23 Φεβ 2017

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΦΙΟΡΔ

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΦΙΟΡΔ
JORN LIER HORST
Μετάφραση ΔΕΣΠΩ ΠΑΠΑΓΡΗΓΟΡΑΚΗ
Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ
Σελ. 406, Οκτώβριος 2015

     Το έβδομο βιβλίο του με πρωταγωνιστή τον αστυνομικό επιθεωρητή Βίλιαμ Βίστιν, είναι το «Έγκλημα Στα Φιορδ» του J. L. Horst.
     Μια σειρά από διαρρήξεις γίνονται στις εξοχικές κατοικίες στο παραθαλάσσιο θέρετρο Στάβεν της Νορβηγίας. Το ανακαλύπτει ο ιδιοκτήτης μιας από αυτές, όταν πηγαίνει ένα φθινοπωρινό σαββατοκύριακο, για να κάνει τις εργασίες που απαιτούνται ώστε να είναι φυλαγμένο το σπίτι από τον επερχόμενο χειμώνα. Βρίσκει το σπίτι άνω-κάτω και λείπουν όλες οι ηλεκτρονικές συσκευές. Πηγαίνοντας στην πιο κοντινή γειτονική κατοικία για να αναζητήσει πληροφορίες και να δει αν κι εκεί υπήρξε διάρρηξη, βρίσκεται μπροστά σε ένα μακάβριο θέαμα. Ένας άντρας κείτεται νεκρός μέσα σ’ αυτό. «Το θύμα ήταν ένας άντρας πεσμένος μπρούμυτα σε μια παράξενη, στρεβλή στάση, με το ένα χέρι κάτω από το κορμί και το άλλο να δείχνει στο πλάι, μέσα από ένα χοντρό μαύρο γάντι μουσκεμένο στο αίμα. Οι βρόμικες μπότες του έφταναν σχεδόν μέχρι τα γόνατα. Φορούσε μαύρο πουλόβερ και το κεφάλι του καλυπτόταν από μία μπαλακλάβα. Ο Βίστιν έκανε μερικά βήματα γύρω από το πτώμα. Μια λίμνη από αίμα απλωνόταν στο ξύλινο πάτωμα κάτω από το ξυλιασμένο κορμί, έτσι που έπρεπε να κάνει μεγάλες δρασκελιές για να μην την πατήσει. Το κεφάλι το θύματος ήταν γερμένο στο πλάι».
     Αμέσως καλεί την αστυνομία, που έρχεται γρήγορα και ξεκινά τις έρευνες. Όμως ενώ ο Βίστιν και η ομάδα του συλλέγουν στοιχεία, ανακύπτει ένα παράξενο πρόβλημα. Η νεκροφόρα που είχε κληθεί για να μεταφέρει τη σορό στους ιατροδικαστές του νοσοκομείου… εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Και μαζί μ’ αυτή και το πτώμα. Αυτή η εξέλιξη σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η εξοχική κατοικία στην οποία βρέθηκε το πτώμα ανήκει σε διάσημο παρουσιαστή της τηλεόρασης, δίνει νέα τροπή στην υπόθεση και δείχνει ότι είναι πιο σοβαρή απ’ ότι αρχικά φάνηκε.

     Το μυθιστόρημα είναι ένα κλασικό αστυνομικό θρίλερ της σκανδιναβικής «σχολής», όπου ο χειμωνιάτικος καιρός και το τοπίο, επιτείνουν το αίσθημα του σασπένς, οι ανατροπές είναι πολλές και η λύση δίνεται στις τελευταίες σελίδες, χάρη στην ευφυΐα, την διαίσθηση αλλά και την ενδελεχή και συστηματική έρευνα του Β. Βίστιν, ενός ιδιαίτερα συμπαθητικού μυθιστορηματικού χαρακτήρα, με αυξημένο το αίσθημα του καθήκοντος.  

18 Φεβ 2017

ΕΝΑ ΔΡΑΜΙ ΔΥΝΑΜΗΣ

ΕΝΑ ΔΡΑΜΙ ΔΥΝΑΜΗΣ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗΣ
Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ
Σελ. 435, Οκτώβριος 2016

