17 Αυγ 2017

ΛΙΓΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ

ΛΙΓΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ
ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΖΟΥΡΓΟΣ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 573, Μάρτιος 2017

     Ο Ι. Ζουργός, δεν παύει να μας εκπλήσσει ευχάριστα, με κάθε καινούριο του βιβλίο. Όπως και τα προηγούμενα, έτσι και το μυθιστόρημά του «Λίγες Και Μία Νύχτες», είναι εξαιρετικό και δύσκολα το αφήνεις από τα χέρια σου.
     Στις 23 Απριλίου του 1909, ο έκπτωτος Αβδούλ Χαμίτ Β! που ονομάστηκε και «κόκκινος σουλτάνος» λόγω των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν με εντολή του, μεταφέρεται στη Θεσσαλονίκη. Οι Νεότουρκοι με την επανάστασή τους, έχουν καταλύσει τη σουλτανική εξουσία και ο φορέας της «εξορίζεται» στη μακεδονική πόλη. «Το τρένο ετοιμάστηκε από την Επαναστατική Επιτροπή μέσα σε λίγες ώρες ειδικά γι’ αυτόν, ένα τρένο έρημο για να τον στείλει μακριά από την Κωνσταντινούπολη, για να τον εξορίσει. Τον μονάρχη συνοδεύουν οι δύο μικροί του γιοι, τρεις από τις γυναίκες του, υπασπιστές, ένα τσούρμο υπηρέτες και η φρουρά που τον επιτηρεί μ’ ένα σφίξιμο στο στήθος».
     Για κατοικία του στη Θεσσαλονίκη, ορίζεται η έπαυλη Αλλατίνι, στην περιοχή των «Εξοχών», όπου προτιμούσαν να κατοικούν όλοι οι ευκατάστατοι Θεσσαλονικείς, ασχέτως θρησκεύματος και καταγωγής. Ο σουλτάνος στη διάρκεια της διαμονής του, δέχεται ελάχιστους επισκέπτες. Ένας από αυτούς είναι ο Αλπερέν Μπέης. «Είναι ντονμές, μεγάλος και τρανός από τους ισμιρλί… Έχει και δικό του τραπεζιτικό γραφείο, είναι νομίζω και μεσίτης σε ακριβά ακίνητα… Βλέπει τον ίδιο το σουλτάνο, αυτό το ξέρω σίγουρα. Οι κακές γλώσσες ψιθυρίζουν ότι τον βοηθάει να έχει κρυφό τον παρά που ‘χει σκόρπιο σ’ όλον τον κόσμο…».
     Ο Αλπερέν Μπέης, έφερνε συχνά στην έπαυλη και την κόρη του, μια όμορφη κοπελίτσα περίπου 8-9 χρονών. Όσο ο πατέρας της συζητούσε με τους άλλους συμβούλους του σουλτάνου,  «…η Μίρζα άκουγε για ώρα πολλή τον πατισάχ να της διηγείται τη ζωή του κι ύστερα, ως αντίδωρο της φιλοξενίας του, του χόρευε, αφού πρωτύτερα ο Τζαφέρ αγάς, ο ευνούχος, είχε κουρδίσει το μεγάλο μουσικό κουτί, αυτό που είχε φυλαγμένες όλες τις μελωδίες της Εσπερίας».
     Το κορίτσι αυτό, είδε τυχαία ένα βράδυ σε κάποιο διάδρομο ο σχεδόν συνομήλικός της-ήταν 11 ετών-Λευτέρης Ζευγός, γιος του κηπουρού της έπαυλης, που βοηθούσε τον πατέρα του να διατηρεί τον κήπο σε τόσο καλή κατάσταση, που αποσπούσε τα εύσημα από τους επισκέπτες και είχε τη δυνατότητα να μπαινοβγαίνει ελεύθερα στο καλά φρουρούμενο κτίριο. «Μια φορά τη συνάντησε μόνη της στον μακρύ διάδρομο του ισογείου- κρατούσε στο χέρι μια μπάλα. Τα μαλλιά της ήταν χτενισμένα όπως των κοριτσιών στις εγγλέζικες καρτ ποστάλ, αυτές που τις πουλούσαν με τα περιοδικά στο πρακτορείο. Πέρασε από μπροστά του με χαμηλωμένα τα μάτια. Το φόρεμά της θρόισε όπως τα φύλλα της έπαυλης όταν τα φυσούσε ο μπάτης απ’ το Καραμπουρνού. Έμεινα να παρατηρεί την πλάτη της-ένα μικρό λευκό τοπίο που απομακρυνόταν».  Εκείνη τη στιγμή δεν το ήξεραν, αλλά αυτή η τυχαία συνάντηση, θα σημάδευε για πάντα τη ζωή τους…

     Όπως γράφω και στην αρχή, ο Ισίδωρος Ζουργός, εντυπωσιάζει για μια ακόμη φορά και μας προσφέρει ένα εξαιρετικό ανάγνωσμα. Η συναρπαστική γραφή του, γνώριμη από τα προηγούμενα μυθιστορήματά του,  ο καλοδουλεμένος, πλούσιος και «πυκνός» μύθος, οι μοναδικά δομημένοι χαρακτήρες τόσο των «πρωταγωνιστών» όσο και αυτών που παίζουν κάποιο μικρότερο ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του, τα ταξίδια στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, όπου τοπία, πόλεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες περιγράφονται με ακρίβεια, οι περιπέτειες στις στέπες της Ουκρανίας, κρατούν δέσμιό τους τον αναγνώστη και δεν του «επιτρέπουν» να αφήσει από τα χέρια του αυτό το πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, μέχρι να φτάσει στο λυτρωτικό «ράλι» της τελευταίας σελίδας.  

11 Αυγ 2017

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΤΟΣ

     O Γιάννης Κ. Κωνσταντάτος γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά κατάγεται από την Κεφαλονιά-για την οποία δηλώνει πάντα περήφανος. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Οικονομικής Επιστήμης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και κάτοχος Μεταπτυχιακού Τίτλου (Master) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο του Durham. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, με πολύ σημαντική δράση τόσο στα κοινά, όσο και στην πολιτιστική ζωή του τόπου. Το 2014 εξελέγη Δήμαρχος του Δήμου Ελληνικού-Αργυρούπολης. Έργα του: «Η Τελευταία Ευκαιρία» (2008, εκδ. Γοβόστη), «Απέναντι Στο Πεπρωμένο» (2010, Ιβίσκος), «Ο Έλληνας Αντιβασιλέας Του Σιάμ» (2012, Ιβίσκος), «Ο Αγριάνθρωπος» (2017, εκδ. Καλέντη).

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Πηγή μου αποτέλεσε η δεκαετία του 80 που την βίωνα ως μαθητής μέσα από την μεγάλη αντιπαράθεση του Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Τα απόνερα εκείνης της περιόδου πίστευα πως οικονομικά , κοινωνικά , πολιτιστικά και πολιτικά τα βιώνει σήμερα η Ελλάδα της κρίσης και των Μνημονίων . Ήθελα λοιπόν να καταγράψω με μυθιστορηματικά ως σύγχρονος συγγραφέας εκείνο το κλίμα και τις λογικές που χαρακτηρίζουν μια ολόκληρη εποχή και κοινωνία . 

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το αυτό και ποιο είναι αυτό;
     Να πω ότι τα μεγάλα πάθη , οι εντάσεις, ο λαϊκισμός και η δημαγωγία , στο τέλος έχουν καταστροφικά αποτελέσματα για το λαό μας που δυστυχώς την περίοδο εκείνη άλλαζε και το αξιακό του σύστημα, έγινε ένας “υπερκαταναλωτικός” λαός που θέλει πολλά χωρίς να παράγει ανάλογα. Έχουμε δε την ευκαιρία να θέσει τις υποδομές ώστε να γίνουμε μια σύγχρονη χώρα αντί γι΄αυτό που είμαστε σήμερα .

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Ένιωσα απίστευτη χαρά, όπως ακριβώς αντίκρισα τον πρώτο μου γιο. Όταν κράτησα το πρώτο βιβλίο στα χέρια μου ένιωσα σαν να κρατάω το βρέφος για πρώτη φορά. 

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Φυσικά γιατί κάνεις μια ενδοσκόπηση στην εσωτερική σου επιθυμία και μια αναζήτηση στα βαθύτερα συναισθήματα, ώστε να σφυρηλατήσεις τους ήρωες σου και να τους μπολιάσεις με κάτι από σένα, αν και δεν ταυτίζομαι απαραίτητα με τους ήρωες μου, το αντίθετο θα έλεγα.

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Όχι ιδιαίτερα γιατί το βιβλίο το έχω μέσα μου και απλά το αποτυπώνω στο χαρτί. Συνεπώς δεν με επηρεάζει κάτι στην αποτύπωση αυτή .

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Δεν μου αρέσει απλά, με ενθουσιάζει. Στην τελευταία μου παρουσίαση στην Ηλιούπολη είχα περίπου 100 άτομα τα οποία έκαναν ερωτήσεις και έγινε ένας ζωντανός διάλογος που προσωπικά με γέμισε με πλούσια συναισθήματα. Το θέλω πολύ και το επιδιώκω .

