ΦΙΔΙ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ

PIERRE LEMAITRE
Μετάφραση ΚΛΑΙΡ ΝΕΒΕ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 334, Σεπτέμβριος 2022

 

     Ο Πιερ Λεμέτρ, ξεκίνησε τη συγγραφική του πορεία, γράφοντας αστυνομικά μυθιστορήματα. Έγραψε συνολικά έξη, τέσσερα από τα οποία αποτελούν την τετραλογία με ήρωα τον σπιθαμιαίο ντετέκτιβ Καμίγ Βεροβέν. Στη συνέχεια, εντελώς ξαφνικά, στράφηκε σε άλλου είδους μυθιστορήματα, -ιστορικά τα χαρακτηρίζει ο ίδιος- με την υπέροχη τριλογία που έχει γενικό τίτλο «Τα Παιδιά Της Καταστροφής».

     Αυτή η στροφή σε διαφορετική θεματολογία, παραξένεψε τους αναγνώστες του. «Συχνά αναγνώστες με ρωτούν «αν θα επιστρέψω μια μέρα στο αστυνομικό, στο νουάρ μυθιστόρημα». Συνήθως απαντώ ότι είναι μάλλον απίθανο, πράγμα που σημαίνει πως είμαι απολύτως σίγουρος πως όχι. Αυτό που μου αφήνει μια δυσάρεστη αίσθηση είναι πως έφυγα χωρίς προειδοποίηση. Πως εντέλει δεν αποχαιρέτησα κανέναν, πράγμα που δεν είναι στον τύπο μου».

     Έτσι-για να «αποζημιώσει» τους αναγνώστες του, οι οποίοι τον είδαν να αλλάζει θεματολογία- ανέσυρε από το συρτάρι του ένα νουάρ μυθιστόρημα που είχε γράψει παλιότερα και το οποίο δεν είχε ποτέ σταλεί σε εκδότη. «Λίγο αφότου το ολοκλήρωσα, ξεκίνησε μια δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Όταν τελείωσε, τίποτα δεν ήταν πια ακριβώς όπως πριν. Αυτό το μυθιστόρημα ήταν πλέον πολύ μακριά μου. Μπήκε σε ένα συρτάρι και δεν ξαναβγήκε ποτέ αποκεί». Μέχρι σήμερα…

     Το μυθιστόρημα εκτυλίσσεται στο… μακρινό (από άποψη τεχνολογικής εξέλιξης) 1985. «Στις ευτυχισμένες εποχές με τους τηλεφωνικούς θαλάμους και τους οδικούς χάρτες, όπου ο συγγραφέας δεν είχε λόγο να φοβάται ότι το κινητό τηλέφωνο, το GPS, τα κοινωνικά δίκτυα, οι κάμερες παρακολούθησης, η φωνητική αναγνώριση, το  DNA, τα αποθηκευμένα ψηφιακά αρχεία κλπ, θα μπορούσαν να καταστήσουν την ιστορία του μη αληθοφανή».

     Κεντρικός χαρακτήρας, είναι η Ματίντ Περέν. «Είναι εξήντα τριών ετών, κοντή, φαρδιά και βαριά. Κοιτάζοντας το πρόσωπό της, μαντεύει κανείς ότι κάποτε ήταν όμορφη. Πολύ όμορφη μάλιστα. Ορισμένες φωτογραφίες που χρονολογούνται  από τον πόλεμο, δείχνουν μια νεαρή κοπέλα με εκπληκτική χάρη, λυγερό κορμί, ξανθά μαλλιά που πλαισιώνουν ένα πρόσωπο γελαστό και τρομερά αισθησιακό. Σήμερα, φυσικά, όλα έχουν διπλασιαστεί, το σαγόνι, το στήθος, ο πισινός, αλλά έχει ακόμη εκείνα τα γαλανά μάτια, τα λεπτά χείλη και κάτι το αρμονικό στο πρόσωπο που παραμένει, κατάλοιπο της παλιάς της ομορφιάς».