     Εντελώς διαφορετικής θεματολογίας σε σχέση με το προηγούμενο βιβλίο του «Τ’ Αηδονιού Το Δάκρυ» (παρουσ. Απρίλιος 2015), είναι το καινούριο μυθιστόρημα του Γ. Τζιτζικάκη.
     Το βιβλίο μας παρουσιάζει το σκοτεινό κόσμο της νύχτας, μέσω της αφήγησης του Νο, ενός σχεδόν δίμετρου μπράβου, που εργάζεται ως «πόρτα» σε ένα στριπτιζάδικο, αλλά αναλαμβάνει κι άλλες υποθέσεις του αφεντικού του- του επονομαζόμενου Νερουλά- οι οποίες για να έρθουν σε αίσιο τέλος, απαιτούν τη χρήση βίας. Ακόμη κι υπερβολικής πολλές φορές.
     Το όνομα No προέρχεται από το No talk, επειδή ο ήρωας του μυθιστορήματος, είναι λιγόλογος από ιδιοσυγκρασία, αλλά κι επειδή γνωρίζει ότι στον κόσμο στον οποίο κινείται, η πολυλογία είναι μειονέκτημα κι ενίοτε «θανάσιμο αμάρτημα». «…τα μοναδικά σκληρά μου στοιχεία, εκτός των δύο μέτρων και των εκατόν δέκα τσιμεντένιων κιλών μου, είναι πως δε γελώ πολύ-κανόνας της δουλειάς-και πως δεν μου αρέσουν οι πολλές κουβέντες-κανόνας δικός μου».
     Γεννήθηκε σε ένα χωριό της Καστοριάς. Το μοναδικό παιδί μιας πολύ φτωχής οικογένειας. Έχασε τον πατέρα του, που ήταν λίγο αγαθός, σε πολύ τρυφερή ηλικία. Τον μεγάλωσε η μητέρα του με πολλές δυσκολίες, αλλά την έχασε κι αυτήν όταν έγινε δεκατεσσάρων ετών. Μετά την κηδεία, μάζεψε όσα λεφτά βρήκε στην καλύβα που είχαν για σπίτι και μπήκε στο πρώτο λεωφορείο, για να φτάσει μέχρι εκεί που του επιτρέπουν τα λεφτά του. Η πόλη αυτή ήταν ο Βόλος. Εκεί θα κάνει τις πρώτες επαφές του με τον κόσμο της νύχτας και θα αρχίσει να «χτίζει» το κορμί του. «Τα βάρη τα ξεκίνησα στα δεκατέσσερά μου στο Βόλο, λίγο αφότου την κοπάνησα απ’ τον τόπο μου, ένα χωριό έξω από την Καστοριά. Τα μούσκουλα αναπτύχτηκαν με σκληρή δουλειά…».
     Επόμενος σταθμός τα Χανιά, όπου αν και χρειάστηκε να κάνει χρήση των «προσόντων» του, πέρασε καλά, αφού οι καταστάσεις που δημιουργούνταν ήταν απλές και λιγότερο απαιτητικές. Για να καταλήξει στην Αθήνα και στις επιχειρήσεις του Νερουλά. «Μια κολασμένη ζούγκλα, γεμάτη αρπακτικά κάθε μεγέθους και δύναμης. Ένας άγριος σκοτεινός τόπος, στον οποίο θα πρέπει να γνωρίζεις που ανήκεις και από ποιόν να φυλάγεσαι».

     Η ρεαλιστική γλώσσα, το σασπένς, οι κινηματογραφικές σκηνές, τα ανομολόγητα μυστικά που οδηγούν σε ανατροπές της τελευταίας στιγμής, η εικόνα του άγνωστου κόσμου της νύχτας και οι χαρακτήρες των ηρώων, συνθέτουν ένα μυθιστόρημα που θα συναρπάσει τον αναγνώστη, αλλά και θα του δημιουργήσει κάποια σημαντικά ερωτήματα, για εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής και τη λειτουργία κάποιων θεσμών. 

13 Φεβ 2017

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΒΟΥΡΔΟΥΝΗ


Η Ιφιγένεια Βουρδούνη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Βέροια.
Σπούδασε Νομική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Ελληνική Εταιρία Διοίκησης Επιχειρήσεων.
Το 2003 μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται ως δικηγόρος μέχρι και σήμερα. Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Οι Ελαιώνες Του Βερολίνου».

·        Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Πηγή έμπνευσής μου υπήρξε κατά βάση η ανάγκη μου να δημιουργώ εικόνες και να πλάθω φανταστικές ιστορίες στο μυαλό μου, ώστε με τον τρόπο αυτό να μπορώ να αντιμετωπίζω περιόδους μεγάλης έντασης ή θλίψης στη ζωή μου. Οι ιστορίες αυτές κάποια στιγμή άρχισαν να ενώνονται μεταξύ τους και να σχηματίζεται η βασική πλοκή του μυθιστορήματος η οποία στη συνέχεια εμπλουτίστηκε με διάφορα ιστορικά γεγονότα. Η αλήθεια είναι πως πριν ακόμη ξεκινήσω να γράφω το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου η ιστορία είχε ολοκληρωθεί στο μυαλό μου, στις βασικές της τουλάχιστον παραμέτρους.

·        Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με αυτό και ποιο είναι αυτό;
     Στόχος μου δεν υπήρξε να μεταφέρω κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα μέσα από το βιβλίο μου, αν και τελικώς πιστεύω πως το απόσταγμα της διήγησής μου είναι αδιαμφησβήτητά η ασύνορη αγάπη της οικογένειας. Αυτό που επιδίωξα και επιθύμησα διακαώς ήταν να ταξιδέψω τον αναγνώστη, να γίνει δηλαδή το βιβλίο μου το μέσο διαφυγής, έστω για λίγες στιγμές, από την ανιαρή καθημερινότητα που όλοι αντιμετωπίζουμε.