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Ναι συνέβη και αυτό κι εκεί κρύβεται η μαγεία ενός έργου. Είναι αυτό που αναδεικνύει και δεν μπορείς ούτε εσύ ο ίδιος ως συγγραφέας να τα δεις. Άλλωστε ένα μυθιστόρημα είναι ένας ζωντανός οργανισμός και στα μάτια του κάθε αναγνώστη μεταλλάσσεται ανάλογα τον δικό του ψυχικό κόσμο .

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Αν και διάβαζα πολύ και έχω πολλά πρότυπα για διαφορετικούς λόγους που δεν μπορώ να αναλύσω τώρα, ξεχωρίζω τους Καραγάτση και Φρέντυ Γερμανό. Ο πρώτος με συγκλόνισε όταν τον διάβασα με έργα όπως ο Γιούκερμαν , Κίτρινος Φάκελος κλπ . Η διείσδυση του στην Ελληνική κοινωνία και το μέγα θέμα του είναι ο Άνθρωπος και πως λειτουργεί στην  καθημερινότητά του με άγγιξε πολύ . Ο Γερμανός για το χιούμορ του και το πνεύμα του βγαίνει από το έργο του και επειδή αγαπάω τις βιογραφίες και την ιστορία . Φυσικά ο Καζαντζάκης αποτελεί πάντα στο ιερό προσκύνημα εκ μέρους μου στο μεγαλείο του .

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Το γράψιμο είναι ανάγκη. Δίχως αναπνοή δεν ζούμε και δίχως γράψιμο δεν μπορώ να εκτονώσω όλα όσα με “Βασανίζουν” εσωτερικά . Είναι ζωτικό για μένα γιατί αποτυπώνω στο χαρτί τα ενδόμυχα μου. Έτσι το βλέπω ως αναπνοή . Η διαδικασία είναι απλούστατη , το αποτέλεσμα με κάνει να αγωνιώ γιατί το διαβάζουν τρίτοι που δεν  ξέρω πως θα το κρίνουν. Το κάνω όμως πρώτα για μένα.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο;
     Όχι άμεσα, έχω όμως πολλές σκέψεις και κάποιες βιογραφίες  Μεγάλων Ελλήνων όπως του Μαρίνου Χαρμπούρη  ή του Ιωάννη Φωκά , τις ιστορίες των οποίων δεν τις γνωρίζει ο πολύς κόσμος αλλά πιστέψτε με είναι συναρπαστικό .
Σας ευχαριστώ πολύ!





6 Αυγ 2017

ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ

ΤΥΧΗ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ
ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΑΚΡΟΓΙΩΡΓΟΥ
Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Σελ. 125, Μάιος 2017

     Την πρώτη πεζογραφική της δουλειά, παρουσίασε πριν από λίγους μήνες η Γ. Μακρογιώργου.
     Το βασικό θέμα του βιβλίου, είναι οι ποικίλες ανθρώπινες σχέσεις και κυρίως οι διαμάχες γονιών και παιδιών που προκύπτουν από τη διαφορετική θεώρηση της κοινωνίας και του κόσμου.
     Η Ευτυχία, είναι μια γυναίκα που στερήθηκε πολλά από τα «θέλω» της, επειδή έτσι επέβαλλαν οι συνθήκες (τότε που η «ελεύθερη βούληση» αποδείχτηκε μια μεγάλη αυταπάτη). Τον τελευταίο καιρό τα έχει με την κόρη της (από τον πρώτο της γάμο), τη Μαρία. «Το τι της έκανε κι της κάνει αυτό το παιδί της Ευτυχίας, άλλο πράγμα. Στο γυμνάσιο, είχε μπλέξει. Την πηγαινόφερναν κάτι τύποι με μηχανάκια. Άκουγε Heavy Metal, φορούσε μαύρα κι έβαφε μαύρα τα μάτια, τα χείλη και τα νύχια. Η μάνα της είχε υπόνοιες για ναρκωτικά». Ο πιο πρόσφατος καβγάς, αφορά τις σπουδές, αφού η Μαρία θέλει να παρατήσει την Αγγλική Φιλολογία και να δώσει εξετάσεις στην Καλών Τεχνών.
     Τότε η Ευτυχία διαγνώστηκε με καρκίνο. Στο στήθος. «Τη μέρα της διάγνωσης η λέξη «καρκίνος» αντί να μου δημιουργήσει εικόνα με έμπασε σε έναν άλλο κόσμο με σκοτάδια και ομίχλη, κι εγώ να παραλύω σιγά-σιγά, κι όλο αυτό να ξεκινάει από το αριστερό στήθος».
     Στο άκουσμα μιας τέτοιας διάγνωσης, ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά. Η Ευτυχία, μετά το αρχικό μούδιασμα, αποφασίζει να το παλέψει με όλες της τις δυνάμεις και να διεκδικήσει κάποια απ’ όλα όσα στερήθηκε. «Μαστεκτομή, πλαστική και χημειοθεραπείες… Όταν άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά, μου βγήκε να γράφω. Για κάθε τούφα και μια σελίδα. Ξεκίνησα από ημερολόγια κι έφτασα σε ποιήματα, διηγήματα. Σε χαρτάκια, τεφτέρια, στο λάπτοπ. Μου ήταν απαραίτητο. Το αγαπημένο μου παιχνίδι με τις λέξεις»
     Το «παιχνίδι με τις λέξεις» θα αποδειχθεί εξαιρετικά θεραπευτικό και θα τη βοηθήσει να επουλώσει πολλές πληγές: σωματικές, ψυχικές και σχέσεων με τους γύρω της.
     Ενδιαφέρουσα η πρώτη αυτή προσπάθεια της Γ. Μακρογιώργου. Θα μπορούσε να επεκτείνει κάπως την πλοκή, αλλά όπως λέει η ίδια, αν το έκανε θα επρόκειτο για τελείως άλλο βιβλίο. Επίσης με ξένισε το γεγονός ότι σε κάποια σημεία, παραθέτει περισσότερες από μία επιλογές για τη συνέχεια της ιστορίας. Κατά τα λοιπά, το μυθιστόρημα έχει πολύ καλό τρόπο γραφής, διεισδυτική σκιαγράφηση των χαρακτήρων, εξαιρετικό χειρισμό της γλώσσας και περιγραφή των καταστάσεων που αν και δεν τις έχει βιώσει η ίδια η συγγραφέας, είναι αληθοφανέστατες. Ελπιδοφόρο πρώτο «δείγμα γραφής» που μας κάνει να ελπίζουμε σε ανάλογη (ή και καλύτερη) συνέχεια. 


26 Ιουλ 2017

ΜΑΪΛΣ ΝΤΕΪΒΙΣ

ΜΑΪΛΣ ΝΤΕΪΒΙΣ
ΕΚΤΟΣ ΚΛΙΜΑΚΑΣ
ΜΑΚΗΣ ΜΑΛΑΦΕΚΑΣ
Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ
Σελ. 79, Απρίλιος 2017

     Ο Μ. Ντέϊβις, είναι από τους μουσικούς που χάραξαν καινούριους δρόμους στο χώρο της τζαζ μουσικής. Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, που προφανώς του αρέσει πολύ η μουσική του Ντέιβις, προσπαθεί να μας «συστήσει» τον μουσικό ή μάλλον κάποιες πλευρές του χαρακτήρα και την προσωπικότητάς του.                                                                             Για να το πετύχει, δεν χρησιμοποιεί την κλασική φόρμα της βιογραφίας, σκοπός του άλλωστε δεν είναι να γράψει μια βιογραφία, αλλά μας περιγράφει μέσα από δώδεκα ολιγοσέλιδα κείμενα, στιγμιότυπα από την ταραχώδη προσωπική του ζωή, αλλά και τη μουσική του πορεία. Θεωρεί ότι η προσωπική ζωή και το έργο του κάθε καλλιτέχνη είναι αξεδιάλυτα, αλλά και το ένα «ερμηνεύει» και συμπληρώνει το άλλο. «Η εικόνα και ο ήχος του είναι δυνάμεις αλληλένδετες, ομοούσιες, απ’ την αρχή ως το τέλος. Όπως το ίδιο ακριβώς είναι η ζωή και το έργο του. Λέγεται συχνά ότι αυτά τα δύο δεν πρέπει να τα μπερδεύουμε, ζωή και έργο, έργα και ημέρες, σώμα και ψυχή… Άλλο το ’να κι άλλο τ’ άλλο… (Συνήθως αυτά τα λένε όσοι, ξέρουν ότι δεν έχουν ζωή, ενώ πιστεύουν ότι έχουν έργο). Όχι, είναι το ίδιο και το αυτό. Η εικόνα. Κοιτάξτε. Είναι πάντα η ίδια».
     Ο Μάιλς Ντέιβις, γεννήθηκε το 1926 και πέθανε το 1991. Μεγάλωσε στο Saint Louis μέσα σε εύπορη οικογένεια. Στα 13 έπιασε στα χέρια του για πρώτη φορά τρομπέτα. Γρήγορα έγινε δεξιοτέχνης στο όργανο. Στα 18 είχε μετακομίσει στη Νέα Υόρκη για να πραγματοποιήσει το μοναδικό σκοπό της ζωής του: να παίζει τζαζ. Το 1950, σε ηλικία μόλις 24 ετών έβγαλε το δίσκο «Birth Of Cool», εισάγοντας ένα νέο είδος τζαζ. Μέχρι το 1991, έτος του θανάτου του, συνέχισε να αναδεικνύει μουσικά ταλέντα και να πρωτοπορεί, εμπνεόμενος νέα μουσικά είδη.
      Τα κείμενα του βιβλίου είναι διεισδυτικά, εκρηκτικά κάποιες φορές, που παρά το γεγονός ότι αναφέρουν μόνο ψηφίδες, μας κάνουν κοινωνούς της ζωής και του έργου του Ντέιβις. Στο τέλος του βιβλίου, ο συγγραφέας προτείνει δέκα βιβλία, που θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής στην οποία αναπτύχθηκε η τζαζ μουσική και κατάφερε να ξεφύγει από το «περιθώριο» στο οποίο την είχαν κατατάξει οι κοινωνικές συνθήκες που ευνοούσαν τη μισαλλοδοξία και τον ρατσισμό. 


