ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΟΥ ΑΔΕΛΦΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ/ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΣΑΠΙΔΗΣ
Εκδόσεις BOOKSTAGRAM
Σελ. 157, Μάρτιος 2025

      

     Κυκλοφόρησε χθες, 14 Μαρτίου 2025, η πολύ ενδιαφέρουσα νουβέλα «Αγαπημένη Μου Αδελφή». Είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας δύο από τους καλύτερους συγγραφείς που έχουμε στη Νάουσα, του Γ. Δάμτσιου και Γ. Κασαπίδη.

     Βρισκόμαστε στο 1985. Η Αλεξία στα 38 της χρόνια και η Αντωνία στα 40, είναι δύο αδελφές που δεν έχουν επικοινωνήσει εδώ και είκοσι χρόνια! Το γιατί συμβαίνει αυτό δεν πρέπει να το αποκαλύψω, αφού αποτελεί δομικό στοιχείο της πλοκής. Τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου, η Αντωνία λαμβάνει ένα γράμμα, σύμφωνα με το οποίο η Αλεξία, το βράδυ των Χριστουγέννων του 1984 την είδε στο ύπνο της. Στο όνειρό της, η Αντωνία της ζητά να επικοινωνήσουν και πάλι. «Ανήμερα των Χριστουγέννων σε είδα πεντακάθαρα στον ύπνο μου να μου μιλάς. Θα σου φανεί αλλόκοτο, είμαι βέβαιη (κι εμένα μου φαίνεται τώρα που το γράφω), αλλά εσύ μου ζήτησες να επικοινωνήσουμε. Ήμασταν πάλι κοριτσάκια. Βρισκόμασταν στο πατρικό μας και ήρθες και με βρήκες κάτω στο υπόγειο την ώρα που γύρευα τη βελέντζα των γονιών μας στο αμπάρι. Και τότε μου είπες: Αλεξία θα μου γράψεις επιτέλους; Ως πότε θα περιμένω;».

     Η Αντωνία απαντά και δειλά-δειλά, οι δύο γυναίκες αναζητούν το νήμα που θα τις ενώσει ξανά. Επειδή όμως η Αλεξία ζει στη γενέτειρά τους, τη Νάουσα και η Αντωνία στο Άουγκσμπουργκ της Δυτικής-τότε- Γερμανίας, η επικοινωνία γίνεται με επιστολές. Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο 1985, τότε που internet, facebook, e-mail, messenger, viber κλπ, ήταν άγνωστα και ανύπαρκτα. Η λαχτάρα για επανασύνδεση είναι τόσο έντονη, που η ανταλλαγή των επιστολών γίνεται με κάθε πρόσφορο μέσο. Δηλαδή εκτός από το κλασικό ταχυδρομείο που κάποιες φορές καθυστερεί, χρησιμοποιούνται ως γραμματοκομιστές ακόμη και γνωστοί τους οδηγοί φορτηγών, που μεταφέρουν εμπορεύματα από και προς τη Γερμανία! Τα πράγματα δείχνουν να παίρνουν το δρόμο τους και οι δύο αδελφές «ξαναβρίσκουν» η μία την άλλη. Μια πιο προσεκτική όμως ανάγνωση των επιστολών, δείχνει ότι πίσω από τις γραμμές και τα χαρούμενα, νοσταλγικά λόγια, κρύβεται κάτι ακόμη. Κάτι που θέλει να βγει στην επιφάνεια, κάτι που πρέπει να ειπωθεί, αλλά δεν λέγεται. «Η αλήθεια είναι ότι και πάλι δεν σου είπα τα πιο ουσιώδη. Αλλά δεν μου βγήκε να το κάνω. Νομίζω όμως ότι σύντομα θα βρω τον τρόπο… Θέλω λίγο τον χρόνο μου, να προσαρμοστώ στο γεγονός πως επικοινωνώ ξανά με την αγαπημένη μου αδελφή […] Την άλλη φορά καλύτερα, εντάξει;». Υπάρχει ένα σαράκι, ένα μυστικό από το παρελθόν, ένα τραύμα που πόνεσε κι εξακολουθεί να προκαλεί πόνο. Κάτι που απειλεί να υποσκάψει, να καταστρέψει την  «ειδυλλιακή» εικόνα και ν’ ανατρέψει την ευαίσθητη ισορροπία. Μέχρι που τα ανείπωτα, τα μυστικά αναδύονται από τα σκοτάδια της λήθης, η κατάσταση ξεφεύγει και γίνεται ανεξέλεγκτη.

     Οι δύο συγγραφείς κατάφεραν να συνεργαστούν με τον καλύτερο τρόπο παίρνοντας ο καθένας τον «ρόλο» της μιας αδερφής και να μας δώσουν μια ιστορία στην οποία πολλά δεν είναι όπως φαίνονται. Να δώσουν εξαιρετικά τις δύο διαφορετικές προσωπικότητες των αδελφών. Υπάρχουν στις επιστολές λεπτές αποχρώσεις που κρύβονται πίσω από τις γραμμές και καλείται ο αναγνώστης να ερμηνεύσει και να κατανοήσει. Φράσεις και λόγια που φαίνονται αθώα, αλλά δεν είναι. Αρχικά φαίνεται ότι πρόκειται για μια ιστορία επανασύνδεσης δύο αδελφών, που ενδοοικογενειακές διαφορές τις είχαν ψυχράνει και απομακρύνει. Λίγο-λίγο όμως, κρυμμένες προθέσεις αποκαλύπτονται και το σασπένς κλιμακώνεται. Μέχρι που έρχεται μια τελευταία επιστολή να ανατρέψει όσα μέχρι τότε θεωρούσαμε ως αναγνώστες δεδομένα και πολλά που χρειάζεται να ξαναδούμε υπό νέο πρίσμα και να οδηγηθούμε σε νέα ολότελα διαφορετικά συμπεράσματα.

     Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει σήμερα, Σάββατο 15 Μαρτίου 2025, στη Νάουσα, στον Πολυχώρο Πολιτισμού Χ. Λαναράς, στην αίθουσα Βέτλανς, στις 6 το απόγευμα.       

ΑΠΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ/ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΟΥΡΑΖΑΝΗΣ
Εκδόσεις BOOKSTAGRAM
Σελ.377, Δεκέμβριος 2022

      Ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους είναι το «Από Χρυσάφι Και Φωτιά», που έγραψαν οι Γ. Δάμτσιος και Β. Βουραζάνης.