·        Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε το μυθιστόρημά σας, ιστορικό;
     Δεν θα έλεγα πως «Οι Ελαιώνες Tου Βερολίνου» είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα, αλλά περισσότερο ένα μυθιστόρημα στο οποίο εντάχθηκαν συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα. Σκοπός μου δεν ήταν η αναφορά μου στα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, απλά μέσα από τις ιστορίες των ηρώων μου άδραξα την ευκαιρία να αναφερθώ σε γεγονότα που κάποιος μπορεί να αγνοεί ή να μην γνωρίζει σε βάθος, που εμένα όμως με είχαν εντυπωσιάσει  ή και με είχαν συγκλονίσει ακόμη. Η ιστορική έρευνα ήταν σε κάθε περίπτωση αναγκαία και για το λόγο αυτό προσπάθησα, όσο μπορούσα, να είμαι συνεπής και ακριβής στις αναφορές μου.

·        Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Θα έλεγα πως το κυρίαρχο συναίσθημα ήταν η ανακούφιση. Όλα τα χρόνια που διαρκούσε η συγγραφή του βιβλίου ένιωθα πως οι ήρωες μου ήταν φυλακισμένοι στο σπίτι μου. Έφευγα το πρωί για το γραφείο κι ένιωθα πως εκείνοι παρέμεναν στο σπίτι, η Ασπασία, η Θοδώρα, οι δίδυμοι και οι άλλοι ήρωές μου ανέμεναν καρτερικά την ολοκλήρωση της συγγραφής κι όταν αυτή τελείωσε ένιωσα πως τους απελευθέρωσα.

·        Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Δεν γνωρίζω πραγματικά τι απέγιναν οι ήρωές. Δεν έχω δει κανέναν τους έκτοτε παρά μόνο τον Αργύρη με τον οποίο υπήρξα απόλυτα ταυτισμένη και συνεχίζω να τον κουβαλάω μέσα μου ακόμη και σήμερα.

·        Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Ο πρώτος αναγνώστης μου είναι πάντα η μητέρα μου στην οποία διαβάζω κάθε κεφάλαιο μόλις ολοκληρωθεί και μάλιστα όταν μεσολαβούν μεγάλα διαστήματα μέχρι να ολοκληρώσω το επόμενο εκείνη διαμαρτύρεται λέγοντας πως την κρατάω διαρκώς σε αγωνία.

·        Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Το βασικότερο που ανακάλυψα για τον εαυτό μου ήταν πως μπορούσα να εκφράσω τα συναισθήματά μου πολύ καλύτερα στον γραπτό από ότι στον προφορικό λόγο, παρά το γεγονός ότι είμαι δικηγόρος.

·        Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Δεν θα έλεγα πως ανατράπηκε κάποια πεποίθησή μου όμως έμαθα μέσα από τις δοκιμασίες των ηρώων μου να είμαι πιο διαλλακτική με τους ανθρώπους και να αναζητώ τα κίνητρα  πίσω από τις πράξεις τους ακόμη και όταν αυτές μοιάζουνε παράλογες. Έμαθα, μέσα από τη συμπεριφορά του Άρη για παράδειγμα, πως ακόμη και πίσω από τις πιο παράλογες συμπεριφορές των ανθρώπων υπάρχει μια λογική εξήγηση την οποία αγνοούμε τη στιγμή που καλούμαστε να ερμηνεύσουμε μια κατάσταση.

·        Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Είναι ιδιαίτερη ικανοποίηση να μπορώ να μιλάω με τους αναγνώστες του βιβλίου μου και να μπορώ κατά κάποιο τρόπο να βλέπω τους ήρωές μου και τις σκηνές που περιγράφω μέσα από τα δικά τους μάτια.

·        Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Φυσικά και κάτι τέτοιο έχει συμβεί. Πριν από λίγο καιρό κάποιος αναγνώστης μου είπε πως η διαμάχη μεταξύ των διδύμων και του αδερφού τους του Άρη λειτουργούσε στο μυθιστόρημα μου σαν τον προάγγελο του αδελφοκτόνου μίσους που θα έσπερνε στην χώρα ο εμφύλιος πόλεμος που θα ακολουθούσε λίγο μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ομολογώ πως αυτή ήταν μια διάσταση της ιστορίας μου που δεν την είχα σκεφτεί ποτέ έως εκείνη τη στιγμή.