24 Ιουλ 2017

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΛΟΧΙΑΣ

Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΛΟΧΙΑΣ
ΣΤΑΘΗΣ ΛΟΥΒΑΡΙΣ
Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
Σελ. 359, Απρίλιος 2017

     «Αληθογράφημα» χαρακτηρίζει το έργο του ο συγγραφέας Σ. Λούβαρις και εξηγεί τι εννοεί: «Τα πρόσωπα, οι τόποι και τα γεγονότα είναι αληθινά σ’ αυτό το έργο αληθοπλασίας, πλην όμως κιβδηλώνυμα, για να μπορέσουν να αντιπροσωπεύσουν αδιακρίτως την ευρύτερη πραγματικότητα της Γερμανικής Κατοχής».
     Ο ελληνομαθής λοχίας Άλμπρεχτ Χάζε, αφοσιωμένο μέλος του ναζιστικού κόμματος, μέλος της γερμανικής Μυστικής Αστυνομίας Στρατού, που στη διάρκεια της Κατοχής υπηρετεί στο ελληνικό νησί Άδεσμος, αποφασίζει να τηρήσει ένα ημερολόγιο, γραμμένο στα ελληνικά. Αφ’ ενός γιατί πιστεύει ότι γράφοντας στη γλώσσα του εχθρού, δηλ. των Ελλήνων θα μπορέσει να τους κατανοήσει καλύτερα. Αφ’ ετέρου: «Υπάρχει όμως κι ένας άλλος, πολύ σπουδαιότερος λόγος που με κάνει να γράφω σ’ αυτές τις σελίδες. Αν σκοτωθώ, αυτές είναι που θα με συστήσουν στον ανήλικο γιο μου».
     Τελικά όμως, ο γιος του δεν έμελλε να διαβάσει το ημερολόγιο. Τα αντάρτικα σώματα του νησιού, αποφάσισαν την εξόντωση του απεχθούς λοχία, λόγω της σκαιότητας, της σκληρότητας και της αναλγησίας με τις οποίες αυτός φέρονταν στον άμαχο ντόπιο πληθυσμό. «Οι αντάρτες… σκότωσαν τον Χάζε επειδή έκαψε τα χωριά τους, τουφέκισε τους αδελφούς τους, έστειλε ομήρους στη Γερμανία, έκανε προσωπικές απειλές». Μετά την εκτέλεσή του, κάποια από τα υπάρχοντά του, μοιράστηκαν ανάμεσα στους αντάρτες.
     Πολλά χρόνια αργότερα, ο εγγονός ενός από τους αντάρτες, μετά το θάνατο του παππού του, αποφάσισε να ξεκαθαρίσει το μπαούλο στο οποίο ο παππούς φύλαγε διάφορα ενθύμια. Ανάμεσα στα άλλα αντικείμενα, βρήκε το ημερολόγιο, του οποίου την αξία ο παππούς δεν αντιλήφθηκε, ίσως γιατί ήταν αναλφάβητος. «Μετά τα θάνατό του, πέρσι, βρήκα εγώ αυτό το σημειωματάριο και αμέσως κατάλαβα ότι πρόκειται για μια λεπτομερή περιγραφή των εγκλημάτων του Άλμπρεχτ Χάζε κατά την κατοχή, καταγεγραμμένων ένα προς ένα… Είναι ένα κείμενο που δείχνει ξεκάθαρα τις προθέσεις και τις πράξεις του, παγωμένες μέσα στο χρόνο-όπως το κουνούπι μέσα στο κεχριμπάρι, αφτιασίδωτες από την όποια διάθεση καλλωπισμού που θα δημιουργούσε σίγουρα η προοπτική ενός δικαστηρίου εγκλημάτων πολέμου».
     Το ημερολόγιο, είναι η κυνική περιγραφή των αποτρόπαιων εγκλημάτων αλλά και της μεθοδολογίας που χρησιμοποιούσαν οι ναζί για να καθυποτάξουν το φρόνημα και τη διάθεση αντίστασης του πληθυσμού των εδαφών που κατακτούσαν. «Εδώ ο πόλεμος έχει αλλάξει χαρακτήρα. Δεν γίνεται για εδάφη-τα εδάφη τα έχουμε πλέον-αλλά για να τσακίσει το ηθικό του αντιπάλου μέσω της διάλυσης της οικονομίας και της κοινωνίας του, μέσω της υπονόμευσης του τρόπου ζωής του».
     Τις ημερολογιακές εγγραφές, που φανερώνουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την εγκληματική ιδεολογία και πρακτική του ναζισμού, σχολιάζει με καίριες παρεμβάσεις ο εγγονός του αντάρτη που συμμετείχε στο απόσπασμα εξόντωσης του Χάζε.

     Βιβλίο απείρως διδακτικό, που έρχεται να ανασκαλέψει τη μνήμη, για να μην ξεχνάμε τα ναζιστικά-φασιστικά εγκλήματα, τώρα που η φασιστική ιδεολογία δείχνει να σηκώνει κεφάλι στην υπόλοιπη Ευρώπη και στη χώρα μας. 

19 Ιουλ 2017

ΤΟ ΘΑΥΜΑ

ΤΟ ΘΑΥΜΑ
EMMA DONOGHUE
Μετάφραση: ΡΗΓΟΥΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ
Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Σελ. 360, Μάιος 2017

     Το νέο βιβλίο της βραβευμένης συγγραφέως E. Donoghue από την Ιρλανδία, είναι ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Το Θαύμα».
     Τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα, σ’ ένα μικρό χωριό της Ιρλανδίας, το Άθλον, ένα 11χρονο κορίτσι, η Άννα Ο’ Ντόνελ, ισχυρίζεται ότι επιβιώνει επί τέσσερις μήνες χωρίς φαγητό. «…ισχυρίζεται- ή μάλλον οι γονείς της ισχυρίζονται- ότι δεν έχει λάβει τροφή από τη μέρα των ενδέκατων γενεθλίων της». Πρόκειται για θαύμα, μοναδικό ιατρικό φαινόμενο ή μια καλοστημένη απάτη; Η ιστορία του κοριτσιού γίνεται γρήγορα γνωστή, κάτι που προσελκύει τον Τύπο, διάφορους περίεργους, αλλά κυρίως θρησκόληπτους περιηγητές που επισκέπτονται την κατοικία της, για να δουν και να αγγίξουν το κορίτσι. Μια επιτροπή από τους «προεστούς» του χωριού, αποφασίζει ότι πρέπει να δοθεί μια οριστική απάντηση. Πρόκειται για θαύμα ή για απάτη; Για να το διαπιστώσουν, αποφασίζουν να θέσουν το κορίτσι κάτω από 24ωρη παρακολούθηση, για ένα διάστημα δεκαπέντε ημερών, ώστε να φανεί αν λαμβάνει με κάποιο τρόπο, με κάποιο τέχνασμα τροφή ή αν όντως επιβιώνει χωρίς να τρέφεται. Για το λόγο αυτό, αποφασίζουν να προσλάβουν δύο έμπειρες κι έμπιστες γυναίκες. Η μία είναι καλόγρια. Η αδελφή Μιχαήλ. Η άλλη, είναι η λονδρέζα Ελίζαμπεθ (Λιμπ) Ράϊτ. Νοσηλεύτρια που έχει εκπαιδευτεί από τη διάσημη για τις πρωτοποριακές για την εποχή της πρακτικές, αλλά και για την προσφορά της Φλόρενς Νάιτινγκέιλ και είχε εργαστεί σε νοσοκομείο εκστρατείας στο Σκούταρι (περιοχή της Κωνσταντινούπολης) στη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου (1854-55).  «Το μόνο που της είχε πει η προϊσταμένη στο νοσοκομείο ήταν ότι κάποιοι χρειαζόταν μια πεπειραμένη νοσοκόμα για δύο εβδομάδες και για αποκλειστική απασχόληση. Παρέχονταν έξοδα διαμονής και ταξιδιού από και προς την Ιρλανδία, καθώς και μια ημερήσια αποζημίωση».
     Όταν η Λιμπ φτάνει στο Άθλον και στην «κατοικία» των Ο’ Ντόνελ και μαθαίνει την «αποστολή» της, την καταλαμβάνει απελπισία. Οι συνθήκες ζωής είναι πολύ δύσκολες, αλλά και το κορίτσι, η Άννα, αρχίζει να παρουσιάζει σημάδια ελλιπούς σίτισης. Παράλληλα είναι υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει ένα κλίμα που δημιουργεί το «εκρηκτικό» μίγμα της άγνοιας, της αμορφωσιάς, της μισαλλοδοξίας, της δεισιδαιμονίας και της θρησκοληψίας. Η Λιμπ σύντομα καταλαβαίνει ότι η ζωή της Άννας βρίσκεται σε κίνδυνο. «…ένα παιδί τόσο άσχημα παγιδευμένο σε ένα όνειρο που ζούσε στον ξύπνιο του, ώστε βάδιζε γραμμή κατά τον γκρεμό χωρίς να το ξέρει». Το οικογενειακό περιβάλλον, επιτείνει τη θρησκοληψία του κοριτσιού και αρνείται να αντιληφθεί τον κίνδυνο που διατρέχει η Άννα. Η ίδια βλέπει τις αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα της, αλλά θεωρεί ότι τρέφεται με «μάννα» και ότι εκτελεί θεϊκές εντολές. Μάλιστα η αυθυποβολή είναι τόσο έντονη, που δεν αισθάνεται καν, το αίσθημα της πείνας. «Η πείνα ήταν ο κοινός τόπος όλων των ανθρώπων. Το σώμα παρακινούσε το βρέφος να κλάψει κάθε πρωί: τάισε με. Όχι όμως το σώμα της Άννας Ο’ Ντόνελ. Όχι πια».
     Ο μόνος που αντιλαμβάνεται το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις, είναι ο δημοσιογράφος Ουίλιαμ Μπερν, που έχει έλθει από το Δουβλίνο, για να καλύψει την ιστορία. Σ’ αυτόν θα απευθυνθεί η Λιμπ, όταν προσπαθώντας να σώσει την Άννα, θα βρει όλες τις άλλες «πόρτες κλειστές».
     Ένα συναρπαστικό και καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ. Μια τοιχογραφία μιας εποχής και των αντιλήψεών της. Μια ξεκάθαρη απεικόνιση της σύγκρουσης των νοοτροπιών, της θρησκοληψίας και του ορθολογισμού, του παρωχημένου με το ελπιδοφόρο καινούριο. Ένα μυθιστόρημα που θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.


