ΠΑΝΟΣ ΓΕΡΑΜΑΝΗΣ & "ΛΑΪΚΟΙ ΒΑΡΔΟΙ"

ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ
ΝΑΥΣΙΚΑ ΓΕΡΑΜΑΝΗ-ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΤΖΙΑΝΤΖΗ
Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Σελ. 350, Ιούνιος 2025

      Η καθημερινή ωριαία εκπομπή του Π. Γεραμάνη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της ΕΡΤ που είχε τίτλο «Λαϊκοί Βάρδοι», είχε μια αδιάλειπτη παρουσία δεκαπέντε ετών (1990-2005). Τη διέκοψε ο αιφνίδιος θάνατος του δημιουργού της το Μεγάλο Σάββατο του 2005, σε ηλικία 59 ετών.

     Για την εκπομπή και τον δημοσιογράφο Πάνο Γεραμάνη έχουν γραφτεί πολλά και μένουν ακόμη τόσα να γραφτούν . Όμως «το βιβλίο αυτό δεν είναι «για» τον Πάνο Γεραμάνη αλλά για τους ανθρώπους που δημιούργησαν και υπηρέτησαν το λαϊκό τραγούδι, τόσο τους διάσημους όσο και τους αφανείς. Δεν είναι μια παρουσίαση των «Λαϊκών Βάρδων», μιας ιστορικής ραδιοφωνικής εκπομπής, αλλά μια ανθολόγηση, μια επιλογή από τα λόγια των εκατοντάδων ανθρώπων που πέρασαν από τα στούντιο του ραδιοφώνου και μίλησαν για τη ζωή τους, για το τραγούδι, για το έργο τους. Αυτοί μιλούν εδώ, αυτοί είναι οι συγγραφείς του βιβλίου, αυτοί το υπαγόρευσαν».

     Όπως γίνεται εμφανές από τα πιο πάνω, οι δύο συγγραφείς του βιβλίου, κάνοντας κοπιαστική έρευνα στις χιλιάδες ώρες ηχογραφήσεων της εκπομπής, επέλεξαν αποσπάσματα στα οποία οι «λαϊκοί βάρδοι», τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργοί αλλά ακόμη και ιδιοκτήτες κέντρων διασκέδασης ή σερβιτόροι, αφηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες και απόψεις. Καλλιτέχνες διάσημοι αλλά και λιγότερο γνωστοί. Και μάλλον οι αφηγήσεις αυτών των τελευταίων έχουν μεγαλύτερη αξία, αφού η πρόσβασή που είχαν στα ΜΜΕ ήταν από ελάχιστη έως ανύπαρκτη, οπότε εδώ «ακούγονται» για πρώτη και ίσως για μοναδική φορά.

     Για να υπάρχει συνοχή, οι συγγραφείς επέλεξαν να οργανώσουν τα επιλεγμένα αποσπάσματα σε 13 κεφάλαια. «Της φτώχειας τα παιδιά», «Η διασκέδαση, τα μαγαζιά», «Για το μπουζούκι και άλλα όργανα», «Φωνοληψίες», «Πανηγύρια», «Αμερική, περιοδείες στο εξωτερικό», «Γνώμες για παλιούς και νέους καλλιτέχνες», «Οι πλούσιοι ξεφαντώνουν», «Γυναίκες στο πάλκο», «Τις πταίει; (για την κρίση του λαϊκού τραγουδιού)», «Οι ξεχασμένοι, οι αδικημένοι», «Κάποιος να με ανακαλύψει», «Μικρές Ιστορίες».

     Το «Πάνος Γεραμάνης και Λαϊκοί Βάρδοι», είναι ένα βιβλίο πλούσιο σε πληροφορίες. Ένα βιβλίο επίτευγμα αν αναλογιστεί κανείς τον όγκο του υλικού στον οποίο έπρεπε να εντρυφήσουν οι συγγραφείς του και να επιλέξουν ένα αντιπροσωπευτικό, αλλά ελάχιστο «δείγμα». Ένα βιβλίο που μας δίνει τη δυνατότητα να διερευνήσουμε μια διαφορετική  πλευρά της προσωπικότητας των ανθρώπων της ελληνικής λαϊκής μουσικής παράδοσης, αλλά και να πάρουμε έστω και μια αμυδρή ιδέα, του πλούτου που περιλαμβάνει το αρχείο του Π. Γεραμάνη.

