24 Μαΐ 2017

ΦΟΝΙΚΟ ΠΑΘΟΣ

ΦΟΝΙΚΟ ΠΑΘΟΣ
ΤΣΕΛΣΙ ΚΕΪΝ
Μετάφραση: ΑΛΕΞΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ
Σελ. 437, Ιανουάριος 2017

     Σε δεύτερη έκδοση κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό το εξαιρετικό θρίλερ «Φονικό Πάθος» της Τ. Κέιν, που ο γνωστός συγγραφέας S. King χαρακτήρισε σαν «ένα από τα εκατό καλύτερα θρίλερ όλων των εποχών».
     Ο Άρτσι Σέρινταν, ηγέτης της Ομάδας Δίωξης της αστυνομίας του Πόρτλαντ, για δέκα χρόνια προσπαθούσε να βρει τον κατά συρροή δολοφόνο που ήταν υπεύθυνος για το βασανισμό και το θάνατο πολλών ανθρώπων σε τρεις πολιτείες της Αμερικής. «Είχε ξοδέψει δέκα χρόνια δουλεύοντας στην Ομάδα για τη σύλληψη της Όμορφης Δολοφόνου, κυνηγώντας την πιο παραγωγική δολοφόνο των βορειοδυτικών πολιτειών. Είχε περάσει το ένα τέταρτο της ζωής του πάνω από πτώματα, ξεφυλλίζοντας αναφορές από νεκροτομές, εξετάζοντας ίχνη και στοιχεία».  Η Γκρέτσεν Λόουελ, όπως είναι το όνομα της δολοφόνου, πριν γίνει γνωστή η ταυτότητά της, προσφέρθηκε να βοηθήσει την Ομάδα Δίωξης, προσφέροντας ψυχολογική υποστήριξη στα μέλη της. «Θυμάται του είχε συστηθεί: η ψυχίατρος που παράτησε τη δουλειά της για να γράψει ένα βιβλίο. Είχε διαβάσει για την Ομάδα Δίωξης και του είχε τηλεφωνήσει πρόθυμη να βοηθήσει. Ψυχολογικά ήταν όλοι τους σε μαύρο χάλι. Η Γκρέτσεν προσφέρθηκε να τους επισκεφθεί. Όχι για επαγγελματική ψυχοθεραπεία. Για κουβέντα μόνο». Τελικά, αντί να τη συλλάβει αυτός, τον πιάνει αυτή. Τον παρασύρει με τέχνασμα, τον ναρκώνει και αφού τον βασανίζει για δέκα μέρες τον αφήνει σχεδόν ετοιμοθάνατο κι εκείνη παραδίνεται.
     Ο Άρτσι βρίσκεται σε αναρρωτική άδεια για δύο σχεδόν χρόνια. Οι δέκα μέρες που πέρασε στα χέρια της Λόουελ τον στοιχειώνουν. Έχει εθιστεί στα ισχυρά παυσίπονα και σε διάφορα άλλα φάρμακα, έχει χωρίσει με τη γυναίκα του, δεν δέχεται να δει τα παιδιά του, δεν κοιμάται τα βράδια. Όμως κάθε Κυριακή ανελλιπώς, επισκέπτεται τη Λόουελ στη φυλακή, όπου εκτίει ποινή ισόβιας φυλάκισης, μετά από συμφωνία που έκανε με τις εισαγγελικές αρχές. Ο Άρστι ισχυρίζεται ότι οι επισκέψεις του γίνονται για να εκμαιεύει πληροφορίες. «Του είπε που ακριβώς θα έβρισκε μια δεκαεφτάχρονη που είχε σκοτώσει στο Σηάτλ. Και πρόσθεσε πως θ’ αποκάλυπτε κι άλλα πτώματα, αν ο Άρτσι την επισκεπτόταν κάθε εβδομάδα, κάθε Κυριακή».
     Όμως η πόλη ζει ξανά έναν εφιάλτη. Κάποιος απαγάγει και δολοφονεί κορίτσια στην εφηβεία, αφού τα βασανίσει και τα κακοποιήσει σεξουαλικά. Ο δήμαρχος αποφασίζει να ανασυστήσει την Ομάδα Δίωξης και να ανακαλέσει στην υπηρεσία τον Άρτσι, για να τον τοποθετήσει επικεφαλής. Εκείνος δέχεται με έναν όρο. Εκτός από τους έμπειρους αστυνομικούς που θα στελεχώσουν την ομάδα, θέλει να είναι μαζί τους και κάποια συγκεκριμένη νεαρή δημοσιογράφος-συγγραφέας, που είναι κάπως… ιδιόρρυθμη. «Ζήτησε συγκεκριμένα εσένα. Την προηγούμενη φορά δεν δούλευες εδώ. Άλλωστε είσαι και συγγραφέας… Δεν θέλουν ένα ρεπόρτερ. Δεν θέλουν κάποιον που θα σκαλίζει τα πράγματα. Θέλουν να προκαλέσουν το ανθρώπινο ενδιαφέρον».
     Ο Άρτσι ξεκινά μια κούρσα με το χρόνο, καθώς παρά τα αυξημένα μέτρα που λαμβάνονται, ο απαγωγέας-δολοφόνος συνεχίζει τη δράση του. Θα αποτελέσει αυτή η υπόθεση το κύκνειο άσμα του ή η επίλυσή της θα τον βοηθήσει να ξαναβρεί τον εαυτό του και να επιστρέψει στη γυναίκα και τα παιδιά του; Εξαιρετικό θρίλερ που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Αφ’ ενός για τις κινηματογραφικής ταχύτητας σκηνές και το κλιμακούμενο σασπένς στις προσπάθειες αναζήτησης του δολοφόνου. Αφ’ ετέρου για την εξαιρετική σκιαγράφηση του ψυχολογικού προφίλ των κεντρικών χαρακτήρων, που γίνεται με μοναδική διεισδυτικότητα και επιστημονική ακρίβεια, προσδίδοντας ακόμα μεγαλύτερη αξία στο μύθο του βιβλίου.


17 Μαΐ 2017

ΔΙΑΡΚΕΣ ΦΥΛΛΟ ΠΟΡΕΙΑΣ

ΔΙΑΡΚΕΣ ΦΥΛΛΟ ΠΟΡΕΙΑΣ
ΤΑΣΟΣ ΚΑΝΤΑΡΑΣ
Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Σελ. 237, Δεκέμβριος 2016