     Το 1940, στην Καλιφόρνια, η οικογένεια των  ιταλοαμερικανών Μαγκρέλλι, παρακολουθεί με ανησυχία την εξάπλωση του πολέμου στην Ευρώπη και φοβούνται εμπλοκή της Αμερικής. Μπορεί τα πεδία των μαχών να βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, αλλά η ανησυχία πάντα υπάρχει. Πολύ περισσότερο που ο ένας γιος της οικογένειας είναι ιπτάμενος της πολεμικής αεροπορίας των ΗΠΑ και εκπαιδευτής των πιλότων στα νέα βομβαρδιστικά Β-17. «Δεν υπάρχει τίποτα επίσημο. Μόνο ψίθυροι ανωτέρων και κυβερνητικών. Αλλά και μόνο που έχει αρχίσει να υπάρχει κινητικότητα στις τάξεις μας, κάτι κακό πλησιάζει. Ήδη αρχίσαμε να στρατολογούμε νεοσύλλεκτους. Εθελοντές και εθελόντριες καταφτάνουν σε στρατιωτικά νοσοκομεία».

     Μία από αυτές τις εθελόντριες νοσοκόμες είναι η  Φρίντα Τζέημς «μια αρκετά ευκατάστατη νεαρή που ήθελε να κάνει την επανάστασή της απέναντι στον φορτικό πατέρα της και να παραστήσει τη δύσκολη στο γαμπρό που συγκέντρωνε τις περισσότερες ελπίδες να χαρίσει την καρδιά της».

     Τους τελευταίους μήνες του 1941, οι δύο νέοι υπηρετούν στη ναυτική βάση του Περλ Χάρμπορ στη Χαβάη. Τον Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς, η Ιαπωνία επιτίθεται στη βάση με σκοπό να καταστρέψει τον στόλο του Ειρηνικού που ναυλοχούσε εκεί και τις αποθήκες καυσίμων. Οι συνέπειες του βομβαρδισμού και οι πυρκαγιές που ξέσπασαν στη βάση, έφεραν τους δύο νέους κοντά. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι η Φρίντα, είχε ήδη υποκύψει στην αφόρητη πίεση της οικογένειάς της και είχε υποσχεθεί ότι θα αρραβωνιαστεί με έναν φιλόδοξο γόνο μιας οικογένειας το ίδιο ευκατάστατης με την δική της.

     Ογδόντα χρόνια αργότερα, μια νεαρή κοπέλα, η Λητώ Καρλή, δεν δίστασε να διανύσει μόνη της, με το μικρό της Yaris, τα 550 χλμ. που χωρίζουν την Αθήνα από τη Νάουσα, για να βοηθήσει στην κατάσβεση μιας πυρκαγιάς που έκαιγε το Βέρμιο. «Η φωτιά που έκαιγε πλέον για τρίτη ημέρα είχε ξεκινήσει ανάμεσα σε δύο βουνοπλαγιές από άγνωστη ακόμα αιτία. Για καλή τύχη όλων, ο αέρας την είχε οδηγήσει προς τη μεριά με τη λιγότερη βλάστηση […] Η εστία της φωτιάς είχε πλέον παγιδευτεί ανάμεσα σε μια βραχώδη πλαγιά και τον ίδιο τον άνθρωπο, καθώς οι πυροσβέστες, με τη βοήθεια των δεκάδων εθελοντών που είχαν σπεύσει στο σημείο με πάσης φύσεως οχήματα, είχαν προλάβει να δημιουργήσουν μια πρόχειρη αλλά άκρως ουσιαστική αντιπυρική ζώνη».

     Εκεί, μέσα στη μάχη με την φωτιά, γνώρισε τον Μίλτο που κι αυτός ήταν εθελοντής. Μετά την κατάσβεση δέχτηκε να πιουν έναν καφέ μαζί, για να γνωριστούν καλύτερα. Κι ενώ τα πρώτα λεπτά της γνωριμίας τους όλα κυλούσαν καλά, ένα μήνυμα που έλαβε η Λητώ στο κινητό της, άλλαξε εντυπωσιακά το αρχικά καλό κλίμα.

     Ένα καπρίτσιο της μοίρας, θα κάνει τις ιστορίες των δύο γυναικών που έζησαν σε διαφορετικούς τόπους και εποχές, να ενωθούν, με έναν τρόπο που δεν πρέπει να αποκαλύψω για να μην χαθεί το σασπένς.

     Το μυθιστόρημα γράφτηκε σε μόλις 18 μέρες. Ξέρω ποια είναι η αναγκαιότητα οδήγησε τους δύο συγγραφείς να ολοκληρώσουν το μυθιστόρημά τους σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Ήθελαν να εκδοθεί το μυθιστόρημα αμέσως και τα έσοδα να δοθούν σε κάποια από τις πυρόπληκτες οικογένειες της Αττικής και της Εύβοιας που τον Αύγουστο του 2021 υπέστησαν καταστροφές από τις πυρκαγιές. Τελικά το σχέδιο δεν ευοδώθηκε και το μυθιστόρημα κυκλοφόρησε τώρα. Αυτός ο περιορισμός στο χρόνο συγγραφής είναι κάτι που το αδικεί. Το βιβλίο και ευφάνταστη ιστορία έχει, και συγκροτημένους χαρακτήρες, και θίγει θέματα που ενδιαφέρουν διαχρονικά τους αναγνώστες (όπως η κακοποίηση των γυναικών, οι πυρκαγιές που κατακαίνε στρέμματα ολόκληρα δασών κλπ) και ανατροπές και αναπάντεχη τροπή στην εξέλιξη του. Αν του έδιναν περισσότερο χρόνο όμως, θα μπορούσαν να αναπτύξουν καλύτερα την ευφάνταστη ιδέα τους και να αποφύγουν αβλεψίες συντακτικές και ορθογραφικές και ίσως κάποιες υπερβολές στην εξέλιξη του μύθου.

     Παρ’ όλα αυτά, το βιβλίο διαβάζεται ευχάριστα, κάτι που είναι φυσικό, αφού όσοι παρακολουθούν το έργο των δύο συγγραφέων, ξέρουν ότι έχουν αυτό που λέμε «καλή πένα» και μπορούν να δημιουργούν συναρπαστικές ιστορίες που αρέσουν στους αναγνώστες.   

     Αυτή είναι η τελευταία ανάρτηση για το 2022. Εύχομαι σε όλους τους φίλους του βιβλίου μια καινούρια χρονιά με όσο το δυνατό λιγότερα προβλήματα κι όσο το δυνατό καλύτερα βιβλία!     

ΕΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 402, Σεπτέμβριος 2022

      Την πέμπτη υπόθεση που καλούνται να εξιχνιάσουν οι Ευγενείς Άγριοι, περιλαμβάνει το νέο μυθιστόρημα του Γ. Δάμτσιου, που μόλις κυκλοφόρησε.

     Σε κάποια τμήματα της Ασφάλειας Θεσσαλονίκης, φτάνει μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ένα απειλητικό μήνυμα: «Απόψε τα μεσάνυχτα, αν οι συνθήκες το ευνοήσουν, θα συντρίψω το κεφάλι του Γιάννη Ιωάννου. Προσκαλώ την Ελληνική Αστυνομία να γίνει μάρτυρας αυτής μου της πράξης και να περισυλλέξει τη σορό του, πριν την κατασπαράξει κι αυτήν ο λύκος. Δεν υπάρχει χειρότερο θέαμα από την κατασπαραγμένη σάρκα. Ακολουθούν οι ακριβείς συντεταγμένες του σημείου στο οποίο θα σκοτώσω τον Ιωάννου. Και ήδη αναρωτιέμαι αν αυτό σας φαίνεται σαν παιδικό παραμύθι. Θα αποδειχθεί απόψε».

     Ο αστυνόμος Μαρτέλος, επικεφαλής της Ειδικής Μονάδας Εξιχνίασης Κακουργημάτων (η οποία τυπικά δεν υπάρχει, δηλ. δεν εμφανίζεται ανάμεσα στις υπηρεσίες της αστυνομίας), με την πολύχρονη εμπειρία του, αντιλαμβάνεται ότι η απειλή είναι πραγματική και δεν πρόκειται για μια κακόγουστη φάρσα. Γι’ αυτό κινητοποιεί τις ειδικές μονάδες της αστυνομίας, ώστε να περικυκλώσουν τον χώρο, που βρίσκεται κάπου στο Σέιχ Σου, για να καταφέρουν να αποτρέψουν το έγκλημα και να συλλάβουν τον επίδοξο εγκληματία. Παράλληλα επιτρέπει και στον φίλο του ιδιωτικό ερευνητή Τζόρτζ Ντόρμερ να παραβρεθεί στο χώρο του συμβάντος. Όμως φαίνεται πως έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ευφυέστατο δολοφόνο, που παρά την κινητοποίηση, καταφέρνει να τους στείλει το πτώμα του άτυχου άντρα κυριολεκτικά… ουρανοκατέβατο!

     Το ίδιο βράδυ, λίγα χιλιόμετρα πιο δυτικά, στο Ξερολίβαδο Βερμίου, μια νέα γυναίκα, τρέχει ολόγυμνη μέσα στο δάσος, για να σωθεί από τον «κακό λύκο» που την κυνηγά.

     Όταν λίγες μέρες αργότερα ο εγκληματίας που έκανε τον πρώτο φόνο προειδοποιεί και πάλι την αστυνομία απειλώντας ότι θα πραγματοποιήσει έναν ακόμη φόνο και παρά την εκ νέου κινητοποίηση θα καταφέρει να πραγματοποιήσει την απειλή του, ο Μαρτέλος θορυβείται και θα ζητήσει την εξωθεσμική βοήθεια των φίλων του ιδιωτικών ερευνητών. «Η σάλα του Black Arrow ήταν φωτισμένη παρόλο που ήταν Δευτέρα βράδυ. Δε σήμαινε πως το κατάστημα ήταν διαθέσιμο στο κοινό. Θα εξυπηρετούσε τη συνάντηση των Ευγενών Αγρίων με την ΕΜΕΚ. Ιδιωτικοί ερευνητές και αστυνομικοί μιας ειδικής ομάδας ήταν έτοιμοι να ενώσουν τις δυνάμεις τους, αδιαφορώντας για τίτλους και εξουσίες. Κοινός τους σκοπός να εξιχνιάσουν την υπόθεση που τους απασχολούσε. Να αντιμετωπίσουν το κακό και να κερδίσουν». Και όσο τα πτώματα πολλαπλασιάζονται, οι άντρες και οι γυναίκες των δύο ομάδων, χρησιμοποιούν την εμπειρία τους, την ευφυΐα τους και τις ικανότητές τους για να εντοπίσουν «Κάποιο στοιχείο που δεν ήταν ακριβώς στοιχείο, αλλά μια άκρη που ίσα ξεπροβάλλει απ’ το κουβάρι που τόσο περίτεχνα είχε δημιουργήσει ο δολοφόνος». Ακόμη πρέπει να απαντήσουν και στο ερώτημα: Η υπόθεση της Θεσσαλονίκης συνδέεται με αυτή του Βερμίου ή η αναφορά και στις δύο περιπτώσεις στον «λύκο» είναι σύμπτωση;

     Η πλούσια και γόνιμη φαντασία του Γ. Δάμτσιου και η συγγραφική του δεινότητα, μας χαρίζουν ένα ακόμη συναρπαστικό μυθιστόρημα που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Η συνέχεια μάλιστα προβλέπεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, αν κρίνουμε από την τελευταία φράση, της τελευταίας σελίδας του βιβλίου!  

Ο ΚΡΥΦΟΣ ΜΑΣ ΕΑΥΤΟΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ
Εκδόσεις BELL
Σελ.374, Σεπτέμβριος 2021

     Το τέταρτο μυθιστόρημα της σειράς των «Ευγενών Αγρίων» του Γ. Δάμτσιου είναι το «Ο Κρυφός Μας Εαυτός» (Τα τρία προηγούμενα είναι «Σκοτεινό Πέπλο», «Εξημέρωση» και «Κάθε Μυστικό Σου» -για όλα έχει αναρτηθεί παρουσίαση στο blog).

     Ο ελληνοαμερικανός ιδιωτικός ερευνητής Τζορτζ Ντόρμερ, στη διάρκεια της προπόνησης του στην παραλία της Θεσσαλονίκης, λαμβάνει ένα τηλεφώνημα από την ανθυπαστυνόμο Άννα Μακροπούλου. Από τον τρόπο που του μιλάει και την πίεση που του ασκεί η παλιά του φίλη να συναντηθούν άμεσα, καταλαβαίνει ότι κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει. Του ζητάει επιτακτικά να σταματήσει αμέσως την προπόνηση και ζητάει να της πει που βρίσκεται για να περάσει με το αυτοκίνητό της να τον παραλάβει. Μαζί της είναι και ο αστυνόμος Δημήτρης Μαρτέλος. Όταν φτάνουν στο αστυνομικό μέγαρο, κατεβαίνουν στο υπόγειο, όπου σε ένα μετασκευασμένο γυμναστήριο στεγάζεται η σχεδόν μυστική Ειδική Μονάδα Εξιχνίασης Κακουργημάτων, η οποία «στην ουσία είναι μια αστυνομική υπηρεσία-φάντασμα […] Αν ρωτήσεις για μας επάνω, στους διαδρόμους του μεγάρου, θα σε κοιτάξουν παράξενα. Μας ξέρουν μόνο όσοι είναι αναγκαίο».