     Το βιβλίο συμπληρώνουν φωτογραφίες και ευρετήριο προσώπων.  

ΜΟΔΑ ΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ

ΕΛΛΗ ΓΑΤΟΥ
Εκδόσεις CARPE LIBRUM
Σελ. 114, Οκτώβριος 2024

      Η συγγραφέας του βιβλίου «Μόδα Με Ιστορία», εργάστηκε για πολλά χρόνια στον τομέα της γυναικείας ένδυσης και απέκτησε σημαντική πείρα και γνώσεις, τις οποίες με αφορμή μια ερώτηση, αποφάσισε να μοιραστεί με το-γυναικείο κυρίως- αναγνωστικό κοινό. «Η ιδέα γι’ αυτό το βιβλίο, γεννήθηκε από μία φίλη, που συνάντησα τυχαία στον δρόμο και ζήτησε την γνώμη μου, για μια αγορά που επρόκειτο να κάνει. Αρχικά σκέφτηκα ότι έχω μεγάλη πείρα από την αγορά και σίγουρα έχω να πω πέντε πράγματα που γνώριζα καλά. Μπαίνοντας στο διαδίκτυο όμως, συνάντησα πληθώρα πληροφοριών που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον».

     Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε τρία μέρη.

     Στο πρώτο μέρος, θα βρει ο αναγνώστης ή για να είμαι πιο ακριβής, η αναγνώστρια, χρήσιμες συμβουλές για το πώς μπορεί νε πετύχει αγορές ρούχων και αξεσουάρ που της ταιριάζουν, σε πολύ καλή ποιότητα και προσιτές τιμές. Πως, πότε και υπό ποιες συνθήκες δηλαδή, (ακόμα και ψυχολογικής διάθεσης), μπορεί να βγει στην αγορά για να πετύχει το βέλτιστο αποτέλεσμα!

     Στο δεύτερο μέρος, υπάρχουν πολύ μικρά αφιερώματα στο έργο μεγάλων σχεδιαστών της υψηλής ραπτικής. Από τον Τσαρλς Φρέντερικ Ουόρθ, τον άγγλο που το 1856 μετακόμισε στο Παρίσι και θεωρείται- από τους ιστορικούς της μόδας- ότι οι δημιουργίες του καθιέρωσαν την έννοια της υψηλής ραπτικής, ως την Κόκο Σανέλ, τον Κριστιάν Ντιόρ, τον Ιβ Σεν Λοράν, τον Πιέρ Καρντέν, την Μαίρη Κουάντ και άλλους. Όπως επίσης στους έλληνες Μιχάλη Ασλάνη, Σίλια Κριθαριώτη, Μπίλι Μπο και Μάκη Τσέλιο.

     Το τρίτο μέρος, είναι αφιερωμένο στα «κλασικά». «Πρόσεξες ότι κάποια ρούχα, δεν φεύγουν ποτέ από τη μόδα; Είναι αυτά που λέμε, τα κλασικά. Μοντέρνα κλασικά, θα πω εγώ και είναι αυτά, που δεν πρέπει να λείπουν ποτέ από την ντουλάπα σου». Ρούχα όπως οι καμπαρντίνες, τα τζιν, ένα μαύρο φόρεμα, ένα σακάκι, η δαντέλα, το μετάξι, το βελούδο ή αξεσουάρ, όπως οι τσάντες, τα κοσμήματα, τα παπούτσια και οι μπότες, οι ζώνες τα γυαλιά ηλίου κ.α.