     Την πρώτη-και ιδιαίτερα αξιόλογη- συγγραφική προσπάθεια του Τ. Κανταρά, θα σας παρουσιάσω σήμερα. Ο συγγραφέας, με «όχημα» την πορεία της οικογένειας του καπετάν Αντώνη από ένα ορεινό χωριό της Χαλκιδικής, κάνει μια περιδιάβαση στην ιστορία της περιοχής από το 1897-έτος του θανάτου του καπετάν Αντώνη-μέχρι την ιταλική επίθεση του 1940. Ο καπετάν Αντώνης υπήρξε συμπολεμιστής του Τσάμη Καρατάσου, ο οποίος μετά το ολοκαύτωμα της Νάουσας, όπου πολέμησε όντας ακόμη έφηβος, βρέθηκε στο πλευρό των οπλαρχηγών της νότιας Ελλάδας και στη συνέχεια, αφού υπηρέτησε ως υπασπιστής του Όθωνα, το 1854 υποκίνησε επανάσταση στη Χαλκιδική και ηγήθηκε των ανταρτικών σωμάτων.
     Ο γέρο καπετάνιος όμως τον Απρίλη του 1897είναι πολύ άρρωστος. Δεν άντεξε κι έχασε τη μάχη με το θάνατο. Η είδηση έκανε γρήγορα το γύρο του χωριού. Σύντομα το σπίτι του γέμισε κόσμο. Όλοι σχεδόν οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν στο αρχοντικό. «Είχαν πολλούς λόγους για να το κάνουν. Ο καπετάν Αντώνης ήταν αγαπητός στο χωριό, ιδιαίτερα κοινωνικός, τίμιος και πάντα με το μέρος των αδυνάτων. Χαρακτηριζόταν από ιδιαίτερο θάρρος και αντοχή. «Διαβασμένος», χωρίς να έχει πάει ούτε μια τάξη σχολείο., ο ευθύς λόγος του ξεσήκωνε τις ψυχές των συμπατριωτών του. Δεν συμβιβάστηκε ποτέ με τη σκλαβιά, σιχαινόταν τους προδότες και τους υποταγμένους».
     Ο θάνατός του, σηματοδοτεί και την αλλαγή στην κορυφή της οικογένειας. Τα ηνία αναλαμβάνει ο 24χρονος Νικόλας. Αυτός είναι τώρα ο αρχηγός και πρέπει να φροντίζει για τη μητέρα, τις δύο (ανύπαντρες ακόμα) αδελφές του, τον βενιαμίν Τάσο και την περιουσία (χωράφια και ζώα) της οικογένειας. Ο Νικόλας αποδέχεται την ευθύνη παρά το γεγονός ότι η παραμονή στο χωριό θα αποτελέσει τροχοπέδη στα σχέδιά του. Ο Νικόλας θεωρούνταν μορφωμένος για την εποχή του, αφού συνέχισε τις σπουδές του και μετά το δημοτικό και σχεδίαζε διαφορετικά το μέλλον του. Την παραμονή του στο χωριό «επιβάλλει» και η ανάμιξή του με την οργάνωση που βοηθά το αντάρτικο σώμα του καπετάν Τσιρίμπαση που δρα στην περιοχή.
     Όταν μερικά χρόνια αργότερα ο Νικόλας θα φύγει για τη Θεσσαλονίκη για να εργαστεί στους σιδηροδρόμους, τη σκυτάλη θα λάβει ο Τάσος. Ο οποίος επειδή βρίσκεται στην κατάλληλη ηλικία, θα ζήσει από κοντά, συμμετέχοντας σε όλα σχεδόν τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την εποχή: απελευθέρωση, Α! παγκόσμιος πόλεμος, εκστρατεία στην Ουκρανία, Μικρασιατική εκστρατεία και καταστροφή, έναρξη του Β! παγκοσμίου πολέμου!

     Μέσα από την αφήγηση της πορείας αυτής της οικογένειας, περνά όλη η ιστορία της σημαντικής αλλά και πολυτάραχης αυτής εποχής που είναι πλούσια σε πολεμικά και οικονομικά γεγονότα, αλλά και σε κοινωνικούς αγώνες. Στο καλογραμμένο αυτό μυθιστόρημα, στο οποίο μύθος και Ιστορία βρίσκονται στη σωστή αναλογία, μπορεί οι μυθιστορηματικοί χαρακτήρες να έχουν την «πρωτοκαθεδρία», αλλά είναι η Ιστορία αυτή που καθορίζει, σηματοδοτεί και ανατρέπει πολλές φορές την πορεία και τη ζωή τους. Το «Διαρκές Φύλλο Πορείας» είναι ένα βιβλίο που αποτελεί πολύ καλή αναγνωστική επιλογή. 

11 Μαΐ 2017

14η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

14η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

     Ανοίγει σήμερα Πέμπτη 11 Μαΐου για 14η φορά τις πύλες της η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, το κορυφαίο γεγονός για το χώρο του βιβλίου στην Ελλάδα.
     Φέτος το αφιέρωμα της Έκθεσης δεν είναι σε κάποια τιμώμενη χώρα, αλλά είναι θεματικό. Έχει τίτλο «Η Αναζήτηση Του Νότου»: Λογοτεχνία, Κουλτούρα, Ιστορία και Πολιτική στην Ευρώπη της Μεσογείου. Το αφιέρωμα «φιλοδοξεί να διερευνήσει ζητήματα ταυτότητας, να αναζητήσει λογοτεχνικούς τόπους και να αναδείξει την επιτακτική ανάγκη διαλόγου ανάμεσα στις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, στο πλαίσιο ενός διεθνούς περιβάλλοντος ιδιαίτερα ρευστού». Στα πλαίσια του αφιερώματος, έχουν κληθεί να συζητήσουν με ομοτέχνους τους, δημοσιογράφους και ανθρώπους των γραμμάτων, γνωστοί ξένοι συγγραφείς. Από τη Γαλλία οι Μπρικνέρ, Μπασί, Ενάρ κ.α. Από την Ιταλία οι Ερρι Ντε Λούκα και Γκουίντο Κόντι. Από την Ισπανία οι Ζάουμε Καμπρέ, Σαντιάγκο Ρονκαλιόλο και Εντουάρντο Χάουρεγκι. Από την Κύπρο οι Σωφρόνης Σωφρονίου και Κωνσταντία Σωτηρίου. Από το Ισραήλ ο Εσκόλ Νεβό και από την Τουρκία οι Ζουλφί Λιβανελί, Ραγκίπ Ντουράν, Γιίτ Μπενέρ και Λάλε Άλαλτι.
     Στην φετινή ΔΕΒΘ, συμμετέχουν με περίπτερα περισσότεροι από 270 εκδότες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Επίσης συμμετέχουν και 21 χώρες: Αίγυπτος, Αλβανία, Βέλγιο, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Ιράν, Ισραήλ, Ιταλία, Καναδάς, Κίνα, Κορέα, Κροατία, Κύπρος, Μπαγκλαντές, Ουκρανία, ΠΓΔΜ, Ρουμανία, Σλοβακία και Τουρκία. Τέλος συμμετέχουν και τριάντα ξένοι συγγραφείς.
     Στη διάρκεια των τεσσάρων ημερών που διαρκεί η γιορτή του βιβλίου, θα πραγματοποιηθούν περισσότερες από 400 εκδηλώσεις. Παρουσιάσεις βιβλίων, στρογγυλά τραπέζια, λογοτεχνικές συναντήσεις, προβολές ταινιών, εικαστικά και θεατρικά δρώμενα κλπ. Η Παιδική Γωνιά θα υποδεχθεί τους μικρούς αναγνώστες έχοντας προετοιμάσει περισσότερες από 100 εκδηλώσεις, μεταξύ των οποίων η εντυπωσιακή έκθεση εικονογράφησης «Ήλιοι».
     Συνολικά στις εκδηλώσεις της ΔΕΒΘ, συμμετέχουν περισσότεροι από 530 ομιλητές: Έλληνες και ξένοι συγγραφείς, εικονογράφοι, μεταφραστές, ακαδημαϊκοί, κριτικοί, εικαστικοί, μουσικοί, δημοσιογράφοι, εκπαιδευτικοί, εκδότες και εξειδικευμένοι επαγγελματίες από το χώρο των εκδόσεων και του βιβλίου.
     Η Έκθεση, που όπως κάθε χρόνο φιλοξενείται στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ-Helexpo, θα διαρκέσει μέχρι την Κυριακή 14 Μαΐου. Διοργανώνεται από το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού, την ΔΕΘ-Helexpo και τον Δήμο Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη των Ελλήνων Εκδοτών και υπό την αιγίδα του Υπουργείου  Πολιτισμού και Αθλητισμού.
     Για περισσότερες πληροφορίες και το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων επισκεφθείτε τη σελίδα www.thessalonikibookfair.gr.


9 Μαΐ 2017

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΚΟΥΡΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΚΟΥΡΗΣ

     Ο Γιώργος Μπακούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1970 αλλά μεγάλωσε και σπούδασε στη Γενεύη Ελβετίας. Είναι δικηγόρος και ζει από το 1998 μόνιμα στην Αθήνα. Tο πρώτο του μυθιστόρημα έχει τίτλο «Έγκλημα Στην Πάρο» και κυκλοφόρησε το 2014

 Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε μυθιστοριογράφος;
     Ποτέ ! Στην πραγματικότητα ήταν ένα στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου. Κατά πόσο ήμουνα σε θέση να γράψω μία ιστορία με αρχή, μέση και τέλος.

