ΚΟΜΠΟΛΟΪ ΣΤΟ ΧΩΜΑ

ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Σελ. 387, Μάιος 2026

      Ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα της Χ. Παπαδημητρίου, κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό.

     Αθήνα, άνοιξη του 2016. Η χώρα και οι πολίτες της, προσπαθούν να ορθοποδήσουν μετά την οικονομική κρίση και την λαίλαπα των μνημονίων. Εκείνη την άνοιξη, ανεξήγητα πολλές πυρκαγιές καταστρέφουν παλιά ακατοίκητα σπίτια στο κέντρο της πόλης και μετατρέπουν σε αποκαΐδια βιομηχανικά κτίρια που ανήκαν σε κάποτε ανθούσες επιχειρήσεις. Δύο γυναίκες που πρόσφεραν  σεξουαλικές υπηρεσίες στην περιοχή του Μεταξουργείου βρίσκονται άγρια δολοφονημένες, ενώ μία τρίτη μόλις διέφυγε το θάνατο. Όλες φέρουν χτυπήματα από σιδερένιους λοστούς και αλυσίδες! Παράλληλα, στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της άλλοτε κραταιάς δισκογραφικής εταιρίας Columbia, σε εργασίες αποκατάστασης βλάβης σε αγωγό της ΕΥΔΑΠ, οι εργάτες βρίσκονται μπροστά σε ένα μακάβριο θέαμα: «…ο Αλβανός πήδηξε μέσα στο χαντάκι και άρχισε να φτυαρίζει το νωπό χώμα. Λίγα λεπτά αργότερα σταμάτησε  και φώναξε: «Αφεντικό! Κοίτα δω τι βρήκα». Ο εργολάβος τον ρώτησε αφηρημένα : «Τι βρήκες Αλέκο; Κανένα μπαούλο με λίρες;» Ο Αλβανός τότε ύψωσε το εύρημά του: ένα ανθρώπινο μηριαίο οστό».

     Κλήθηκε η Αστυνομία και ο ιατροδικαστής. Το επιπλέον σκάψιμο αποκάλυψε δύο σκελετούς και διάφορα μικροαντικείμενα που ανήκαν προφανώς στους νεκρούς, ανάμεσα στα οποία κι ένα πολύ καλής ποιότητας κομπολόι!

Το πόρισμα του ιατροδικαστή σχετικά με τον χρόνο θανάτου και ταφής των δύο σορών ανέφερε: «Τέλη του 1989, συν πλην έξι μήνες. Ο ένας σκελετός είναι γυναικείος, ανήκε σε ψηλή και νέα γυναίκα γύρω στα τριάντα πέντε. Ο δεύτερος είναι αντρικός, ενός άντρα μεταξύ εξήντα κι εβδομήντα ετών».

     Η επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Εγκλημάτων κατά Ζωής Μαρίτα Σπανουδάκη, δεν είναι διατεθειμένη να διαθέσει ανθρώπους να ερευνήσουν κάτι που συνέβη πριν τόσα πολλά χρόνια, την ώρα που έχει ανεξιχνίαστες υποθέσεις (δολοφονίες, τραυματισμοί, εμπρησμοί) να «τρέχουν». Η μόνη που θέλησε να ασχοληθεί ήταν η αστυνόμος Αϊντα Μητροπούλου. «Θα τη βρω την άκρη. Εγώ που δεν έχω ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά, θα συνεχίσω το ψάξιμο στον ελεύθερο χρόνο μου».

     Με τη βοήθεια του ρομά αστυφύλακα Χαλιβδόπουλου, του ειδικού στους υπολογιστές Φούλη Παπαρρηγόπουλου από τη Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, μιας ομάδας γκραφιτάδων και του πρώην επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Χάρη Νικολόπουλου, η Αϊντα θα ριχτεί στην αναζήτηση των στοιχείων που θα την οδηγήσουν στην εξιχνίαση μιας «αρχαίας» υπόθεσης, που όμως αποδεικνύεται ότι συνδέεται με το σήμερα.