    Σύμφωνα με τη συγγραφέα, η μόδα «είναι μια διαρκής αναζήτηση για ανανέωση, όχι μόνο της εξωτερικής εικόνας μας, αλλά και του εσωτερικού μας κόσμου». Το μικρό αυτό, αλλά περιεκτικό, χρήσιμο κι ενδιαφέρον για γυναίκες και… άντρες βιβλίο, μπορεί να βοηθήσει, ώστε αυτή η αναζήτηση, να είναι πετυχημένη και ουσιαστική!

     Με αυτή την βιβλιοπαρουσίαση, κλείνει μια ακόμη χρονιά για τον Σελιδοδείκτη. Θέλω με την ευκαιρία να ευχαριστήσω όλους εσάς για την στήριξή σας που μου δίνει την δύναμη να συνεχίσω και να σας ευχηθώ ολόψυχα καλό κι ευτυχισμένο 2025!

ΒΕΝΤΕΤΕΣ

ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΒΕΝΤΕΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΠΑΝΟΣ ΣΟΜΠΟΛΟΣ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 423, Απρίλιος 2024

      Το βιβλίο που θα μας απασχολήσει στη σημερινή βιβλιοπαρουσίαση, είναι μια μελέτη-έρευνα του γνωστού δημοσιογράφου κι εκ των κορυφαίων του αστυνομικού ρεπορτάζ Π. Σόμπολου, που αναφέρεται σε βεντέτες του 20^ου –κυρίως- αιώνα, που συγκλόνισαν την ελληνική κοινή γνώμη.

     Η βεντέτα είναι ένα πανάρχαιο έθιμο, που έχει τις ρίζες του σε εποχές που δεν υπήρχαν ισχυρές κοινωνικές δομές, νόμοι και δικαστήρια. Οπότε ο αδικούμενος κατέφευγε στην αυτοδικία. Είναι όμως και βάρβαρο, αφού σε πολλές περιπτώσεις υπήρξαν θύματα που «δεν έφταιγαν σε τίποτα αλλά πλήρωσαν μόνο επειδή έτυχε να ανήκουν στις αντιμαχόμενες οικογένειες».

     Η βεντέτα παλαιότερα κυριαρχούσε «σε πολλές περιοχές της Ελλάδας αλλά και άλλων χωρών, όπως της Αλβανίας, της Σερβίας, του Μαυροβουνίου, της Ιταλίας, της Κορσικής, του Λιβάνου καθώς και στον αραβικό κόσμο». Ειδικά στην Ελλάδα, ήταν συνήθης πρακτική επίλυσης διαφορών στη Μάνη και την Κρήτη. Κι ενώ στη Μάνη με την πάροδο των ετών εξέλειπε, αφού πρώτα «ξεκλήρισε οικογένειες, ερήμωσε χωριά ολόκληρα κι έστειλε στο χώμα αμέτρητα θύματα», στην Κρήτη η βαρβαρότητα εξακολουθεί να υφίσταται. Η βεντέτα δεν «πρόκειται να εκλείψει-παρά μόνο αν κάποια κυβέρνηση τολμήσει να παραμερίσει το πολιτικό κόστος και σε συνεργασία με την Εκκλησία της Κρήτης και τους αρμόδιους φορείς, κηρύξει σταυροφορία κατά της βεντέτας. Μόνο όταν τολμήσουν να πάρουν μέτρα ώστε να αφαιρεθούν όλα τα όπλα από τα σπίτια στην Κρήτη, και κυρίως στις ορεινές περιοχές και να τιμωρούνται παραδειγματικά όσοι οπλοφορούν, θα υπάρξει η ελπίδα να σταματήσουν οι αιματοχυσίες και οι συμφορές».

     Τι ώθησε όμως τον Π. Σόμπολο να μην υπολογίσει κόπο και χρόνο (η κοπιαστική έρευνα για άντληση στοιχείων, έγινε σε αρχεία της Ελληνικής Χωροφυλακής, Αστυνομίας Πόλεων, Δικαστηρίων καθώς και σε δημοσιεύματα τοπικών και πανελλήνιας κυκλοφορίας εφημερίδων και περιοδικών) να γράψει αυτό το βιβλίο; «Έγραψα αυτό το βιβλίο για να αφήσω μια παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές γύρω από τα εγκλήματα της βεντέτας και για να καταδείξω τη βαρβαρότητα αυτού του εθίμου».