13 Ιουλ 2017

ΤΑΣΟΣ ΚΑΝΤΑΡΑΣ

ΤΑΣΟΣ ΚΑΝΤΑΡΑΣ
     Ο Τάσος Κανταράς, κατάγεται από τη Γαλάτιστα Χαλκιδικής. Εργάστηκε ως τεχνικός εγκαταστάσεων στον ΟΤΕ. Αρθρογραφεί για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα σ εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα δικτύωσης. Είναι ενεργό μέλος της Αυτοδιοίκησης Α! βαθμού, μέλος του ΔΣ της ΚΕΔΕ και του ΔΣ του Δικτύου Αιρετών της Ευρώπης. Έργα του: «Διαρκές Φύλλο Πορείας» (Τόπος, 2016).

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το βιβλίο σας ιστορικό μυθιστόρημα;
     Ναι. Το “Διαρκές Φύλλο Πορείας” είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που η πλοκή του διαδραματίζεται σε μια μεγάλη ιστορική περίοδο. Από το τέλος του 19ου αιώνα, μέχρι και την περίοδο του μεσοπολέμου.
Θα έλεγα, ότι είναι ένα μυθιστόρημα που τα πραγματικά γεγονότα υπερισχύουν κατά πολύ των φανταστικών.
Ο αναγνώστης, μπορεί να ξαναδιαβάσει την ιστορία, μέσα από την πορεία και τη ζωή των απλών ανθρώπων του λαού μας.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Βασική πηγή έμπνευσης και πρόκληση ταυτόχρονα, στο να επιχειρήσω το γράψιμο του βιβλίου, ήταν οι ανεκτίμητες περιγραφές, που είχα την ευτυχία να ακούσω από τα χείλη του παππού μου. Ο οποίος έζησε ενενήντα έξι χρόνια, ήταν παρών σε όλα τα συμβάντα της μεγάλης αυτής ιστορικής περιόδου, σε ορισμένα δε πρωταγωνίστησε. Ένα σημαντικό ερέθισμα, που επίσης με “έσπρωξε” στην συγγραφή, ήταν μια σειρά από φωτογραφίες του 1916, που ανακάλυψα στο διαδίκτυο και αφορούσαν την “επίσκεψη” στην περιοχή της Γαλλικής Αποικιακής Στρατιάς.
Φωτογραφίες συγκλονιστικές, που η προσεκτική τους μελέτη, αποκαλύπτει την βασική αιτία της κακοδαιμονίας και των περιπετειών της χώρας, που δεν ήταν άλλη από την αποικιακή πολιτική των κυρίαρχων της εποχής. Ο Εθνικός Διχασμός, η εκστρατεία στην Ουκρανία, η Μικρά Ασία, είναι ένα κουβάρι τραγικών γεγονότων, με το οποίο μας τύλιξαν οι ξένοι “προστάτες” μας.

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το βιβλίο και ποιο είναι αυτό;
     Θα έλεγα πως κάθε λογοτεχνικό βιβλίο εμπεριέχει το δικό του ή καλύτερα τα δικά του μηνύματα. Πολύ περισσότερο ένα μυθιστόρημα ιστορικού περιεχομένου, στο οποίο προφανώς ο συγγραφέας βλέπει τα γεγονότα και από τη δική του υποκειμενική σκοπιά.
Μέσα από όλα αυτά, τα τραγικά πολλές φορές γεγονότα, πολλά από τα οποία έχουν άμεση αναφορά στη σημερινή ζοφερή κατάσταση, ήθελα να αναδείξω τη στάση ζωής των ανθρώπων που θέλησαν να ζήσουν με το κεφάλι ψηλά και να μην υποταχτούν.

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το έργο σας;
     Κατ αρχήν αισθάνθηκα το αίσιο τέλος μιας προσπάθειας, ότι το δημιούργημα μου, που βγήκε μέσα από την ψυχή και το μυαλό μου, πήρε σάρκα και οστά.
Ότι έκανα το χρέος μου, απέναντι σ αυτούς που όλο αυτό το διάστημα αισθανόμουν ότι ήσαν μέσα μου και μου ζητούσαν να τους δώσω “φωνή”.
Μαζί με το συναίσθημα της ικανοποίησης όμως, αναδύθηκε αυθόρμητα η αγωνία για τον βαθμό της ανταπόκρισης, που μπορεί να τύχει το δημιούργημα μου, στον κόσμο.

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Οι ήρωες του βιβλίου μου, νομίζω πως ταξιδεύουν πια πέραν των στενών ορίων της περιοχής που έζησαν και έδρασαν. Ταξιδεύουν μαζί με το βιβλίο, για να μεταφέρουν την στάση ζωής που επέλεξαν. Να υπενθυμίσουν πως σε δύσκολους καιρούς υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα ανυπότακτοι.
Προσωπικά, βρίσκονται περισσότερο από ποτέ μέσα μου.

Έχετε βιώσει συναισθήματα όμοια με των ηρώων σας;
Σας μοιάζει κάποιους από τους ήρωες σας;
     Προφανώς μιλάμε για διαφορετικές εποχές και καταστάσεις.
Όμως, ο πολίτης του σήμερα, δεν μπορεί παρά να έχει νιώσει ανάλογα αρνητικά συναισθήματα. Την οργή για την κοινωνική αδικία που παραμένει παρούσα.
Την οργή για την χρεωκοπία της χώρας του, για τρίτη συνεχή φορά.
Κυρίως όμως, για τις επιπτώσεις της και για το ποιος πληρώνει γι αυτήν.
Αλλά υπάρχουν και θετικά συναισθήματα. Συναισθήματα ελπίδας. Είναι οι αγώνες που δόθηκαν και δίνονται. Μπορεί να είναι μακρινοί οι αγώνες του μεσοπολέμου και του 36, θα διδάσκουν όμως για πάντα, την αγωνιστική παράδοση του λαού μας.
Όσο αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησής σας, αν δηλαδή μου μοιάζει, κάποιος από τους ήρωες του μυθιστορήματος, θα έλεγα πως οι πρωταγωνιστές, αντιπροσωπεύουν με την αυθεντικότητα τους, ανθρώπινους χαρακτήρες με τους οποίους μπορεί να ταυτιστεί ένας κοινωνικός αγωνιστής οποιασδήποτε εποχής.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Κοντινοί μου άνθρωποι, που υπήρξαν ταυτόχρονα οι αναγνώστες και οι πρώτοι -ας πούμε- κριτές της προσπάθειας μου.

 Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Θα έλεγα πως στη ροή της γραφής, έρχονται φορές που σκέφτεσαι πως θα λειτουργούσες ή θα αντιδρούσες εσύ ο ίδιος, σε αντίστοιχες καταστάσεις.
Πάντα παίρνοντας υπόψη το περιβάλλον, τις συνθήκες μέσα στις οποίες διαδραματίζονται τα γεγονότα. Παρόλο που θεωρώ πως αποστολή του συγγραφέα, είναι να αποτυπώσει όσο πιο γνήσια γίνεται το θέμα που διαπραγματεύεται και όχι να ανακαλύψει τον εαυτό σου σ αυτό, δεν σας κρύβω, πως υπήρξαν στιγμές όπου εμβαθύνοντας τους χαρακτήρες και τις συμπεριφορές των ηρώων, ανακάλυψα “κρυφές” πτυχές του εαυτού μου, που φωτίζονταν ξαφνικά.