     Η Μακροπούλου αναλαμβάνει να του εξηγήσει γιατί ήταν τόσο πιεστική απέναντί του και να του κάνει πιο αναλυτική ενημέρωση, αφού όσα πρόλαβε να του πει στο δρόμο σχετικά με μια «διπλή» απαγωγή, ήταν ελάχιστα. «Θυμάσαι που σου ανέφερα προηγουμένως ότι η σημερινή μέρα είναι από τις πιο τρελές της αστυνομικής μου καριέρας; Παράλληλα με την απαγωγή της Κοματά υπάρχει και δεύτερη υπόθεση σε εξέλιξη». Και του λέει ότι ένας άντρας «συνελήφθη λίγο μετά τις δώδεκα επειδή αποκεφάλισε μια εβδομηντάχρονη γυναίκα. Και σαν να μη μας έφτανε αυτό, ο αστυνομικός που κατέφτασε πρώτος στο σημείο έπαθε ανακοπή όταν αντίκρισε το λουτρό αίματος».  

     Όταν ο Ντόρμερ έρχεται σε μια πρώτη επαφή με τον απαγωγέα, αντιλαμβάνεται ότι δεν έχει να αντιμετωπίσει μια «απλή» υπόθεση που θα μπορούσε να λήξει με την καταβολή λύτρων. Από πίσω κρύβεται κάτι βαθύτερο. Ο απαγωγέας έχει αλλοπρόσαλλη και μάλλον παρανοϊκή συμπεριφορά. Το μόνο ελπιδοφόρο, είναι ότι ο αδίστακτος εγκληματίας δείχνει να τον εμπιστεύεται και δέχεται να συζητάει μαζί του και να θέτει τους όρους του. Το πιο τραγικό, είναι το γεγονός ότι οι δύο απαχθείσες, βρίσκονται μέσα σε μια δεξαμενή η οποία σιγά-σιγά γεμίζει με νερό, οπότε αν οι όροι του απαγωγέα δεν ικανοποιηθούν εγκαίρως, τα δύο κορίτσια κινδυνεύουν να πνιγούν.

     Παράλληλα το Ντόρμερ, βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με φαντάσματα του παρελθόντος. Μια υπόθεση που τον έχει πληγώσει ανεπανόρθωτα και προσπαθεί να απωθήσει στα βάθη και στις πιο σκοτεινές γωνίες της μνήμης του, εκεί όπου ο κάθε άνθρωπος απωθεί αυτά που τον τραυματίζουν, για να μην χάσει τον εαυτό του, κάνει ξανά την εμφάνισή της και θολώνει τη σκέψη και την ευθυκρισία του θέτοντας σε κίνδυνο την αίσια έκβαση της απαγωγής…

     Ο Γ. Δάμτσιος, για μια ακόμη φορά γράφει ένα συναρπαστικό θρίλερ. Με κλιμακούμενο σασπένς και αγωνιώδη αναζήτηση στοιχείων ενάντια στο χρόνο που τρέχει σε βάρος των απαχθεισών. Καλοδουλεμένοι χαρακτήρες, που εκπροσωπούν το Κακό κι «εργάζονται» για την εξάπλωσή του και άλλοι που μάχονται απελπισμένα εναντίον του. «Όμως το κακό έχει και μια αόρατη δύναμη. Μια έλξη. Σε καλεί να το γνωρίσεις. Ξέρει ότι δεν είναι εύκολο να σε πάρει με το μέρος του, αλλά του αρκεί που θα σε μολύνει. Γιατί μετά εσύ θα πας και θα συναντήσεις κι άλλους. Και θα τους μολύνεις κι αυτούς άθελά σου. Κι αυτοί θα μολύνουν ακόμα περισσότερους συντηρώντας έτσι αέναα την αρχέγονη ύπαρξη του». Το μυθιστόρημα τελειώνει με μια μεγαλειώδη ανατροπή, μια εξέλιξη που μόνο η γόνιμη φαντασία του Γ. Δάμτσιου θα μπορούσε να δημιουργήσει. Πρόκειται για ένα βιβλίο που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία του σελίδα!  

ΚΑΘΕ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 361, Σεπτέμβριος 2020

 

     Το τρίτο βιβλίο της σειράς «Ευγενείς Άγριοι» του Γ. Δάμτσιου που κυκλοφόρησε πρόσφατα, έχει τίτλο «Κάθε Μυστικό Σου» και μπορώ ανεπιφύλακτα να πω ότι είναι το καλύτερο της σειράς και από τα καλύτερα έργα του που έχουν εκδοθεί μέχρι τώρα, (γιατί ο συγκεκριμένος συγγραφέας πάντα μας επιφυλάσσει ευχάριστες εκπλήξεις!).

     Ο Στέφανος Γκένος, προσπαθεί να συνέλθει από μια ζάλη, σε έναν άγνωστο γι’ αυτόν χώρο. «Ο εσωτερικός συναγερμός μου, άρχισε να ουρλιάζει, καθώς το μυαλό μου ένωσε απότομα όλες τις πληροφορίες δημιουργώντας τη συνολική εικόνα. Βρισκόμουν σε κελί. Σίγουρα». Προσπαθώντας να κατανοήσει αυτό που του συμβαίνει, παρατηρεί τον χώρο γύρω του και αντιλαμβάνεται  ότι δεν είναι μόνος. Στον χώρο υπάρχουν κι άλλα πέντε κελιά που φιλοξενούν από ένα άτομο το καθένα: τρεις άντρες και τρεις γυναίκες.