     Στο βιβλίο, για λόγους προστασίας των προσωπικών δεδομένων αλλά και για να μην αναμοχλεύονται πάθη και μίση, παραλείπονται τα επώνυμα των εμπλεκομένων, εκτός μίας-δύο περιπτώσεων όπου αυτό ήταν αναπόφευκτο. Η μία από αυτές μάλιστα-μια πολύνεκρη βεντέτα που διήρκησε χρόνια και κόστισε πολλές ζωές-  είχε σχέση με την οικογένεια του πρώην Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη, ο οποίος εξελέγη με την ψήφο βουλευτή του ΠΑΣΟΚ που ανήκε στην «αντίπαλη» οικογένεια.  Για τον ίδιο λόγο, δεν γίνεται αναφορά σε βεντέτες που δυστυχώς συνεχίζονται!!

     Το βιβλίο, γραμμένο με την εγκυρότητα των στοιχείων και το γνωστό γλαφυρό ύφος του Π. Σόμπολου, εκτός από την περιγραφή των Κρητικών, Μανιάτικων και βεντετών της υπόλοιπης Ελλάδας, αναφέρει και μια περίπτωση στη Γερμανία του 1981. Ένα ακόμη θετικό του βιβλίου, μια 30σέλιδη ενδιαφέρουσα και κατατοπιστική «σύντομη ιστορία της βεντέτας».    

EURO. ΔΥΣΚΟΛΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΜΟΥΝΤΙΑΛ.

ΤΑ 60 ΧΡΟΝΙΑ ΜΙΑΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ
Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Σελ. 415, Μάρτιος 2024

      Πριν από λίγους μήνες ολοκληρώθηκαν οι αγώνες της τελικής φάσης του Euro. Είναι μια ποδοσφαιρική διοργάνωση σε επίπεδο εθνικών ομάδων των ευρωπαϊκών χωρών, που διεξάγεται κάθε τέσσερα χρόνια και συγκεντρώνει την προσοχή των απανταχού ποδοσφαιρόφιλων, αφού «οι εκπλήξεις είναι κανόνας. Το Euro

έχουν κερδίσει οι Τσέχοι, οι Δανοί και οι Έλληνες».

     Να θυμίσω εδώ ότι η κατάκτηση του τίτλου «πρωταθλήτρια ομάδα της Ευρώπης» από την Εθνική Ελλάδας, αποτέλεσε την κορυφαία από τις τρεις διακρίσεις που πέτυχε το ελληνικό ποδόσφαιρο σε διεθνές επίπεδο (Οι άλλες δύο είναι η μεγάλη επιτυχία στο Conference League του Ολυμπιακού το 2024 και η συμμετοχή το 1971 του Παναθηναϊκού, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, όπως ονομαζόταν τότε το Champions League).

     Ο γνωστός δημοσιογράφος Α. Καρπετόπουλος, παρά το γεγονός ότι μέχρι σήμερα έχει γράψει χιλιάδες άρθρα, δεν είχε γράψει βιβλίο. Όταν πείστηκε να γράψει για το Euro, δεν ήθελε να κάνει μια απλή παράθεση στοιχείων για τα τουρνουά που διεξήχθησαν από το 1960. Τότε που  υλοποιήθηκε η ιδέα του Ανρί Ντελονέ-πρώην ποδοσφαιριστή, πρώην διαιτητή που έφτασε μια ανάσα από τον θάνατο όταν διηύθυνε έναν αγώνα, παράγοντα του γαλλικού ποδοσφαίρου και πρώτου γραμματέα της UEFA (ιδρ. 1954)-που ήρθε να αντικαταστήσει το μάλλον ανυπόληπτο International Cup. Αυτά τα στοιχεία μπορεί να τα βρει οποιοσδήποτε κάνει μια στοιχειώδη αναζήτηση στο διαδίκτυο. Αντίθετα, με τα κείμενά του, ήθελε «να γίνει κατανοητό ότι το Euro είναι μια σειρά από υπέροχες και απροσδόκητες ιστορίες».