     Το «Κομπολόι Στο Χώμα» είναι μια καλογραμμένη αστυνομική ιστορία με ενδιαφέρουσα πλοκή. Το μόνο που με ξένισε είναι ο χαρακτήρας της Αϊντας Μητροπούλου. Ορισμένες από τις αντιδράσεις και τις ενέργειές της, νομίζω ότι είναι υπερβολικές για ένα χώρο με συγκεκριμένη νοοτροπία, δομή και ιεραρχία όπως η Αστυνομία, οπότε τις θεωρώ μη αληθοφανείς. Κατά τα λοιπά, το μυθιστόρημα κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ρέει αβίαστα και διαβάζεται ευχάριστα!   

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ

      Γεννήθηκε στη Νάουσα. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης του κλάδου Διεθνών Σπουδών, ενώ έχει αναγορευθεί διδάκτορας Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών, με γνωστικό αντικείμενο τη Διπλωματική Ιστορία. Εργάζεται ως διευθυντής σε δημόσιο σχολείο. Έχει διδάξει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης. Έργα του: «Η Διπλωματία Του Ανέφικτου» (University Studio Press, 2009), «Δενδρινώ» (2026, Ανάλεκτο), Συμμετοχές σε συλλογικά έργα: «7 Λέξεις» (Μεταίχμιο, 2014), «Χάριν Ποιήσεως» (Ανάλεκτο, 2026).

   

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Δενδρινώ»;

     Ήταν μια ιδέα που ολοκληρωνόταν καθώς το κείμενο γράφονταν. Δοκίμαζα τους ήρωές μου σαν να αποτελούσαν πρόσωπα ξεχωριστών ιστοριών. Κάποια στιγμή αποφάσισα να συναντηθούν μέσα σε ένα πλαίσιο χωρικό και ιστορικό μιας περιόδου που δοκίμασε τόσο πολύ τους ανθρώπους και τις σχέσεις τους. Θα έλεγα ότι δεν βρήκα το θέμα αλλά με βρήκε αυτό. Ό,τι περιγράφω φαίνεται πως περίμενε να έρθει στην επιφάνεια.

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με αυτό και ποιο είναι αυτό;

     Δεν είναι ένα μήνυμα αυτό που θα ήθελα να μεταφέρω. Περισσότερο ήθελα να περιγράψω τη δική μου αντίληψη για το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ανάλογα με τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν. Να πω στους αναγνώστες μην ξεχνάτε οι άνθρωποι πόσο εύθραυστοι και αντιφατικοί είμαστε.

Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τρόπο, της μη γραμμικής αφήγησης;

     Προφανώς είμαι επηρεασμένος από διάφορα στυλ της σύγχρονης λογοτεχνίας. Προφανώς φαίνονται και οι επιρροές του κινηματογράφου. Η επιλογή δεν έγινε βάση κάποιας θεωρίας. Δεν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω αλλά έτσι ένοιωθα ότι θα ήταν πιο ακριβές να το περιγράψω. Σαν μια σκέψη που ποτέ δεν ακολουθεί χρονολογική σειρά αλλά πάντα πετάγεται μπρος και πίσω συνειρμικά.

Επίσης και ο τρόπος γραφής είναι ιδιαίτερος και ξεχωριστός.

     Εδώ η επιλογή υπήρξε ξεκάθαρη. Λίγα λόγια. Αυτά που χρειάζονται. Κάθε φορά που προσπαθούσα να αναπτύξω περισσότερο την κάθε παράγραφο ένοιωθα πως φλυαρώ. Εγώ. Όχι κάθε συγγραφέας που το κάνει. Μόνο εγώ. Γιατί ένοιωθα ότι η πιο αναλυτική γραφή δεν με εξέφραζε. Τουλάχιστον την περίοδο που έγραφα. Σε μια επόμενη απόπειρα μπορεί να προκύψει κάτι άλλο.