     Οι έξι άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι, προσπαθούν να καταλάβουν για ποιο λόγο βρέθηκαν έγκλειστοι σ’ αυτό το ηχομονωμένο-όπως αποδείχτηκε-υπόγειο. Κανένας δεν μπορεί να διατυπώσει κάποια θεωρία που να ευσταθεί έστω και στοιχειωδώς. Μέχρι τη στιγμή που η πόρτα η οποία οδηγεί από τον επάνω όροφο στο υπόγειο, άνοιξε. «Μια σιλουέτα εμφανίστηκε στα πρώτα σκαλιά. Ήταν άντρας και το κατάλαβα βλέποντας μόνο τα πόδια του, όταν κοντοστάθηκε για να κλείσει την πόρτα πίσω του. Η τυπική επιβεβαίωση ήρθε όταν προχώρησε με γοργό και σταθερό βήμα». Ο Γκένος αρχικά νόμισε ότι ο άγνωστος φορούσε μάσκα κλόουν. Όταν όμως πλησίασε στο κελί του κατάλαβε. «Ήταν βαμμένος με μακιγιάζ. Ήταν πολύ πιο τρομακτικός έτσι […] Η χειρότερη στιγμή ήταν όταν μου χαμογέλασε. Είχε βάψει μια μακριά, οριζόντια κόκκινη γραμμή στα μάγουλά του, σαν προέκταση των χειλιών του και όταν το χαμόγελό του πλάτυνε κι άλλο, μου φάνηκε λες και το κάτω μισό του προσώπου του, είχε γίνει ένα τεράστιο στόμα». 

     Ο άγνωστος, που συστήθηκε ως ο Εξαγνιστής, κατηγόρησε τους έγκλειστούς, ότι έχει διαπράξει ο κάθε ένας από ένα έγκλημα που δεν έχει αποκαλυφθεί και για το οποίο φυσικά δεν έχουν τιμωρηθεί . Ακόμα, τους είπε, ότι κάτι πρέπει να κάνουν γι’ αυτό. «Από σήμερα και κάθε βράδυ, την ώρα της μεγάλης αλλαγής, την ώρα που φεύγει το Παλιό και στη θέση του έρχεται το Καινούριο, αυτός που θα επιλέγετε θα μας κάνει την εξομολόγησή του […] τα μεσάνυχτα ακριβώς, ένας από σας θα μας μιλήσει για τα αμαρτήματά του. Θα τον ακούσουμε προσεκτικά και θα κρίνουμε. Αν πειστούμε ότι έχει πάρει για τα καλά πια το δύσβατο μονοπάτι της μεταμέλειας, τότε θα τον κηρύξουμε αθώο και θα του δώσουμε ζεστές χειραψίες κατανόησης και υποστήριξης […] Αν αυτός που θα καλείται να εξομολογηθεί δεν μας πείθει ότι έχει μετανιώσει για τις αμαρτίες του, τότε θα πεθαίνει».

     Το ίδιο χρονικό διάστημα, βρίσκεται στην περιοχή ο Τζόρτζ Ντόρμερ, ο ελληνοαμερικανός ιδιωτικός ερευνητής και ιδρυτής των «Ευγενών Αγρίων». Έχει κληθεί να ερευνήσει μια παράξενη υπόθεση εκβιασμού, αλλά θα εμπλακεί και στην υπόθεση των πολλαπλών απαγωγών, παίζοντας καταλυτικό ρόλο.

     Όπως γράφω και στην αρχή της παρουσίασης, το «Κάθε Μυστικό Σου», είναι από τα καλύτερα μέχρι τώρα βιβλία του Γ. Δάμτσιου. Στο συναρπαστικό αυτό θρίλερ, αφηγείται δύο διαφορετικές ιστορίες, που όμως στην πορεία της αφήγησης συνενώνονται με μία θεαματική ανατροπή. Η «δεύτερη» -με τη σειρά που παρουσιάζεται στο βιβλίο-ιστορία, είναι μια κλασική περίπτωση έρευνας, στην οποία ο Ντόρμερ προσπαθεί να συλλέξει στοιχεία σαν ψηφίδες, που αν τις τοποθετήσει στο σωστό σημείο, θα μπορέσει να συνθέσει την πλήρη εικόνα και να διαλευκάνει την υπόθεση. Η «πρώτη» όμως ιστορία, είναι εντελώς ξεχωριστή. Ο Γ. Δάμτσιος, καταφέρνει χάρη στην ευρηματικότητά του και «παίζοντας» με τον χρόνο στον οποίο εξελίσσεται το έργο του, να αποδώσει με μοναδικό τρόπο την κλειστοφοβική ατμόσφαιρα του υπόγειου. Κυρίως όμως καταφέρνει να περιγράψει τις ψυχολογικές διαδρομές των έγκλειστων, που μέσα από σαθρές συμμαχίες, λυκοφιλίες, με δεύτερες σκέψεις και με ιδιοτέλεια, προσπαθεί ο καθένας να επιζήσει όσο περισσότερο γίνεται. Τέλος αποδίδει εξαιρετικά τον διαταραγμένο ψυχισμό του Εξαγνιστή, που κατάφερε να απαγάγει έξι άτομα και να τους φυλακίσει, για να κάνουν να πληρώσουν για τα εγκλήματά του παρελθόντος. Δεν θέλω να αναφερθώ πιο αναλυτικά, για να αποφύγω το… spoiler! Θα κλείσω την παρουσίαση λέγοντας ότι το «Κάθε Μυστικό Σου» είναι ένα καλογραμμένο θρίλερ, που έχει κλιμακούμενο σασπένς, κινηματογραφικές σκηνές δράσης που  εναλλάσσονται με τις κλειστοφοβικές σκηνές του υπογείου , αγωνία, προκαλεί… ανατριχίλες με την εξέλιξή του, διαβάζεται με κομμένη την ανάσα και κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης.   

ΕΞΗΜΕΡΩΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ

Εκδόσεις BELL

Σελ. 380, Οκτώβριος 2019

     Το δεύτερο μυθιστόρημα του Γ. Δάμτσιου με πρωταγωνιστή τον ελληνο-ιταλό Λούκα Κοντρέτι, κυκλοφόρησε πριν από δύο περίπου μήνες.

