Η ΜΑΥΡΗ ΓΡΑΜΜΗ

JEAN CHRISTOPHE GRANGE
Μετάφραση ΤΙΝΑ ΠΛΥΤΑ
Εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ
Σελ. 588, Ιούνιος 2023

      Σε νέα έκδοση, με νέα μετάφραση κυκλοφορεί και πάλι (πρώτη έκδοση στα ελληνικά 2009)  το μυθιστόρημα του Ζ.Κ. Γκρανζέ «Η Μαύρη Γραμμή».

     Στις 7 Φεβρουαρίου 2003, στη Μαλαισία, συλλαμβάνεται ένας γάλλος, κατηγορούμενος για την αποτρόπαιη δολοφονία μιας νεαρής, της Περνίλ Μάζενσεν από την Δανία. «Όπως ανέφεραν τα πρώτα ανακοινωθέντα, οι γιατροί του Γενικού Νοσοκομείου του Τζαχόρ Μπαρού διαπίστωσαν 27 τραύματα στο σώμα της Μάζενσεν, από «αιχμηρό αγχέμαχο όπλο», ένα μαχαίρι. Υπήρχαν πληγές στα μέλη της, στο πρόσωπο και τον λαιμό, στα πλευρά και την περιοχή των γεννητικών οργάνων. «Παθολογική λύσσα» ήταν η διάγνωση των ειδικών σε μια συνέντευξη Τύπου στις 9 Φεβρουαρίου».

     Ο συλληφθείς είναι γνωστός τόσο στις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, όσο και στην πατρίδα του τη Γαλλία. «Ονομάζεται Ζακ Ρεβερντί και δεν είναι άγνωστος. Πρώην πρωταθλητής διεθνούς φήμης, έχει καταρρίψει πολλές φορές το παγκόσμιο ρεκόρ άπνοιας στις κατηγορίες κατάδυσης no limits και «σταθερά βάρη» από το 1977 μέχρι το 1984. Εγκατέλειψε το αγώνισμα στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και εγκαταστάθηκε στη Νοτιοανατολική Ασία εδώ και μια δεκαπενταετία. Σαράντα εννέα ετών σήμερα, ζούσε μεταξύ Μαλαισίας, Ταϊλάνδης και Καμπότζης ως δάσκαλος καταδύσεων. Σύμφωνα με αρκετούς μάρτυρες ήταν ένας άνθρωπος χαμογελαστός, φιλικός αλλά και μοναχικός».

     Η υπόθεση κινεί το ενδιαφέρον του Μαρκ Ντιπεϊρά, που εργάζεται ως συντάκτης στην παρισινή σκανδαλοθηρική εφημερίδα Limier (Λαγωνικό). «Το Limier δεν είχε ενδοιασμούς, ποτέ και κανενός είδους […] το έντυπο, ειδικευμένο στο αστυνομικό δελτίο και στα κάθε λογής εγκλήματα, έπρεπε να προηγείται απ’ τις άλλες εφημερίδες και με διαφορά».

     Ο Ντιπεϊρά ξεκίνησε την καριέρα του ως αδίστακτος παπαράτσι. Αποφάσισε να εγκαταλείψει το κυνήγι διασημοτήτων, όταν ενεπλάκη στο δυστύχημα που είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνα στο Παρίσι. Τώρα, παθιάζεται με την υπόθεση της Μαλαισίας. «Ο Ζακ Ρεβερντί ήταν η ενσάρκωση του Κακού, επιδίωκε έναν στόχο μυστικό. Ένα από εκείνα τα ακατέργαστα διαμάντια που τόσο καιρό αναζητούσε ο Μαρκ. Ένας φονιάς που χάρη στη νοητική του πειθαρχία θα πρέπει να είχε πραγματική αντίληψη του ψυχισμού του και θα μπορούσε να κάνει σαφές και ξεκάθαρο το πρόσωπο του εγκλήματος».