     Κανείς δεν μπορεί να υποψιαστεί ότι αυτή η μάλλον δυσκίνητη 63χρονη χήρα του γιατρού Περέν, παρασημοφορημένη ηρωίδα της αντίστασης, είναι μια ανελέητη, ψυχρή δολοφόνος. Ότι είναι επίλεκτο μέλος μιας οργάνωσης, που εκτελεί συμβόλαια θανάτου! Ότι συνεχίζει την δραστηριότητα που είχε στον πόλεμο, όταν εκπαιδεύτηκε στα όπλα, έδειξε ιδιαίτερη έφεση στις δύσκολες κι επικίνδυνες αποστολές κι εκτελούσε άμεσα και χωρίς ερωτήσεις ή αντιρρήσεις, τις εντολές των ανωτέρων της.

     Όμως τώρα τελευταία κάτι δεν πηγαίνει καλά. Η Ματίλντ αγνοεί τις διαταγές, παραμελεί τις απαραίτητες προφυλάξεις, στη διάρκεια της εκτέλεσης των αποστολών χρησιμοποιεί αχρείαστη βία, μέχρι που μπερδεύει τους στόχους. Με λίγα λόγια γίνεται επικίνδυνη και κάποιος πρέπει να τη σταματήσει. Με δεδομένες όμως τις ικανότητές της, είναι εύκολο κάτι τέτοιο;

     Με το εξαιρετικό «Φίδι Με Κεφαλαία», ο Λεμέτρ, αποζημιώνει τους αναγνώστες, προτιμούσαν τη νουάρ συγγραφική του πλευρά. Χτίζει μια μοναδική πλοκή με συνεχείς ανατροπές, δημιουργεί πολύ ιδιαίτερους χαρακτήρες και διανθίζει το μυθιστόρημα με πινελιές χιούμορ, που αποφορτίζουν τον αναγνώστη και τον κάνουν να ξεχνά το αίμα που ρέει. Ένα μυθιστόρημα που δύσκολα το αφήνεις από τα χέρια σου πριν φτάσεις στο τέλος, όπου ο συγγραφέας επιφυλάσσει στους αναγνώστες την κορυφαία ανατροπή!

 

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ

PIERRE LEMAITRE

Μετάφραση ΕΦΗ ΚΟΡΟΜΗΛΑ

Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

Σελ. 629, Σεπτέμβριος 2019

     Το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας είναι το μυθιστόρημα του Π. Λεμέτρ με τίτλο «Τα Χρώματα Της Πυρκαγιάς», το οποίο όμως μπορεί χωρίς κανένα πρόβλημα να διαβαστεί ανεξάρτητα, αφού η σύνδεση με το προηγούμενο είναι «χαλαρή». (Πρόκειται για το «Καλή Αντάμωση Εκεί Ψηλά» που κυκλοφόρησε το 2014 και αναρτήθηκε παρουσίαση στο παρόν blog τον Απρίλιο του 2015).

     Βρισκόμαστε στο Παρίσι στις αρχές του 1927. Ο μεγάλος οικονομικός παράγοντας της Γαλλίας Μαρσέλ Περικούρ, φεύγει από τη ζωή επτά χρόνια μετά την τραγική αυτοκτονία του γιου του Εντουάρ, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρά ψυχολογικά και σωματικά στη διάρκεια του Α! παγκοσμίου πολέμου είχε μείνει χωρίς… πρόσωπο και για να έρχεται σε επαφή με τον κόσμο χρησιμοποιούσε μάσκες! Το βάρος της διεύθυνσης της οικονομικής αυτοκρατορίας που δημιούργησε ο πατέρας της και είχε σαν ναυαρχίδα την Τράπεζα Περικούρ, πέφτει στους ώμους της 37χρονης  κόρης του Μαντλέν. «Ήταν γεροντοκόρη. Διαζευγμένη για την ακρίβεια, αλλά εκείνα τα χρόνια ήταν το ίδιο. Ο πρώην σύζυγός της Ανρί ντ’ Ολνέ-Πραντέλ σάπιζε στη φυλακή μετά από μια δίκη που είχε κάνει πάταγο». Η Μαντλέν, είχε πλήρη άγνοια για τα οικονομικά και τη διοίκηση των επιχειρήσεων, γι’ αυτό αφήνει τη διαχείριση της οικογενειακής περιουσίας στον έμπιστο διευθυντή της Τράπεζας, Γκιστάβ Ζουμπέρ.