     Όσο μάλιστα προχωρούσε στην έρευνά του σχετικά με τη διοργάνωση, η πιο σημαντική από τις απορίες που τον ταλάνιζαν ήταν η εξής: «Φαίνεται άραγε στην ιστορία του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού τουρνουά κάτι από την ιστορία της Ευρώπης και τις μεταλλάξεις της τα τελευταία εξήντα χρόνια; […] Κάπως έτσι, άθελά μου σχεδόν, αυτό που βρέθηκα να προσπαθώ να γράψω δεν είναι ακριβώς η ιστορία του Euro, αλλά μια εκδοχή της ευρωπαϊκής ιστορίας, με πρωταγωνιστές λαμπερούς και σκοτεινούς, με θριάμβους, αλλά κυρίως με δράματα. Και με ήρωες».

     Το βιβλίο, είναι χωρισμένο σε κεφάλαια, που το κάθε ένα αντιστοιχεί στο τουρνουά κάποιας συγκεκριμένης χρονιάς. Εκτός όμως από τις γλαφυρές, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και κατατοπιστικές αφηγήσεις του συγγραφέα, περιλαμβάνει ακόμα συνεντεύξεις με «αληθινούς αυτόπτες μάρτυρες, όπως είναι ο ήρωας μου Νίκος Αναστόπουλος που μιλά για το Euro του 1980, ο αρχηγός μου Θοδωρής Ζαγοράκης, αφηγητής του έπους στην Πορτογαλία το 2004, ο σοφός Αντώνης Νικοπολίδης, που είπε αντίο στην Εθνική το 2008, και ο φίλος μου Γιώργος Καραγκούνης, ηγέτης στην τελευταία πρόκριση της Εθνικής μας σε δεύτερη φάση Euro, το 2012». Τέλος, το βιβλίο συμπληρώνει η σχετική βιβλιογραφία, ένα δισέλιδο με πληροφορίες για όλους τους τελικούς που διεξήχθησαν από το 1960 μέχρι το 2021 (το Euro 2020, διεξήχθη με ένα χρόνο… καθυστέρηση λόγω covid) και λίγες φωτογραφίες. Πρόκειται για μια μοναδική, διαφορετική, ιδιαίτερη και συναρπαστική αφήγηση, για ένα από τα πιο σπουδαία αθλητικά-ποδοσφαιρικά γεγονότα της Ευρωπαϊκής ηπείρου, γραμμένη από την εγνωσμένης αξίας πένα, του δημοσιογράφου-αθλητικογράφου Α. Καρπετόπουλου.     

       

ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ

12 ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
PATRICK RADDEN KEEFE
Μετάφραση ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Σελ. 469, Ιούνιος 2023

      Ο συγγραφέας του βιβλίου που θα μας απασχολήσει σήμερα, είναι ερευνητής-δημοσιογράφος του περιοδικού New Yorker κι έχει βραβευτεί για τις έρευνές του.

     Στο βιβλίο με τίτλο «Καθάρματα», περιλαμβάνονται δώδεκα από αυτές. «Έχω γράψει τις ιστορίες αυτές τα τελευταία δώδεκα χρόνια και αντανακλούν κάποια από τα βασικότερα ενδιαφέροντά μου: το έγκλημα και τη διαφθορά, τα μυστικά και τα ψέματα, τη λεπτή γραμμή μεταξύ του νόμιμου και του παράνομου, τους οικογενειακούς δεσμούς, τη δύναμη της άρνησης.[…] ήμουν ελεύθερος να ερευνήσω ιστορίες που για τον ένα ή τον άλλο λόγο με γοήτευαν, είτε λόγω των πολύπλοκων προσωπικοτήτων, είτε της ίντριγκας των γεγονότων […] Η ελπίδα μου είναι πως, στο σύνολό τους, κάτι έχουν να πουν για το έγκλημα και την τιμωρία, τον λεπτό πάγο της περιστασιακής ηθικής, τις επιλογές που κάνουμε καθώς κινούμαστε στον κόσμο αυτό…».