     Όταν προσπαθεί να βρει επαφή με τον φυλακισμένο συμπατριώτη του, για να «φιλοξενήσει» την ιστορία του στη φυλλάδα στην οποία εργάζεται, αποτυγχάνει παταγωδώς. Ο Ρεβερντί δεν μιλά σε κανέναν. Δεν έχει απαντήσει σε καμία ερώτηση ούτε καν των ανακριτικών αρχών και δεν έχει πει τίποτα ούτε για τη δολοφονία, ούτε για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ο Ντιπεϊρά όμως δεν είναι από αυτούς που δέχονται εύκολα την άρνηση. Είναι αποφασισμένος να πετύχει να του μιλήσει ο δολοφόνος και δεν θα διαστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο…

     Ένα ακόμη εθιστικό ψυχολογικό θρίλερ, γραμμένο από τον μετρ του είδους που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Εμπνευσμένη ιστορία με εξαιρετική σκιαγράφηση των χαρακτήρων και των ψυχολογικών τους διαδρομών, αλλά και ανατροπές μέχρι την τελευταία σελίδα.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΛΥΚΩΝ

JEAN CHRISTOPHE GRANZE
Μετάφραση ΤΙΝΑ ΠΛΥΤΑ
Εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ
Σελ. 550, Ιούλιος 2021

 
     Ένα ακόμη εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ του Ζ.Κ. Γκρανζέ κυκλοφόρησε πρόσφατα.

     Η  Αννά Εμς, μια νέα γυναίκα, σύζυγος του Λοράν, που είναι ανώτερος λειτουργός στο γαλλικό δημόσιο, αρχίζει να παρουσιάζει διαταραχές στη μνήμη και να έχει παραισθήσεις.

«Απ’ τον Φεβρουάριο οι κρίσεις της ήταν πολύ πιο συχνές απ’ ότι είχε παραδεχτεί. Τα κενά εμφανίζονταν πια οποιαδήποτε στιγμή, οπουδήποτε. Σ’ ένα δείπνο σε φιλικό σπίτι, στο κομμωτήριο, σ’ ένα μαγαζί όπου είχε μπει για ν’ αγοράσει κάτι. Άξαφνα, στη μέση ενός απόλυτα γνώριμου περίγυρου, βρισκόταν περιστοιχισμένη από αγνώστους, από πρόσωπα δίχως όνομα. Κι έπειτα η φύση των αλλοιώσεων είχε αλλάξει. Δεν ήταν πια απλά κενά μνήμης, διαστήματα αδιαφάνειας. Τώρα υπήρχαν και τρομακτικές παραισθήσεις. Τα πρόσωπα των ανθρώπων γύρω της θόλωναν, διαταράσσονταν, παραμορφώνονταν μπροστά στα μάτια της. Οι εκφράσεις, τα βλέμματά τους, ταλαντεύονταν, αιωρούνταν, σαν περιγράμματα που πάλλονται στον βυθό της θάλασσας. Κάποιες φορές της θύμιζαν μορφές από καυτό κερί, σχηματίζονταν και την ίδια στιγμή συρρικνώνονταν κι έλιωναν με μορφασμούς δαιμόνων. Άλλοτε τα χαρακτηριστικά έμοιαζαν να δονούνται, ν’ αναταράσσονται-ένα πλήθος από διαφορετικές εκφράσεις που εμφανίζονται ταυτόχρονα, σαν βαλμένες η μία πάνω στην άλλη. Μια κραυγή, ένα γέλιο, ένα φιλί, συγκεντρωμένα όλα, την ίδια στιγμή, στην ίδια φυσιογνωμία-σωστός εφιάλτης».

     Το ίδιο χρονικό διάστημα, στο 10^ο διαμέρισμα του Παρισιού, στην περιοχή που είναι γνωστή ως Μικρή Τουρκία, λόγω της εγκατάστασης εκεί πολλών μεταναστών από τα βάθη της ανατολικής Τουρκίας, κάποιος σκοτώνει παράνομες εργάτριες, αφού πρώτα τις υποβάλλει σε φρικτά βασανιστήρια. «Την πρώτη τη βρήκαν τον περασμένο Νοέμβριο. Τη δεύτερη τον Ιανουάριο. Και τώρα τούτη εδώ. Και οι τρεις στην τουρκική συνοικία. Και οι τρεις έχουν υποστεί τα ίδια βασανιστήρια και έχουν παραμορφωθεί με τον ίδιο τρόπο».