      Την ημέρα της κηδείας, ο επτάχρονος γιος της Πολ, που προαλειφόταν για διάδοχος του παππού του μετά την ενηλικίωσή του, κάνει μια τραγική και ανεξήγητη πράξη, που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του ίδιου-θα καταλήξει σε αναπηρικό αμαξίδιο-και της μητέρας του.

     Η άγνοια της Μαντλέν για τα οικονομικά, επιτρέπει στον μοχθηρό και άπληστο Ζουμπέρ, με τις συμβουλές του, να την κατευθύνει-καταχρώμενος την εμπιστοσύνη της και προς δικό του όφελος, αλλά και για να ικανοποιήσει τον μοχθηρό χαρακτήρα του-προς λάθος επενδύσεις. «Στο τέλος του πρωινού της 10^ης Μαρτίου του 1929[…] η Μαντλέν είχε επενδύσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας της, σ’ ένα χαρτοφυλάκιο πετρελαϊκών μετοχών στη Ρουμανία και σε συνδεδεμένες εταιρείες και από το κεφάλαιο στην τράπεζα του πατέρα της, δεν είχε μείνει παρά το 0,97%».  Όταν η ρουμανική εταιρεία σε σύντομο χρονικό διάστημα καταρρέει, η Μαντλέν βρίσκεται χωρίς κανένα εισόδημα και για να επιβιώσει, αναγκάζεται να πουλήσει σε δυσανάλογα χαμηλή  τιμή την πατρική κατοικία και την οικοσκευή που αποτελείται από αντικείμενα υψηλής αισθητικής και οικονομικής αξίας. Μετακομίζει με τον γιό της σε ένα διαμέρισμα που αγόρασε με ένας μέρος όσων εισέπραξε από την πώληση και με τα υπόλοιπα, κάνοντας αιματηρές οικονομίες προσπαθούν να επιβιώσουν.

     Όμως, έχει κληρονομήσει το πείσμα των Περικούρ και δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της λέξη. Επιστρατεύοντας την εξυπνάδα και την αποφασιστικότητά της, θα ψάξει και θα βρει τρόπο για να εκδικηθεί όσους έβλαψαν την ίδια και το γιό της.

     Για μια ακόμα φορά, ο Π. Λεμέτρ, αποδεικνύει ότι είναι μεγάλος τεχνίτης της γραφής. Δημιουργεί μια εξαιρετική ιστορία, πλάθει μοναδικά τους χαρακτήρες του μυθιστορήματός του και όλα αυτά τα συνδυάζει με τον υπέροχο τρόπο που συνθέτει την τοιχογραφία της εποχής του μεσοπολέμου. Μιας εποχής στην οποία σιγόκαιγε η πυρκαγιά που ξέσπασε στην Ευρώπη λίγο αργότερα, με την άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία και του φασισμού στην Ιταλία, την Ισπανία και αλλού, και που οδήγησε στη μεγάλη σφαγή του Β! παγκοσμίου πολέμου.

ΙΡΕΝ

PIERRE LEMAITRE

Μετάφραση: ΚΛΑΙΡ ΝΕΒΕ

Εκδόσεις: ΜΙΝΩΑΣ

Σελ. 509, Απρίλιος 2018

     Το πρώτο βιβλίο της άτυπης σειράς με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Καμίγ Βεροβέν, κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες. Τα άλλα δύο που κυκλοφορούν (δεν εκδόθηκαν με «σωστή» σειρά, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία, αφού διαβάζονται αυτόνομα) είναι τα «Αλέξ» και «Ανν», ενώ το τέταρτο με τίτλο «Rosy et John», αναμένεται να κυκλοφορήσει στο τέλος αυτού του έτους.