·        Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Δεν ξέρω αν κάποιος αναγνώστης θα μπορούσε να εντοπίσει στη γραφή μου επιρροές από κάποιον συγκεκριμένο συγγραφέα, αλλά για εμένα είναι πολύ δύσκολο κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση οι δύο συγγραφείς που νομίζω ότι επέδρασσαν ιδιαίτερα πάνω μου και η γραφή τους με άγγιξε  είναι η Λιλή Ζωγράφου και η Ιζαμπέλ Αλιέντε.
·        Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Το γράψιμο για μένα είναι η φυγή από την σκληρή πραγματικότητα και τη μονοτονία της καθημερινότητας, είναι η δημιουργία ενός φανταστικού κόσμου μέσα στον οποίο μπορώ να εκφράζω τα συναισθήματά μου απενοχοποιημένα και να καταγράφω τη σκέψη μου ελεύθερη από κοινωνικούς συμβιβασμούς, προσδοκίες και επιδιώξεις, είναι οι ζωές των ηρώων μου που μπορώ να τις ορίζω. Δεν θα μπορούσα συνεπώς να αποδώσω στη συγγραφή τον χαρακτηρισμό «δύσκολη» ή «εύκολη» γιατί το στοιχείο που διακρίνει τον έναν χαρακτηρισμό από τον άλλον είναι ο βαθμός της «προσπάθειας» που καταβάλλει ένα άτομο. Κατά την άποψή μου η συγγραφή δεν συνάδει με την «προσπάθεια» αλλά με τα αποθέματα και το μείγμα των συναισθημάτων  του συγγραφέα που τον κάνουν να μπορεί ή αν μην μπορεί να συγγράψει σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του.

·        Το «Οι Ελαιώνες Του Βερολίνου» έχει ξεκινήσει την πορεία του. Ετοιμάζετε κάτι άλλο;
     Εδώ και λίγο καιρό έχω ξεκινήσει τη συγγραφή του δεύτερού μου βιβλίου που όμως είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τους «Ελαιώνες του Βερολίνου». Είναι ένα σύγχρονο, αστυνομικό, θα τολμούσα να πω, μυθιστόρημα αν και όχι με την παραδοσιακή έννοια του αστυνομικού μυθιστορήματος. Τιτλοφορείται «Οι Βασίλισσες» και η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση απαντήσεων για τον προδομένο έρωτα της κεντρικής μου ηρωίδας, η οποία μέσω αυτής της αναζήτησης έρχεται αντιμέτωπη με την αποκάλυψη μια διεθνούς συνομωσίας.


·        Σας ευχαριστώ πολύ!

7 Φεβ 2017

ΕΤΣΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

ΕΤΣΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΠΛΗΡΗ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ
Έρευνα: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
Επιμέλεια: ΣΠΥΡΟΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ
Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Σελ. 527, Οκτώβριος 2016