     Την υπόθεση αναλαμβάνει ο αστυνόμος Β! Πολ Νερτό της Δικαστικής Αστυνομίας. Σύντομα όμως, θα βρεθεί σε αδιέξοδο. Τα στόματα παραμένουν ερμητικά σφραγισμένα. Κανείς δεν έχει δει και δεν έχει ακούσει οτιδήποτε. Μέσα στην απελπισία του, θα κάνει μια απονενοημένη κίνηση. «Για να διώξει το σκοτάδι απ’ το μυαλό του, εστίασε τη σκέψη του στον άνθρωπο που πήγαινε να βρει-δίχως αμφιβολία τον μόνο μπάτσο που δεν θα ήθελε ποτέ να συναντήσει. Είχε φωτοτυπήσει ολόκληρο τον φάκελο του στη Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων, την αστυνομία της αστυνομίας κι ήξερε απ’ έξω το βιογραφικό του. Ζαν Λουί Σιφέρ γεννημένος το 1942 […] Είχε δύο παρατσούκλια, ανάλογα με την περίσταση: «Ταρίφας», από το συνήθειο να τσεπώνει ποσοστά, όποτε η υπόθεση που χειριζόταν άφηνε τέτοια περιθώρια, και «Ατσάλι», ως αμείλικτος και… ψαρομάλλης μπάτσος. […] Με τον τρόπο του ο Ταρίφας ήταν πατέρας όλων των μπάτσων. Μισός ήρωας μισός δαίμονας κατάφερνε να ενσαρκώνει μόνος του το καλύτερο και το χειρότερο, την αυστηρότητα και την διαφθορά, το καλό και το κακό. Μορφή θεμελιακή, ένα σύμπαν που ο Πολ θαύμαζε άθελά του…».  Αυτός ο διεφθαρμένος και βίαιος-συνταξιούχος πλέον-αστυνομικός, είχε ένα τεράστιο προσόν που ο Νερτό ευελπιστούσε να μετατρέψει σε πλεονέκτημα: Έχοντας θητεύσει για πολλά χρόνια στο 10^ο διαμέρισμα, ήξερε την περιοχή σαν την τσέπη του και γνώριζε όσο κανείς, πρόσωπα, πράγματα και μυστικά, που ο Νερτό δεν μπορούσε καν να φανταστεί πως υπάρχουν!  Γι’ αυτό, παρακάμπτοντας την ιεραρχία, θα του προτείνει να τον βοηθήσει, φυσικά ανεπίσημα. Ο Σιφέρ θα δεχτεί και σύντομα, στην προσπάθειά τους να βρουν κάποια στοιχεία που θα τους βοηθήσει να λύσουν την υπόθεση των φόνων, θα καταδυθούν στα υπόγεια του 10^ου διαμερίσματος. Εκεί ζει κι εργάζεται υπό άθλιες συνθήκες και για ελάχιστα χρήματα, ένας ολόκληρος κόσμος παράνομων μεταναστών, οι οποίοι για ευνόητους λόγους θέλουν να παραμείνουν αόρατοι και τους οποίους οι δολοφονίες αναστατώνουν διπλά. Αφ’ ενός επειδή τα θύματα είναι «δικοί τους» άνθρωποι και αφ’ ετέρου επειδή προσελκύουν την ανεπιθύμητη προσοχή και παρουσία της αστυνομίας στους χώρους που κινούνται.

     Στο μυθιστόρημα «Η Αυτοκρατορία Των Λύκων», ο Γκρανζέ ξεδιπλώνει για μια ακόμα φορά το πλούσιο ταλέντο του κι αφήνει ελεύθερη την ιδιαίτερα γόνιμη φαντασία του. Δημιουργεί με δεξιοτεχνία και προσεγμένες μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια αναπάντεχες καταστάσεις, θεαματικές ανατροπές, απρόσμενες εξελίξεις, ταχύτατες σκηνές με έντονη κινηματογραφική δράση και ρυθμό, αλλά και γαλήνια «διαλείμματα» που αποφορτίζουν την ένταση που δημιουργούν στον αναγνώστη οι αγωνιώδεις σκηνές. Οι μοναδικοί χαρακτήρες του, είναι εξαιρετικά δομημένοι, έτοιμοι για το καλύτερο και για το χειρότερο. Είναι δηλαδή βαθιά ανθρώπινοι. Είναι ένα βιβλίο εντυπωσιακό, που από τη στιγμή που θα το ξεκινήσεις, θα δυσκολευτείς πολύ να το αφήσεις από τα χέρια σου, πριν φτάσεις στην τελευταία σελίδα.   