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Η συγγραφή ενός ιστορικού μυθιστορήματος, είναι μια συνεχής αναζήτηση και επιβεβαίωση της ιστορίας. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία, μπορεί να υπάρξουν και ανατροπές. Στο συγκεκριμένο βιβλίο, για ορισμένα πράγματα, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Πολλά παραδείγματα, αλλά θα σταθώ σε ένα. Γράφοντας, ψάχνοντας και μελετώντας παράλληλα τα ιστορικά γεγονότα, ενισχύθηκε περισσότερο η πεποίθησή μου, για την εγκληματική στάση των δύο κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων, στην περίοδο της Μικρασιατικής εκστρατείας. Αναφέρομαι στην Μικρά Ασία, γιατί αποτελεί σημαντικό κομμάτι του μυθιστορήματος μου.

Ποιος αναγνώστης είναι ο ιδανικός για σας;
     Ιδανικός αναγνώστης, μπορεί να είναι ο κάθε αναγνώστης ενός βιβλίου, που θα έλεγα πως διαβάζει με ανοικτή ψυχή και όχι μόνον με ανοικτά μάτια.
Η ανάγνωση ενός βιβλίου έτσι κι αλλιώς έχει πολλαπλά οφέλη.
Μπορεί να συμβάλλει από την απόδραση από την καθημερινότητα, μέχρι την τόνωση της πολιτικής συνειδητοποίησης του αναγνώστη. Από την ψυχαγωγία του, τον προβληματισμό του για τα διαδραματισθέντα ιστορικά γεγονότα, μέχρι τον επηρεασμό του από τις ηθικές αξίες και τις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών.

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Ναι. Το επιδιώκω θα έλεγα. Για να δω από την μια τις αντιδράσεις τους και από την άλλη να συζητήσω μαζί τους τα ιστορικά θέματα που αναφέρονται στο βιβλίο. Την σημασία τους, τις επιπτώσεις κλπ.

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Δεν θα το έλεγα. Βασικά με επηρέασε, η αγάπη που είχα από μικρός για την Ιστορία και η αναζήτηση όλων των καταγεγραμμένων απόψεων γύρω από τα ιστορικά γεγονότα. Αλλά και ιστορικές λεπτομέρειες, που αξίζει να ψάξει κανείς περισσότερο για να φωτίσει καλύτερα την ιστορική αλήθεια.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Εύκολη δεν είναι. Τις δυσκολίες τις ξεπερνάει κυρίως η επιμονή να πετύχεις τον τελικό στόχο. Το γράψιμο, είναι βασικά μια κορυφαία, ξεχωριστή, βαθιά εσωτερική διαδικασία του συγγραφέα.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο;
     Το “Διαρκές Φύλλο Πορείας” κυκλοφορεί εδώ και έξι μήνες.
Είμαι ευχαριστημένος από την ανταπόκριση των φίλων αναγνωστών.
Να ευχαριστήσω ιδιαίτερα όσους συνέβαλλαν στις επιτυχημένες παρουσιάσεις -εκδηλώσεις. Στο επόμενο διάστημα προγραμματίζονται να γίνουν και άλλες.
Βέροια, Κατερίνη, Σιθωνία και αλλού.
Ναι, έχω ξεκινήσει το επόμενο βιβλίο, ως συνέχεια του προηγουμένου. Θα είναι ένα πολιτικό, κοινωνικό και ιστορικό μυθιστόρημα, που τα γεγονότα του θα διαδραματίζονται στην μεταπολεμική περίοδο.


7 Ιουλ 2017

ΤΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ

ΤΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ
Εκδόσεις ΠΗΓΗ
Σελ. 434, Απρίλιος 2017

     Το δεύτερο βιβλίο του Γ. Δάμτσιου με τίτλο «Το Τρίπτυχο Των Ευχών», είναι ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ. Με το μυθιστόρημα αυτό, ο Γ. Δάμτσιος, επιβεβαιώνει το μεγάλο του ταλέντο, το οποίο, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, προσπαθεί να βελτιώνει και να εξελίσσει συνεχώς με σκληρή, καθημερινή δουλειά.
     Σε ένα μικρό ορεινό χωριό του Βερμίου, τη Δρύπη, ζει η 20χρονη Εύη Καστώνη με τον πατέρα της. Η μητέρα πέθανε λόγω επιπλοκών στη διάρκεια της γέννας της Εύης. Η ζωή στο χωριό είναι δύσκολη. Όχι τόσο γιατί το μικρό ορεινό χωριό δεν δίνει ιδιαίτερες διεξόδους σε μια νέα κοπέλα, αλλά κυρίως γιατί το όχι και τόσο όμορφο πρόσωπό της και η παχυσαρκία της, την έχουν μετατρέψει στον περίγελο του χωριού. «Το χειρότερο ημερήσιο μαρτύριο της Εύης Καστώνη ήταν η αγορά ψωμιού από τον μοναδικό φούρνο της Δρύπης αφού πίσω από αυτό το φαινομενικά απλό εγχείρημα κρύβονταν τρεις μπελάδες μαζεμένοι: το αρτοποιείο βρισκόταν στην πλατεία του χωριού, εκεί που τις πρωινές ώρες κυκλοφορούσαν ένα σωρό ακόμη συγχωριανοί της, έτοιμοι να φορέσουν τα κοροϊδευτικά τους προσωπεία και να την περιγελάσουν στην παραμικρή ευκαιρία. Ιδιοκτήτης του ήταν ο Ιορδάνης Γκένος, μαέστρος όλων αυτών των μαζικών χλευασμών προς το πρόσωπό της…». Μοναδική της φίλη η Άννα Γκένου, αδελφή του αρτοποιού και ακλόνητο στήριγμα της όλα αυτά τα χρόνια ο πατέρας της.
    Η μόνη διασκέδαση της Εύης, είναι οι περίπατοι που κάνει σε ένα κοντινό υψωματάκι, που της επιτρέπει να έχει πανοραμική άποψη του χωριού. Σε έναν από αυτούς τους περιπάτους, ανακαλύπτει ανάμεσα σε πέτρες και θάμνους, ένα παράξενο αντικείμενο. «Ο τελευταίος της συλλογισμός την οδήγησε στη λύση. “Τρίπτυχο γράφει! Πως δεν το υποψιάστηκα από μια αρχή;” Απ’ ότι θυμόταν, τα τρίπτυχα ήταν μικρά κατασκευάσματα που αποτελούνταν από τρεις ζωγραφιστές συνθέσεις που συνδέονταν μεταξύ τους με κάποιον τρόπο έτσι ώστε οι δύο πλαϊνές απεικονίσεις να μπορούν να κλείνουν προς αυτήν που βρισκόταν στο κέντρο και να την καλύπτουν. Στο δικό της Τρίπτυχο δε συνέβαινε αυτό ακριβώς αφού τα δύο πλαϊνά του σκέλη δεν ανοιγόκλειναν, αλλά χωρίζονταν απλώς με τοξοειδείς αυλακιές που είχε εντοπίσει εξαρχής και παρέμεναν σταθερά. Επί της ουσίας όμως η λογική παρέμενε η ίδια. Τρεις συνθέσεις, σε τρία διαφορετικά σκέλη του αντικειμένου. Με κοινό θεματολόγιο μάλλον».
     Η Εύη δεν το ξέρει και δεν μπορεί να το αντιληφθεί εκείνη τη στιγμή, αλλά η απόφαση να πάρει το αντικείμενο στο σπίτι της, θα της αλλάξει δραματικά τη ζωή και θα της δημιουργήσει έναν καινούριο εαυτό.

     Με την ευφάνταστη ιστορία, τους καλοδουλεμένους χαρακτήρες τις πράξεις των οποίων, τις συμπεριφορές και τις σκέψεις αναλύει και ανατέμνει με εκπληκτική ακρίβεια και την εξαιρετική γραφή του, ο Γ. Δάμτσιος επιχειρεί μια καταβύθιση στις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ψυχής και μας προσφέρει ένα έργο που εκτός του ότι μας χαρίζει απλόχερα ώρες αναγνωστικής απόλαυσης, θέτει ηθικά διλήμματα και ερωτήματα που κάποια στιγμή της ζωής μας, απασχολούν και προβληματίζουν τον καθένα. 