Πόσο καιρό σας πήρε η συγγραφή;

     Περισσότερο καιρό από όσο θα δικαιολογούσε το μέγεθος του κειμένου. Αλλά τελικά κατάλαβα ότι ένα κείμενο δεν μετριέται μόνο με αριθμό λέξεων αλλά και με πυκνότητα περιεχομένου. Και αν αυτό προσπαθείς να το πετύχεις με λιτό τρόπο, τότε η συγκόλληση των λέξεων γίνεται πιο δύσκολη. Επίσης χρειάστηκε και αρκετός χρόνος αποστασιοποίησης από το κείμενο. Ήθελα κάθε φορά που το διάβαζα να εξακολουθεί να μου αρέσει.

Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;

     Από τη στιγμή που προσφέρεται το κείμενο σε ένα ευρύτερο κοινό αποκτά αμέσως μια κοινωνική αξία. Από κει και πέρα το περιεχόμενο του κειμένου και η επιρροή του, εσωτερικά στον αναγνώστη, μπορεί να πολλαπλασιάσει την κοινωνική του αξία. Παραδείγματος χάριν διαμορφώνοντας αντιλήψεις και συνεπακόλουθα προκαλώντας δράσεις. Αυτό δεν αφορά όλα τα κείμενα στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο.

Μπορεί η λογοτεχνία να δρομολογήσει αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο;

     Λέω πως ναι. Κυρίως με αργούς ρυθμούς συνεργώντας με άλλους πολιτιστικούς και όχι μόνο παράγοντες. Κάποτε και με γρηγορότερο βήμα μέσω ιδιαιτέρως επιδραστικών κειμένων που στις κατάλληλες συνθήκες μπορούν να διεγείρουν άμεσα πολλούς ανθρώπους.

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;

     Συνεχίζουν τη ζωή τους, όπως τόσοι άνθρωποι που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ. Ακόμη και όσοι μπορεί να έφυγαν από τη ζωή στο κείμενο μπορούν να ξαναζήσουν πολλές διαφορετικές ζωές στο μυαλό των αναγνωστών. Εγώ προτάσεις έκανα. Μια μόνο εκδοχή παρουσίασα.

Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;

     Σαφώς ναι χωρίς να χρειάζεται να έχω τις εμπειρίες τους.    Γιατί παρόμοια συναισθήματα γεννιούνται μέσα από ποικίλες  συνθήκες. Ο Στανισλάβσκι, αν δεν κάνω λάθος, έλεγε στους ηθοποιούς του, θυμηθείτε το πλησιέστερο όμοιο συναίσθημα που είχατε με αυτό που πρέπει να αποδώσετε στη σκηνή.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;

     Εγώ. Αν δεν μ’ αρέσει δεν προχωράει. Θέλω να πω ότι επειδή είναι δημιούργημά μου δεν θα έχει την τύχη οπωσδήποτε να εκτεθεί. Από κει και πέρα οι κοντινοί μου άνθρωποι ακριβώς επειδή αυτονόητα είναι τόσο διαφορετικοί αναγνώστες μεταξύ τους.

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;

     Εκείνος που διαβάζει με ανοιχτό μυαλό και ταυτόχρονα με κριτική διάθεση. Αλλά κι εκείνος που απλά περνάει καλά διαβάζοντας. Γιατί όχι.

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;

     Για τον εαυτό μου. Για τους γύρω μου. Για τον κόσμο. Συχνά το γράψιμο σταματά για να γίνει μια συζήτηση εσωτερική. Άλλοτε σύντομη άλλοτε εξαντλητική. Γιατί το έγραψες αυτό. Γιατί το σκέφτηκες αυτό. Ποιος είσαι εσύ που γράφεις έτσι που σκέφτεσαι έτσι.

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;

     Με κάποιον έντονο τρόπο μάλλον όχι. Αλλά κι αυτό μάλλον ήταν τυχαίο. Μπορεί να συμβεί. Ξεκινώντας το γράψιμο υπήρχε ήδη μια ανατροπή μέσα μου. Νικητές και ηττημένοι κουβαλάν τραύματα μέσα τους.

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;

     Απόλυτα. Το απολαμβάνω. Μάλιστα με ενθουσιασμό. Σαν να έγραψα προκειμένου να φέρω κοντά μου ανθρώπους για να μιλήσουμε. Κι εννοώ εκ του σύνεγγυς και όχι μόνο μέσω του κειμένου.