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΥΝΗΓΙ

JEAN CHRISTOPHE GRANZE
Μετάφραση ΤΙΝΑ ΠΛΥΤΑ
Εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ
Σελ. 390, Σεπτέμβριος 2020

 

     Πριν δύο περίπου μήνες, κυκλοφόρησε το νέο μυθιστόρημα του Ζ. Κ. Γκρανζέ με τίτλο «Το Τελευταίο Κυνήγι».

     Ο αστυνόμος της Δίωξης Εγκλήματος του Παρισιού Πιέρ Νιεμάν, μετά από την επίθεση του δέχτηκε προσπαθώντας να εξιχνιάσει μια υπόθεση, είναι βαρύτατα τραυματισμένος. Έχει πέσει σε κώμα και είναι στο μεταίχμιο μεταξύ ζωής και θανάτου. Προς μεγάλη έκπληξη όλων συνέρχεται, καταφέρνει να ξεπεράσει τα σωματικά τραύματα και να βγει από το νοσοκομείο. «Σωματικά είχε συνέλθει εντελώς. Ψυχολογικά, όμως, ήταν άλλο θέμα. Ζούσε μ’ ένα μουλιασμένο παλτό στην πλάτη, μ’ εκείνο το βάρος που συνήθως λένε «κατάθλιψη».  Όπως είναι φυσικό, θεωρείται ακατάλληλος για να επιστρέψει στην ενεργό δράση και του προτείνεται μια θέση καθηγητή στη Σχολή της Αστυνομίας. Αυτός την αποδέχεται, ελπίζοντας ότι θα μεταδώσει κάτι από την πείρα που απέκτησε όλα αυτά τα χρόνια, στους σπουδαστές. «Πέρασαν άλλα δύο χρόνια έτσι ανάμεσα στη δυσφορία και την παραίτηση, στην ταπείνωση και την αδιαφορία, ώσπου τον θυμήθηκαν οι παλιοί του συνάδελφοι». Επειδή η εγκληματικότητα διαρκώς αυξανόταν και το έγκλημα άλλαζε, γινόταν όλο και πιο παράξενο και ιδιαίτερο σε όλη τη χώρα, λήφθηκε μια απόφαση. Να δημιουργηθεί μια υπηρεσία, που θα μπορεί να στέλνει αστυνομικούς από το Παρίσι, για να βοηθούν τα κατά τόπους τμήματα χωροφυλακής στην εξιχνίαση δύσκολων υποθέσεων. Το πρόγραμμα θα λειτουργήσει αρχικά πιλοτικά κι ένας από αυτούς που θα συμμετείχαν στην υλοποίησή του, είναι ο Νιεμάν. «Η ιδέα να στείλει κάποιος αστυνομικούς για να βοηθήσουν τους χωροφύλακες ήταν προσβολή στην κοινή λογική. Κανείς δεν πίστευε πως θα λειτουργούσε […] Για ένα σχέδιο θνησιγενές ποιος θα ήταν καλύτερος υποψήφιος από ένα φάντασμα; Το πρόβλημα ήταν πως ο Νιεμάν είχε πάρει την πλάκα στα σοβαρά. Μάλιστα είχε ζητήσει και βοηθό». Η βοηθός του, είναι μια παλιά του μαθήτρια από τη Σχολή της Αστυνομίας, η Ιβανά Μπογκντανοβίτς.

     Η πρώτη υπόθεση που τους ανατίθεται, είναι στο Σβάρτσβαλντ της Γερμανίας, στον Μέλανα Δρυμό! «Ο εισαγγελέας του Πρωτοδικείου τους είχε εξηγήσει ότι το έγκλημα που θα τους απασχολούσε είχε γίνει στο δάσος του Τρουσέμ, στην Αλσατία, αλλά ότι το θύμα, οι ύποπτοι, οι μάρτυρες και ότι άλλο ήθελαν ήταν Γερμανοί». Το γαλλικό δίδυμο, θα πρέπει να συνεργαστεί με την Υπηρεσία Δίωξης του κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης για να εξιχνιάσουν την υπόθεση.