Tο αστυνομικό μυθιστόρημα έχει μικρή παράδοση στην Ελλάδα. Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με το είδος;
     Όταν αποφάσισα να ξεκινήσω το εγχείρημα του γραψίματος, εκείνη την περίοδο διάβαζα πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα, οπότε τι πιο φυσικό να καταπιαστώ με το συγκεκριμένο είδος.

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Η πλοκή του μυθιστορήματος «Έγκλημα στην Πάρο» είναι αποκλειστικά και μόνο προϊόν μυθοπλασίας, δηλαδή δεν προέκυψε από κάποιο πραγματικό γεγονός, περίσταση ή προσωπικό βίωμα.

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα και ποιο είναι αυτό;
     Βασικός μου στόχος είναι να ψυχαγωγώ. Τα οποιαδήποτε μηνύματα, για μένα, περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Αποτελούν βέβαια μέρος της αφήγησης και συστατικό κομμάτι της ιστορίας που αφηγούμαι αλλά πάντοτε προτιμώ να δίνω έμφαση στην πλοκή. Όσο πιο περίπλοκη, με ανατροπές, τόσο πιο ενδιαφέρουσα για τον αναγνώστη.

Να περιμένουμε κάποια άλλη περιπέτεια με ήρωα τον Κλέανθο Παπαγιαννίδη;
     Ο Κλέανθος Παπαγιανίδης ήρθε και ελπίζω να παραμείνει !

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Σίγουρα συγκίνηση, διότι όταν ξεκίνησα να γράφω το «Έγκλημα στην Πάρο» δεν φανταζόμουνα ότι θα το έβλεπα μία μέρα τυπωμένο και να πωλείται, με επιτυχία μάλιστα, σε όλα τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας.

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Όσον αφορά τον πρωταγωνιστή, ο Κλέανθος Παπαγιανίδης ετοιμάζεται ήδη να εξιχνιάσει την επόμενη υπόθεση αφού, ως γνωστόν, το έγκλημα δεν κοιμάται ποτέ !
Για τους υπόλοιπους χαρακτήρες, άγνωστο ! Με τον τίτλο «τέλος», εξαφανίζονται, προσδοκώντας σε πιθανή ανάστασή τους σε κάποιο επόμενο βιβλίο μου.

Έχετε βιώσει συναισθήματα όμοια με των ηρώων σας;
     Όχι, εφόσον τα συναισθήματα που βιώνουν οι χαρακτήρες στο «Έγκλημα στην Πάρο»  είναι αποτέλεσμα μη συνηθισμένων καταστάσεων.   

Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;
     Ευελπιστώ πως όχι !

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Η μητέρα μου, που υπήρξε κατ’ ουσία η επιμελήτριά μου και η καθοδηγήτριά μου, όποτε την άκουγα (σπανίως είναι η αλήθεια, μητέρα ζητώ άφεση αμαρτιών !).

Ποιος αναγνώστης είναι ο ιδανικός για σας;
     Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ιδανικός αναγνώστης, διότι κάθε αναγνώστης είναι διαφορετικός. Οι ιδιαιτερότητες, προτιμήσεις, ενδιαφέροντα, εμπειρίες, μόρφωση, βιώματα και δεν ξέρω τι άλλο, του καθενός, συνθέτουν ένα μωσαϊκό αρκετά περίπλοκο ώστε να είναι σχεδόν αδύνατη η κατηγοριοποίηση των αναγνωστών σε ιδανικούς ή μη. 
Ωστόσο, αν υπάρχει ένα στοιχείο που θεωρώ ότι ιδανικά θα έπρεπε να έχει ο κάθε αναγνώστης είναι η οποιαδήποτε κριτική (είτε θετική ή αρνητική) αναφορικά με ένα βιβλίο να γίνεται καλόπιστα. 

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Δεν ανήκω στην κατηγορία των συγγραφέων που δηλώνουν ότι για αυτούς, η συγγραφή είναι ένα είδος διεργασίας με τον εαυτό τους, μία ψυχανάλυση, ένας τρόπος να αντιμετωπίσουν προσωπικά θέματα. Γράφω για να ψυχαγωγούμαι και να ψυχαγωγώ. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. 

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Ναι ! Όσο καλοστημένο και πολυδουλεμένο είναι το πλαίσιο της ιστορίας μέσα στο οποίο θα κινηθώ, η δυναμική της γραφής και η εξέλιξη της αφήγησης μπορεί να αλλάξει την δομή της πλοκής και το διήγημα να πάρει μία τελείως διαφορετική κατεύθυνση από την αρχική. Έτσι και με το «Έγκλημα στην Πάρο». Αλλιώς το ξεκίνησα και αλλιώς το ολοκλήρωσα. Προς το καλύτερο !

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Μόνο όταν κάνω αφιερώσεις, επειδή είναι αναίμακτες !   

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Αναφορικά με το «Έγκλημα στην Πάρο», όχι κάτι που να μην είχα φανταστεί. Άλλωστε δύσκολα θα ξέφευγε οτιδήποτε από τον Κλέανθο Παπαγιανίδη !

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Η Άγκαθα Κρίστι για την ευρηματικότητά της, ο Αντρέα Καμιλέρι για το χιούμορ του και ο Γιάννης Μαρής για τον κοσμοπολίτικο αέρα των μυθιστορημάτων του.

Σας έχει τύχει να ξεκινήσετε ένα έργο και να το αφήσετε στη μέση;
     Μέχρι τώρα, όχι. Άλλωστε ο τρόπος που λειτουργώ δεν επιτρέπει συνήθως μία τέτοια εξέλιξη. Πάντοτε, πριν ξεκινήσω το γράψιμο δουλεύω το πλαίσιο πάνω στο οποίο θα στηριχτώ. Αν δεν έχω εξ αρχής δομήσει την ιστορία με σωστό τρόπο, αν δεν έχω καταλήξει στους χαρακτήρες που θα πρωταγωνιστήσουν, κοινώς αν δεν έχω ορίσει τα βασικά και ουσιώδη συστατικά της ιστορίας που θέλω να διηγηθώ, την συγγραφή δεν την ξεκινώ.
 
Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Η συγγραφή μοιάζει σαν όλες τις άλλες δουλειές. Έχει τα πάνω και τα κάτω της. Άλλες μέρες γράψεις με έμπνευση και μεράκι, και άλλες απλώς κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή σου σαν….. χάνος. Ωστόσο, διαφέρει ως προς το δημιουργικό σκέλος που δεν σ’ αφήνει λεπτό σε ησυχία. Πρωί, μεσημέρι βράδυ, δουλεύεις ασταμάτητα τις σκηνές στο μυαλό σου και προσπαθείς να μετουσιώσεις σε γραπτό λόγο αυτά που έχεις φανταστεί. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξύπναγα μέσα στην νύχτα για να γράψω βιαστικά σ’ ένα σημείωμα κάποια ιδέα για διάλογο, ή σκηνικό που ένας θεός ξέρει πως μου είχε έρθει (στην συγκεκριμένη περίπτωση επειδή επικαλούμαι τα «θεία», σίγουρα ουρανοκατέβατα) !

Το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν από αρκετό καιρό και κάνει την πορεία του στο αναγνωστικό κοινό.  Ετοιμάζετε κάτι άλλο;
     Ελπίζω να δούμε σύντομα τον Κλέανθο Παπαγιανίδη σε νέες περιπέτειες.


Σας ευχαριστώ πολύ!