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;

     Ναι! Και ήταν καταπληκτικό! Δηλαδή αυτό εννοούσα; Πράγματι! Κοίτα να δεις! Τα όσα δεν αντιλαμβάνεται κι ο ίδιος ο δημιουργός πως υπάρχουν μέσα στο έργο του δεν αποτελεί λανθάνουσα γλώσσα παρά εσωτερική φωνή που περιμένει να εκφραστεί κάποτε και χωρίς την έγκρισή του.

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;

     Δεν είμαι καλός στο να συγκρατώ ονόματα συγγραφέων ή να περιγράφω τυπολογίες γραφής ή και δομής. Αλλά αναμφισβήτητα είμαι αποτέλεσμα όλων όσων προηγήθηκαν και όλων όσων διάβασα. Κάποιος με καλό θεωρητικό λογοτεχνικό υπόβαθρο θα μπορούσε να μου υποδείξει τις επιρροές μου! Υπό μία έννοια είμαστε οι άλλοι.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;

     Η διαδικασία κατά περιόδους είναι εύκολη ή δύσκολη. Για  μένα η συγγραφή είναι πιο εύκολη από την απόφαση να γράψω. Το γράψιμο για μένα είναι έκφραση, επικοινωνία, στοίχημα, φλερτ με το άπειρο.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

     Αν το συρτάρι είναι το μυαλό μου τότε έχω υλικό. Το ζητούμενο είναι πάντα η διάθεση. Θα ήθελα να επιχειρήσω ξανά συγγραφικά αλλά μόνο αν νοιώσω ότι έχω κάτι να πω. Αν θέλω κάτι να πω.

     Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Όποιος πασχίσει για κάτι, θέλει να μοιραστεί την ικανοποίηση που νοιώθει. Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία.

Εγώ σας ευχαριστώ!

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

KARINE TUIL
Μετάφραση ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΟΥΛΑ
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Σελ. 300, Απρίλιος 2025

      Το βράδυ της 13^ης Νοεμβρίου του 2015, η Ευρώπη πάγωσε στο άκουσμα των επιθέσεων που πραγματοποίησαν ομάδες τζιχαντιστών του ISIS στο Παρίσι. Η επίθεση στοίχισε τη ζωή σε 129 πολίτες που έπεσαν νεκροί από την μανία των φανατικών δολοφόνων. Η «επιτυχία» των επιθέσεων, έδειξε ότι τα μέτρα που είχαν ληφθεί μετά την επίθεση στο σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo, δεν ήταν επαρκή. Αυτή η διαπίστωση άλλαξε και την προσέγγιση των υπηρεσιών αντιτρομοκρατίας σε όλη των Ευρώπη και ειδικά στη Γαλλία. Πλέον όλοι οι Γάλλοι πολίτες που πήγαιναν για οποιονδήποτε λόγο και για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα σε χώρες της Μέσης Ανατολής και ειδικά σε αυτές που «υποθάλπουν» την τρομοκρατία, όπως η Συρία εκείνης της περιόδου, όταν κάποιες περιοχές ήταν υπό την απόλυτη κυριαρχία του ISIS, τίθενται υπό επιτήρηση.

     Με αφορμή αυτό το γεγονός, η K. Tuil, έγραψε το μυθιστόρημα «Η Απόφαση». Η 49χρονη Αλμά Ραβέλ, είναι η επικεφαλής της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας. Με την ομάδα των ανακριτών, ανακρίνει κάθε ύποπτο για τρομοκρατική δράση. Οι ερωτήσεις που κάνει, αλλά κυρίως οι απαντήσεις που θα λάβει, είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την περαιτέρω πορεία των ανακρινόμενων «…τους ανακρίνω σε δύο σημεία: το πρώτο είναι αν είναι ικανοί να συνυπάρξουν με ανθρώπους που δεν σκέφτονται όπως αυτοί […] και το δεύτερο είναι το σχέδιο της ζωής τους».  