     Κάθε χρόνο, ο όμιλος VG που ανήκει στην οικογένεια Γκάιερσμπεργκ, διοργανώνει μια γιορτή για την αριστοκρατία της περιοχής και τους κυριότερους συνεργάτες. «Οι Γκάιερσμπεργκ είναι η εικοστή πλουσιότερη οικογένεια στη Γερμανία, με περιουσία που εκτιμάται σε δέκα δισεκατομμύρια δολάρια. Πρόκειται για αριστοκρατική οικογένεια της περιοχής της Βάδης-Βυρτεμβέργης, που έχουν στηρίξει την αυτοκρατορία τους στη μηχανολογία και στην ηλεκτρονική της αυτοκινητοβιομηχανίας». Το φινάλε της γιορτής, είναι ένα έφιππο κυνήγι. Επειδή όμως το συγκεκριμένο είδος κυνηγιού απαγορεύεται στη Γερμανία, οι καλεσμένοι περνούν στις εκτάσεις της οικογένειας στη γειτονική γαλλική-και μέχρι τον Β! παγκόσμιο πόλεμο διαφιλονικούμενη- Αλσατία. Στη διάρκεια του κυνηγιού, ανευρίσκεται το αποκεφαλισμένο και κατακρεουργημένο πτώμα του 34χρονου κόμη Γιούργκεν φον Γκάιερσμπεργκ, ο οποίος με την αδελφή του, διεύθυναν τον όμιλο VG με μεγάλη επιτυχία. Προς μεγάλη έκπληξη και απορία των αστυνομικών που ερεύνησαν τον χώρο του εγκλήματος, δεν βρίσκεται κανένα αξιοποιήσιμο ίχνος. «Τα στοιχεία που συλλέχθηκαν στον τόπο του εγκλήματος δεν έδωσαν τίποτε! Το παραμικρό αποτύπωμα, κανένα δείγμα ανθρώπινης προέλευσης […] Ο δολοφόνος φρόντισε να σκουπίσει το έδαφος σε ακτίνα δύο ή τριών μέτρων. Πέρα από αυτό είναι σαν να εξαϋλώθηκε». 

     Το κύρος και η επιρροή της οικογένειας, απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, κάτι που δεν συγκαταλέγεται στα δυνατά σημεία του Νιεμάν. Κι όταν θα αρχίσει να ερευνά τα ελάχιστα στοιχεία που έχει στη διάθεσή του, θα εμπλακεί σε μια υπόθεση όπου οι παλιοί θρύλοι του Μέλανος Δρυμού, οι σκοτεινές σχέσεις της οικογένειας με το ναζιστικό καθεστώς, οι… παράξενες παραδόσεις και τα μυστικά, θα γίνουν ένα κουβάρι αξεδιάλυτο, που θα θέτουν σε διαρκή αμφισβήτηση την αστυνομική διαίσθηση του Νιεμάν και την ερευνητική και οργανωτική ικανότητα της Μπογκντανοβίτς. Μέχρι τη στιγμή που η λύση θα δοθεί με μια έκρηξη βίας.

     Το μυθιστόρημα «Το Τελευταίο Κυνήγι» είναι ένα συναρπαστικό θρίλερ. Τα σκοτεινά και βροχερά τοπία του Μέλανος Δρυμού, υποβάλλουν τον αναγνώστη. Η ιστορία και οι χαρακτήρες είναι καλοφτιαγμένοι, έχει σασπένς, κινηματογραφική δράση κι ανατροπές, που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι τέλους. 

 

Η ΓΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

JEAN CRISTOPHE GRANZE

Μετάφραση ΤΙΝΑ ΠΛΥΤΑ

Εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ

Σελ. 617, Ιούνιος 2019

     Το νέο μυθιστόρημα του Ζ. Κ. Γκρανζέ, ένα θρίλερ που κόβει την ανάσα, κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό.