6 Μαΐ 2017

Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Εκδόσεις  ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Σελ. 406, Δεκέμβριος 2016

     Το τρίτο μυθιστόρημα της Χ. Παπαδημητρίου με ήρωα τον αστυνόμο Χαρίδημο (Χάρη) Νικολόπουλο, κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες.
     Τον Οκτώβριο του 2009, η κρίση δεν έχει αρχίσει ακόμη να δείχνει τα δόντια της. Η ζωή εξακολουθεί να κυλά στους γνωστούς ρυθμούς. Ο αστυνόμος Νικολόπουλος, της υπηρεσίας της ασφάλειας που αντιμετωπίζει τα εγκλήματα κατά της ζωής και της περιουσίας, θα κληθεί να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα δύο προβλήματα. Το ένα είναι προσωπικό. Η ολλανδέζα αγαπημένη του, η Μπετίνα, αποφασίζει να τον εγκαταλείψει και να επιστρέψει στην πατρίδα της. Διαβλέπει τις επερχόμενες δυσκολίες και θα αναζητήσει την τύχη της πίσω στην Ολλανδία. Το δεύτερο πρόβλημα είναι υπηρεσιακό. Πρέπει να εξιχνιάσει τη δολοφονία μιας γυναίκας στο κέντρο της Αθήνας. «Ο δολοφόνος τη χτύπησε στο πρόσωπο και την πέταξε στο σκαλοπάτι, όπου το κεφάλι της προσέκρουσε στο μάρμαρο. Ο θάνατος οφείλεται πιθανότατα στις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που προκάλεσε η πτώση και στην επακόλουθη αιμορραγία. Από την εμφάνιση του θύματος συμπεραίνω μετά βεβαιότητας ότι ήταν άστεγη».
     Τα στοιχεία που συγκεντρώνει η ομάδα του Νικολόπουλου, οδηγούν στους ιδιοκτήτες μιας εταιρίας, της MP3, που έχει στην κατοχή της ένα ραδιοφωνικό σταθμό, ένα μουσικό περιοδικό κι ένα μπαρ. Δεν μπορούν όμως να συνδέσουν μια άστεγη γυναίκα και την εταιρεία και δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν οποιαδήποτε κατηγορία. Κι ενώ ο Νικολόπουλος προσπαθεί να «στρώσει» τα προσωπικά του, μπλέκοντας σε μια «επικίνδυνη σχέση», αλλά και να αποφύγει τις επικρίσεις τόσο από τους ανωτέρους του, όσο και από ορκισμένους εχθρούς στο χώρο των ΜΜΕ, η υπόθεση περιπλέκεται αφού «Ως τώρα έχουμε τρεις φόνους… Παράλληλα με τους φόνους έχουμε μια σειρά από άλλες εγκληματικές ενέργειες: την απόπειρα εμπρησμού που παραλίγο να στοιχίσει τη ζωή ενός εργαζόμενου της MP3, τον ξυλοδαρμό ενός άλλου εργαζόμενου στην περιβόητη εταιρεία κι ενός οργάνου της τάξεως. Συν ένα μικρό δίκτυο διακίνησης κοκαΐνης». Κι όσο οι εγκληματικές πράξεις αυξάνονται, τόσο αυξάνονται και οι πιέσεις προς τον Νικολόπουλο και τους ανθρώπους του…
     Το αστυνομικό μυθιστόρημα, είναι ένα είδος που έχει μικρή παράδοση στην Ελλάδα. Λίγοι είναι αυτοί που γράφουν ενώ οι γυναίκες συγγραφείς μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Γι’ αυτό για μένα που είμαι λάτρης του είδους, η ανοδική πορεία της Χ. Παπαδημητρίου, με εκπλήσσει ευχάριστα χαρoποιεί. Το μυθιστόρημά της «Η Συχνότητα Του Θανάτου», είναι καλογραμμένο, γεμάτο μουσική-επειδή οι γνώσεις μου σχετικά μοιάζουν με αυτές του Νικολόπουλου, χρειάστηκα τη βοήθεια του you tube-με ευφάνταστο μύθο και αναπάντεχο φινάλε που θα κρατήσει αδιάπτωτο το ενδιαφέρον μέχρι τις τελευταίες σελίδες, οπότε ξεκαθαρίζουν όλα. Αν και το βιβλίο αφήνει και μια απορία σχετικά με την «τύχη» ενός από τους κεντρικούς χαρακτήρες, που ελπίζουμε ότι θα έχει αίσιο τέλος στο επόμενο βιβλίο!  

       

30 Απρ 2017

ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΠΟ ΛΑΣΠΗ

ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΑΠΟ ΛΑΣΠΗ
ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ
Μετάφραση ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 307, Νοέμβριος 2016

     Ένα ακόμη βιβλίο του μεγάλου maestro της αστυνομικής λογοτεχνίας Α. Καμιλλέρι, κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες.
     Στο βιβλίο αυτό ο Καμιλλέρι, μέσω πάντα του ήρωα του επιθεωρητή Μονταλμπάνο, εμφανίζεται να είναι πολύ θυμωμένος. Η αιτία του θυμού του, είναι η διαπλοκή Μαφίας και πολιτικής εξουσίας, που πάντα υπήρχε στην Ιταλία, αλλά φαίνεται ότι την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο (2014), βρισκόταν σε μεγάλη έξαρση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η διαπλοκή αφορά τον κατασκευαστικό τομέα, όπου εταιρίες που διευθύνονται από αχυρανθρώπους της Μαφίας, νέμονται, με την υποστήριξη και την ανοχή κυβερνητικών αξιωματούχων κάθε βαθμίδας, την ανάληψη της κατασκευής μεγάλων έργων που είτε σύντομα αρχίζουν να εμφανίζουν προβλήματα λειτουργίας, λόγω της χρήσης ακατάλληλων υλικών, είτε δεν χρειάζονται καθόλου και στα οποία οι ατασθαλίες και οι πλασματικές υπερβάσεις του προϋπολογισμού είναι μεγάλες, με αποτέλεσμα να αποφέρουν μεγάλα κέρδη, που συνοδεύονται από τις ανάλογες μίζες.
     Στο «Πυραμίδα Από Λάσπη», όλα ξεκινούν με την ανακάλυψη ενός πτώματος, μέσα στο λασπωμένο από την καταρρακτώδεις βροχές που πλήττουν εδώ και μέρες τη Βιγκάτα, εργοτάξιο μιας εταιρίας, που έχει αναλάβει την κατασκευή ενός αγωγού νερού. «Τελικά η δέσμη φωτός του φακού φώτισε το πτώμα και ο Μονταλμπάνο έμεινε έκπληκτος. Επειδή ο νεκρός, που ήταν πεσμένος μπρούμυτα και έμοιαζε με άγαλμα από λάσπη, δεν είχε ρούχα: φορούσε μόνο φανέλα, σώβρακο και ήταν ξυπόλυτος. Είχε δολοφονηθεί με μια μόνο σφαίρα, που τον πέτυχε στο κέντρο της πλάτης. Η φανέλα από άσπρη είχε γίνει κόκκινη από το αίμα που είχε ανακατευτεί με τα λασπόνερα και φαινόταν καθαρά το σημείο εισόδου της… Ήταν ένας όμορφος άντρας γύρω στα τριάντα, με μαύρα μαλλιά, στόμα μισάνοιχτο, που άφηνε να φανεί μια σειρά από γερά άσπρα δόντια».
     Ο επιθεωρητής Μονταλμπάνο και οι συνεργάτες του, θα ξεκινήσουν αμέσως τις έρευνες και σύντομα θα καταλάβουν ότι η δολοφονία είναι ένα κομμάτι μιας πολύ μεγάλης υπόθεσης με προεκτάσεις που αγγίζουν πολλούς και όχι η απλή υπόθεση μιας συζυγικής απιστίας που κατέληξε άσχημα, όπως κάποιοι προσπαθούν να τους πείσουν.

     Μια ακόμα απολαυστική ιστορία από τον ιταλό μάστορα της αστυνομικής λογοτεχνίας, με ήρωα τον συμπαθέστατο, καλοφαγά επιθεωρητή Μονταλμπάνο και τους συνεργάτες του. 