     Το άρθρο «Τα Μπουκάλια Του Τζέφερσον» γράφτηκε το 2007. Το 1985, σε δημοπρασία των Christie’s, πουλήθηκε το πιο ακριβό κρασί. Επρόκειτο για μπουκάλια του 1787, τα οποία βρέθηκαν στο Παρίσι. Σύμφωνα με τον τελευταίο ιδιοκτήτη, τον Χάρντι Ρόντενστοκ, ανήκαν στον 3^ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Τόμας Τζέφερσον. Αποδείχτηκε μια καλοσχεδιασμένη απάτη, που ξεγέλασε ακόμα και τους έμπειρους ειδικούς του φημισμένου οίκου δημοπρασιών.

     Το 2018, γράφτηκε «Η Φαμίλια Της Μαφίας». Περιγράφει τη σχέση του γνωστού Ολλανδού κακοποιού Βίλεμ Χολέιντερ με την δικηγόρο αδελφή του Άστριντ και τις απειλές που εκτόξευσε κατά της ίδιας και αγαπημένων της προσώπων με αποτέλεσμα να ζει από τότε σε καθεστώς φόβου. Ο Χολέιντερ ήταν ο εγκέφαλος της απαγωγής του Φρέντι Χάινεκεν (της γνωστής ζυθοποιίας) το 1983.

     Ο «Εκδικητής» του 2015, περιγράφει τις άοκνες προσπάθειες του Κεν Ντόρνστάιν να εντοπίσει τους υπεύθυνους για την τοποθέτηση της βόμβας στην πτήση 103 της Pan Am. Η βόμβα εξερράγη όταν το αεροπλάνο βρισκόταν πάνω από το Λόκερμπι της Σκωτίας και κόστισε τη ζωή σε 259 άτομα, πλήρωμα και επιβάτες, καθώς και σε 11 άτομα στο έδαφος. Ένας από τους επιβάτες ήταν ο 25χρονος Ντέηβιντ Ντορνστάιν, αδελφός του Κεν.

     Η «Αυτοκρατορία Του Πλεονεκτήματος» (2014), είναι μια καταβύθιση στις γκρίζες ζώνες του Χρηματιστηρίου. Το 2008, ο Στήβεν Κόεν, ιδιοκτήτης της χρηματιστηριακής εταιρίας SAC, κατάφερε με δόλια μέσα να έχει εσωτερική πληροφόρηση για τις έρευνες ενός φαρμάκου για το Αλτσχάιμερ και «παίζοντας» με τις μετοχές δύο φαρμακευτικών εταιρειών, να αποκομίσει τεράστια κέρδη.

     Το «Ένα Γεμάτο Όπλο» (2013) αναφέρεται στη δολοφονική επίθεση της Έιμι Μπίσοπ, μέλους του διδακτικού προσωπικού του πανεπιστήμιου της Αριζόνα κατά συναδέλφων της, τον Φεβρουάριο του 2010. Κόστισε τη ζωή σε 3 από αυτούς, ενώ άλλοι τόσοι τραυματίστηκαν.

     Η έρευνα με τίτλο «Το Κυνήγι Του Ελ Τσάπο» (2014), περιγράφει τις προσπάθειες της DEA και άλλων υπηρεσιών να συλλάβουν τον επικεφαλής του καρτέλ ναρκωτικών της Σιναλόα, Χοακίν Γκουζμάν Λοέρα, που είχε το παρατσούκλι Ελ Τσάπο, δηλ. Κοντούλης!