1 Ιουλ 2017

ΣΑΛΑΝΤΙΝ

ΣΑΛΑΝΤΙΝ
ΕΝΑΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ
ΜΠΑΧΑ ΑΛ ΝΤΙΝ ΙΜΠΝ ΣΑΝΤΑΝΤ
Μετάφραση: ΕΛΕΝΗ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ
Εκδόσεις: Ε.Ο. ΛΙΒΑΝΗΣ
Σελ. 382,  2016

     Ο Σαλάχ αντ-Ντιν Γιουσούφ ιμπν Αγιούπ, που τον γνωρίζουμε ως Σαλαντίν, ήταν ο ισχυρότερος αντίπαλος των σταυροφόρων. Αυτός που τους πολέμησε όσο κανένας άλλος. Για πολλά χρόνια μετά τη λήξη των σταυροφοριών, στην Ευρώπη ήταν δημοφιλείς οι ιστορίες –πραγματικές ή φανταστικές- στις οποίες πρωταγωνιστούσαν ο Σαλαντίν, από την πλευρά των Αράβων και ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, από την πλευρά των σταυροφόρων.
     Το βιβλίο αυτό, που αποτελεί την βιογραφία του Σαλαντίν, γράφτηκε από τον Ιμπν Σαντάντ και περιλαμβάνει γεγονότα που ο συγγραφέας έζησε από κοντά, αφού για πολλά χρόνια ήταν ο σύμβουλος που ο άραβας σουλτάνος, εκτιμούσε ιδιαίτερα. «Το έργο αυτό είναι η βιογραφία μιας μεγάλης προσωπικότητας του αραβικού κόσμου, ο Σουλτάνος Αιγύπτου και Συρίας Σαλαντίν (1137-1193). Σχετικά με αυτόν έχει γράψει ο Ιμπν Σαντάντ, Κούρδος νομικός του δωδέκατου αιώνα, ο οποίος χρημάτισε στρατιωτικός δικαστής στην αυλή του Σαλαντίν και ήταν έμπιστος φίλος του».
     Το βιβλίο είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Στο πρώτο περιγράφεται η προσωπικότητα του βιογραφούμενου, οι αρετές και η μεγαλοψυχία του. Φρόντιζε πάντα τους υπηκόους του. Δεν διατηρούσε προσωπική περιουσία, αλλά τη διαμοίραζε σε όσους είχαν ανάγκη. Τηρούσε τις συμφωνίες που υπέγραφε. Συνήθως φερόταν με σεβασμό και ανθρωπισμό στους αιχμαλώτους που συνελάμβανε, πράγμα σπάνιο για την άγρια εκείνη εποχή. Ακόμη σεβόταν, τιμούσε και αναγνώριζε τις ικανότητες των αντιπάλων του. «Στο δεύτερο μέρος, που φτάνει μέχρι τη δύση της ζωής του Σαλαντίν, μαθαίνουμε με χρονολογική σειρά τις περιπέτειες, τις μάχες και τις κατακτήσεις του, μεταξύ των οποίων η μάχη του Χατίν (στην οποία στα 4 Ιουλίου του 1187 ο σταυροφορικός στρατός καταστράφηκε και ο Γκυ ντε Λουζινιάν, βασιλιάς της Ιερουσαλήμ, καθώς και πολλοί σημαίνοντες σταυροφόροι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι), η μεγάλη μάχη για την ανακατάληψη της Ιερουσαλήμ από τα χέρια των Σταυροφόρων, η μάχη του Αρσάφ, «που πλήγωσε τις καρδιές των μουσουλμάνων»- όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ιμπν Σαντάντ- αλλά και η μακρόχρονη πολιορκία της Άκρας και της Γιάφα».
     Το χειρόγραφο του Ιμπν Σαντάντ, ο πλήρης τίτλος του οποίου είναι «Τα Σπάνια Αφηγήματα Και Οι Γιουσουφικές Αρετές», σώζεται σε δύο αντίγραφα. Το ένα είναι γνωστό ως αντίγραφο του Βερολίνου και το άλλο ως αντίγραφο της Ιερουσαλήμ και βρέθηκε στη βιβλιοθήκη του Τεμένους του Αλ Ακσά. Όπως γράφει και η μεταφράστρια «Η παρούσα μετάφραση πραγματοποιήθηκε από το αντίγραφο της Ιερουσαλήμ. Ωστόσο, συμβουλευτήκαμε παράλληλα και το αντίγραφο του Βερολίνου, το οποίο είχε μεν ίδιο περιεχόμενο, έφερε εν τούτοις μικρές διαφορές, όπως παραλείψεις επικεφαλίδων , κεφαλαίων και ενίοτε μέρους προτάσεων. Το αντίγραφο της Ιερουσαλήμ-θα μας επιτρέψετε να σημειώσουμε- είναι πληρέστερο και πιο καλογραμμένο από εκείνο του Βερολίνου».

     Πρόκειται για μια σημαντική και πολλαπλώς χρήσιμη έκδοση. 

25 Ιουν 2017

Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ
ΛΟΥΚΑ ΝΤ’ ΑΝΤΡΕΑ
Μετάφραση ΑΜΠΥ ΡΑΪΚΟΥ
Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Σελ. 472, Μάρτιος 2017

     Στη σειρά «Crime», κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες το θρίλερ του ιταλού συγγραφέα Λ. Ντ’ Αντρέα «Η Ουσία Του Κακού».
     Ο Τζερεμάια Σάλιντζερ, είναι σεναριογράφος τηλεοπτικών εκπομπών (κυρίως ντοκιμαντέρ). Με τον αχώριστο φίλο και συνεργάτη του Μάικ Μακ Μέλαν, δημιούργησαν μια εταιρία, που ετοίμασε μια σειρά εκπομπών με τίτλο «Road Crew». Το θέμα της σειράς, ήταν το προσωπικό που προηγείται των συγκροτημάτων της ροκ μουσικής και είναι επιφορτισμένο με το καθήκον να συναρμολογεί και να αποσυναρμολογεί σε ελάχιστες ώρες τη σκηνή, τα μηχανήματα φωτισμού, τις ηχητικές εγκαταστάσεις και ότι άλλο χρησιμοποιείται στις μεγάλες συναυλίες. Η σειρά έχει αναπάντεχη επιτυχία και συνεχίζεται για τέσσερις σεζόν, χαρίζοντάς τους δόξα, αναγνώριση, χρήμα αλλά και… κούραση. Έτσι ο Σάλιντζερ, αποφασίζει το Δεκέμβρη του 2012, να κάνει ένα διάλειμμα για να ξεκουραστεί και να περάσει λίγο χρόνο με τη γυναίκα του Ανελίζ και την κόρη τους, την 5χρονη Κλάρα. Μετά από παρότρυνση της συζύγου του, διαλέγει σαν τόπο διακοπών του χωριό Ζίμπενχουχ του Νότιου Τιρόλο, στις πλαγιές των Άλπεων της βόρειας Ιταλίας, όπου κατοικεί και ο πεθερός του και όπου γεννήθηκε η σύζυγός του. «Οι φωτογραφίες που μου είχε δείξει η Ανελίζ από το Ζίμπενχουχ, δεν απέδιδαν την ομορφιά αυτού του μικρού χωριού, σκαρφαλωμένου σ’ ένα υψόμετρο χιλίων τετρακοσίων μέτρων…».
     Τα πράγματα όμως δεν εξελίσσονται ευνοϊκά για τον Σάλιντζερ στο χωριό, αφού βιώνει μια τραυματική εμπειρία, ενώ κινηματογραφεί τις προσπάθειες διάσωσης μιας τραυματισμένης τουρίστριας σ’ έναν παγετώνα, από το ελικόπτερο της τοπικής ομάδας διάσωσης. Ενώ προσπαθεί να αναρρώσει, ακούει σε κάποια συζήτηση για τη σφαγή του Μπλέτερμπαχ, που είναι ένα φαράγγι κοντά στο χωριό, είναι γεμάτο απολιθώματα και αποτελεί πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών απ’ όλο τον κόσμο. Από τις πρώτες πληροφορίες που συγκεντρώνει, ανακαλύπτει ότι το 1985, όταν το χωριό δεν ήταν ακόμη διάσημο, ο Κουρτ Σάλτζμαν, ο Μάρκους Μπάουμαγκάρτνερ και η αδελφή του Εύη, δολοφονούνται στο φαράγγι με τρομακτικό τρόπο. Οι τρεις νέοι ανέβηκαν για μια εκδρομή στο βουνό. Τους βρήκε μια πολύ ισχυρή καταιγίδα και κάποιος κυριολεκτικά τους κατακρεούργησε, στο σημείο που είχαν επιλέξει για να διανυκτερεύσουν! «Αυτό όμως που συνέβη σ’ εκείνα τα τρία κακόμοιρα παιδιά στο Μπλέτερμπαχ το 1985 δεν ήταν απλώς σκοτωμός. Ήταν μια σφαγή που δεν είχε τίποτα το ανθρώπινο».
     Η ιστορία εξιτάρει τον Σάλιντζερ, που αποφασίζει ν’ ανακαλύψει τι ακριβώς συνέβη εκείνο το βράδυ, αφού τόσα χρόνια μετά, το έγκλημα παραμένει ανεξιχνίαστο. Σκοπός του, εκτός από την εξιχνίαση του εγκλήματος, είναι να δημιουργήσει ένα ντοκιμαντέρ, που θα προωθήσει η εταιρία του, στα τηλεοπτικά δίκτυα των ΗΠΑ. Πολλοί, ανάμεσά τους και ο πεθερός του, άνθρωπος με κύρος στη μικρή κοινωνία του χωριού, προσπαθούν να τον αποτρέψουν να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα.  «Αυτό είναι το είδος της εμμονής από το οποίο προσπαθώ να σε σώσω. Αν πριν από τριάντα χρόνια κάποιος… μου είχε επιστήσει την προσοχή, ίσως όλα να είχαν εξελιχτεί διαφορετικά». Όμως ο Σάλιντζερ είναι αγύριστο κεφάλι, κάτι που θα τον βάλει σε μπελάδες και θα τον κάνει να διακινδυνεύσει τη ζωή του και τη σχέση του με τη γυναίκα και την κόρη του…

     Θρίλερ με ευφάνταστο μύθο, πολλές ανατροπές, εξαιρετικές περιγραφές του τοπίου, πολύ καλό στιλ γραφής και διεισδυτική ματιά στη νοοτροπία των ορεσίβιων κατοίκων που εν πολλοίς διαμορφώνεται από τον χώρο στον οποίο ζουν. 