24 Απρ 2017

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Σελ. 194, Νοέμβριος 2016

     Στις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας από την Καβάλα και στην εξαιρετική σχέση με τον πατέρα του, αναφέρεται το αφήγημα του Λ. Ξανθόπουλου «Άγγελος Των Πρώτων Ημερών» που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες σε δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση μετά την πρώτη του 1999.
     Στον πόλεμο του 1940-41, ο πατέρας του συγγραφέα τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Αποφάσισε τότε να εγκατασταθεί μόνιμα εκεί και να εγκαταλείψει το γενέθλιο τόπο, την Καβάλα. Κάθε καλοκαίρι όμως πήγαινε με την οικογένεια που είχε δημιουργήσει να δει συγγενείς και φίλους. «Να το πω από την αρχή μια και καλή, την Καβάλα της ξέρω μόνο από τα καλοκαίρια. Οι υπόλοιπες εποχές του χρόνου, που συμπληρώνουν το πραγματικό πρόσωπο της πόλης, άλλοτε μελαγχολικό και άλλοτε χαρούμενο, μου είναι άγνωστες. Ο πατέρας μου έφυγε από τον τόπο του πριν από τον πόλεμο. Όταν γύρισε από την Αλβανία τραυματίας, έμεινε οριστικά και για πάντα στην Αθήνα. Εδώ γεννήθηκα και εγώ. Την Καβάλα και τους δικούς του, που έμειναν πίσω, τους έβλεπε κάθε χρόνο στις διακοπές μας. Έτσι τους γνώρισα κι εγώ για πρώτη φορά σε ηλικία τεσσάρων ετών».
     Έτσι ξεκινά η γνωριμία του νεαρότατου τότε (1949) αφηγητή με του συγγενείς και τις δαιδαλώδεις ρίζες που εξαπλώνονταν στο παρελθόν σε όλες σχεδόν τις παρευξείνιες χώρες-κι όχι μόνο. Αρχίζει ακόμα να γνωρίζει την πόλη και τους ανθρώπους της, αλλά κυρίως τους φίλους του πατέρα του. Που κάπου-κάπου του έκαναν τη χάρη να του επιτρέψουν να τους συνοδεύει σε διάφορες δραστηριότητες και ν’ ακούει τις ιστορίες τους.
     Εικόνες και αναμνήσεις που τον σημάδεψαν, διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του, που όταν τις ανακαλεί γεμίζει τρυφερότητα και τις «χρησιμοποιεί» σαν ένα ήρεμο λιμάνι, όπου θα μπορέσει να ξεκουραστεί για λίγο, να κάνει ένα διάλλειμα γαλήνης, πριν ξαναριχτεί στη φουρτούνα του βίου. «Όταν άλλοτε βρίσκομαι και ζω σε άγνωστες και ξένες χώρες, τότε νοσταλγώ τους τόπους των παιδικών μου χρόνων και εύχομαι να μπορούσα, κλείνοντας τα μάτια μου, άγγελος των πρώτων ημερών, να ξαναγυρίσω στα προηγούμενα χρόνια».
     Το «Άγγελος Των Πρώτων Ημερών», είναι ένα εξαιρετικό, τρυφερό και νοσταλγικό κείμενο, στο οποίο, όσοι έχουν ζήσει την παιδική τους ηλικία σε πόλεις μικρές, όπως η Καβάλα εκείνης της εποχής, θα αναγνωρίσουν-έστω και ελαφρά παραλλαγμένα-πρόσωπα και καταστάσεις παρόμοιες με αυτές που και οι ίδιοι βίωσαν.

      

20 Απρ 2017

ΗΜΕΡΑ ΒΙΒΛΙΟΥ 2017

ΗΜΕΡΑ ΒΙΒΛΙΟΥ 2017

     Η 23η Απριλίου έχει καθιερωθεί διεθνώς από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Η Ημέρα είναι αφιερωμένη σε δύο μεγάλους δημιουργούς της παγκόσμιας λογοτεχνίας που έφυγαν από τη ζωή την ίδια ημέρα. Τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ και τον Μιγκέλ ντε Θερβάντες. Η Ένωση Ελληνικού Βιβλίου, με τη συνεργασία της Εταιρείας Συγγραφέων και του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ-Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, καθιέρωσε και στην Ελλάδα την 23η Απριλίου ως Ημέρα Βιβλίου.
     Με κεντρικό σύνθημα το ευρηματικό «διαβάζω και αλλάζω», οργανώνονται εκδηλώσεις όλο τον Απρίλιο για το βιβλίο και την προώθηση της ανάγνωσης. Το ευχάριστο είναι ότι φέτος (2η χρονιά), οι εκδηλώσεις εμπλουτίστηκαν σημαντικά και δεν περιορίστηκαν στα μεγάλα αστικά κέντρα, αλλά «απλώθηκαν» σε όλη την επικράτεια.

     Μέσω της ιστοσελίδας www.greekbookday.gr, το κοινό μπορεί να πληροφορηθεί τις εκδηλώσεις που διοργανώνουν όσοι συμμετέχουν στην ενέργεια αυτή.  

18 Απρ 2017

ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ

ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ
ΣΤΕΦΗ ΚΟΡΤΗ ΚΟΝΤΗ
Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
Σελ. 188, Σεπτέμβριος 2016

     Το νέο βιβλίο της Σ. Κόρτη Κόντη, είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στα χρόνια του Εμφυλίου. Μέσα από την αφήγηση της πορείας δύο ερωτευμένων ζευγαριών, η συγγραφέας έχει την ευκαιρία να περιγράψει τους τόπους, που είναι η Βέροια, η Θεσσαλονίκη και ο ορεινός όγκος της Πίνδου, αλλά κυρίως να μας δώσει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, της σκληρής και δύσκολης εποχής, που άρχισε με την γερμανική Κατοχή και συνεχίστηκε μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘ 50. Όταν πράγματα που σήμερα θεωρούνται απλά και εύκολα, τότε δεν ήταν καθόλου αυτονόητα και δεδομένα.
     Ο Στέφανος, γνώρισε την Αθηνά, όταν ήταν στο γυμνάσιο. «Ο Στέφανος ερωτοχτυπήθηκε κεραυνοβόλα από το μελαχρινό κορίτσι με τα τεράστια καστανά μάτια και τα δροσερά χείλη. Αλλά κι εκείνη τον ξεχώρισε αμέσως και ένιωσε ως τα βάθη του είναι της το φλογερό του βλέμμα». Τα ήθη της εποχής, δεν επιτρέπουν στους δύο νέους να εκφράζουν ανοιχτά τον έρωτά τους. Έτσι οι συναντήσεις τους είναι κρυφές και ολιγόλεπτες. Παρ’ όλα αυτά ο δεσμός που τους ενώνει παραμένει ισχυρός. Όταν το σχολείο τελειώνει, ο Στέφανος δίνει (επιτυχημένες) εξετάσεις στη Σχολή Ευελπίδων και η Αθηνά εισέρχεται στη Νομική της Θεσσαλονίκης. Περιμένουν και οι δύο να τελειώσουν τις σπουδές τους για να δημιουργήσουν οικογένεια.
     Όμως υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα. Ο αδελφός της Αθηνάς, ο Γιάννος, είναι με την πλευρά των ανταρτών, στο αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο που στο μεταξύ έχει ξεσπάσει. «Για να παντρευτεί ένας αξιωματικός του ελληνικού στρατού  μια κοπέλα, πρέπει να ζητήσει άδεια από τους ανωτέρους του, αυτοί να βεβαιωθούν για τα φρονήματα της οικογένειάς της, αλλά και για την κοινωνική της θέση, τη μόρφωση και την οικονομική της κατάσταση. Η γυναίκα που θα στέκεται στο πλάι ενός αξιωματικού του ελληνικού στρατού πρέπει να είναι αντάξιά του, για να δημιουργήσουν οι δυο τους και μια σωστή και ευυπόληπτη οικογένεια. Η Αθηνά έχει τα προσόντα και με το παραπάνω, αλλά όλα της τα προτερήματα μηδενίζονται, αφού είναι αδελφή αντάρτη κομμουνιστή, από αυτούς που πολέμα ο Εθνικός Στρατός». Έτσι η Αθηνά εκτός από τις σπουδές της και την επαγγελματική της πορεία, έχει να ανησυχεί για πολλά ακόμα. Τη ζωή του αδελφού της, τη ζωή του αγαπημένου της και την πορεία της σχέσης τους.
     Από την άλλη πλευρά, ο Γιάννος βρίσκεται στην Ευρυτανία, για τη στρατολόγηση-εκούσια και ακούσια-νέων που θα ενταχθούν στις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού, ο οποίος βρίσκεται «στριμωγμένος» στο Γράμμο και η πορεία του πολέμου δεν είναι ευνοϊκή γι’ αυτόν. Οι μάχες είναι σκληρές και φονικές. Οι απώλειες μεγάλες Έτσι η αναζήτηση και η στρατολόγηση εφεδρειών είναι απαραίτητη. Από τη Ρούμελη συγκεντρώνονται 1300 αγόρια και κορίτσια, που χωρισμένα σε διμοιρίες, θα ξεκινήσουν μια μακρά και δύσκολη πορεία μέσα από κακοτράχαλα βουνά, με προορισμό το Γράμμο. Ένας από τους διμοιρίτες είναι ο Γιάννος που έχει στη διμοιρία του τη Βασιλική. «Η Βασιλική είναι ένα πανέμορφο κορίτσι. Τα χοντρά ασουλούπωτα ρούχα, τα στραβοπατημένα γουρουνοτσάρουχα και τα άλουστα μαλλιά της, δεν κατορθώνουν να κρύψουν το λυγερό κορμί της, τα γαλαζοπράσινα μάτια της με τις μακριές βλεφαρίδες φαίνονται τεράστια στο χλομό της πρόσωπο και τα σκασμένα χείλη είναι όμορφα και καλοσχηματισμένα. Ο Γιάννος βαδίζει τώρα δίπλα της, προσπαθεί  να της πιάσει κουβέντα, μιλώντας την για άσχετα πράγματα, χωρίς να αντιληφθεί ότι το κορίτσι αυτό τον τραβά σαν μαγνήτης, δεν θέλει να ξεκολλήσει από κοντά της, δεν μπορεί να τραβήξει το βλέμμα τους από το πρόσωπό της». Αλλά και η Βασιλική δεν είναι αδιάφορη για το Γιάννο. Στη διάρκεια της πολυήμερης πορείας, ο Γιάννος αντιλαμβάνεται ότι η Βασιλική δυσκολεύεται να ακολουθήσει και κινδυνεύει η ζωή της. Μετά από παλινωδίες και εσωτερική πάλη με το καθήκον από τη μια και τον έρωτα από την άλλη, αποφασίζει με τέχνασμα να την απομακρύνει από τη φάλαγγα. Τη συμβουλεύει να βρει κάποιο απόσπασμα του στρατού και για να μην έχει πρόβλημα, να πει ότι είναι απαχθείσα από τους αντάρτες για να την περιθάλψουν και να τη βοηθήσουν να επιστρέψει στο χωριό της, αν και γνωρίζει ότι έτσι πιθανότατα δεν θα ξαναδεί τη Βασιλική.