     Στο «Ο Νικητής» (2019), παρουσιάζεται με τον πιο εμφατικό τρόπο η δύναμη των ΜΜΕ. Ένας βρετανός που ζούσε στο Los Angeles, έκανε την παραγωγή ενός reality με τίτλο «The Apprentice». Ένας από τους κριτές ήταν ένας υπό πτώχευση φίλος του επιχειρηματίας. Χάρη στο show, «έμπαινε» για πολλά χρόνια σε αμερικάνικα σπίτια. Το όνομά του; Ντόναλντ Τραμπ! Χάρη σε ένα reality, ένας αποτυχημένος επιχειρηματίας, μετατράπηκε σε σύμβολο του «αμερικανικού ονείρου» και αναρρήθηκε στον προεδρικό θώκο, τελώντας μια από τις χειρότερες θητείες που έκανε ποτέ αμερικανός πρόεδρος.

     Η «Ληστεία Αλά Ελβετικά» (2016), μας βάζει σε μια άλλη «γκρίζα ζώνη», αυτή του τραπεζικού απορρήτου στις Ελβετικές τράπεζες. Το οποίο καταρρακώθηκε όταν ένας υπάλληλος της HSBC, υπέκλεψε έναν κατάλογο με χιλιάδες ονόματα καταθετών, η πλειονότητα των οποίων είχε «μαύρο χρήμα». Το συγκεκριμένο περιστατικό είχε και ελληνική πτυχή. Τα ονόματα των ελλήνων καταθετών, απάρτιζαν την περίφημη «λίστα Λαγκάρντ», την οποία ένας υπουργός παραποίησε κι ένας άλλος την… ξέχασε σε κάποιο συρτάρι!!

     «Ο Πρίγκιπας Της Μαρμπέγια» (2010),  είναι ο διαβόητος έμπορος όπλων Μονζέρ Αλ Κασάρ, που εκτός από τις νόμιμες είχε και παράνομες δραστηριότητες οι οποίες απασχόλησαν καταδιωκτικές αρχές πολλών χωρών, για να συλληφθεί τελικά μετά από δεκαετίες προσπαθειών.

     Στο «Οι Χειρότεροι Των Χειρότερων» (2015), περιγράφονται οι προσπάθειες της συνηγόρου Τζούντι Κλαρκ, να σώσει από την θανατική ποινή τον Τζοκάρ Τσαράεφ, που ήταν ο ένας από τα δύο αδέλφια που τοποθέτησαν δύο αυτοσχέδιες βόμβες στον Μαραθώνιο της Βοστόνης το 2013, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τρία άτομα και να τραυματιστούν 264.

     Η έρευνα «Θαμμένα Μυστικά» (2013), αναφέρεται στο πως ο Μπένι Στάινμετζ απέκτησε τις άδειες εξόρυξης του εξαιρετικής ποιότητας σιδηρομεταλλεύματος στα όρη Σιμαντού της Γουινέας στην Αφρική, ενώ το τελευταίο άρθρο «Ο Ταξιδιώτης» (2017), έχει θέμα την πολυτάραχη ζωή του σεφ Άντονι Μπουρντέν που αυτοκτόνησε το 2018. Εντυπωσιακό είναι το περιστατικό κατά το οποίο, ο σεφ προσκάλεσε τον Μπάρακ Ομπάμα το 2016, να συναντηθούν σε ένα μικρό εστιατόριο του Ανόι στο Βιετνάμ, για να δοκιμάσουν εκτός πρωτοκόλλου, ένα τοπικό έδεσμα, που σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά ο τότε αμερικανός πρόεδρος απόλαυσε ιδιαίτερα.

     Εξαιρετικό βιβλίο, που φανερώνει τι μπορεί να πετύχει η δημοσιογραφία όταν ασκείται από ανθρώπους που τιμούν και σέβονται το επάγγελμα κι όχι από φερέφωνα κάθε λογής συμφερόντων, όπως συχνά βλέπουμε να συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, ειδικά στην Ελλάδα. Εξ ου και η θέση 108 στην κατάταξη για την αξιοπιστία του Τύπου.