     Η πιο πρόσφατη υπόθεση που έχει αναλάβει, αφορά ένα νεαρό ζευγάρι, που έχει κι ένα μωρό παιδί. « Όταν τους υποδέχομαι στο γραφείο μου, ο Αμπντελτζαλίλ και η Σόνια Κασέμ έχουν μόλις επιστρέψει από τη Συρία μέσω Τουρκίας όπου είχαν μείνει για μερικούς μήνες. Είναι δύο νέοι είκοσι δύο και είκοσι ετών που γνωρίστηκαν μέσω ίντερνετ, ύστερα παντρεύτηκαν χωρίς να γνωρίζονται στ’ αλήθεια, από έρωτα, λένε εν χορώ, ενώ πιο πιθανό φαίνεται ότι μάλλον προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την οικογένειά τους και να καταστρώσουν ένα κοινό σχέδιο: να πάνε στη Συρία για να ζήσουν εκεί σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο-σε αυτό το σημείο τους πιστεύω- ή για να πολεμήσουν στις τάξεις του ισλαμικού κράτους-κάτι το οποίο αρνούνται κατηγορηματικά-αυτό είναι το αίνιγμα που πρέπει να λύσω».

     Από την απόφασή της, θα εξαρτηθεί αν οι Κασέμ θα φυλακιστούν ή θα ζήσουν ελεύθεροι, αλλά και η ασφάλεια των Γάλλων πολιτών, αφού μια λάθος εκτίμηση, θα ρίξει στους δρόμους δύο φανατικούς που μπορούν να προκαλέσουν εκατόμβη νεκρών.

     Μέσα από τους προβληματισμούς της ηρωίδας της, η K. Tuil, προσπαθεί να δώσει τη δική της ερμηνεία για το ζήτημα της ισλαμικής τρομοκρατίας «…υπάρχει μόνο μια κοινή κινητήριος δύναμη: η έλλειψη ελπίδας […] Αυτό που έρχεται στο προσκήνιο σε όλες τις ανακρίσεις είναι η επιθυμία να δοθεί νόημα σε κενές υπάρξεις. Ο τζιχαντισμός τρέφεται από την απελπισία».

     Ένα ενδιαφέρον βιβλίο, που με τη μορφή μυθιστορήματος, εξετάζει το φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας που μπορεί τον τελευταίο καιρό να βρίσκεται σε ύφεση, αλλά δεν σημαίνει και ότι έχει εκλείψει οριστικά!       

ΤΟ ΦΙΛΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΟΘΗΚΕ ΠΟΤΕ

ΕΙΡΗΝΗ ΒΑΡΔΑΚΗ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 463, Μάιος 2026

      Ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ, είναι το δέκατο μυθιστόρημα της πολυγραφότατης (δέκα μυθιστορήματα σε εννέα χρόνια!!) Ειρ. Βαρδάκη που έχει τίτλο «Το Φιλί Που Δεν Δόθηκε Ποτέ» και κυκλοφόρησε πρόσφατα.

     Ο Ζοέλ Κατρίνης (μισός Έλληνας και μισός Γάλλος) είναι ένας πολύ επιτυχημένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. «Ήμουν το νούμερο ένα, το καλύτερο άλογο των εκδοτικών. Ο πιο ακριβοπληρωμένος, ο πιο επιτυχημένος-αν και κάποιοι το αμφισβητούν με πάθος-ο πιο ταλαντούχος. Οι πωλήσεις μου άγγιξαν δυσθεώρητα νούμερα, τα βιβλία μου μεταφράστηκαν σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες».

     Όμως τώρα, δύο και πλέον χρόνια από το τελευταίο του βιβλίο, δεν μπορεί να γράψει ούτε μια λέξη, ούτε μια γραμμή. Βιώνει μια τραγωδία. Η έμπνευση τον έχει εγκαταλείψει. «Κυνηγούσα την έμπνευση όπως ο σκύλος την ουρά του. Ήταν εκεί… πάντα εκεί. Μόνο που το τελευταίο διάστημα, για κάποιον ακατανόητο λόγο, μου γλιστρούσε από τα χέρια».

     Προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εφιάλτη κάθε συγγραφέα, το μπλοκάρισμα, μετακόμισε στην εξοχή. «Έπρεπε να κάνω μια μεγάλη αλλαγή, μήπως και ξεφύγω από την πνευματική ανομβρία και καταφέρω να ξανακερδίσω τη χαμένη μου έμπνευση. Και κάπως έτσι βρέθηκα στο μικρό ορεινό χωριό, στην άκρη του πουθενά». Όμως και πάλι τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Αποφασίζει να κάνει μια ακόμη πιο δραστική αλλαγή κι έτσι εννιά μήνες μετά την διαμονή του στην εξοχή, επιστρέφει στην πόλη. Αυτή τη φορά σε μια παρακμιακή γειτονιά, σε μια πιο παρακμιακή πολυκατοικία, σε ένα σχεδόν ετοιμόρροπο μικρό διαμέρισμα. Από τις πρώτες σχεδόν μέρες, έρχεται σε αντιπαράθεση με τους ένοικους του διπλανού διαμερίσματος, επειδή οι νύχτες του είναι… θορυβώδεις! Παρά το γεγονός ότι η ηχομόνωση στην παλιά πολυκατοικία είναι ανύπαρκτη, κάτι που προκάλεσε τα προβλήματα και την αντιπαράθεση με τους δίπλα, δεν έχει ακούσει ποτέ, κανένα θόρυβο. Όταν του έστειλαν την αστυνομία, αν και χτύπησε αρκετές φορές την πόρτα, δεν του άνοιξε κανείς. Όταν ρώτησε τους άλλους ένοικους του είπαν ότι «…το ζευγάρι που μένει δίπλα σας, ο άντρας δηλαδή είναι κατάκοιτος […] ο σύζυγος της κυρίας είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Δεν είναι εύκολο να μετακινηθεί».

     Ο εκδότης του πιέζει και το κοινό αδημονεί, αλλά αυτός παραμένει δέσμιος της λευκής σελίδας. Μια μέρα, ενώ χαζεύει την κίνηση του δρόμου από το παράθυρο του διαμερίσματός του, βλέπει μια νέα γυναίκα. «Καστανά μαλλιά. Ένα παλτό στο χρώμα του σφένδαμου. Το πρόσωπό της θυμίζει θαμπό φθινοπωρινό ήλιο. Η ψιλόλιγνη φιγούρα της επιταχύνει το καλπαστικό της βήμα την ώρα που διασχίζει το δρόμο». Έχοντας αυτή την εικόνα στο μυαλό του, ο Ζοέλ, βρίσκει μια χαραμάδα στην πνευματική του ένδεια και μέχρι το απόγευμα έχει γράψει χίλιες λέξεις. Ένας πραγματικός άθλος! «Η γυναίκα αυτή, όποια κι αν ήταν, ήταν το μοναδικό αντίδοτο στο πνευματικό μου τέλμα. Η γυναίκα αυτή δεν ήταν απλώς το κλειδί της έμπνευσής μου, ήταν η ίδια μου η τέχνη».

     Αρχίζει να την αναζητά στους γύρω δρόμους, μη ξέροντας κι ο ίδιος τι πραγματικά θα της πει αν τη συναντήσει. Και θα νιώσει τη μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής του, όταν θα αντιληφθεί ότι η «άγνωστη» γυναίκα που πυροδότησε την έμπνευσή του, είναι η ένοικος του διπλανού διαμερίσματος. Έτσι αρχίζουν όλα…

     Η Ειρ. Βαρδάκη, γίνεται καλύτερη από βιβλίο σε βιβλίο. Το μυθιστόρημά της «Το Φιλί Που Δεν Δόθηκε Ποτέ» είναι συναρπαστικό, εντυπωσιακό και καθηλωτικό. Ένα σπουδαίο επίτευγμα που «αρπάζει τον αναγνώστη από τον λαιμό», από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Μια συνταρακτική ιστορία, γραμμένη με πολύ καλό ρυθμό. Είναι σκοτεινό και ιδιοφυές, με εξαιρετικά δομημένους χαρακτήρες και μια πραγματικά αριστοτεχνική κατάληξη. Ένα μυθιστόρημα που θα μείνει για αρκετό καιρό στο μυαλό του αναγνώστη!