν την εξέλιξη της παγκόσμιας Ιστορίας! Γεγονότα που όσο κι αν άλλαξαν οι συνθήκες πολιτικές, οικονομικές, τεχνολογικές, κοινωνικές, επιστημονικές-αν και όχι στον ίδιο βαθμό σε κάθε γωνιά του πλανήτη-δεν αποκλείεται να επαναληφθούν. Τώρα όμως, είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε πιο εύκολα τις συνέπειες. «Ωστόσο παρά τη φαινομενική σταθερότητα των καιρών μας, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η σημερινή μας κατάσταση δεν θα αλλάξει δραματικά. Τα παραδείγματα σε αυτό το βιβλίο περιγράφουν κάποιες φορές κατά τις οποίες συνέβη κάτι ανάλογο».

     Κάποια από τα γεγονότα αυτά, είχαν τέτοια βιαιότητα, που σταμάτησαν την εξέλιξη του πολιτισμού κι οδήγησαν σε οπισθοδρόμηση. Όπως: Η κατάρρευση των πολιτισμών που άκμαζαν στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου προς το τέλος της εποχής του Χαλκού. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, οφείλεται στην σύμπτωση την ίδια περίοδο γεγονότων που αν συνέβαιναν μεμονωμένα μπορεί να ήταν αντιμετωπίσιμα (οι «λαοί της θάλασσας», λιμός, κλιματική αλλαγή-ξηρασία, ηφαίστεια, τσουνάμι, σεισμοί κι εσωτερικές ταραχές που οδήγησαν σε εμφύλιους πολέμους). Σχετικό με το θέμα είναι το εξαιρετικό βιβλίο «1177 π. Χ. Όταν Κατέρρευσε Ο Πολιτισμός» https://bibliodiktis.blogspot.com/2019/12/1177.html ). Η κρίση κι επακόλουθη διάλυση της ασσυριακής αυτοκρατορίας στη βόρεια Μεσοποταμία, που οφείλεται στην υπερέκταση σε σύντομο χρονικό διάστημα σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορούσε να ελέγξει με τις στρατιωτικές δυνάμεις που είχε όλη την έκταση που κατέλαβε: «Η ύβρις είναι τελικά, ένα μάλλον κλασικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό». Ο διαμελισμός λόγω της εισβολής «βαρβαρικών» (γερμανικών) φυλών, της δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι πανδημίες που ξεσπούσαν κατά καιρούς (όπως το 430 π. Χ. ο λοιμός στην Αθήνα, το 396 π. Χ.  στον στρατό της Καρχηδόνας, το 1 μ. Χ. στη Ρώμη, κλπ) με αποκορύφωμα την πανδημία της πανώλης τη δεκαετία του 1340, που ονομάστηκε Μαύρος Θάνατος και εξολόθρευσε περισσότερο από τον μισό πληθυσμό της Ευρώπης, που υπολογίζεται ότι ήταν τότε 150 εκατομμύρια άνθρωποι. «Αν και υπάρχουν εκτιμήσεις που ανεβάζουν τον αριθμό στα 75 εκατομμύρια νεκρούς, ενδέχεται στον τελικό απολογισμό να μην έχουν καταμετρηθεί αμέτρητα απομακρυσμένα αγροκτήματα και οικισμοί, ακόμη και ολόκληρες πόλεις».

     Από όλες αυτές τις ανείπωτες καταστροφές με τα εκατομμύρια θύματα, η ανθρωπότητα, δείχνοντας εκπληκτική ικανότητα προσαρμογής, ανέκαμψε. Όλα λοιπόν θα πάνε καλά στο μέλλον; Η απάντηση είναι όχι! Υπάρχουν δύο μεγάλα σύγχρονα προβλήματα που μπορούν να αποβούν μοιραία: η καταστροφή του περιβάλλοντος και τα πυρηνικά όπλα (πρόσφατα κυκλοφόρησε το «Παγκόσμια Πυρηνική Απειλή» https://bibliodiktis.blogspot.com/2019/12/blog-post_17.html που αναφέρεται στο θέμα). «Αν κάνουμε ότι κάναμε πάντα, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι τα αποτελέσματα θα είναι καταστροφικά. Αν εμπλακούμε σε άλλον έναν ολοκληρωτικό πόλεμο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, θα προκαλέσουμε καταστροφές σε κλίμακα που αναλογικά δεν θα συγκρίνεται με τίποτα στην ιστορία. Αν δεν μπορέσουμε να αλλάξουμε αρκετά ώστε να αντιμετωπίσουμε τη σύγχρονη παγκόσμια εκδοχή των ζημιών που προκαλούν συνήθως οι άνθρωποι στο άμεσο περιβάλλον τους, θα προκαλέσουμε επιπτώσεις που θα επηρεάσουν σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής».

     Όπως προκύπτει από το εξαιρετικό αυτό βιβλίο, το μέλλον του κόσμου  είναι στα χέρια μας. Αν λειτουργούμε με σύνεση, νηφαλιότητα και προσοχή, αν κάνουμε σωστές επιλογές, κοινωνικές και πολιτικές, μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το τέλος δεν είναι κοντά. Οι κατά καιρούς εξάρσεις πανδημιών, όπως αυτή του covid-19, μπορεί να είναι φονικές, αλλά με την εξέλιξη της ιατρικής επιστήμης και της έρευνας, είναι αντιμετωπίσιμες. «Αυτή η μάχη του ανθρώπου εναντίον των μικροβίων δεν έχει τελειώσει. Όπως μας θυμίζει συχνά η φύση, υπάρχει πάντα κάτι καινούριο από τον κόσμο των μικροβίων που θα αντικαταστήσει ότι δεν λειτουργεί πια». Σύντομα θα βρεθεί το εμβόλιο ή το φάρμακο ή και τα δύο, οπότε αν ενεργούμε σύμφωνα με τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων θα ξεπεραστούν οι δυσκολίες, αν και για όσους χάσουν κάποιο δικό τους άνθρωπο, ο πόνος θα είναι μεγάλος.

     Όπως γράφω και πιο πάνω το βιβλίο είναι εξαιρετικό. Αποτελεί αληθινό θησαυρό γνώσεων για τα θέματα με τα οποία καταπιάνεται. Ο συγγραφέας, αναλύει τα θέματα σφαιρικά, με μοναδική νηφαλιότητα, με γνώση  κι εξετάζοντας όλες τις πτυχές κι εκδοχές.

     Το βιβλίο συμπληρώνει εκτενής βιβλιογραφία, για όσους θέλουν να εντρυφήσουν πιο βαθιά, η οποία-πράγμα σπάνιο κι άξιο να αναφερθεί, περιλαμβάνει τους τίτλους όσων βιβλίων κυκλοφόρησαν στην ελληνική γλώσσα.