     Στη σειρά «Πολιτική & Ιστορία» των εκδόσεων Τόπος, κυκλοφόρησε πριν από μερικούς μήνες, η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα μελέτη που σας παρουσιάζω σήμερα.
     Ο Γ. Σακελλαρόπουλος (1933-2009) αν και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες, ποτέ στη ζωή του δεν ασχολήθηκε με παρεμφερές αντικείμενο. Εργάστηκε στο Σώμα Ορκωτών Λογιστών και σε μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα. Όμως ήταν άτομο πολιτικοποιημένο και μόλις οι ασχολίες του το επέτρεψαν, έκανε μεγάλη και πολυετή έρευνα σχετικά με τις «δίκες Μπελογιάννη», θέμα που πάντα τον ενδιέφερε και τον απασχολούσε, με σκοπό την έκδοση βιβλίου.
     Το πρώτο προσχέδιο του βιβλίου, ήταν έτοιμο το 1998. «Το κείμενο αυτό το έδειξε στον αείμνηστο φίλο του δικηγόρο Θ. Ζορμπά καθώς και σ’ εμένα. Και οι δύο κάναμε αρκετές παρατηρήσεις πάνω στις οποίες στη συνέχεια εργάστηκε».  Προβλήματα υγείας που προέκυψαν στο οικογενειακό περιβάλλον, δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει τη συγγραφή. Το 2015, μερικά χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του, ο γιος του Σπύρος, Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου και συγγραφέας, επεξεργάστηκε το υλικό που είχε συγκεντρωθεί. «Το συμπέρασμά μου ήταν πως έπρεπε οπωσδήποτε να εκδοθεί γιατί αποτελούσε μια πολύτιμη πηγή γνώσης για την πολιτική ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας». Έτσι προέκυψε η έκδοση του εν λόγω βιβλίου.
     Ο Νίκος Μπελογιάννης, που γεννήθηκε το 1915, εντάχθηκε από μικρός στο ΚΚΕ και ανέλαβε διάφορες υπεύθυνες θέσεις. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε πολλές φορές για τη δράση του. Η κατοχή τον βρήκε στις φυλακές Ακροναυπλίας. Το 1943, κι ενώ νοσηλευόταν βαριά άρρωστος στο νοσοκομείο Σωτηρία, δραπετεύει κι εντάσσεται στον ΕΛΑΣ. Μετά την ήττα του ΔΣΕ, καταφεύγει στην Πολωνία. Στην Ελλάδα επέστρεψε παράνομα το 1950, με εντολή της ηγεσίας του ΚΚΕ. «Ουσιαστικά η αποστολή του Μπελογιάννη είχε τρεις στόχους: α) την ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων, β) το σχηματισμό ενός νόμιμου κόμματος της αριστεράς, γ) τη δημιουργία μιας μαζικής αριστερής εφημερίδας». Όμως συνελήφθη (μάλλον τυχαία), τον Δεκέμβρη του 1950, και την ίδια περίοδο άλλα 92 άτομα. Στο διάστημα 19/10-16/11/1951, διεξάγεται στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών η πρώτη δίκη του «με την κατηγορία ότι προπαγάνδιζε υπέρ του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος κι επιδίωκε την εφαρμογή ιδεών που είχαν ως έκδηλο σκοπό τη με βίαια μέσα ανατροπή του πολιτεύματος, του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπαση μέρους της επικράτειας…». Στη διάρκεια της δίκης, γίνεται φανερό ότι οι καταδικαστικές αποφάσεις και οι ποινές έχουν προαποφασιστεί. Καταδικάζονται σε θάνατο 12 άτομα και σε πολυετή φυλάκιση άλλα 9. Όμως επειδή το διεθνές περιβάλλον και ο αμερικανικός παράγοντας το επέτρεψε (δεν είχε ακόμη προκύψει ο Ψυχρός Πόλεμος), «Όλες οι θανατικές ποινές μετατράπηκαν σε ισόβια σύμφωνα με το νόμο για τα μέτρα επιείκειας που ακολούθησε».
     Τον Φεβρουάριο του 1952, ξεκινά η δεύτερη δίκη στο Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών, με 29 κατηγορουμένους. Κατηγορούνται ότι «…ωργάνωσαν επί σκοπώ κατασκοπείας και εχρησιμοποίησαν μέσα ανταποκρίσεων και διαβιβάσεων, ήτοι λαβόντες εντολήν του γενικού γραμματέως του ΚΚΕ Ν. Ζαχαριάδη, ίδρυσαν ενταύθα κέντρον κατασκοπείας και εμερίμνησαν δια την εγκατάστασιν των αποκαλυφθέντων, εν ταις εν Καλλιθέα και Γλυφάδα οικίαις ασυρμάτων, δι’ ων μετεβιβάζοντο… μυστικαί πληροφορίαι στρατιωτικής, πολιτικής, διπλωματικής και οικονομικής σημασίας». Οι στρατοδίκες καταδίκασαν τους Νίκο Μπελογιάννη, Έλλη Παππά, Νίκο Καλούμενο, Δημήτρη Μπάτση, Ηλία Αργυριάδη και Τάκη Λαζαρίδη σε θάνατο. Μετά τη γνωστοποίηση της απόφασης, υπήρξε παγκόσμια κινητοποίηση για μετατροπή της ποινής. Όμως παρά τις διεθνείς εκκλήσεις επωνύμων και μη και παρά την πρόθεση του καταζητούμενου Ν. Πλουμπίδη να παραδοθεί στις Αρχές, αρκεί να μην εκτελεστεί ο Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, η θανατική καταδίκη δεν άλλαξε, ούτε δόθηκε χάρη από τον βασιλιά Παύλο.
     Στις 30 Μαρτίου 1952, οι Μπελογιάννης, Καλούμενος, Μπάτσης και Αργυριάδης, μεταφέρθηκαν στο Γουδή και εκτελέστηκαν σε ασυνήθιστη μέρα (Κυριακή) και ώρα. Η Έλλη Παππά γλίτωσε την εκτέλεση γιατί είχε μόλις γεννήσει όπως και ο Λαζαρίδης, λόγω του νεαρού της ηλικίας του.
     Η διαφωτιστική αυτή μελέτη, εκτός από τα (σχεδόν) πλήρη πρακτικά των δύο δικών, περιλαμβάνει τα κεφάλαια: «Ο Νίκος Μπελογιάννης Και Η Εποχή Του», «Βιογραφικά Στοιχεία», «Η Αποστολή Μπελογιάννη», «Η Σύλληψη», «Η Πρώτη Δίκη», «Η Δεύτερη Δίκη (Ασύρματοι)», «Από Την Απόφαση Του Δικαστηρίου Στην Εκτέλεση», «Κατάλογος Σημάτων», «Γλωσσάριο Προσώπων» καθώς και τη σχετική βιβλιογραφία. 