19 Ιουν 2017

ΤΡΙΑ ΜΑΥΡΑ ΝΟΥΦΑΡΑ

ΤΡΙΑ ΜΑΥΡΑ ΝΟΥΦΑΡΑ
ΜΙΣΕΛ ΜΠΙΣΙ
Μετάφραση ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΟΥΛΑ
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Σελ. 485, Νοέμβριος 2016

     Τον συγγραφέα του βιβλίου «Τρία Μαύρα Νούφαρα», τον γνωρίσαμε από το έργο του «Το Κορίτσι Της Πτήσης 5403», που άρεσε στους έλληνες αναγνώστες. Πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβεί και με αυτό το βιβλίο.
     Το Ζηβερνί, είναι ένα μικρό χωριό της Νορμανδίας, περίπου 70 χλμ από το Παρίσι. Το εντόπισε από το παράθυρο του τρένου ο κορυφαίος ιμπρεσιονιστής ζωγράφος Κλωντ Μονέ, σε ένα από τα ταξίδια του. Τον εντυπωσίασε η ηρεμία που απέπνεε, το εξαιρετικό τοπίο και τα παιχνιδίσματα του φωτός! Το 1879, η σύζυγος του Μονέ, Καμίλ πέθανε. Λίγα χρόνια αργότερα ο ζωγράφος με τα δύο του παιδιά και τη γυναίκα που θα γινόταν στο μέλλον η δεύτερη σύζυγός του, εγκαταστάθηκαν στο χωριό. Ο ζωγράφος έδωσε εντολή να χτιστεί εκεί το σπίτι του (το περίφημο ροζ σπίτι) και να δημιουργηθεί ένας κήπος, για τη διαμόρφωση του οποίου εργάστηκαν αρκετοί κηπουροί υπό τη στενή επίβλεψη του. Ένας κήπος ο οποίος αποτελεί από μόνος του ένα έργο τέχνης. Στον κήπο δεσπόζει η λίμνη με τα νούφαρα, τα οποία αποτέλεσαν το θέμα μιας σειράς από περίπου 250 πίνακες διαφόρων μεγεθών. Τον γάλλο ζωγράφο, ακολούθησαν και άλλοι ομότεχνοί του, κυρίως αμερικανοί, καθιερώνοντας το μικρό νορμανδικό χωριό, σαν το κέντρο του ιμπρεσιονισμού. Ο Μονέ έζησε σ’ αυτό το χωριό, σ’ αυτό το σπίτι και σ’ αυτό τον κήπο τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Πέθανε το 1926.
    Μετά το θάνατο του Μονέ, το Ζηβερνί «ξεχάστηκε». Όμως με την αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το έργο του ζωγράφου, κυρίως από τα μέσα της δεκαετίας του ’50, έγινε δημοφιλής προορισμός των φιλότεχνων απανταχού της γης, με αποτέλεσμα στις μέρες μας, να δέχεται πλήθος τουριστών κάθε χρόνο.
     Στο Ζηβερνί και τις δραστηριότητες που αναπτύσσονται γύρω από την πνευματική κληρονομιά του Μονέ, αναφέρεται το βιβλίο «Τρία Μαύρα Νούφαρα». Ο συγγραφέας βρίσκει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, να γράψει ένα εξαιρετικό «αστυνομικό» μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται γύρω από το «ροζ σπίτι» του ζωγράφου και που ξεκινά με την εύρεση του πτώματος ενός επιφανούς κατοίκου του χωριού, σ’ ένα ρέμα. «Μόνο που το κόκκινο αυτό δεν προέρχεται από μια παλέτα που κάποιος ζωγράφος ξέπλυνε στο ποτάμι, αλλά από το τσακισμένο κρανίο του Ζερόμ Μορβάλ. Βίαια τσακισμένο, μάλιστα. Το αίμα κυλάει από μια βαθιά εγκοπή στο πάνω μέρος του κρανίου του, ευκρινή, πεντακάθαρη, ξεπλυμένη από το ρυάκι του Επτ μέσα στο οποίο βρίσκεται βυθισμένο το κεφάλι του».
     Την υπόθεση αναλαμβάνει ο επιθεωρητής Λοράνς Σερενάκ με βοηθό τον Σίλβιο Μπεναβίντες, αλλά η υπόθεση θα αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη.
     Όπως δύσκολη αποδείχθηκε και η προσπάθειά μου να γράψω την παρουσίαση αυτού του βιβλίου. Και η δυσκολία έγκειται στο ότι πρέπει να είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός, στο ποιες από τις πτυχές του μύθου μπορώ να αποκαλύψω, ώστε να μην προϊδεάσω τον αναγνώστη γι’ αυτό που θα συμβεί και «καταστρέψω» έτσι το στοιχείο της έκπληξης. Σ’ αυτή την ιστορία όπου το παρόν μπλέκεται αξεδιάλυτα με το παρελθόν, στις τελευταίες σαράντα σελίδες, όλες οι απορίες θα λυθούν, αφού όμως πρώτα ανατραπούν όλες οι βεβαιότητες και θα αποδειχθεί περίτρανα πως σ’ αυτό το χωριό, τίποτα και κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται ή αυτό που εμείς οι αναγνώστες νομίζαμε.

     Εξαιρετικό μυθιστόρημα, που θα συναρπάσει με την πλοκή, το συγκλονιστικό ύφος γραφής, τους ξεχωριστούς χαρακτήρες και φυσικά με την «μεγάλη ανατροπή» των τελευταίων σελίδων. 

13 Ιουν 2017

ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

     Η Χίλντα Παπαδημητρίου γεννήθηκε στην Καλλιθέα το 1957. Μεγάλωσε στη Νέα Σμύρνη διαβάζοντας αστυνομικά μυθιστορήματα κι ακούγοντας Neil Young και Bob Dylan. Σπούδασε Νομικά. Για μια εικοσαετία είχε το δισκάδικο στην πλατεία της Νέας Σμύρνης. Από το 1994, ασχολείται επαγγελματικά με τη μετάφραση. Έχει γράψει δύο μονογραφίες για τους Beatles και τους Clash (εκδόσεις Απόπειρα). Υπήρξε συνεργάτης μουσικών εντύπων και είναι συντάκτης του διαδικτυακού μουσικού περιοδικού MIC. Έργα της: «Για Μια Χούφτα Βινύλια» (Μεταίχμιο, 2011), «Έχουνε Όλοι Κακούς Σκοπούς» (Μεταίχμιο, 2013) και «Η Συχνότητα Του Θανάτου» (Μεταίχμιο, 2016).
 
Η αστυνομική λογοτεχνία έχει μικρή παράδοση στην Ελλάδα. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το είδος
     Μεγάλωσα διαβάζοντας τα φτηνά (pulp) αστυνομικά περιοδικά Μάσκα και Μυστήριο, τα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι, και βλέποντας ασπρόμαυρα  χολιγουντιανά b-movies. Αργότερα, μελέτησα πιο σοβαρά το αστυνομικό genre και παρακολούθησα την έκρηξη του ευρωπαϊκού αστυνομικού μυθιστορήματος, στα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Ξεκίνησα το γράψιμο επειδή αγαπώ το αστυνομικό είδος. Κι ευτυχώς, βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να δημιουργείται και στην Ελλάδα μια παράδοση καλογραμμένων αστυνομικών κάθε ύφους. Για πρώτη φορά υπάρχουν υποψήφια αστυνομικά βιβλία στις λίστες έγκριτων βραβείων κι ένα μάλιστα (το «Πίσω Κάθισμα» της Ευτυχίας Γιαννάκη) πήρε το βραβείο αναγνωστών που απονέμει κάθε χρόνο μια αλυσίδα βιβλιοπωλείων.

μους της και στηταλά και τα κακ΄χολσΞεκίνησα
Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Σε όλα τα βιβλία μου υπάρχει ένας πυρήνας που σχετίζεται με τη μουσική - τη μουσική βιομηχανία, τη μουσική ενημέρωση, την αγάπη των ανθρώπων για τη μουσική. Αφού ασχολήθηκα με τα δισκάδικα («Για μια Χούφτα Βινύλια») και τις μικρές ανεξάρτητες δισκογραφικές («Έχουνε Όλοι Κακούς Σκοπούς»), στη «Συχνότητα του Θανάτου» μιλώ για τους ιδιωτικούς μουσικούς ραδιοσταθμούς και το σχεδόν προκαθορισμένο τέλος τους. Μια δεύτερη πηγή έμπνευσης ήταν η αλλαγή της Αθήνας την τελευταία δεκαετία, συγκεκριμένα μετά το 2008 και τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, οι απαρχές της κρίσης και ο πολλαπλασιασμός των άστεγων στο κάποτε λαμπερό κέντρο της πόλης.