      Στο μυθιστόρημα αυτό, ο Λούκα αναλαμβάνει να βοηθήσει τον φίλο του, ιδιωτικό ερευνητή Τζορτζ Ντόρμερ, τον οποίο είχε γνωρίσει ένα χρόνο πριν. Ο Ντορμερ, έχει αναλάβει μια υπόθεση στη Θεσσαλονίκη. Όμως έχει ένα μπλέξιμο στο Αμβούργο και δεν θα προλάβει να τη φέρει σε πέρας. Είναι μια φαινομενικά απλή υπόθεση και ο Λούκα παρά τις αρχικές αντιρρήσεις του, αποφασίζει να την αναλάβει. Πρέπει να κρατήσει κρυμμένη και ασφαλή από τα αφεντικά της μια νεαρή πόρνη για λίγες μέρες, έναντι υψηλότατης αμοιβής, που φτάνει σχεδόν τα 23 χιλ. ευρώ! «Ήταν μαύρη, κατά πάσα πιθανότητα Αφρικανή. Την έβρισκα εξαιρετικά όμορφη, με γλυκύτατο πρόσωπο και κορμί από αυτά που εμείς οι άντρες ενίοτε χαρακτηρίζουμε «φωτιά». Λεπτή, καλλίγραμμη, ολόισια πόδια, στητό και πλούσιο στήθος […] Ήταν πολύ μικρή, ενδεχομένως και ανήλικη. Δεν μπορούσα να βάλω και το χέρι στη φωτιά, αφού ήταν έντονα μακιγιαρισμένη…». Η επαφή της νεαρής, που ονομαζόταν Χόουπ, με τον Τζορτζ, έγινε τυχαία, μέσω του ιδιοκτήτη του μπαρ Black Arrow, του Ντάριο που ήταν φίλος και του Λούκα. «Πριν καμιά εβδομάδα την έφερε εδώ ένας πελάτης της, ο οποίος στη συνέχεια την άφησε μόνη για καμιά ώρα επειδή κινδύνευε να τον ανακαλύψει η γυναίκα του. Σ’ εκείνο το διάστημα, το κορίτσι ήταν έτοιμο να βάλει τα κλάματα. Έτσι της είπα ότι αν μπορώ να κάνω κάτι για να τη βοηθήσω, να μου το πει. Και, αν και δεν το περίμενα, ήρθε σήμερα το πρωί και μου είπε ότι χρειάζεται προστασία». Όταν παρέλαβε την Χόουπ από το Black Arrow, ο Λούκα αποφάσισε να την μεταφέρει στη Νάουσα, όπου ο Ντόρμερ, είχε ένα σπίτι στην ιδιοκτησία του. Σκέφτηκε ότι πιο εύκολα θα μπορούσε να την κρύψει κάπου εκτός Θεσσαλονίκης για το χρονικό διάστημα που απαιτούνταν. «…ήταν Δευτέρα και κόντευαν μεσάνυχτα. Στην ουσία ήταν τέσσερα γεμάτα εικοσιτετράωρα συν ο σημερινός ύπνος».

     Σύντομα όμως θα αντιληφθεί ότι η υπόθεση είναι πιο πολύπλοκη απ’ ότι νόμιζε. Γιατί οι άνθρωποι που είχαν στην «ιδιοκτησία» τους τη Χόουπ, θέλουν οπωσδήποτε να την πάρουν πίσω και μάλιστα σύντομα. Ο πελάτης που έρχεται από το εξωτερικό και δίνει ένα ιδιαίτερα υψηλό ποσό για ένα βράδυ μαζί της, δεν θέλει να περιμένει. Και όταν καταλάβει ότι αυτός ο πλούσιος άντρας ετοιμάζεται να εξαπολύσει ένα κακό που θα πλήξει τη χώρα, αλλά και ότι έχει έναν ακόμα εχθρό, ένα φάντασμα από το παρελθόν, όταν ήταν ένας Ευγενής Άγριος που τον κυνηγούσαν οι Γκρίζες Αράχνες, θα θυμηθεί τα σχεδόν προφητικά λόγια του Τζορτζ, όταν πρωτομίλησαν για την υπόθεση: «Αυτά που θα βιώσεις όσο ασχολείσαι με τη νεαρή πιθανόν να σου αλλάξουν τη ζωή ανεπανόρθωτα».

     Όμως ο Λούκα δεν είναι από αυτούς που τα  παρατάνε εύκολα. Θα τα βάλει με όποιους και όσους χρειαστεί τόσο για να υπερασπιστεί τη Χόουπ, όσο και να σώζει την ίδια του τη ζωή.

     Το «Εξημέρωση» είναι ένα συναρπαστικό θρίλερ με έντονη κινηματογραφική δράση, σασπένς και ανατροπές, που δύσκολα μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου και κρατάει αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.   

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΠΕΠΛΟ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ

Εκδόσεις BELL

Σελ. 270, Νοέμβριος 2018

     Μετά από πέντε βιβλία η θεματολογία των οποίων κινούνταν στα πλαίσια της λογοτεχνίας του φανταστικού, ο Γ. Δάμτσιος, μας παρουσιάζει μια άλλη πλευρά του συγγραφικού του ταλέντου, στρεφόμενος στο θρίλερ.

     Ένας νέος άντρας, ο οποίος είναι και ο αφηγητής της ιστορίας, γίνεται θύμα και μάρτυρας μιας τρομοκρατικής επίθεσης στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. «Το σταματημένο αυτοκίνητο σκορπούσε τον πανικό. Είδα ότι από το πίσω αριστερά παράθυρο είχε βγει μισός έξω ένας κουκουλοφόρος. Κρατούσε ένα υποπολυβόλο και έριχνε βολή κατά βολή. Δεν τον διευκόλυνε και πολύ η θέση του, αφού όσο έριχνε πάλευε να βολευτεί καλύτερα, άλλοτε βγάζοντας και άλλοτε βάζοντας πάλι μέσα στο αυτοκίνητο τον αριστερό του αγκώνα. Παρ’ όλα αυτά, επειδή έξι άνθρωποι βρίσκονταν σχεδόν στην ίδια ευθεία με την κάνη του όπλου του, είχε ήδη κάνει αρκετή ζημία». Ο ίδιος δέχεται δύο σφαίρες στο μπράτσο, αλλά ο πιο σοβαρός τραυματισμός, γίνεται από ένα… κινητό τηλέφωνο. «Εκείνη που τελικά έκανε κάτι για μένα ήταν η μεσήλικη γυναίκα […] Το χέρι της, εκείνο που κρατούσε το κινητό της, μπήκε σε απόλυτη ευθεία με τη γραμμή πυρός […] Ήταν τυχερή. Η σφαίρα πέτυχε μόνο την αντίχειρά της. Μαζί πέτυχε και τη συσκευή, η οποία αποσπάστηκε με πολύ μεγάλη ταχύτητα από την παλάμη της […] Σ’ ένα παράξενο παιχνίδι της τύχης, η συσκευή ολοκλήρωσε την πορεία της, καταλήγοντας με ακρίβεια στο μέτωπό μου. Ο πόνος ήταν αφόρητος. Ένιωσα τα πάντα να σκοτεινιάζουν…».

     Ξύπνησε μετά από λίγες ώρες σε ένα νοσοκομειακό θάλαμο, από τις προσπάθειες ενός μάλλον συνομήλικου του, που συστήθηκε ως Δημήτρης, που έκπληκτος αντιλαμβάνεται ότι ο τραυματίας, ο Λούκα, δεν θυμάται απολύτως τίποτα. « “Νομίζω ότι αν δεν μου το έλεγες, δε θα θυμόμουν καν το όνομά μου” του είπα στη συνέχεια, αναστατωμένος από τα ίδια μου τα λόγια. “ Ούτε εσένα θυμάμαι. Βασικά το μόνο που θυμάμαι, είναι κάτι όνειρα που έβλεπα λίγο πριν με ξυπνήσεις. Από κει και πέρα… σκοτάδι”».

     Ο Δημήτρης προσπαθεί να πείσει τον Λούκα να φύγουν από το νοσοκομείο γιατί κινδυνεύει η ζωή τους. Αυτός παρά το γεγονός ότι βρίσκεται σε σύγχυση από τραύματα και την αμνησία, τον ακολουθεί. «Οι απορίες μου κάθε στιγμή αυξάνονταν αντί να μειώνονται, αλλά σταμάτησα πραγματικά τις ερωτήσεις. Από τη στιγμή που αποφάσισα να τον εμπιστευτώ και να τον ακολουθήσω, τώρα θα άκουγα και τις οδηγίες του. Στο κάτω κάτω, η γλώσσα του σώματός του φανέρωνε αγωνία και πραγματική προθυμία για βοήθεια».

     Έτσι ο Λούκα μπαίνει σε ένα γαϊτανάκι εξελίξεων, των οποίων τις παραμέτρους δεν μπορεί να αντιληφθεί ολοκληρωτικά. Το μόνο που ξέρει είναι ότι η ζωή του βρίσκεται σε κίνδυνο και ότι αντιδρά όπως πρέπει, όταν φτάνει η ώρα να προστατευτεί. Από αυτό αντιλαμβάνεται ότι είναι εκπαιδευμένος. Αλλά δεν ξέρει αν είναι θύτης ή θύμα. Αν εργάζεται για να υπερασπιστεί το καλό, αν είναι ένα πληρωμένος εκτελεστής ή ένας αδίστακτος τρομοκράτης. Ακόμη δεν ξέρει ποιους απ’ όσους βρέθηκαν κοντά του πρέπει να εμπιστευτεί. Και κυρίως την όμορφη γυναίκα που στοίχειωνε τα ταραγμένα του όνειρά , που τώρα τη γνώρισε με σάρκα και οστά και για την οποία νοιώθει μια ακατανίκητη έλξη.

     Ο Γ. Δάμτσιος, για μια ακόμη φορά, μας δείχνει ότι είναι ένας πολύ καλός συγγραφέας. Το μυθιστόρημα του, έχει εξαιρετικές και ολοζώντανες περιγραφές γεγονότων, καταστάσεων και συναισθημάτων, πολύ καλή πλοκή, σασπένς που κορυφώνεται με μια αγωνιώδη κινηματογραφική καταδίωξη, καλοδουλεμένους χαρακτήρες, αμφισημία κι εναλλαγή αντιδράσεων των χαρακτήρων που κρατάει τον αναγνώστη σε εγρήγορση. Το «Σκοτεινό Πέπλο» είναι πραγματικά ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο!   

ΤΟ ΤΡΙΠΤΥΧΟ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ

Εκδόσεις ΠΗΓΗ

Σελ. 434, Απρίλιος 2017

     Το δεύτερο βιβλίο του Γ. Δάμτσιου με τίτλο «Το Τρίπτυχο Των Ευχών», είναι ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ. Με το μυθιστόρημα αυτό, ο Γ. Δάμτσιος, επιβεβαιώνει το μεγάλο του ταλέντο, το οποίο, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω, προσπαθεί να βελτιώνει και να εξελίσσει συνεχώς με σκληρή, καθημερινή δουλειά.

     Σε ένα μικρό ορεινό χωριό του Βερμίου, τη Δρύπη, ζει η 20χρονη Εύη Καστώνη με τον πατέρα της. Η μητέρα πέθανε λόγω επιπλοκών στη διάρκεια της γέννας της Εύης. Η ζωή στο χωριό είναι δύσκολη. Όχι τόσο γιατί το μικρό ορεινό χωριό δεν δίνει ιδιαίτερες διεξόδους σε μια νέα κοπέλα, αλλά κυρίως γιατί το όχι και τόσο όμορφο πρόσωπό της και η παχυσαρκία της, την έχουν μετατρέψει στον περίγελο του χωριού. «Το χειρότερο ημερήσιο μαρτύριο της Εύης Καστώνη ήταν η αγορά ψωμιού από τον μοναδικό φούρνο της Δρύπης αφού πίσω από αυτό το φαινομενικά απλό εγχείρημα κρύβονταν τρεις μπελάδες μαζεμένοι: το αρτοποιείο βρισκόταν στην πλατεία του χωριού, εκεί που τις πρωινές ώρες κυκλοφορούσαν ένα σωρό ακόμη συγχωριανοί της, έτοιμοι να φορέσουν τα κοροϊδευτικά τους προσωπεία και να την περιγελάσουν στην παραμικρή ευκαιρία. Ιδιοκτήτης του ήταν ο Ιορδάνης Γκένος, μαέστρος όλων αυτών των μαζικών χλευασμών προς το πρόσωπό της…». Μοναδική της φίλη η Άννα Γκένου, αδελφή του αρτοποιού και ακλόνητο στήριγμα της όλα αυτά τα χρόνια ο πατέρας της.

    Η μόνη διασκέδαση της Εύης, είναι οι περίπατοι που κάνει σε ένα κοντινό υψωματάκι, που της επιτρέπει να έχει πανοραμική άποψη του χωριού. Σε έναν από αυτούς τους περιπάτους, ανακαλύπτει ανάμεσα σε πέτρες και θάμνους, ένα παράξενο αντικείμενο. «Ο τελευταίος της συλλογισμός την οδήγησε στη λύση. “Τρίπτυχο γράφει! Πως δεν το υποψιάστηκα από μια αρχή;” Απ’ ότι θυμόταν, τα τρίπτυχα ήταν μικρά κατασκευάσματα που αποτελούνταν από τρεις ζωγραφιστές συνθέσεις που συνδέονταν μεταξύ τους με κάποιον τρόπο έτσι ώστε οι δύο πλαϊνές απεικονίσεις να μπορούν να κλείνουν προς αυτήν που βρισκόταν στο κέντρο και να την καλύπτουν. Στο δικό της Τρίπτυχο δε συνέβαινε αυτό ακριβώς αφού τα δύο πλαϊνά του σκέλη δεν ανοιγόκλειναν, αλλά χωρίζονταν απλώς με τοξοειδείς αυλακιές που είχε εντοπίσει εξαρχής και παρέμεναν σταθερά. Επί της ουσίας όμως η λογική παρέμενε η ίδια. Τρεις συνθέσεις, σε τρία διαφορετικά σκέλη του αντικειμένου. Με κοινό θεματολόγιο μάλλον».

     Η Εύη δεν το ξέρει και δεν μπορεί να το αντιληφθεί εκείνη τη στιγμή, αλλά η απόφαση να πάρει το αντικείμενο στο σπίτι της, θα της αλλάξει δραματικά τη ζωή και θα της δημιουργήσει έναν καινούριο εαυτό.

     Με την ευφάνταστη ιστορία, τους καλοδουλεμένους χαρακτήρες τις πράξεις των οποίων, τις συμπεριφορές και τις σκέψεις αναλύει και ανατέμνει με εκπληκτική ακρίβεια και την εξαιρετική γραφή του, ο Γ. Δάμτσιος επιχειρεί μια καταβύθιση στις πιο σκοτεινές γωνιές της ανθρώπινης ψυχής και μας προσφέρει ένα έργο που εκτός του ότι μας χαρίζει απλόχερα ώρες αναγνωστικής απόλαυσης, θέτει ηθικά διλήμματα και ερωτήματα που κάποια στιγμή της ζωής μας, απασχολούν και προβληματίζουν τον καθένα. 

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΑ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ

Εκδόσεις MOMENTUM

Σελ. 353, Νοέμβριος 2015

     Την πρώτη του λογοτεχνική εμφάνιση κάνει με το μεταφυσικό-ψυχολογικό θρίλερ «Μέχρι Την Τελευταία Του Ανάσα», ο Γ. Δάμτσιος.

     Ο Ρομπ Μίαρς, είναι ένας 45χρονος διαζευγμένος, που έχει συλληφθεί από την αστυνομία της Ν. Υόρκης και κατηγορείται ότι δολοφόνησε την πρώην σύζυγό του, τον άντρα της και τα δύο τους παιδιά, λίγο πριν από την πρωτοχρονιά του 2015. Επειδή πάσχει από προσωρινή, ολική αμνησία, πρέπει να εξεταστεί από ψυχίατρο. Πριν την εξέταση η μνήμη του επανέρχεται και ομολογεί το έγκλημα. Παρ’ όλα αυτά, ο ψυχίατρος, ο κ. Τζόουνς, επιμένει να κάνει την εξέταση και του ζητά να του πει οτιδήποτε νομίζει πως σχετίζεται με την υπόθεση. Για να διαπιστώσει αν υπάρχει ψυχολογικό πρόβλημα, ώστε να τον βοηθήσει, όπως λέει, να ελαφρύνει τη θέση του. Στην πραγματικότητα, θέλει να «εκμεταλλευτεί» την ευκαιρία να αναλύσει και να εξετάσει επιστημονικά την ομολογία ενός δολοφόνου, ώστε δημοσιεύοντας τα συμπεράσματά του σε κάποιο επιστημονικό έντυπο ή κάνοντας μια ανακοίνωση σε κάποιο συνέδριο, να αποκομίσει οφέλη. Φήμη και αναγνώριση από την επιστημονική κοινότητα. Έτσι ο Μίαρς, προχωρά στην αφήγηση της ιστορίας του. «Όσο και να σας φαίνεται παράξενο γιατρέ, για να σας πω πως κατέληξα να διαπράξω το τετραπλό φονικό την παραμονή της πρωτοχρονιάς, θα πρέπει να σας εξιστορήσω τα γεγονότα ολόκληρης της ζωής μου. Ίσως μάλιστα να ήταν πιο ορθό να πω ότι η ίδια μου η ζωή είναι αυτή η ιστορία και μιας και δεν ξέρω πότε ακριβώς μπλέχτηκα σ’ αυτό το χάος, θα ξεκινήσω να σας μιλώ γι’ αυτή από την αφετηρία της. Σας υπόσχομαι πάντως πως δε θα γίνω βαρετός. Ειδικά για την παλαιολιθική εποχή του Ρομπ Μίαρς, θα σας πω ελάχιστα».

     Έτσι ξεκινά την αφήγηση ο Μίαρς. Μια αφήγηση που δίνει στο συγγραφέα την δυνατότητα να ξεδιπλώσει το ταλέντο του. Ο Γ. Δάμτσιος έχει γράψει ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα. Στήνει με αριστοτεχνικό τρόπο το βιβλίο γύρω από την αφήγηση του Μίαρς, από τα πρώτα χρόνια της ζωής του στην Ελλάδα (είναι γιος ενός αμερικανού που χάθηκε σε κάποια ζούγκλα του Βιετνάμ και μιας ελληνίδας), «μέχρι την τελευταία του ανάσα». Δημιουργεί έναν χαρακτήρα, που δεν μπορεί παρά να είναι συμπαθής κι ας ξέρεις από τις πρώτες κιόλας σελίδες ότι είναι δολοφόνος. Έχει βιώσει μεταφυσικές εμπειρίες, είναι έρμαιο δυνάμεων που δεν μπορεί να ελέγξει και αντιμετωπίζει τρομακτικά διλήμματα. Παρ’ όλα αυτά, διατηρεί μια ευπιστία, μια «αθωότητα», και μια αφέλεια που σε κάνουν να τον συμπονέσεις. Η αφήγησή των πράξεων και των σκέψεων του Μίαρς, είναι παράλληλα και ένα διεισδυτικό ψυχογράφημα, που θα κάνει πολλούς ψυχιάτρους να ζηλέψουν. Το βιβλίο, εκτός από ένα πολύ «δυνατό» κεντρικό χαρακτήρα, έχει σασπένς που κλιμακώνεται και κορυφώνεται στις τελευταίες σελίδες και γραφή του παραπέμπει σε έναν έμπειρο συγγραφέα κι όχι έναν πρωτοεμφανιζόμενο.  Έξυπνη και η διαίρεση του μυθιστορήματος σε 100 ολιγοσέλιδα κεφάλαια, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να παίρνει τις απαραίτητες «ανάσες». Πολύ καλή πρώτη εμφάνιση, με ένα βιβλίο που δεν αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου και που προοιωνίζει ανάλογη (ή και καλύτερη) συνέχεια.