     Ο ντετέκτιβ Βεροβέν, που υπηρετεί στο τμήμα Ανθρωποκτονιών του Παρισιού, είναι ιδιόρρυθμος, αντισυμβατικός και εύκολα παραβαίνει κανόνες και κανονισμούς, φτάνει να πετύχει τον στόχο του, που είναι η εξιχνίαση κάποιου εγκλήματος, αναλαμβάνοντας όμως πλήρως την ευθύνη των πράξεών του και γι’ αυτό συχνά βρίσκεται με το ένα πόδι έξω από το Σώμα.

     Ο Βεροβέν έχει μια ιδιαίτερη εμφάνιση  («…τα χιλιάδες τσιγάρα που κάπνιζε η μητέρα του… έγιναν η αιτία της εμβρυικής υποτροφίας που στιγμάτισε τον Καμίγ από τη γέννησή του…») αφού ως ενήλικος πια, δεν ξεπέρασε σε ύψος το 1,45. «Στα σαράντα του, αυτός ο μικροσκοπικός άντρας με το μακρόστενο, θλιμμένο πρόσωπο, με τη μεγάλη καράφλα», γνώρισε την Ιρέν και η ζωή του άλλαξε. Την αγάπησε βαθιά και αυτή ανταποκρίθηκε στα αισθήματά του. Μάλιστα εδώ και λίγους μήνες του ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος και σύντομα θα γίνει πατέρας.

     Όμως το έγκλημα στους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας δεν σταματά. Ο νέος πονοκέφαλος του Βεροβέν, είναι ένας παρανοϊκός δολοφόνος, που αναπαριστά φόνους, όπως αυτοί περιγράφονται σε παλιότερα αστυνομικά μυθιστορήματα. Να ανοίξω εδώ μια παρένθεση και να πω ότι με την αναφορά του σε μεγάλα ονόματα του είδους, ο Λεμέτρ προφανώς θέλει να αποτίσει ένα «φόρο τιμής» σε κάποιους από τους πρωτοπόρους της αστυνομικής λογοτεχνίας. Όταν ο τρόπος δράσης γίνεται γνωστός, ο Τύπος δίνει όνομα στον δολοφόνο: ο μυθιστοριογράφος! «Τελικά η υπόθεση του «Μυθιστοριογράφου» αποδεικνύεται ιδιότυπη από κάθε άποψη. Κατ’ αρχάς από την ίδια τη φύση των εγκλημάτων: η αστυνομία έχει ήδη βρει τα πτώματα τεσσάρων γυναικών (μεταξύ των οποίων ένα στη Σκοτία), οι οποίες δολοφονήθηκαν κάτω από φρικτές συνθήκες. Ιδιότυπη επίσης εξαιτίας του τρόπου δράσης του δολοφόνου (θεωρείται πλέον δεδομένο ότι αναπαράγει στην πραγματικότητα φόνους που περιγράφονται σε αστυνομικά μυθιστορήματα). Ιδιότυπη τέλος ως προς τις μεθόδους που ακολουθεί η αστυνομία γι’ αυτή την έρευνα».