31 Ιαν 2017

ΟΣΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

ΟΣΑ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΑΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821
ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡΥΝΤΑΚΗΣ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΑΛΚΟΣ
ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΟΡΤΗΣ-ΕΚΤΟΡΑΣ ΧΟΡΤΗΣ
Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Σελ. 280, Σεπτέμβριος 2016

     Στην «επίσημη» ιστοριογραφία, περιγράφονται συνήθως οι συνθήκες, τα πρόσωπα και οι καταστάσεις που οδήγησαν στο ένα ή στο άλλο κοσμοϊστορικό γεγονός και τον αντίκτυπο που αυτό είχε. Όμως «Φαίνεται ότι δεν υπάρχει χώρος για τα μικρά και τα ασήμαντα, τα καθημερινά προβλήματα των απλών ανθρώπων, τον τρόπο που ζούσαν, που σκέφτονταν, τον αγώνα τους για επιβίωση. Αλλά και πολλές «ασήμαντες» πράξεις των μεγάλων ανδρών παραλείπονται δημιουργώντας έτσι μονοδιάστατη εικόνα για το χαρακτήρα, τη δράση και το ήθος τους». Αν και στα απομνημονεύματα που -συνήθως παλιότερα- έγραφαν οι πρωταγωνιστές των γεγονότων, υπάρχουν καταχωρημένα, άγνωστα «μικρά» περιστατικά, τα οποία μπορεί να μην έπαιξαν κάποιο σημαντικό ρόλο στη ροή των γεγονότων, παρ’ όλα αυτά, φανερώνουν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.
     Τέτοια περιστατικά έψαξαν και βρήκαν οι συγγραφείς αυτού του βιβλίου και μας τα παρουσιάζουν, χωρισμένα σε δύο ενότητες. Η μία ενότητα αφορά την περίοδο της τουρκοκρατίας και η άλλη την περίοδο της Ελληνικής επανάστασης. «Στις επιμέρους ενότητες περιλαμβάνονται ανέκδοτα (σημ. έτσι είθισται να ονομάζονται αυτά τα περιστατικά), για ιστορικά πρόσωπα, για σημαντικά και ασήμαντα γεγονότα, για στιγμιότυπα της καθημερινής ζωής, για τις συνήθειες των ανθρώπων, την παιδεία, τον πολιτισμό, κλπ».
     Για όσους οι γνώσεις τους για τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο περιορίζονται στα όσα μας δίδαξαν στο σχολείο, το βιβλίο περιλαμβάνει εκπλήξεις που μάλλον είναι δυσάρεστες. Γιατί θα ανακαλύψουν π.χ. πως γινόταν κάποιες φορές η ανάρρηση στον πατριαρχικό θρόνο, πως «υποδέχθηκαν» σε κάποια ελληνικά στρατόπεδα τους επιζήσαντες της εξόδου του Μεσολογγίου, την εχθρότητα ανάμεσα στους «πολιτικούς» και «στρατιωτικούς» που οδήγησε σε φονικότατους εμφύλιους πολέμους, ακόμα και την ώρα που ο Ιμπραήμ κατέκαιγε την Πελοπόννησο και η επιτυχία της επανάστασης κρεμόταν κυριολεκτικά από μια λεπτή κλωστή, τις λυσσαλέες προσπάθειες που έκαναν πολλοί κοτζαμπάσηδες να αποτύχει η επανάσταση για να μη χάσουν τα προνόμιά τους και άλλα πολλά. Βέβαια υπάρχουν και τα ευτράπελα, όπως ο «αργομουνιάτικος» φόρος που πλήρωναν οι… χήρες στη Χίο, το πώς βγήκε η έκφραση «τραβάτε με κι ας κλαίω» κλπ. Για κάθε περιστατικό, υπάρχει παραπομπή στην πηγή, ώστε να είναι τεκμηριωμένο.  
     Το εξαιρετικά διασκεδαστικό αυτό βιβλίο, που χωρίς να «διδάσκει» μας μαθαίνει Ιστορία, συμπληρώνεται από μια αρκετά ενδιαφέρουσα βιβλιογραφία με βιβλία που είναι γραμμένα (ή μεταφρασμένα) στα ελληνικά και κυκλοφορούν στην Ελλάδα και από ευρετήριο ονομάτων.




25 Ιαν 2017

ΧΡΥΣΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ

ΧΡΥΣΗ ΕΚΔΙΚΗΣΗ
Η ΠΤΩΣΗ ΜΙΑΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ
ΕΛΕΝΑ ΧΟΥΣΝΗ
Εκδόσεις ΚΥΦΑΝΤΑ
Σελ. 377, Οκτώβριος 2016