     Διαδραματίζεται στο Παρίσι. Εκεί υπηρετεί ο αστυνόμος Στεφάν Κορσό, επικεφαλής της ομάδας 1 του Εγκληματολογικού. Στις αρχές του καλοκαιριού του 2016, βρέθηκε να ερευνά μια φρικιαστική δολοφονία. Η ομάδα 3 που είχε αναλάβει αρχικά την έρευνα, δεν παρουσίασε πρόοδο στην εξιχνίαση της υπόθεσης, γι’ αυτό της αφαιρέθηκε και ανατέθηκε στην ομάδα 1. «…την Παρασκευή  17 Ιουνίου 2016, στα όρια του Κέντρου Διαλογής Απορριμμάτων της Πατέρν ντε Πεπλιέ, κοντά στην Πλας ντ’ Ιταλί, ειχε βρεθεί το πτώμα μιας αρτίστας του Σκουόνκ, της τριανταδυάχρονης Σοφί Σερές ή Νίνα Βις. Γυμνή, με τα χέρια και τα πόδια δεμένα με τα εσώρουχά της, η νεαρή γυναίκα είχε παραμορφωθεί με φρικτό τρόπο: ο δολοφόνος είχε κάνει το πρόσωπό της να παγώσει σε μια εξωφρενική κραυγή με το να σκίσει τις γωνίες των χειλιών της ως τα αυτιά και να της χώσει μια χοντρή πέτρα στο λαιμό για  να κρατήσει το στόμα ορθάνοικτο».

     Ο Κορσό συγκεντρώνει την ομάδα του και κάνει επιμερισμό εργασιών. Εξετάζουν εξονυχιστικά το παρελθόν και τον κύκλο γνωστών και φίλων του θύματος, καθώς και τους πελάτες του στριπ κλαμπ όπου εργαζόταν, χωρίς ιδιαίτερα αποτελέσματα. «Λιγοστοί φίλοι, κανένας boyfriend, καθόλου οικογένεια». Παρά τις προτροπές του αστυνόμου «Πέφτουμε 500% σε αυτή την υπόθεση και οι τέσσερις, νύχτα-μέρα…», τα ευρήματα είναι πενιχρά και η έρευνα δείχνει να καρκινοβατεί. Σα να μην έφτανε αυτό, ένας δεύτερος πανομοιότυπος φόνος, με θύμα πάλι μια χορεύτρια του Σκουόνκ, έρχεται να προσθέσει νέα ερωτήματα και νέους μπελάδες  στην Ομάδα 1 που νιώθει ότι βρίσκεται στο απόλυτο αδιέξοδο. Μέχρι τη στιγμή που θα δεχτεί την αναπάντεχη βοήθεια ενός πρώην αστυνομικού που ζει σαν ερημίτης, η μαρτυρία του οποίου βάζει την Ομάδα 1 στα ίχνη του Φιλίπ Σομπιεσκί, που είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση για ένα φόνο που είχε πολλά κοινά στοιχεία με τις πρόσφατες δολοφονίες. Ο Σομπιεσκί, που έχει σκοτεινό παρελθόν και είναι διαβόητος για την έκφυλη και ακόλαστη ζωή του, μέσα στη φυλακή ανακάλυψε την κλίση του στη ζωγραφική. Όταν αποφυλακίστηκε, έγινε γνωστός χάρη στο ταλέντο και την ειδική θεματολογία του, αφού συχνά το θέμα του ήταν πόρνες, νταβατζήδες, τραβεστί, πρεζόνια και άλλοι άνθρωποι της νύχτας.

     Ο Κορσό, είναι σίγουρος ότι έχει βρει τον ένοχο, αλλά αυτός με νομικίστικα και άλλα τερτίπια, καταφέρνει διαρκώς να ξεγλιστρά.

     Το μυθιστόρημα «Η Γη Των Νεκρών», είναι ένα σκοτεινό, βίαιο και γεμάτο ανατροπές θρίλερ. Μάλιστα, ο μετρ των ανατροπών Γκρανζέ, μας επιφυλάσσει το καλύτερο για το τέλος: μια επική ανατροπή στις τελευταίες σελίδες, που αλλάζει άρδην όλες μας τις βεβαιότητες.

ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ ΔΙΧΩΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ

JEAN CHRISTOPHE GRANZE

Μετάφραση ΜΑΡΙΑ ΓΑΒΑΛΑ

Εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ

Σελ. 956, Απρίλιος 2016

     Το έχω γράψει και άλλη φορά, ότι τα ογκώδη βιβλία δεν τα συμπαθώ και σπάνια τα πιάνω στα χέρια μου για να τα διαβάσω. Το συγκεκριμένο βιβλίο όμως, από τη στιγμή που αποφάσισα να το ξεφυλλίσω αρχικά και στη συνέχεια να διαβάσω κάποιες παραγράφους με συνάρπασε. Μπορώ να πω τώρα που το διάβασα-σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα σε σχέση με τον όγκο του, αφού δεν μπορείς εύκολα να το αφήσεις από τα χέρια σου-ότι δεν περισσεύει ούτε μια από τις 956 σελίδες του.