     Ο Βεροβέν, θα κάνει ότι είναι δυνατόν για να εξιχνιάσει τα εγκλήματα και προσπαθεί να έρθει σε «επαφή» με τον δολοφόνο μέσω… μικρών αγγελιών, στις οποίες φροντίζει να ικανοποιεί το «εγώ» του. Όμως έντρομος θα διαπιστώσει ότι η προσωπική του ζωή και η αγαπημένη του Ιρέν, αποτελούν μέρη του ανατριχιαστικού σεναρίου που έχει επινοήσει αυτός ο παρανοϊκός  άνθρωπος. Και τότε θα πρέπει να εντείνει τις έρευνες, γιατί ο χρόνος που απομένει δεν είναι αρκετός…

     Ο Λεμέτρ, δίκαια θεωρείται από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους συγγραφείς, κάτι που «αποδεικνύει» και σ’ αυτό το μυθιστόρημα. Ο καταιγιστικός, κινηματογραφικός ρυθμός, το έντονο σασπένς, οι εξαιρετικοί χαρακτήρες, η μοναδική του γραφή που δεν σου δίνει καμιά ευκαιρία θα αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου και μια μεγάλη-και ιδιαίτερα ευφυής στη σύλληψή της- ανατροπή στις τελευταίες σελίδες, κατατάσσουν το «Ιρέν» στα κορυφαία αστυνομικά μυθιστορήματα των τελευταίων ετών.       

ΑΝΝ

PIERRE LEMAITRE

Μετάφραση: ΚΛΑΙΡ ΝΕΒΕ

Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

Σελ. 420, Σεπτέμβριος 2017

     Ο συγγραφέας του «Ανν» είναι γνωστός από τα αστυνομικά του μυθιστορήματα. Όμως η πρώτη παρουσίαση του σ’ αυτό το blog, έγινε για ένα «διαφορετικό» του μυθιστόρημα, το εξαιρετικό «Καλή Αντάμωση Εκεί Ψηλά», τον Απρίλιο του 2015.

     Στο μυθιστόρημα αυτό, κεντρικός χαρακτήρας είναι (όπως και στα προηγούμενα αστυνομικά) ο 50χρονος, εξαιρετικά βραχύσωμος αστυνόμος Καμίγ Βεροβέν, του Τμήματος Ανθρωποκτονιών του Παρισιού. Ο οποίος, μετά τη δολοφονία της γυναίκας του, που υπεραγαπούσε, πέρασε ένα διάστημα βυθισμένος σε βαριά κατάθλιψη.

     Τώρα, προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια του. Επέστρεψε στην υπηρεσία και μάλιστα γνώρισε μια 40χρονη γυναίκα την Ανν Φορεστιέ, με την οποία συνάπτει σχέση, για την οποία δεν ξέρει κανείς στο Τμήμα και που δεν ξέρει ούτε αυτός ούτε αυτή, που θα τους οδηγήσει. Απλά αφήνουν το πράγμα να πηγαίνει μόνο του.

     Ένα πρωί η Ανν γίνεται μάρτυρας ληστείας σε κεντρικό κοσμηματοπωλείο. Ο ένας από τους δύο ληστές την ξυλοκοπά ανηλεώς και την παρατά αιμόφυρτη, ένα βήμα πριν το θάνατο. «Σαν να έχει πεθάνει. Όταν ο ψηλός την αφήνει, παρατάει στο πάτωμα ένα εξαρθρωμένο σώμα το οποίο δεν κοιτάζει καν, δεν τον ενδιαφέρει πια, οπλίζει την καραμπίνα του με μια κίνηση γεμάτη σιγουριά, αμετάκλητη, που εκφράζει το πόσο αποφασισμένος είναι». Η ληστεία-που ήταν άψογα σχεδιασμένη-ολοκληρώνεται σε ελάχιστα λεπτά.