     Ένα πολυεπίπεδο αστυνομικό μυθιστόρημα είναι το βιβλίο της Ε. Χουσνή, με τίτλο «Χρυσή Εκδίκηση».
     Η Νάνσυ Καρβούνη, είναι μια νεαρή δημοσιογράφος του πολιτικού ρεπορτάζ σε μεγάλη αθηναϊκή εφημερίδα. Τις ελεύθερες ώρες της, της αρέσει να τις περνάει με τον πρώην και νυν αρχισυντάκτη της, καθώς κι έναν φίλο τους ψυχίατρο, για να χαλαρώνουν και να τα λένε.
     Το Νοέμβριο του 2012, λαμβάνει σε διάστημα ενός μήνα, τρία ανώνυμα σημειώματα. Στην αρχή δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία, καθώς τα κείμενα των σημειωμάτων της φάνηκαν δυσνόητα. Όταν λίγες μέρες μετά αποφάσισε να ασχοληθεί πιο σοβαρά, ανακάλυψε ότι οι φάκελοι με τους οποίους εστάλησαν τα σημειώματα ήταν συλλεκτικοί και ιδιαίτερης αξίας, ότι το χαρτί ήταν κάπως… πολυκαιρισμένο και τα κείμενα ήταν αποσπάσματα ποιημάτων του Γ. Σεφέρη.
     Την ίδια εποχή, μια δολοφονία συγκλονίζει την κοινή γνώμη. Η 32χρονη Ισαβέλλα Κοπερνάρου, κόρη γνωστού και πολύ επιτυχημένου επιχειρηματία, η οποία προαλείφεται για διάδοχός του στα ηνία των επιχειρήσεων, βρίσκεται δολοφονημένη στο σπίτι στο οποίο διέμενε μόνη της. Τη βρήκε ο ίδιος της ο πατέρας που την αναζήτησε, όταν δεν εμφανίστηκε σε σημαντική προγραμματισμένη επιχειρηματική συνάντηση. Μόνο που η «κοινή γνώμη», γνωρίζει μέρος της αλήθειας. Διότι οι διωκτικές αρχές, απέδωσαν τη δολοφονία σε διαρρήκτες που αιφνιδιάστηκαν και δεν αποκάλυψαν την κατάσταση στην οποία βρέθηκε η σορός. «Η Ισαβέλλα ήταν τοποθετημένη επάνω στο κρεβάτι της με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, όπως οι νεκροί. Και από δω και πέρα αρχίζει ο παραλογισμός. Τη βρήκανε ολόγυμνη. Δεν ξέρουν ποια είναι η αιτία του θανάτου της γιατί δεν υπήρχε κανένα ίχνος αίματος ή πάλης. Αυτό όμως που προκάλεσε σοκ στον πατέρα της είναι πως το στήθος της ήταν καλυμμένο με λιωμένο χρυσό… Ο ψυχάκιας που τη σκότωσε είχε λιώσει χρυσό επάνω στο στήθος της Και στο πρόσωπό της. Δεν φαινόταν κανένα από τα χαρακτηριστικά της. Το πρόσωπό της είχε μετατραπεί σε μια μάσκα, σε ένα φρικιαστικό εκμαγείο». Δίπλα στη σορό βρέθηκε ένα σημείωμα που έγραφε « “Ελλάς πυρ! Ελλήνων πυρ! Χριστιανών πυρ! Τρεις λέξεις νεκρές. Γιατί τις σκοτώσατε;” Και η παράνοια συνεχίζεται. Ο δολοφόνος υπογράφει ως εξής: Εσείς Λαίλαπα Λαού Αναξιοπαθούντα! Σταύρωσον!».
     Η Νάνσυ και οι φίλοι της, καταλαβαίνουν ότι αυτά τα δύο περιστατικά (σημειώματα και δολοφονία) συνδέονται και ξεκινούν προσπάθειες να βρουν ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά και αν υπάρχει επόμενος «στόχος» και ποίος είναι αυτός!
     Όπως γράφω και στην αρχή το μυθιστόρημα είναι πολυεπίπεδο. Σε πρώτο επίπεδο, έχουμε μια καλογραμμένη αστυνομική ιστορία με ανατροπές, στην οποία το σασπένς κλιμακώνεται, μέχρι να έρθει η οριστική λύση.
     Από κει και πέρα, έχουμε την ψυχογράφηση των χαρακτήρων. Η συγγραφέας αποδίδει με μαεστρία τόσο τις λεπτές αποχρώσεις της ελαφρώς αποκλίνουσας συμπεριφοράς, όσο και της χαώδεις διαδρομές των σκέψεων των πιο διαταραγμένων χαρακτήρων.
     Αυτό όμως που είναι πραγματικά εντυπωσιακό, είναι ο τρόπος με τον οποίο σκιαγραφείται το τι επέφερε η οικονομική κρίση στις ζωές και τις συμπεριφορές των ανθρώπων, αλλά και το πώς αυτές οι κοινωνιολογικές αναλύσεις εντάσσονται μέσα στον μύθο με τρόπο που να μην κουράζουν ούτε να διακόπτουν τη ροή. Μικρό απόσπασμα: «Δεν είναι μόνο τα υλικά αγαθά, οι υλικές ανάγκες εκείνες που σε απειλούν. Είναι κυρίως ότι είσαι αναγκασμένος ν’ αναθεωρήσεις, εκτός από τον τρόπο ζωής και τον τρόπο σκέψης σου. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα δεν είχαν απλώς καταρρεύσει οικονομικοί προϋπολογισμοί. Είχαν κυρίως κατατροπωθεί, και μάλιστα χωρίς μάχη, ολόκληρες κοσμοθεωρίες και στάσεις ζωής. Η κατάρρευση αυτή όμως, συμπαρέσυρε στον γκρεμό σταθερές και ζωές, αφού αυτά είναι που τελικά φτιάχνουν τις κοσμοθεωρίες. Αυτά και οι αντιλήψεις του καθενός για το τι είναι πραγματικά σπουδαίο. Τι αξίζει τον κόπο και τι όχι. Τι αποτελεί προτεραιότητα, ουσιαστική και όχι υπαγορευμένη από γενικευμένες συνταγές επιτυχίας. Τώρα όλα είχαν μπει στον μύλο της κρίσης και αλέθονταν, χωρίς διάκριση, παράγοντας έναν πικρό ζωμό απογοήτευσης, αγωνίας, παραίτησης και τελικά... τρέλας».

     Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τον εξαιρετικό τρόπο γραφής της συγγραφέως, κάνουν το μυθιστόρημα «Χρυσή Εκδίκηση», μια πολύ καλή αναγνωστική επιλογή.    

20 Ιαν 2017

ΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ

ΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ
ΑΝΤΟΝΙΟ ΜΑΝΤΣΙΝΙ
Μετάφραση ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 330, Απρίλιος 2016

     Το δεύτερο βιβλίο του που κυκλοφορεί στα ελληνικά με πρωταγωνιστή τον Ρόκκο Σκιαβόνε, είναι το αστυνομικό μυθιστόρημα του Α. Μαντσίνι «Το Πλευρό Του Αδάμ».
     Ο Ρόκκο Σκιαβόνε, είναι υποδιοικητής του τμήματος της Αόστα, μιας πόλης 35 χιλ. κατοίκων, πρωτεύουσας μιας ορεινής περιοχής που βρίσκεται στη ΒΔ Ιταλία, στα σύνορα με τη Γαλλία και την Ελβετία, ιδιαίτερα γνωστή στους έλληνες οδηγούς διεθνών μεταφορών, αφού εκεί βρίσκεται η είσοδος του μεγάλου τούνελ του Λευκού Όρους (Mont Blanc). Γέννημα- θρέμμα ρωμαίος, (γεννήθηκε στο Τραστέβερε, μια λαϊκή συνοικία της Ρώμης), ο Σκιαβόνε δεν είναι ευχαριστημένος από την περιοχή, ειδικά λόγω των καιρικών συνθηκών. Δυστυχώς γι’ αυτόν, δεν μπορεί να κάνει το παραμικρό για να διεκδικήσει και να πετύχει ευνοϊκή μετάθεση. Στην Αόστα βρέθηκε με δυσμενή μετάθεση, αφού έδειρε ανηλεώς τον γιο ενός υφυπουργού, ο οποίος αν και βρέθηκε αποδεδειγμένα ένοχος για βιασμούς ανήλικων κοριτσιών, αθωώθηκε μετά τις παρασκηνιακές ενέργειες του πανίσχυρου πολιτικά πατέρα του.
     Στην σχετικά μικρή αυτή ιταλική πόλη, η εγκληματικότητα δεν είναι υψηλή. Περιορίζεται σε κάποιες διαρρήξεις και σε διακίνηση μικροποσοτήτων ναρκωτικών. Έτσι όταν μια γυναίκα βρίσκεται κρεμασμένη από το πολύφωτο ενός δωματίου του σπιτιού της, όλοι υποθέτουν πως πρόκειται για αυτοκτονία. «Η γυναίκα είχε κρεμαστεί από τον γάντζο του φωτιστικού μ’ ένα λεπτό σκοινί. Το κεφάλι έγερνε μπροστά, το πηγούνι ακουμπούσε στο στήθος και τα σγουρά καστανά μαλλιά μπροστά στο πρόσωπο».
     Όμως ο Ρόκκο, δεν πείθεται. Από κάποιες λεπτομέρειες που εντοπίζει, αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για φόνο. Με την ομάδα του ξεκινούν τις έρευνες για τον εντοπισμό του δολοφόνου και ανακαλύπτει ότι κάτω από την φαινομενικά γαλήνια επιφάνεια της κοινωνίας της Αόστα, κρύβονται αρκετά μυστικά που όταν έρθουν στο φως, θα δώσουν αναπάντεχη τροπή στην εξέλιξη της υπόθεσης.
     Το μυθιστόρημα του Α. Μαντσίνι, με τον τρόπο που είναι δομημένο, κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, αν και οι μεγάλες και αναπάντεχες ανατροπές συμβαίνουν στις τελευταίες σελίδες. Η υπόθεση και όλοι οι χαρακτήρες είναι καλοδουλεμένοι. Ιδιαιτέρως ο Ρόκκο Σκιαβόνε, ένας εριστικός αστυνομικός, ικανότατος στη δουλειά του, που κουβαλά τις αβάσταχτες ενοχές του για το θάνατο της γυναίκας του με την οποία «συνομιλεί» τακτικά και γεμίζει έτσι τις ώρες της μοναξιάς του. Ακόμη η ιδιόρρυθμη αίσθηση του δικαίου που έχει, συχνά τον οδηγεί να ενεργεί εκτός κανόνων, αλλά και να τον κάνει συμπαθέστατο στα μάτια μας. Ένα ευκολοδιάβαστο και απολαυστικό βιβλίο.