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το βιβλίο σας και ποιο είναι αυτό;
     Τα βιβλία μου θέλω να τα θυμούνται περισσότερο για την αναγνωστική απόλαυση που ίσως προσφέρουν και λιγότερο για κάποια μηνύματα. Αλλά αν θέλουμε οπωσδήποτε να μιλήσουμε για μήνυμα, θα έλεγα ότι αυτό αφορά τη σημασία του μουσικού ραδιοφώνου στη διαμόρφωση μουσικής άποψης, την προσφορά του εν είδει παρέας έτοιμης να μας παρηγορήσει ανά πάσα στιγμή. Αλλά και η ανάγκη να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε την πόλη όπως είναι πραγματικά, με τα καλά και τα κακά της, με τους αστέγους και τους χίπστερς να συνυπάρχουν στους δρόμους της και στη ζωή.

Η λογοτεχνία, και πιο συγκεκριμένα το είδος που εσείς υπηρετείτε, μπορεί να είναι κοινωνική πράξη;
     Θα επαναλάβω κάτι που είναι πλέον πασίγνωστο, σε σημείο να μοιάζει με κλισέ: το αστυνομικό μυθιστόρημα είναι το κατεξοχήν πολιτικό είδος της εποχής μας. Κατεβαίνει στους δρόμους, αναζητάει τους φόβους και τα πάθη των ανθρώπων, προσπαθεί να πετύχει την κάθαρση του αναγνώστη - έστω πλασματική, αφού το χάος και η αδικία είναι σύμφυτα με την καθημερινή ζωή μας.

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Βαθιά συγκίνηση και καμάρι. Και σκέφτηκα ότι θα ήθελα να ζούσε ο πατέρας μου και να το έπιανε στα χέρια του. Και αμέσως μετά τον πανικό μπροστά στην έκθεση - των ιδεών, των συναισθημάτων, της ψυχής μου, όσο κι αν αυτό ακούγεται κάπως μελό.

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Συνεχίζουν τη ζωή τους ανεξάρτητα από μένα, παλεύουν να τα βγάλουν πέρα με τις καθημερινές αντιξοότητες, βλέπουν σινεμά, διαβάζουν βιβλία, ακούνε μουσική. Και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, με ειδοποιούν για να ξαναπιάσω το νήμα της ζωής τους.

 Έχετε βιώσει συναισθήματα όμοια με των ηρώων σας;
     Κάποια απ' αυτά - κυρίως την αγάπη για τα ζώα, τη συμπόνια για τον Άλλο και την ανάγκη για την τέχνη, χωρίς την οποία η ζωή θα ήταν κόλαση.

Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωές σας;
     Κατηγορηματικά όχι. Από την αρχή, δεν ήθελα να καταλάβω την κεντρική θέση στην πλοκή και να μιλήσω, ομφαλοσκοπώντας, για μένα. Κάποιες μουσικές εμμονές μου έχω χαρίσει στους ήρωές μου, αλλά τίποτα περισσότερο.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Οι Δύο Σωματοφύλακες - δύο πολύ καλοί φίλοι, έμπειροι αναγνώστες, στους οποίους στέλνω τα κείμενά μου για να ακούσω τη γνώμη τους. Συνήθως, διορθώνω ξανά το γραπτό μου, ενίοτε λαμβάνοντας υπόψη τις απόψεις τους, και τότε πια νιώθω  μια﷽﷽﷽﷽﷽﷽υτεη για τα ζ΄και τότι το κείμενο είναι έτοιμο για παράδοση.

Ποιος αναγνώστης είναι ο ιδανικός για σας;
     Ο αναγνώστης με χιούμορ, που αγαπάει όλες τις εκφάνσεις της τέχνης και καταλαβαίνει τις αναφορές μου, ένας άνθρωπος που μπαίνει στο βιβλίο χωρίς προκαταλήψεις και ρουφάει την πλοκή εν επιγνώσει ότι είναι ένα παιχνίδι διανοητικό και όχι η πραγματικότητα.

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Μάλλον όχι. Ξαναθυμήθηκα απλώς διάφορες μουσικές εμμονές, εικόνες που είχαν χαθεί στο βάθος του μυαλού μου, μυρωδιές και υφές, γεύσεις και γωνιές της πόλης που είχαν εντυπωθεί στο ασυνείδητό μου. 

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Πάλι αρνητικά θα απαντήσω. Η συγγραφή είναι για μένα ένα παιχνίδι κι όχι μια διαδικασία ψυχοθεραπείας. Διαμόρφωσα την κοσμοθεωρία μου πριν πολλά χρόνια, και παρά τις κάποιες διορθώσεις, οι βασικές μου πεποιθήσεις θα έλεγα ότι παραμένουν η ανεκτικότητα και η αλληλεγγύη προς τον Άλλο, η συμπ μια﷽﷽﷽﷽﷽﷽υτεη για τα ζ΄και τόνια, η αγάπη για τα ζώα και η λατρεία της τέχνης. Κι αυτά δεν νομίζω, δεν θέλω να αλλάξουν μια﷽﷽﷽﷽﷽﷽υτεη για τα ζ΄και τ

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Είναι τεράστια η χαρά που νιώθω όταν συνομιλώ μαζί τους, μου αρέσει να ακούω τις απόψεις τους, να μαθαίνω τη διαφορετική ανάγνωση που κάνει ο καθένας. Και με συγκινεί το γεγονός ότι έχουν αγαπήσει τους ήρωές μου σχεδόν όσο τους αγαπώ κι εγώ.

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Μου έχει τύχει, πράγματι. Κι αυτρι.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽εν οραπ' αυτήν έμαθα ίμου σχεδικός είναι από τους λόγους που ταξιδεύω σε άλλες πόλεις, γιατί μου αρέσει να γνωρίζω αυτούς τους «άγνωστους» αναγνώστες και να ακούω τις σκέψεις τους.

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Επειδή διάβαζα πάρα πολύ από τότε που ο πατέρας μου με έμαθε ανάγνωση, σε ηλικία 4 ετρι.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽εν οραπ' αυτήν έμαθα ίμου σχεδικών, νομίζω ότι με έχουν επηρεάσει συνολικά τα διαβάσματαρι.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽εν οραπ' αυτήν έμαθα ίμου σχεδικτα που έχω κάνει. Με επηρέασαν καλοί και λιγότερο καλοί συγγραφείς, ο καθένας με τον τρόπο του. Πιο ειδικά, θα αναφέρω τον μουσικόφιλο Νικ Χόρνμπι, τις βρετανίδες συγγραφείς του αστυνομικού Μινέτ Γουόλτερς και Ρουθ Ρέντελ, τον Σκοτσέζο Ρόμπερτ Λιούις Στήβενσον και τον Ρέι Μπράντμπερι. Και όσο κι αν ακούγεται περίεργο, πιο πολύ ίσως απ' όλους η δημοσιογράφος, συγγραφέας και σεναριογράφος Νόρα Έφρον, γιατί απ’ αυτήν έμαθα ότι μπορεί κανείς να διαχειριστεί τα πιο οδυνηρά πράγματα με χιούμορ. Φόρος τιμής στην Έφρον είναι το όνομα του ήρωά μου, Χάρης - από το «Όταν ο Χάρυ γνώρισε τη Σάλυ».

Σας έχει τύχει να ξεκινήσετε ένα έργο και να το αφήσετε στη μέση;
     Δεν έχω πολλά χρόνια που ασχολούμαι με το γράψιμο και δεν έχω υλικό στο συρτάρι.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Θα απαντήσω χρησιμοποιώντας μια παράγραφο του αγαπημένου Γιώργου Ιωάννου:
«Το γράψιμο είναι πολύ μεγάλη δοκιμασία. Εγώ αισθάνομαι, από χρόνια τώρα, και πολύ μεγάλη πίεση, για να καθίσω να γράψω μερικά πράγματα, τα οποία ποτέ δεν είναι και πολύ συγκεκριμένα μέσα μου. Αισθάνομαι και δυσάρεστα, όταν είναι να γράψω. Νιώθω σαν να πρόκειται να δώσω αίμα. 'Η να υποστώ μια εγχείρηση, ας πούμε.
Απ’ αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα απαλλάσσομαι, αφού προχωρήσει αρκετά το γράψιμο, και δω ότι κάτι γίνεται
. Ότι λέω μερικά πράγματα με ουσία. Με κάποιον ήχο, όπως θα τον ήθελα εγώ».

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο;
     Προς το παρόν ασχολούμαι με την άλλη μεγάλη αγάπη μου, τη μετάφραση. Εντωμεταξύ, μαζεύω εικόνες, σκέψεις και ιδέες. Πάντοτε, πριν ξεκινήσω το γράψιμο ενός καινούργιου βιβλίου, ξέρω την αρχή και το τέλος του. Αυτή τη στιγμή ξέρω την αρχή και περιμένω να βρω το τέλος του επόμενου. Μετά δεν απομένει παρά «η πολύ δύσκολη μέση».
 Σας ευχαριστώ πολύ!