     Ο Ματίας Φρερ, είναι ένας ψυχίατρος που εδώ και λίγους μήνες μετακόμισε στο Μπορντώ από το Παρίσι, για να εργαστεί στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Πιέρ Ζανέ. Ένα σαββατόβραδο, που έκανε τη βάρδια του, η αστυνομία του έφερε έναν άνδρα που είχε χάσει τη μνήμη του. «Ο αμνήμων ήταν κολοσσός. Πρέπει να ‘ταν σχεδόν δύο μέτρα και πάνω από 130 κιλά. Φορούσε καπέλο-ένα αυθεντικό Στέτσον Τεξανού-και καουμπόικες μπότες από δέρμα σαύρας. Οι πλάτες ήταν στριμωγμένες σ’ ένα σκούρο παλτό… Τον άγνωστο τον είχαν βρει γύρω στα μεσάνυχτα κάποιοι σιδηροδρομικοί υπάλληλοι σε μια καμπίνα γρασαρίσματος κατά μήκος της γραμμής 1. Όταν οι τεχνικοί τον είχαν ρωτήσει τι γύρευε εκεί πέρα, δεν είχε μπορέσει να τους απαντήσει κι ούτε ήξερε να τους πει το όνομά του… Δεν είχε μαζί του κανένα επίσημο χαρτί ούτε κάτι άλλο που θα επέτρεπε την ταυτοποίησή του. Ο τύπος φαινόταν να βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Δυσκολευόταν να μιλήσει. Μερικές φορές μάλιστα ακόμη και να καταλάβει τις ερωτήσεις που του έκαναν».

     Το ίδιο βράδυ η αστυνόμος Αναϊς Σατλέ έκανε τη δική της βάρδια που τη φέρνει –επιτέλους- αντιμέτωπη με μια υπόθεση που προσδοκούσε εδώ και δύο χρόνια που βρισκόταν στο Μπορντώ. Κάτι που θα τη βοηθούσε να δείξει την αξία της. «Η βάρδια του Σαββατόβραδου ξεκινούσε μ’ ένα πτώμα. Δολοφονία πραγματική με όλα τα συμπαρομαρτούντα, τελετουργικό και ακρωτηριασμούς. Με το που είχε λάβει την κλήση, είχε πάρει το αυτοκίνητό της και είχε κατευθυνθεί στον τόπο του συμβάντος: στο σταθμό Σαιν Ζαν. Ενόσω οδηγούσε, επαναλάμβανε τις πληροφορίες που της είχαν δώσει. Ένας νεαρός άντρας γυμνός. Πολλαπλά τραύματα. Σκηνοθεσία διαστροφική. Τίποτε το συγκεκριμένο, κάτι όμως που ανέδιδε τρέλα, ωμότητα, έρεβος…». Η αστυνόμος κινητοποιεί την ομάδα της, παρά το προχωρημένο της ώρας. Κάποιος την πληροφορεί για το περιστατικό τον αμνήμονα που βρέθηκε εκεί κοντά. Η αστυνόμος αποφασίζει να επισκεφτεί το νοσοκομείο, για να δει αν υπάρχει κάποια συνάφεια ανάμεσα στα δύο περιστατικά, αφού η ώρα και η περιοχή των συμβάντων συμπίπτουν. Εκεί συνάντα τον ψυχίατρο Φρερ και ξεκινούν οι ανατροπές. Σε ένα ανθρωποκυνηγητό που ξεκινά από το Μπορντώ, περνά από τη (γαλλική) χώρα των Βάσκων, συνεχίζεται στη Μασσαλία και στο Παρίσι για να καταλήξει και πάλι στο Μπορντώ, αποδεικνύεται ότι κανένας δεν είναι αυτός που φαίνεται, αλλά και αυτός που νομίζει ότι είναι…

     Το βιβλίο δεν είναι απλά ένα συναρπαστικό ψυχολογικό θρίλερ. Είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, με πλοκή, σασπένς, κινηματογραφικές σκηνές, συνεχείς ανατροπές, γρήγορο αφηγηματικό ρυθμό και εξαιρετικούς χαρακτήρες μοναδικά σκιαγραφημένους. Βιβλίο που θα αποτελέσει εξαιρετική επιλογή ακόμα και για τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες.  