     Το «Στη Δίνη Του Εμφυλίου», είναι ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, στο οποίο μέσα από την αφήγηση αυτών των απαγορευμένων ερώτων, η συγγραφέας έχει την ευκαιρία να μας δώσει την τοιχογραφία μιας ολόκληρης εποχής, την ατμόσφαιρα, τις κοινωνικές συνθήκες και συνήθειες, τη νοοτροπία των ανθρώπων, τις σκέψεις τους για ζοφερή πραγματικότητα, τις αγωνίες για το μέλλον που φαντάζει αβέβαιο καθώς και πλήθος στοιχείων για την τοπογραφία της  Βέροιας και της Θεσσαλονίκης της συγκεκριμένης εποχής. 

12 Απρ 2017

ΜΕΤΑΞΙΑ ΚΡΑΛΛΗ

ΜΕΤΑΞΙΑ ΚΡΑΛΛΗ

      Η Μεταξία Κράλλη (ψευδώνυμο) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι. Ζει μόνιμα στην Αθήνα κι εργάζεται ως νομικός. Έργα της (από τις εκδόσεις Ψυχογιός): «Μια Φορά Κι Ένα Καλοκαίρι» (2012), «Η Αγάπη Φόβο Φέρνει» (2013), «Δεύτερη Πράξη» (2014), «Κάποτε Στη Σαλονίκη» (2016)

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Η αφήγηση ενός συμμαθητή μου, πάνω από 25 χρόνια πριν, για τον παππού του που βρέθηκε στο Άουσβιτς, 16 χρονών τότε, και ήταν ο μόνος από την οικογένειά του που επέστρεψε

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το αυτό και ποιο είναι αυτό;
     Δε νομίζω ότι θέλω να μεταφέρω κάποιο μήνυμα με την έννοια ότι δεν έγραψα την ιστορία για να εξυπηρετήσει αυτόν τον σκοπό. Σίγουρα όμως ελπίζω τα καλά στοιχεία των ηρώων αυτού του βιβλίου (η ευρύτητα πνεύματος, η αλληλεγγύη, η μετριοπάθεια) να γίνουν κοινό κτήμα όλων μας.

Η λογοτεχνία μπορεί να είναι κοινωνική πράξη;
     Τα πάντα είναι κοινωνική πράξη. Η λογοτεχνία κατ’ εξοχήν. Το αν είναι ωφέλιμη, βλαπτική ή αδιάφορη κοινωνική πράξη ο χρόνος το δείχνει κάθε φορά. Ο χρόνος και η γνώμη των αναγνωστών.

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Ένας έξαλλος ενθουσιασμός. Όπως όταν πρωτοερωτευόμαστε στην εφηβεία μας και δεν κοιμόμαστε τα βράδια για να μην χάσουμε στιγμή απ’ αυτό που μας συμβαίνει.

 Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Αρχίζουν το ταξίδι τους προς τους αναγνώστες, με την ελπίδα να καταφέρουν να τους συγκινήσουν.

Έχετε βιώσει συναισθήματα όμοια με των ηρώων σας;
     Μα μόνο συναισθήματα που έχεις νιώσει ο ίδιος μπορείς ν’ αποδώσεις σωστά στο χαρτί.

Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;
     Τις κακές μου μέρες τις έδωσα «προίκα» στη Μιλού από το «Δεύτερη Πράξη». Τις καλές μου στη Μάρθα από το «Μια φορά κι ένα καλοκαίρι».

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Ο σύντροφός μου και η κολλητή μου.

Ποιος αναγνώστης είναι ο ιδανικός για σας;
     Μα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα! Μόνο ιδανικά βιβλία για τον κάθε αναγνώστη χωριστά.

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Δεν ξέρω αν η σωστή λέξη είναι ότι έχω ανακαλύψει ή έχω θυμηθεί πράγματα και συναισθήματα που είχα καταχωνιάσει.

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Η βασική μου πεποίθηση που ανατράπηκε ήταν το ότι δεν θα κατάφερνα να πειθαρχήσω στον κόπο και τις ώρες που απαιτεί η διαδικασία της συγγραφής.

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
    Λόγω ψευδωνύμου η επαφή με τους αναγνώστες είναι αναγκαστικά περιορισμένη. Όποτε όμως συμβαίνει, είτε επειδή αποφασίζουν να μου στείλουν ένα μήνυμα είτε επειδή πρόκειται για κοντινούς μου ανθρώπους που ξέρουν ότι γράφω, το απολαμβάνω.

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
    Έχει τύχει να ενδιαφερθούν για περιστατικά ή πρόσωπα που εγώ είχα υποβαθμίσει εντελώς. Κι είναι συναρπαστικό ν’ ανακαλύπτεις πόσο διαφορετικά πράγματα αγγίζουν διαφορετικούς ανθρώπους.

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που έχω αγαπήσει αλλά ντρέπομαι να ξεστομίσω ότι μ’ έχουν επηρεάσει. Το γράψιμο και η έμπνευση μερικών είναι απλώς ανεπανάληπτα και γι’ αυτό τα έργα τους αντέχουν στον χρόνο. 