     Ο Καμίγ από σύμπτωση μαθαίνει για το περιστατικό καθώς και την εμπλοκή της Ανν σχεδόν αμέσως. Σπεύδει στον τόπο του συμβάντος. Ζητά και παίρνει την έρευνα της υπόθεσης-αν και δεν ανήκει στον τομέα του-και το πρώτο που κάνει είναι να ελέγξει τις κάμερες του χώρου. Έτσι βλέπει με τα ίδια του τα μάτια τη σκηνή του ξυλοδαρμού. «Ο Καμιγ πιέζει τον εαυτό του να παραμείνει ψύχραιμος, αλλά έχει χώσει τα χέρια του βαθιά στις τσέπες του πανωφοριού του γιατί, από τη στιγμή που είδε το βίντεο, τα χέρια του τρέμουν. Έπαιξε και ξανάπαιξε την ταινία όσες φορές του επέτρεπε ο χρόνος, οι εικόνες τον είχαν συγκλονίσει, τον έχουν τσακίσει». Από τις κινήσεις ειδικά του ενός ληστή, καταλαβαίνει ότι η πρόθεσή του είναι να βρει και να εξοντώσει την Ανν, που κείτεται σχεδόν αναίσθητη σε κρεβάτι του νοσοκομείου. Και αυτός αναλαμβάνει να την προστατεύσει. Όπως-πιστεύει ο ίδιος- δεν κατάφερε να κάνει με τη γυναίκα του.

     Εξαιρετικό μυθιστόρημα, με συναρπαστική κοφτή γραφή, απρόσμενη εξέλιξη, αριστοτεχνική σκιαγράφηση των ψυχολογικών διαδρομών που ακολουθούν οι χαρακτήρες και μια μεγάλη ανατροπή λίγες σελίδες πριν το τέλος.  

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ

PIERRE LEMAITRE

Μετάφραση ΕΦΗ ΚΟΡΟΜΗΛΑ

Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

Σελ. 588, Σεπτέμβριος 2014

     Ένα εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα έργα του Π. Λεμέτρ, που είναι γνωστός ως συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, είναι το «Καλή Αντάμωση Εκεί Ψηλά».

     Νοέμβριος του 1918, στο γαλλογερμανικό μέτωπο. Οι γάλλοι στρατιώτες που βρίσκονται στα χαρακώματα, δέχονται με ανακούφιση την είδηση της ανακωχής. Αισθάνονται τυχεροί που επιβίωσαν στον πιο πολύνεκρο πόλεμο της Ιστορίας. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τον υπολοχαγό ντ’ Ολνέ-Πραντέλ. Διότι έβλεπε τον πόλεμο ως ευκαιρία ν’ ανέβει στην ιεραρχία και στη συνέχεια με βάση το βαθμό του, να κάνει έναν καλό γάμο. Γιατί μπορεί να ήταν αριστοκρατικής καταγωγής, αλλά σε άθλια οικονομική κατάσταση. Τότε σκέφτεται να οργανώσει μια προβοκάτσια. Στέλνει δύο στρατιώτες να ελέγξουν τις εχθρικές θέσεις. Όμως τρείς πυροβολισμοί, ρίχνουν τους στρατιώτες νεκρούς. Οι συνάδελφοί τους εξαγριώνονται και ζητούν για εκδίκηση να επιτεθούν στους Γερμανούς, αφού θεωρούν ότι αυτοί ευθύνονται για το θάνατο των συντρόφων τους. Στη διάρκεια της επίθεσης, ο στρατιώτης Αλμπέρ Μαγιάρ, έχασε τον προσανατολισμό του και κατά τύχη, βρίσκει τα πτώματα των δύο στρατιωτών. Διαπιστώνει με φρίκη ότι είναι χτυπημένοι στην πλάτη! Τότε αντιλαμβάνεται ότι υπεύθυνοι δεν είναι οι γερμανοί, αλλά ο αδίστακτος υπολοχαγός. «Ο Πραντέλ, ήταν αρκετά ευχαριστημένος με τον εαυτό του. Προκειμένου να παρακινήσει τους άντρες του να ορμήσουν και να κατακτήσουν το ύψωμα 113, δεν είχε παρά να τους πείσει ότι οι Γερμαναράδες είχαν μακελέψει εν ψυχρώ δύο συντρόφους τους και να πυροδοτήσει έτσι έναν εκδικητικό θυμό».