ΚΑΪΚΕΝ

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

JEAN CRISTOFFE GRANZE

Μετάφραση ΜΑΡΙΑ ΓΑΒΑΛΑ

Εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ

Σελ. 564, Σεπτέμβριος 2014

     Μεταξύ Γαλλίας και Ιαπωνίας κινούνται οι ήρωες του πρόσφατου μυθιστορήματος του Ζ.Κ. Γκρανζέ. Ο ένας ο Ολιβιέ Πασάν, γεννήθηκε στη Γαλλία, αλλά αγάπησε την Ιαπωνία και τις παραδόσεις της, όταν μετά την αποφοίτησή του από τη σχολή της Αστυνομίας, υπηρέτησε για κάποια χρόνια στην εκεί Γαλλική Πρεσβεία. Η άλλη, η Ναόκο, γεννήθηκε στην Ιαπωνία, αλλά επειδή ένιωθε ασφυκτική την επίδραση των παραδόσεων της κοινωνίας και της οικογένειας, μόλις βρήκε την ευκαιρία «δραπέτευσε» μετακομίζοντας στη Γαλλία.

     Ο Πασάν επέστρεψε στο Παρίσι, όπου γνώρισε την πανέμορφη  Ναόκο, την παντρεύτηκε κι έκαναν δύο παιδιά. Τώρα με το βαθμό του ταγματάρχη, υπηρετεί στην Υπηρεσία Δίωξης Εγκλήματος. Ο χώρος ευθύνης του είναι τα βορειοδυτικά προάστια του Παρισιού, όπου κατοικούν κυρίως μετανάστες από τη Βόρεια Αφρική και όπου κυριαρχεί η βία. Ψάχνει να βρει και να συλλάβει έναν serial Killer, γνωστό ως «μαιευτήρας» που δρα στην περιοχή και δολοφονεί εγκύους και τα αγέννητα βρέφη τους, με πρωτοφανή αγριότητα και συγκεκριμένο «τελετουργικό». «Μια νεαρή γυναίκα ήταν δεμένη σε μια στέρνα, ύψους πάνω από ενάμιση μέτρο. Χέρια πόδια ανοιχτά, δεμένα με λουριά. Βορειοαφρικανή, ντυμένη με ένα σπορ σύνολο Adidas. Παντελόνι και σλιπ κατεβασμένα μέχρι τον αστράγαλο, μπλουζάκι ανασηκωμένο. Της είχαν ανοίξει την κοιλιά απ’ το στέρνο ως το εφηβαίο και τα έντερά της κυλούσαν μέχρι το δάπεδο. Μπροστά της, μέσα σε μια πυρωμένη κηλίδα, καιγόταν ένα έμβρυο. Ο συνηθισμένος τρόπος εκτέλεσης».

     Ο Πασάν, έχει στρέψει τις έρευνές του προς συγκεκριμένο ύποπτο. Είναι βέβαιος ότι είναι ο δολοφόνος. Όμως δεν μπορεί να βρει απτές αποδείξεις. Προσπαθώντας κάποια στιγμή να τον συλλάβει, χάνει τον έλεγχο των πράξεών του, με αποτέλεσμα να κατηγορηθεί για κατάχρηση εξουσίας και να τεθεί εκτός υπόθεσης. Αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα για τον Πασάν που είναι αποφασισμένος να συνεχίσει.

     Όμως έχει να αντιμετωπίσει και προσωπικές δυσκολίας. Η Ναόκο του ζητά να χωρίσουν. Αυτό τον πονά, γιατί υπεραγαπά τόσο αυτή, όσο και τα δύο αγόρια τους. Ο πόνος όμως μετατρέπεται σε τρόμο, όταν ανακαλύπτει ότι κάποιος έχει βάλει στο στόχαστρο την οικογένειά του.

     Μυθιστόρημα με έξυπνη πλοκή, σασπένς, πολλές πληροφορίες για τις παραδόσεις της Ιαπωνίας (μια χώρα που δεν μας είναι και τόσο γνωστή) ενταγμένες όμως μέσα στο μύθο του βιβλίου ώστε να μην κουράζουν και ανατροπές, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.