Σας έχει τύχει να ξεκινήσετε ένα έργο και να το αφήσετε στη μέση;
    Όχι μέχρι στιγμής. Μάλλον επειδή στρώνομαι μπροστά στον υπολογιστή όταν μια ιδέα έχει ωριμάσει αρκετά μέσα μου.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Είναι πολύ εύκολη και πολύ δύσκολη μαζί. Το εύκολο  αφορά το αυθόρμητό της κομμάτι, αυτό που ξεπηδά από μέσα μας και πολλοί ονομάζουν ταλέντο και χρειάζεται για να ξεκινήσεις.. Το δύσκολο είναι η πειθαρχία, η επένδυση χρόνου, κόπου, ψυχικής ενέργειας για να τελειώσεις.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο;
     Υπάρχει μια ιστορία που έχω ξεκινήσει αλλά είναι πολύ στην αρχή ακόμα για να γίνω πιο συγκεκριμένη.
Σας ευχαριστώ πολύ!




7 Απρ 2017

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ

ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΚΟΥΡΗΣ
Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Σελ. 335, Ιούλιος 2014

     Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα είναι το πρώτο βιβλίου του δικηγόρου Γ. Μπακούρη
     Ο αστυνόμος Κλέανθος Παπαγιαννίδης, τμηματάρχης της υπηρεσίας Εγκλημάτων Κατά Ζωής της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών, φτάνει στην Πάρο για να περάσει τις καλοκαιρινές του διακοπές. Είναι μόνος, γιατί είναι εκ πεποιθήσεως εργένης. «Η σκέψη και μόνο ότι μετά από μια κοπιαστική ημέρα που προσπαθούσε να εξιχνιάσει εγκλήματα θα έπρεπε να ακολουθήσουν εξίσου κουραστικές στιγμές όπου θα «πάλευε» να επικοινωνήσει με την όποια συμβία, τον τρόμαζε». Στο νησί θα φιλοξενηθεί στην έπαυλη του επιστήθιου φίλου και παλιού συμμαθητή του, Γιώργου Κωστένογλου που βρίσκεται και αυτός στο νησί για διακοπές με τη σύζυγο του. «Ο Γιώργος είχε δημιουργήσει μεγάλη περιουσία ως κατασκευαστής δημοσίων έργων και ήτανε γνωστός στην αθηναϊκή κοινωνία ως ο άνθρωπος που του άρεσε η καλή ζωή». Μαζί του βρίσκονται και άλλοι πέντε καλεσμένοι, ενώ αναμένεται και μία έκτη, η Έλλη, την οποία το ζεύγος Κωστένογλου θέλει να «προξενέψει» στον Παπαγιαννίδη. Για τις ανέσεις τους φροντίζουν δύο οικιακές βοηθοί κι ένας επιστάτης-κηπουρός. Οι καλεσμένοι μένουν σε ανεξάρτητους οικίσκους, περιμετρικά του κυρίως κτιρίου της έπαυλης.
     Κι ενώ φαίνεται ότι οι διακοπές θα είναι ονειρεμένες, μαύρα σύννεφα με τη μορφή απειλητικών μηνυμάτων που είναι γραμμένα στους τοίχους των δωματίων των καλεσμένων, ταράζουν την παρέα και χαλούν το ευχάριστο κλίμα. Αρχικά θεωρούνται σε ένα είδος κακόγουστης φάρσας, αλλά όταν η «φάρσα» επαναλαμβάνεται, καλεσμένοι και ιδιοκτήτες, αρχίζουν να ανησυχούν. Μέχρι που μια προσκεκλημένη, η Ασπασία Παπαϊωάννου, σύζυγος ιδιοκτήτη πανίσχυρης ναυτιλιακής εταιρείας, θα βρεθεί από το σύζυγό της νεκρή στο δωμάτιό τους. «Ο Κλέανθος προχώρησε προς την κρεβατοκάμαρα. Και αντίκρισε πεσμένο στο πάτωμα τον Παπαϊωάννου να κλαίει με λυγμούς και να κρατάει με τα δύο του χέρια, σφιχτά, τα πόδια της γυναίκας του, που κρέμονταν από την άκρη του κρεβατιού. Το σώμα της ανάσκελα, το πρόσωπό της ακίνητο, χλωμό, άσπρο: το πρόσωπο μιας νεκρής… Ο θάνατος προερχόταν από στραγγαλισμό, γι’ αυτό ήταν σχεδόν σίγουρος, αν και ο ιατροδικαστής θα έδινε περισσότερες λεπτομέρειες. Ο λαιμός της είχε τα χαρακτηριστικά σημάδια που συναντά κανείς σε θύματα στραγγαλισμού…».
     Οι διακοπές του αστυνόμου τερματίζονται άμεσα και… άδοξα! Αφού ενημερώσει το τοπικό αστυνομικό τμήμα και ζητήσει ενισχύσεις από την Υπηρεσία του, ξεκινά την αναζήτηση του δολοφόνου. Κι ενώ βρίσκεται μετά τις πρώτες έρευνες σε αδιέξοδο, ένα απρόσμενο τηλεφώνημα, θα τον βοηθήσει να βρει την άκρη του μίτου που θα τον οδηγήσει στη λύση της υπόθεσης.

     Αποτέλεσε ευχάριστη έκπληξη η ανάγνωση αυτού του βιβλίου. Γιατί πρόκειται για ένα εξαιρετικό αστυνομικό θρίλερ, ένα είδος στο οποίο δεν υπάρχει ιδιαίτερη παράδοση στην Ελλάδα. Είναι γραμμένο στο στιλ των ιστοριών της Α. Κρίστι. Στις οποίες, μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται στον τόπο όπου διαπράχθηκε ένα έγκλημα, όλοι έχουν ένα κίνητρο και την ευκαιρία να διαπράξουν το έγκλημα, και έρχεται ο ειδικός (ντετέκτιβ, αστυνομικός κλπ), μέσα από αποκαλύψεις που ανάγονται στο παρελθόν και ανατροπές, να «ξεσκεπάσει» τον εγκληματία. Η καλοδουλεμένη ιστορία με τις ανατροπές της, οι χαρακτήρες, η προσεγμένη γραφή και το κλιμακούμενο σασπένς, δημιουργούν ένα αξιόλογο αποτέλεσμα. Θα περιμένουμε εναγωνίως να διαβάσουμε και τις επόμενες περιπέτειες του συμπαθούς αστυνόμου Παπαγιαννίδη. 

31 Μαρ 2017

ΤΡΑΜΠΑΛΑ

ΤΡΑΜΠΑΛΑ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΡΜΑΝΤΟ ΓΚΕΖΟΣ
Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ
Σελ. 108, Οκτώβριος 2016

     Πριν από λίγο καιρό, πήρα το τρίτο βιβλίο που έγραψε ο ποιητής και συγγραφέας Χ. Α. Γκέζος. Είναι μία συλλογή δέκα διηγημάτων που κάποια είχαν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, ενώ τα περισσότερα, βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.
     Ο χρόνος που διαδραματίζονται οι ιστορίες των διηγημάτων, είναι τα τελευταία χρόνια, ενώ ο τόπος είναι η πόλη. Μπορεί ο τόπος και ο χρόνος να έχουν τη δική τους αξία για τις ιστορίες της συλλογής. Όμως αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον και σημαντικό, είναι οι ήρωες, οι χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει ο Γκέζος, με μεγάλη συγγραφική ικανότητα και διεισδυτικότητα. Οι περισσότεροι είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που χτυπημένοι από μεγάλη συμφορά ή γιατί δεν μπόρεσαν να αντέξουν τη σκληρότητα και τις απαιτήσεις τις σημερινής κοινωνίας, είτε πέρασαν, είτε είναι στο μεταίχμιο για να περάσουν τη γραμμή που χωρίζει τους «φυσιολογικούς» από τους «άλλους».
     Σ’ αυτούς τους «άλλους» λοιπόν, ανήκουν οι περισσότεροι ήρωες των μικρών εξαιρετικών ιστοριών που μας αφηγείται με μαεστρία ο συγγραφέας. Και αυτούς τους «άλλους», τους αντιμετωπίζει με συμπάθεια, με τρυφερότητα, προσπαθεί να τους καταλάβει και να κατανοήσει τι ήταν αυτό που τους έσπρωξε να κάνουν το τελικό βήμα και να περάσουν να ζήσουν σ’ ένα δικό τους κόσμο. Όπου ίσως οι καταστάσεις τους φαίνονται πιο βολικές κι εύκολες.
     Αυτό δεν σημαίνει ότι οι υπόλοιποι ήρωες των κειμένων, δεν είναι καλά σκιαγραφημένοι και συμπαθητικοί. Το αντίθετο μάλιστα. Ο συγγραφέας, εκτός του ότι έχει αφηγηματική δεινότητα, έχει και την ικανότητα να δημιουργεί χαρακτήρες που είναι συμπαθείς και κάνει τον αναγνώστη να συμμετέχει και να συμπάσχει στα πάθη και τις δυσκολίες τους, αλλά και να ικανοποιείται στις χαρές τους.

     Οι δέκα ιστορίες του βιβλίου, είναι εξαιρετικές. Καλογραμμένες, καλοδουλεμένες σαν μικρά εργόχειρα φτιαγμένα από επιδέξια χέρια, με ωραία σκιαγραφημένους χαρακτήρες και τόσο περιεκτικές, που καταφέρνουν να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο κόσμο-διαφορετικό η καθεμιά τους-μέσα σε λίγες σελίδες. Πιστεύω ότι ο αναγνώστης δεν θα αρκεστεί σε μία και μόνη ανάγνωση, αλλά θα επιστρέφει ξανά και ξανά, για να αντλεί από τα συναισθήματα που εμπνέουν οι ιστορίες του.  

26 Μαρ 2017

FANTASMAGORIA

FANTASMAGORIA
1o Φεστιβάλ Φαντασίας

     Το Σάββατο 1 και την Κυριακή 2 Απριλίου, θα διεξαχθεί στους χώρους του Δημαρχιακού Μεγάρου Θεσσαλονίκης, το 1ο φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria. Σύμφωνα με τους διοργανωτές «Το φεστιβάλ αποτελεί ένα πυρήνα έκφρασης όπου όλοι μπορούν να γνωρίσουν και να κατανοήσουν τη λειτουργία της φαντασίας στην τέχνη και κατ’ επέκταση στην κοινωνία, με επίκεντρο τη Λογοτεχνία του Φανταστικού… Τα τελευταία χρόνια η λογοτεχνία του φανταστικού ανθεί και στην Ελλάδα, συγκεντρώνοντας πληθώρα νέων συγγραφέων που έχουν να επιδείξουν αξιόλογο έργο».
     Στις εκδηλώσεις που θ’ αρχίσουν στις 12 το μεσημέρι του Σαββάτου, περιλαμβάνονται ομιλίες, συναυλίες, αφήγηση παραμυθιών, σεμινάρια, stand up comedy, θα λειτουργεί εργαστήρι συγγραφής imaginarium, κ. α.
     Πολλές θα είναι και οι παρουσιάσεις βιβλίων. Ανάμεσα στα άλλα θα παρουσιαστούν  βιβλία των συγγραφέων των εκδόσεων Όστρια με ομιλητές τους Μάριο Καρακατσάνη, Εύα Παυλίδου, Βασίλη Γιαννάκη, Άκη Μίσκο και Γιώργο Σακκά, το «Η Ωραιοτάτη Και Οι Εννέα Μούσες» της Ευαγγελίας Παπανίκου, το βιβλίο του Διονύση Λεϊμόνη «Το 17ο Κιβώτιο» και σε πρώτη παρουσίαση το νέο βιβλίο του Γιώργου Δάμτσιου «Το Τρίπτυχο Των Ευχών».
     Στο διήμερο φεστιβάλ, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν 40 εκδηλώσεις στις οποίες θα συμμετέχουν περισσότεροι από 100 δημιουργοί, συγγραφείς, καλλιτέχνες, ενώ θα υπάρχει και έκθεση βιβλίου στην οποία θα συμμετέχουν περισσότεροι από 30 εκθέτες!
     Τα έσοδα του φεστιβάλ, θα διατεθούν στο Κέντρο Στήριξης Κακοποιημένων Γυναικών Θεσσαλονίκης, «Καταφύγιο Γυναίκας»
  Αναλυτικό πρόγραμμα και περισσότερες πληροφορίες στο site του φεστιβάλ fantasyfest.gr

22 Μαρ 2017

ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΖΩΗ

ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΖΩΗ
ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΦΟΚΣ
Μετάφραση ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΟΥΞΗΣ
Εκδόσεις Ε.Ο. ΛΙΒΑΝΗΣ
Σελ. 367, Σεπτέμβριος 2016

     Ένα πολύ καλό βιβλίο είναι το «Μια Πιθανή Ζωή» του άγγλου συγγραφέα Σ. Φοκς.
     Δεν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω μυθιστόρημα, αφού περιλαμβάνει πέντε ιστορίες, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, που διαδραματίζονται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και σε διαφορετικούς τόπους. Αυτό που αποτελεί το συνεκτικό κρίκο των πέντε ιστοριών, είναι οι αναζητήσεις των ηρώων τους.
     Ένας άγγλος αξιωματικός, ο Τζέφρι Τάλμποτ, για να επιβιώσει και να διατηρήσει το ηθικό του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου κρατείται στη διάρκεια του Β! παγκοσμίου πολέμου, φαντάζεται τον εαυτό του να παίζει κρίκετ σε ένα ηλιόλουστο γήπεδο και κάνει ότι είναι δυνατό για να δραπετεύσει.
     Στη βικτωριανή εποχή, παρά τον εγκλεισμό του σε ένα πτωχοκομείο που «οι περισσότεροι το λέγανε Βαστίλη» και την μετέπειτα σκληρή ζωή του, ο Μπιλ κατάφερε χάρη στο πείσμα του να δημιουργήσει μια πετυχημένη επιχείρηση και οικογένεια.
     Το 2049(!!) στην Ιταλία, η Έλενα Ντουράντι «ένα ατίθασο κορίτσι που περνούσε τον περισσότερο χρόνο του μόνο στο δάσος κοντά στο αγρόκτημα των γονιών του», ερωτεύεται τον Μπρούνο, ένα ορφανό αγόρι που θέλει να υιοθετήσει η οικογένειά της, αλλά τον «χάνει» όταν λόγω της οικονομικής κατάστασης, ο Μπρούνο αναγκάζεται να απομακρυνθεί από την οικογένεια και την πόλη που ζούσαν. Η Έλενα, μετά την απώλεια αυτή, γίνεται επιστήμονας στον τομέα της νευρολογίας, κάνει μια ανακάλυψη που συγκλονίζει την επιστημονική κοινότητα, αλλά ποτέ δεν έπαψε να αναζητά τον νεανικό της έρωτα.
     Η Ζαν, αν και τελείως αμαθής, «αισθάνθηκε το βάρος της ζωής της να μετατοπίζεται μέσα της», μετά τις συζητήσεις που έκανε με τον αδελφό Μπερνάρ, ένα μοναχό που είχε υπό την εποπτεία του, το πλυσταριό της μονής, όπου εργαζόταν η Ζαν.
     Τέλος, ο Τζακ και η Άνια, από τη στιγμή που γνωρίζονται, ζουν για τη μουσική και τον έρωτά τους. Ενώ όμως η καριέρα της Άνια εκτοξεύεται, χάρη στο ταλέντο της, αλλά και τη βοήθεια του Τζακ, στον έρωτα τα πράγματα περιπλέκονται.

     Δεν θέλω να γράψω κάτι άλλο γι’ αυτές τις πέντε ανθρώπινες ιστορίες, που με τόση μαεστρία «στήνει» ο Φοκς. Θέλω μόνο να σας παροτρύνω να διαβάσετε αυτό το βιβλίο και να ανακαλύψετε την ομορφιά που κρύβεται μέσα στις σελίδες του.