     Κι ενώ ο Αλμπέρ προσπαθεί μέσα στην αναμπουμπούλα της μάχης να αποφασίσει τι πρέπει να κάνει, ο υπολοχαγός, που πήγαινε με μια χειροβομβίδα να εξαφανίσει τα πτώματα-ενοχοποιητικά στοιχεία, καταλαβαίνει ότι ο Αλμπέρ ξέρει τι πραγματικά έχει συμβεί και τον πετάει μέσα στο βαθύ κρατήρα που έχει ανοίξει μια οβίδα. Ο υπολοχαγός απομακρύνεται για να «εξαφανίσει» τα πτώματα. Τότε μια έκρηξη κοντά στον κρατήρα στον πυθμένα του οποίου βρίσκεται ο Αλμπέρ, εκτινάσσει μια μεγάλη ποσότητα χώματος και θάβει ζωντανό τον άτυχο στρατιώτη. «Το θάψιμο είναι κλασική ιστορία, την έχει ακούσει αμέτρητες φορές, ο ίδιος όμως δεν το είχε αντιμετωπίσει ποτέ. Στις μονάδες στις οποίες πολέμησε, υπήρχαν πάντα σκαπανείς με τσάπες και φτυάρια για να ξεθάβουν όσους είχαν βρεθεί σ’ αυτή την άσχημη θέση. Συνήθως έφταναν πολύ αργά, τους έβγαζαν με πρόσωπα μπλαβιά, τα μάτια πεταγμένα έξω απ’ τις κόγχες».

     Στην ίδια επίθεση συμμετείχε και ο Εντουάρ Περικούρ, ο οποίος τραυματίζεται στο πόδι και προσπαθεί έρποντας να επιστρέψει στα χαρακώματα. Στην προσπάθεια αυτή, περνάει δίπλα από τον Αλμπέρ και καταλαβαίνει ότι είναι θαμμένος εκεί. Με υπερπροσπάθεια και παρά τα τραύματά του, κατορθώνει με μόνο εργαλείο τα γυμνά του χέρια να τον ξεθάψει. «Ενώ ο Αλμπέρ Μαγιάρ συνέρχεται σιγά σιγά και γυρισμένος στο πλάι, σφαδάζει ουρλιάζοντας, ο Εντουάρ, ίσιος σαν ένα «Ι», βλαστημάει τον ουρανό βγάζοντας καπνούς από το στόμα. Και τότε έρχεται και τον βρίσκει ένα θραύσμα οβίδας μεγάλο σαν πιάτο της σούπας. Αρκετά βαρύ και με ιλιγγιώδη ταχύτητα».

     Ο Εντουάρ τραυματίζεται πολύ σοβαρά. Κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του, αλλά και υφίσταται μια πολύ σοβαρή παραμόρφωση. Από το στιγμή αυτή όμως, αποκτά ένα φύλακα-άγγελο, τον Αλμπέρ Μαγιάρ, τον άνθρωπο που έσωσε από βέβαιο θάνατο. Αυτός θα προσπαθήσει να ικανοποιεί κάθε επιθυμία του σωτήρα του, τόσο στις ελάχιστες εναπομείνασες μέρες του πολέμου, όσο και κυρίως στις μέρες μετά τη λήξη του. Επιθυμίες που λόγω του άτολμου και δειλού χαρακτήρα του, θα οδηγήσουν τον Αλμπέρ πολλές φορές στα πρόθυρα του… εγκεφαλικού. Με αποκορύφωμα μια απάτη που στην οποία θα εμπλέξουν σχεδόν κάθε Δήμο της Γαλλίας με απροσδόκητο αποτέλεσμα.

     Καλογραμμένο μυθιστόρημα, με εξαιρετική πλοκή και μοναδικές περιγραφές τόσο των ημερών των ηρώων του στα χαρακώματα, όσο και των μεταπολεμικών ημερών, όταν επιτήδειοι καιροσκόποι αισχροκερδούν και αποκομίζουν τεράστια οικονομικά οφέλη, την ίδια στιγμή που η Γαλλία, δεν μπορεί να εξασφαλίσει στους ήρωες βετεράνους του πολέμου, ούτε καν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή.