Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΖΑΦΕΙΡΗΣ
Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
ΣΕΛ. 234, Μάρτιος 2023

      

Μετά τους Ιστορικούς και Περιηγητικούς Οδηγούς που αφορούσαν την Θεσσαλονίκη των Οθωμανών και των Εβραίων, ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας Χ. Ζαφείρης, μας παρουσιάζει αυτή τη φορά την «Θεσσαλονίκη των Βυζαντινών».

     «Η λαμπρότερη εποχή της Θεσσαλονίκης είναι η χιλιόχρονη παλαιοχριστιανική και βυζαντινή περίοδος. Στον καιρό της βυζαντινής αυτοκρατορίας ήταν η δεύτερη μεγάλη πόλη της, η συμβασιλεύουσσα, που άσκησε ιδιαίτερη πολιτιστική ακτινοβολία στους γύρω λαούς. Την ίδια περίοδο η Θεσσαλονίκη υπήρξε κέντρο κοινωνικών και ιδεολογικών συγκρούσεων».

     Η σημασία που είχε η πόλη για την αυτοκρατορία συνετέλεσε ώστε να «προικιστεί» με σημαντικά δημόσια κτίρια και μεγαλοπρεπείς ναούς. «Σημαντική κληρονομιά της βυζαντινής Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα και στον κόσμο είναι το πλούσιο καλλιτεχνικό απόθεμα των μνημείων της. Τα δεκαεφτά μνημεία της, χαρακτηρισμένα ως Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO, προβάλλουν την Θεσσαλονίκη ως μοναδικό «μουσείο» της βυζαντινής αρχιτεκτονικής και τέχνης από τον 5^ο έως τον 15^ο αιώνα […] Με αυτά τα αρχιτεκτονικά κτίσματα, αντιπροσωπευτικά όλων των εποχών μιας πολύκροτης χιλιετίας η Θεσσαλονίκη αποτελεί στην παγκόσμια σφαίρα ένα ζωντανό και ανοιχτό μουσείο της εξέλιξης της βυζαντινής αρχιτεκτονικής».

     Την αναλυτική περιγραφή αυτών των μνημείων με τη βοήθεια πλούσιου φωτογραφικού υλικού έχει σαν κεντρικό άξονα ο εξαιρετικός οδηγός του Χ. Ζαφείρη. Μνημεία όπως η πολύπαθη Μέση οδός που εντοπίστηκε στη  διάρκεια των εργασιών για το Μετρό και κινδυνεύει να υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά από λανθασμένους χειρισμούς και αποφάσεις «Ένας μεγάλος δημόσιος δρόμος διέτρεχε κεντρικά τη Θεσσαλονίκη από τα δυτικά στα ανατολικά και προέτρεπε τους ταξιδιώτες να μείνουν στην πόλη μας και να εφοδιάζονται με όλα τα απαραίτητα. Εμείς επωφελούμασταν από αυτούς τους ανθρώπους και αποκτούσαμε αγαθά που δεν μπορούσε κανείς να το φανταστεί. Υπήρχε ένα πολύχρωμο πλήθος, αποτελούμενο από ντόπιους και ξένους, που σύχναζε ασταμάτητα στους δρόμους» (Ιωάννης Καμενιάτης, πρώτη δεκαετία του 10^ου αιώνα), η Μονή Βλατάδων, η Μονή Λατόμου ή Οσίου Δαβίδ, ο Ναός της Αγίας Σοφίας, ο Ναός του Αγίου Δημητρίου, ο Ναός του Αγίου Νικολάου Ορφανού, ο Ναός Αγίου Παντελεήμονα, ο Ναός Αγίων Αποστόλων, ο Ναός Παναγίας Αχειροποιήτου, και η Ροτόντα, ενώ γίνεται αναφορά και σε λιγότερο προβεβλημένα μνημεία. Παράλληλα, όπως και στους προαναφερθέντες οδηγούς, ο συγγραφέας περιγράφει το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο το οποίο οδήγησε στην δημιουργία τους, αλλά και καθόρισε την εξέλιξη της πορείας της πόλης.

     Ο Οδηγός, εκτός από το πολύ πλούσιο φωτογραφικό υλικό, περιλαμβάνει την χρήσιμη Ενοποίηση θεματικών ενοτήτων κατά μνημείο, που βοηθά τον αναγνώστη να έχει ολοκληρωμένη εικόνα για κάθε μνημείο, αφού ενοποιεί τις σχετικές διάσπαρτες αναφορές, γλωσσάρι, επιλεγμένη βιβλιογραφία και ευρετήριο μνημείων και τόπων.

     Ιδιαίτερα αξιόλογος οδηγός, εμπεριστατωμένος και αξιόπιστος. Ο οποίος παράλληλα μπορεί-λόγω των πολλών ιστορικών αναφορών-να διαβαστεί και ως συνοπτική Ιστορία της Θεσσαλονίκης, για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο!

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΣΚΕΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΑΜΤΣΙΟΣ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 341, Σεπτέμβριος 2023

      Έχω γράψει και παλιότερα ότι παρακολουθώ τη συγγραφική πορεία του Γ. Δάμτσιου από την αρχή. Από τότε που εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα. Έχω διαβάσει σχεδόν όλα του τα βιβλία. Κι έχω εξάρει την ευρηματικότητά του καθώς και τη δημιουργική και γόνιμη φαντασία του. Η οποία στο «Πίσω Από Τις Μάσκες», καλπάζει σαν άγριο άτι! Οι γρίφοι που βάζει στις αστυνομικές Αρχές-κι ως εκ τούτου στους αναγνώστες-είναι δύσκολο να λυθούν, με αποτέλεσμα όσο κρατάει η ανάγνωση το ενδιαφέρον να παραμένει στα ύψη. 

     Ένας άντρας, που αποκαλεί τον εαυτό του Παγιδευτή, απάγει νεαρές γυναίκες, φορώντας μια τρομακτική μάσκα. «Φορούσε μια μάσκα που κάλυπτε πλήρως το πρόσωπό του. Παρόλο που ουσιαστικά ήταν ότι πιο ουδέτερο είχε αντικρύσει σε ολόκληρη τη ζωή της, η όψη της ήταν εντελώς τρομακτική. Μονόχρωμη, σε μια απόχρωση που μέσα στο μισοσκόταδο έφερνε περισσότερο προς το γκρίζο, με τρύπες για το στόμα, τη μύτη και τα μάτια. Στρογγυλές και κατάμαυρες».

     Στις γυναίκες αυτές, θέτει ένα φοβερό δίλλημα. Πρέπει να επιλέξουν αν θα δολοφονηθούν οι ίδιες ή δύο άλλα πρόσωπα στη θέση τους. Πρόσωπα που μπορεί να ανήκουν και στο κοντινό τους περιβάλλον.

     Όλα ξεκίνησαν μια Κυριακή του Αυγούστου. «…σήμερα Κυριακή 7 Αυγούστου, στη μία και μισή το ξημέρωμα, δύο αστυνομικοί της Άμεσης Δράσης έλαβαν σήμα να πάνε να ελέγξουν ένα διαμέρισμα, στο πρώτο όροφο μιας πολυκατοικίας, στην περιοχή της Τριανδρίας. Μια νεαρή που ζει μόλις δύο πόρτες παραδίπλα και επέστρεφε από τη βραδινή της έξοδο πρόσεξε ότι η πόρτα του εν λόγω διαμερίσματος ήταν ορθάνοιχτη και ανησύχησε. Πράγματι, λίγα λεπτά αργότερα, οι δύο αστυνομικοί που είχαν σπεύσει εκεί, εντόπισαν μια δολοφονημένη γυναίκα σε ένα από τα υπνοδωμάτια».

     Οι δυο αστυνομικοί αντίκρισαν ένα λουτρό αίματος. Η γυναίκα ήταν τόσο κατακρεουργημένη που δεν ήταν δυνατό να αναγνωριστεί. Μάλιστα ο δολοφόνος, είχε βάψει τον ένα τοίχο του δωματίου με το αίμα της!! Όπως είναι φυσικό το ειδεχθές έγκλημα κινητοποιεί τόσο την Υποδιεύθυνση Εγκλημάτων κατά Ζωής και Ιδιοκτησίας, όσο και τα μέλη της άτυπης Ειδικής Μονάδας Εξιχνίασης Κακουργημάτων, την οποίας ηγείται ο αστυνόμος Μαρτέλος. Αυτός αντιλαμβανόμενος αμέσως τη σοβαρότητα του περιστατικού, καλεί σε βοήθεια τους δύο ιδιωτικούς ερευνητές που είναι γνωστοί σαν «Ευγενείς Άγριοι». Όμως αυτοί έχουν δικά τους θέματα να λύσουν. Για πρώτη φορά η σχέση τους περνά τόσο σοβαρή κρίση. Η βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν είναι μικρή και αποσπασματική. Μέχρι που ο Παγιδευτής, βάζει στο στόχαστρο, αγαπημένα πρόσωπα του κοντινού τους περιβάλλοντος…

     Η σειρά των «Ευγενών Αγρίων», γίνεται όλο και πιο ενδιαφέρουσα από βιβλίο σε βιβλίο. Για μια ακόμη φορά, ο Γ. Δάμτσιος, εκπλήσσει ευχάριστα. Με την ξεχωριστή του ευρηματικότητα, τη φαντασία, την ικανότητα να δημιουργεί χαρακτήρες, να οδηγεί την πλοκή σε κορύφωση, την αγωνία στα ύψη και το σασπένς «στα κόκκινα», καθώς και με τον τρόπο που δομεί και αποτυπώνει αυτές τις ιστορίες. Το «Πίσω Από Τις Μάσκες» είναι ένα αστυνομικό θρίλερ που ο αναγνώστης δεν μπορεί να το αφήσει από τα χέρια του, πριν φτάσει στην τελευταία σελίδα. Αλλά ακόμη κι εκεί τον περιμένει μια αναπάντεχη έκπληξη και μια ανατροπή που προϊδεάζει για μια ενδιαφέρουσα και συναρπαστική συνέχεια! Την οποία θα περιμένουμε με πραγματικό ενδιαφέρον!

 

Η ΜΑΥΡΗ ΓΡΑΜΜΗ

JEAN CHRISTOPHE GRANGE
Μετάφραση ΤΙΝΑ ΠΛΥΤΑ
Εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ
Σελ. 588, Ιούνιος 2023

      Σε νέα έκδοση, με νέα μετάφραση κυκλοφορεί και πάλι (πρώτη έκδοση στα ελληνικά 2009)  το μυθιστόρημα του Ζ.Κ. Γκρανζέ «Η Μαύρη Γραμμή».

     Στις 7 Φεβρουαρίου 2003, στη Μαλαισία, συλλαμβάνεται ένας γάλλος, κατηγορούμενος για την αποτρόπαιη δολοφονία μιας νεαρής, της Περνίλ Μάζενσεν από την Δανία. «Όπως ανέφεραν τα πρώτα ανακοινωθέντα, οι γιατροί του Γενικού Νοσοκομείου του Τζαχόρ Μπαρού διαπίστωσαν 27 τραύματα στο σώμα της Μάζενσεν, από «αιχμηρό αγχέμαχο όπλο», ένα μαχαίρι. Υπήρχαν πληγές στα μέλη της, στο πρόσωπο και τον λαιμό, στα πλευρά και την περιοχή των γεννητικών οργάνων. «Παθολογική λύσσα» ήταν η διάγνωση των ειδικών σε μια συνέντευξη Τύπου στις 9 Φεβρουαρίου».

     Ο συλληφθείς είναι γνωστός τόσο στις χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας, όσο και στην πατρίδα του τη Γαλλία. «Ονομάζεται Ζακ Ρεβερντί και δεν είναι άγνωστος. Πρώην πρωταθλητής διεθνούς φήμης, έχει καταρρίψει πολλές φορές το παγκόσμιο ρεκόρ άπνοιας στις κατηγορίες κατάδυσης no limits και «σταθερά βάρη» από το 1977 μέχρι το 1984. Εγκατέλειψε το αγώνισμα στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και εγκαταστάθηκε στη Νοτιοανατολική Ασία εδώ και μια δεκαπενταετία. Σαράντα εννέα ετών σήμερα, ζούσε μεταξύ Μαλαισίας, Ταϊλάνδης και Καμπότζης ως δάσκαλος καταδύσεων. Σύμφωνα με αρκετούς μάρτυρες ήταν ένας άνθρωπος χαμογελαστός, φιλικός αλλά και μοναχικός».

     Η υπόθεση κινεί το ενδιαφέρον του Μαρκ Ντιπεϊρά, που εργάζεται ως συντάκτης στην παρισινή σκανδαλοθηρική εφημερίδα Limier (Λαγωνικό). «Το Limier δεν είχε ενδοιασμούς, ποτέ και κανενός είδους […] το έντυπο, ειδικευμένο στο αστυνομικό δελτίο και στα κάθε λογής εγκλήματα, έπρεπε να προηγείται απ’ τις άλλες εφημερίδες και με διαφορά».

     Ο Ντιπεϊρά ξεκίνησε την καριέρα του ως αδίστακτος παπαράτσι. Αποφάσισε να εγκαταλείψει το κυνήγι διασημοτήτων, όταν ενεπλάκη στο δυστύχημα που είχε σαν αποτέλεσμα το θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνα στο Παρίσι. Τώρα, παθιάζεται με την υπόθεση της Μαλαισίας. «Ο Ζακ Ρεβερντί ήταν η ενσάρκωση του Κακού, επιδίωκε έναν στόχο μυστικό. Ένα από εκείνα τα ακατέργαστα διαμάντια που τόσο καιρό αναζητούσε ο Μαρκ. Ένας φονιάς που χάρη στη νοητική του πειθαρχία θα πρέπει να είχε πραγματική αντίληψη του ψυχισμού του και θα μπορούσε να κάνει σαφές και ξεκάθαρο το πρόσωπο του εγκλήματος».

     Όταν προσπαθεί να βρει επαφή με τον φυλακισμένο συμπατριώτη του, για να «φιλοξενήσει» την ιστορία του στη φυλλάδα στην οποία εργάζεται, αποτυγχάνει παταγωδώς. Ο Ρεβερντί δεν μιλά σε κανέναν. Δεν έχει απαντήσει σε καμία ερώτηση ούτε καν των ανακριτικών αρχών και δεν έχει πει τίποτα ούτε για τη δολοφονία, ούτε για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Ο Ντιπεϊρά όμως δεν είναι από αυτούς που δέχονται εύκολα την άρνηση. Είναι αποφασισμένος να πετύχει να του μιλήσει ο δολοφόνος και δεν θα διαστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο…

     Ένα ακόμη εθιστικό ψυχολογικό θρίλερ, γραμμένο από τον μετρ του είδους που διαβάζεται με κομμένη την ανάσα. Εμπνευσμένη ιστορία με εξαιρετική σκιαγράφηση των χαρακτήρων και των ψυχολογικών τους διαδρομών, αλλά και ανατροπές μέχρι την τελευταία σελίδα.

Η ΝΑΟΥΣΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ 1875-1940. ΤΟΜΟΣ Β! ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΗ

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΙΩΤΑΣ
Έκδοση: ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΑΟΥΣΑΣ
Σελ. 455, Δεκέμβριος 2022

 

     Κυκλοφόρησε ο δεύτερος τόμος της επίπονης ερευνητικής εργασίας του Θ. Ζιώτα «Η Νάουσα Μέσα Από Τις Εφημερίδες 1875-1940». Ήδη ετοιμάζεται ο τρίτος, που θα αφορά την πολιτική ζωή.

     Ο δεύτερος τόμος, αφορά την οικονομική ζωή. Η αρχή της έρευνας αναφέρεται στην αγροτική οικονομία, στην οποία η κύρια δραστηριότητα ήταν η γεωργία, στους συνήθως μικρούς και διάσπαρτους κλήρους. Όπως επίσης και η εκμετάλλευση των πλούσιων δασικών εκτάσεων του Βερμίου, για την παραγωγή ξυλείας για διάφορες χρήσεις και ξυλοκάρβουνων. Για τις εκτάσεις αυτές δόθηκαν αγώνες επί αγώνων από τους κατοίκους για να περιέλθει η κυριότητά τους στον Δήμο Νάουσας. Κάτι που τελικά επετεύχθη και σήμερα ο Δήμος, είναι από τους μεγαλύτερους ιδιοκτήτες δασών. Μικρότερη αλλά όχι αμελητέα, είναι η συμβολή της κτηνοτροφίας.

     Ο έτερος πυλώνας της τοπικής οικονομίας ήταν το εμπόριο. Η ανάπτυξη του οποίου ευνοήθηκε από την ύπαρξη σιδηροδρομικού δικτύου (από το 1892 στη Νάουσα) και τη γειτνίαση με την Θεσσαλονίκη που αποτελούσε τον διαμετακομιστικό κόμβο προς την Ευρώπη. Τα δημοσιεύματα που αφορούν την εμπορική κίνηση στα καταστήματα της πόλης είναι λίγα και σε αυτά κυριαρχούν πύρινα άρθρα για την αισχροκέρδεια και την έλλειψη αγαθών.

     Όπως είναι φυσικό, το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου (περισσότερες από τις μισές σελίδες), καλύπτουν τα δημοσιεύματα που αφορούν την βιομηχανία. «Η βιομηχανική ανάπτυξη της πόλης της Νάουσας άρχισε το 1875 με τη λειτουργία του πρώτου εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας στην πόλη και μέχρι τη δεκαετία του 1930, κάτω από ευνοϊκές συγκυρίες και πλεονεκτήματα που πρόσφερε η περιοχή, έφτασαν να λειτουργούν στην πόλη συνολικά δέκα εργοστάσια. Αυτή η μοναδική για τα Βαλκάνια συγκέντρωση τόσων πολλών εργοστασιακών μονάδων σε μια μικρή πόλη ήταν φαινόμενο για την εποχή και προσέδωσε στη Νάουσα μεγάλη αίγλη, που όμως δεν είχε αντίστοιχό της στο αστικό περιβάλλον και στην καθημερινή ζωή των κατοίκων».

     Η έρευνα δεν περιορίζεται μόνο στο πως και γιατί ιδρύθηκαν εδώ τα εργοστάσια. Εξετάζει ακόμα τις σχέσεις των εργοστασιαρχών με τις εκάστοτε κυβερνήσεις, τις μεταξύ τους σχέσεις ή αντιπαλότητες και αυτές με τις δημοτικές αρχές, οι οποίες στην πλειονότητά τους, έδιναν «γη και ύδωρ» στους βιομηχάνους. Κι όχι μόνο μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά. Αφού όπως προκύπτει από τις εφημερίδες, τους παραχωρούνταν οικόπεδα για να εγκαταστήσουν τις επιχειρήσεις τους, αλλά και τους επιτρεπόταν να χρησιμοποιούν τα νερά της Αράπιτσας, χωρίς ουσιαστική ανταπόδοση στην πόλη. Εκτενής αναφορά γίνεται και στα δημοσιεύματα που αφορούσαν τις συνθήκες εργασίας. Τη φτηνή γυναικεία και παιδική εργασία, τα εξοντωτικά ωράρια, τα σκανδαλωδώς χαμηλά μεροκάματα, τα εργατικά ατυχήματα. Η έκτη και τελευταία ενότητα, είναι αφιερωμένη στον εργατικό συνδικαλισμό. Από την πρώτη απεργία του 1914, την «Πανεργατική Ένωση» του 1924, μέχρι την απαγόρευση του συνδικαλισμού από την Μεταξική δικτατορία της 4^ης Αυγούστου.

     Ο δεύτερος τόμος της επίπονης έρευνας του Θ. Ζιώτα είναι ένα σπουδαίο βιβλίο. Θέλω να του εκφράσω τον θαυμασμό μου για την αφοσίωση κι επιμονή με την οποία αναδιφά στα αρχεία των εφημερίδων για να φέρει σε πέρας την κοπιαστική αυτή εργασία και να δώσω συγχαρητήρια τόσο στον συγγραφέα όσο και στην Πολιτιστική Εταιρεία Νάουσας «Αναστάσιος Μιχαήλ Ο Λόγιος» για την ιδιαίτερα επιμελημένη έκδοση. Θα περιμένω τον τρίτο τόμο, που προβλέπεται να είναι εξίσου σημαντικός, όσο ενδιαφέροντες και πολύτιμοι για την τοπική Ιστορία, είναι οι δύο πρώτοι.   

ΠΑΡΑΤΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ

HARALD LUDERS
Μετάφραση ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Εκδόσεις ΚΨΜ
Σελ. 526, Μάιος 2023

      Ένα ακόμη πολιτικό θρίλερ, του γερμανού συγγραφέα Χ. Λούντερς κυκλοφόρησε πρόσφατα.

     Όπως και το προηγούμενο που έχει τίτλο «Ζοφερή Εξουσία» (παρουσίαση Φεβρουάριος 2023), αποτελεί μέρος μιας τριλογίας, στην οποία δεν είναι απαραίτητο να έχεις διαβάσει το πρώτο βιβλίο για να καταλάβεις το επόμενο. Κάθε βιβλίο διαβάζεται αυτοτελώς. Η τριλογία έχει θέμα την ανεξέλεγκτη πολλές φορές δράση των μυστικών υπηρεσιών και τη σύνδεσή τους με εξτρεμιστικές ακροδεξιές-φασιστικές ομάδες.

     Αυτό που συνδέει τα βιβλία, είναι ο κεντρικός τους χαρακτήρας, που είναι ο δημοσιογράφος Μιτς Μπέργκερ, ο οποίος βρίσκεται και πάλι σε μια φάση ανεργίας. Οι κατά καιρούς έρευνες που κάνει, οδηγούν σε σημαντικές αποκαλύψεις κι εκτινάσσουν την κυκλοφορία των εντύπων που τις δημοσιεύουν. Αυτός όμως δεν μπορεί να στεριώσει σε μια δουλειά, λόγω του ιδιόρρυθμου χαρακτήρα του. Κάτι που έχει φυσικά σοβαρές επιπτώσεις στον τραπεζικό του λογαριασμό.

     Να όμως που ένα περιοδικό μεγάλης κυκλοφορίας, θα χρειαστεί τις υπηρεσίες του. «Αυτή τη φορά ο Μιτς παίζει εντός έδρας. Το περιοδικό θέλει ένα μεγάλο άρθρο για την περιοχή γύρω από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Φραγκφούρτης, για μια συνοικία που αυτήν την εποχή ζει μεγάλες δόξες. Οι τιμές των ακινήτων έχουν φτάσει στο Θεό, γεγονός που προσελκύει το ενδιαφέρον πολλών επενδυτών από όλο τον κόσμο». Οι οδηγίες που παίρνει από τον αρχισυντάκτη σχετικά με τη στόχευση του άρθρου που αφορά «μια μεγάλη γειτονιά με ειρηνική πολυπολιτισμική συνύπαρξη-αν όχι συνύπαρξη τουλάχιστον ανεκτικότητα» είναι οι εξής: «Θέλω να μάθω πως κυλάει η ζωή εκεί, δηλαδή πως τα πάνε μεταξύ τους οι άνθρωποι, οι Τούρκοι έμποροι με τους νεοφερμένους χίπστερ, οι επισκέπτες του τζαμιού με τα τζάνκια, οι πόρνες με όσους υπερήλικες εναπέμειναν στην περιοχή. Άλλαξε τίποτε από τότε που ήρθαν οι πρόσφυγες; Και μετά θα διηγηθείτε στους αναγνώστες μας τι πρόκειται να συμβεί, άμα πάνε και πέσουν σε μια τέτοια περιοχή κάμποσες εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε επενδύσεις». Κι ακριβώς επειδή η συντριπτική μερίδα των εμπόρων της περιοχής είναι Τούρκοι, ο αρχισυντάκτης τον υποχρεώνει να συνεργαστεί με έναν νεότερο δημοσιογράφο, τον τουρκικής καταγωγής, δεύτερης γενιάς μετανάστη, Ενίς Τσίτογλου. Κάτι που δεν πολυαρέσει στον Μπέργκερ, αλλά δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς, αν θέλει να πάρει τη δουλειά.

     Ενώ οι δύο συνεργάτες αρχίζουν να μελετούν τα δημοσιεύματα και τα στατιστικά στοιχεία που αφορούν την περιοχή πριν βγουν για έρευνα στους δρόμους, σημειώνεται μια επίθεση στο χώρο που χρησιμοποιείται για τζαμί. Ένας άντρας εισέβαλε με πυροβόλο όπλο. Σκότωσε έξη και τραυμάτισε πολλούς. Η αστυνομία σύντομα παίρνει μια ανώνυμη πληροφορία σχετικά με την ταυτότητα του άνδρα που έκανε την επίθεση. Πρόκειται για έναν ξενοφοβικό μεθύστακα που μένει εκεί κοντά. Ο Μπέργκερ έχει σοβαρές αμφιβολίες για το αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος θα μπορούσε να οργανώσει και να εκτελέσει μια τόσο σοβαρή ενέργεια.

     Η πόλη παρακολουθεί «μουδιασμένη» τις εξελίξεις. Τότε μια ομάδα νεαρών θερμοκέφαλων μουσουλμάνων αποφασίζει να εκδικηθεί κι επιτίθεται με μολότοφ κατά μιας εκκλησίας με αποτέλεσμα έναν νεκρό. Η Φραγκφούρτη κινδυνεύει να μετατραπεί σε εμπόλεμη περιοχή. «Ξέρω πολλούς κυνικούς που θα πουν ότι τώρα ισοφαρίστηκε το σκορ, έγινε 1-1, τη μια σκοτώθηκαν μουσουλμάνοι, τώρα μουσουλμάνοι είναι οι δράστες. Αυτοί κι εμείς, εσείς εναντίον μας, αυτό επιζητούν. Κατ’ ουσίαν αυτό θέλουν: να διασπαστεί η κοινωνία, να διαλύσουν τη συνοχή, και να σκεφτεί κανείς ότι ισλαμιστές και ναζί είναι μία από τα ίδια, χρειάζεται ο ένας τον άλλο. «Ισοπαλία», σου λέει ο άλλος, το βλακεία κι αυτή! Αν θέλει κανείς να ξέρει πόσο τελικά είναι το ματς, θα ‘πρεπε να πει ότι η Φραγκφούρτη χάνει 2-0».

     Ένα εκπληκτικό πολιτικό θρίλερ, που παρουσιάζει ανάγλυφα το πώς διάφορα συμφέροντα εκμεταλλεύονται την ξενοφοβία, τον ρατσισμό, την μισαλλοδοξία και τον θρησκευτικό φανατισμό, για να εξυπηρετήσουν τους δικούς τους σκοπούς κι επιδιώξεις.   

ΠΑΝΟΣ ΚΕΡΑΜΕΥΣ/ ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

  Ο Πάνος Κεραμεύς γεννήθηκε το 1991 στην Κομοτηνή. Σπούδασε Φιλοσοφία, Παιδαγωγική και Ψυχολογία στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Ψυχολογία στο ΑΠΘ κι έκανε μεταπτυχιακό πάνω στη θεραπεία των εξαρτήσεων. Ερευνητικά του άρθρα για μειονοτικές ομάδες, κοινωνικές ταυτότητες και εξαρτήσεις, έχουν δημοσιευτεί σε επιστημονικά περιοδικά. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά.

     Ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα. Σπούδασε Μηχανικός Παραγωγής στο ΕΜΠ κι εργάστηκε υπό διαφορετικές ιδιότητες σε μεγάλες επιχειρήσεις. Έργα του «Ηγεσία, η Τέχνη της αλλαγής» ( εκδ. Καρμάνωρ, 2000), «Απλά θέματα γαστρονομίας για όλους» (εκδ. ΕΓΤΑΚ 2020).

 

     Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Uforia»;

Π.Κ.    Το Uforia ήταν μια πρόταση που ξεκίνησε ως ένα παιχνίδι ανάμεσα σε εμένα και τον Αντώνη, όταν διάβασα ένα έργο του, όπου είχε συλλέξει καταγεγραμμένες μαρτυρίες θέασης ή/και επαφής με UAP (Unidentified Anomalous Phenomena). Θα παίρναμε όποιες μαρτυρίες μας «προσκαλούσαν» και θα φτιάχναμε μυθοπλαστικά διηγήματα πάνω σε αυτές και μετά θα τα ανταλλάσαμε. Ήταν κάτι από εμάς για εμάς και στη συνέχεια είδαμε ότι μπορούμε να το ανοίξουμε και σε άλλους αναγνώστες και να συνομιλήσουμε μαζί τους.

Α.Π.    Μια πραγματεία που έγραψα το 2019 πάνω στα UFO με τίτλο «Το Παράδοξο του Fermi» και η αντίδραση του Πάνου μόλις την είδε. Είπε: «Δεν θα είχε πλάκα…» Συμφώνησα. Και πράγματι, το πόσο το διασκεδάσαμε, δεν λέγεται!

       Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με αυτό και ποιο είναι αυτό;

 Π.Κ.    Προσωπικά, με αυτό το βιβλίο ήθελα να μιλήσω για τα όρια της φαντασίας. Πώς μπορούμε να παίξουμε με το άγνωστο, να του δώσουμε μορφή και να το γνωρίσουμε. Το μήνυμα είναι να πιστέψουμε στο μη λογικό, ώστε να του επιτρέψουμε να συμβεί.

Α.Π.    Το μήνυμα που προσπάθησα να περάσω είναι «Δεν πάει άλλο. Ξυπνήστε από την πλύση εγκεφάλου που σας έχουν κάνει. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ!» Το πόσο δικαιωμένος νοιώθω σήμερα που τα έχουν παραδεχτεί ΟΛΑ, μόλις μήνες από την έκδοση της UFORIA, μπορείτε να το καταλάβετε.

 

      Κάποτε το θέμα UFO, απασχολούσε έντονα το ενδιαφέρον των ΜΜΕ και του κοινού. Τώρα νομίζω ότι υπάρχει κάποια κάμψη αυτού του ενδιαφέροντος. Ισχύει αυτό;

Π.Κ.    Δεν έχω την ίδια εικόνα. Μπορεί κάτι τέτοιο να ισχύει για τα κλασικά ΜΜΕ, αλλά συνεχίζω να βλέπω αναφορές συχνά σε ηλεκτρονικά media, podcasts κτλ. Πρόσφατα βγήκε η είδηση για τις μαρτυρίες στο Κογκρέσο. Τα UFO και οι εξωγήινοι έχουν πιστούς θαυμαστές, κάτι που φαίνεται και από την ποπ κουλτούρα και τα franchises όπως X-Files, Alien, Star Trek κτλ, που αν και μετράνε δεκαετίες, συνεχίζουν να είναι έντονα δημοφιλή. Το άγνωστο θα μας ελκύει πάντα. Και τι πιο άγνωστο από το απέραντο διάστημα;

Α.Π.     Κάποτε, οι φωνές που γέμιζαν με θόρυβο όλο τον τύπο, ήταν τα παπαγαλάκια του Πενταγώνου, της CIAκαι των υποτελών τους που είχαν επωμιστεί το φιλανθρωπικό έργο της παραπληροφόρησης του κοινού, για την “προστασία” του.

Από το 2017 που παραδόθηκαν επίσημα τα πρώτα ντοκουμέντα και η μία αποκάλυψη διαδέχεται την άλλη, τα παπαγαλάκια σωπαίνουν και οι σοβαροί δημοσιογράφοι και επιστήμονες λένε αυτό που πρέπει: Να δούμε… να μελετήσουμε… να ερευνήσουμε… Ίσως… Μάλλον…

     Προέρχεστε από διαφορετικό περιβάλλον σπουδών κι εργασίας και ανήκετε σε διαφορετική ηλικιακή ομάδα. Πως ήταν η συνεργασία σας;

Π.Κ.    Οι δυσκολίες για εμένα αφορούσαν την απόσταση (Αθήνα ο ένας και ο άλλος Κρήτη), και την αμεσότητα στην επικοινωνία. Κατά τα άλλα, η συνεργασία ήταν αρμονική. Κάθε φορά που ολοκληρώναμε ένα διήγημα, το στέλναμε στον άλλο για ανάγνωση, ανταλλαγή ιδεών και επιμέλεια. Ακούγαμε ο ένας τις προτάσεις του άλλου και τις εφαρμόζαμε. Τα γνωστικά αντικείμενα και των δύο, μας αλληλοσυμπληρώνανε. Δεν ήρθαμε ποτέ σε σύγκρουση, γιατί ξέραμε πως οι εκάστοτε παρατηρήσεις, σκοπό έχουν να βελτιώσουν.

Α.Π.    Με τον Πάνο ήμασταν συμμαθητές σε σεμινάρια δημιουργικής γραφής, με δασκάλα την Αμάντα Μιχαλοπούλου. Μας συνδέει μεγάλη συναδελφική εκτίμηση, η ίδια χιουμοριστική διάθεση και μερικές μπουκάλες κρασί.

Η συνεργασία μας ήταν ΤΕΛΕΙΑ. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον.

      Κάποια από τα διηγήματα του βιβλίου, κυρίως αυτά που είναι γραμμένα από τον Π.Κ. έχουν μια πιο χιουμοριστική διάθεση σε αντίθεση με άλλα που αποπνέουν διαφορετικά συναισθήματα. Είναι τυχαίο ή έχει σχέση με την ιδιοσυγκρασία και τον χαρακτήρα των συγγραφέων τους;

Π.Κ.     Ακολουθώντας την προηγούμενη ερώτηση για τη συνεργασία, νομίζω ότι ήταν σημαντικό ο καθένας να διατηρήσει το ύφος του και να μην είναι ομοιογενή τα κείμενα. Άλλωστε βλέπαμε τα γεγονότα από διαφορετικές οπτικές και αυτό ήταν κάτι που όχι μόνο δεν μας εμπόδισε, αλλά μας βοήθησε να εξελιχθούμε. Για εμένα, το χιούμορ ήταν στόχος. Μεγαλώνοντας, η οικογένειά μου λάτρευε το μεταφυσικό, άλλα εμένα με τρόμαζε. Το χιούμορ ήταν ένας μηχανισμός άμυνας, ένας τρόπος να «ξορκίσω» τους φόβους μου, να έρθω σε επαφή μαζί τους και να μπω σε μια διεργασία ενηλικίωσης.

Α.Π.    Προφανώς  έχει σχέση τόσο με τον χαρακτήρα του καθενός, όσο και με τις βαθύτερες σκέψεις μας πίσω από τα γεγονότα.

     Το ότι τα διηγήματα εκτυλίσσονται σε μεγάλο χρονικό εύρος, αλλά και σε διαφορετικά μέρη της γης, σας δημιούργησε κάποια δυσκολία;

Π.Κ.    Όχι. Αντιθέτως, ήταν μια ευκαιρία να εξερευνήσω τα όρια της δημιουργικότητάς μου, να κάνω έρευνα και να μελετήσω. Κάποια διηγήματα δεν εκτυλίσσονται καν στη Γη, αλλά έχουν γραφτεί από την πλευρά των εξωγήινων, κάτι που έκανε τη διαδικασία ακόμα πιο απολαυστική.

Α.Π.    Ίσα – ίσα, αυτό ήταν το αλατοπίπερο της δουλειάς μας. Την έκανε πιο ενδιαφέρουσα, πιο προκλητική. Το να προσπαθείς να μπεις στα παπούτσια κάποιου ή κάποιας που ζει σε άλλη εποχή και σε άλλο τόπο, μπορεί να γεννήσουν πολλές διασκεδαστικές και, σε κάθε περίπτωση, ενδιαφέρουσες σκέψεις.

     Έχετε και οι δύο δημοσιεύσει έργα σας στο παρελθόν. Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;

Π.Κ.    Ακόμα δεν το έχω καταλάβει! Δεν είναι μια ταυτότητα που έχω οικειοποιηθεί ή ενσωματώσει προς το παρόν. Μου αρκεί να ξέρω ότι γράφω και ότι εκφράζομαι και μοιράζομαι ή συνομιλώ μέσω αυτής της τέχνης. Ίσως βέβαια, αυτό να σημαίνει «συγγραφέας» στην πραγματικότητα, αλλά αν πάλι όχι, δεν πειράζει.

Α.Π.    Σε αντίθεση με τον Πάνο, δεν θεωρούσα τον εαυτό μου λογοτέχνη. Γράφω όμως δοκίμια, εκθέσεις, άρθρα και πραγματείες συνεχώς από τα δεκαεπτά μου. Πριν από πέντε μόλις χρόνια, συνειδητοποίησα ότι με την μυθοπλασία μπορείς να περάσεις πιο εύκολα τις ανησυχίες σου. Κι έκατσα στο θρανίο.

      Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;

Π.Κ.   Ακολουθώντας την προηγούμενη ερώτηση, θα έλεγα ότι το πρώτο συναίσθημα ήταν μια «γλυκιά αμηχανία». Ότι τώρα υπάρχει κάτι απτό που καλούμαι να εκπροσωπήσω. Ένα αίσθημα ευθύνης ίσως. Και ενθουσιασμός. Σίγουρα και ενθουσιασμός.

Α.Π.    Ότι αλλάζει ο κόσμος! Μετά μου πέρασε

    Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;

Π.Κ.    Η φίλη μου η Δώρα. Είναι δασκάλα και δεινή αναγνώστρια. Θα μου πει τι της αρέσει και τι όχι. Τι να αλλάξω και τι να κρατήσω. Τι της θυμίζει το κείμενο και τι αισθήματα της ξυπνά.

Α.Π.    Τα παιδιά μου.

    Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;

Π.Κ.    Μάλλον αυτός που δεν θα μου «χαϊδέψει τα αυτιά» και θα προβεί σε μια ειλικρινή κριτική για να με βελτιώσει και να με εξελίξει. Αυτός που θα είναι ανοιχτός να συνομιλήσει.

Α.Π.  Αυτός που θα επικοινωνήσει μαζί μου γιατί αισθάνθηκε την ανάγκη να μου κάνει παρατηρήσεις ή να ανοίξει συζήτηση. Με κάποιους -λίγους-αναγνώστες μου απέκτησα στενή σχέση. 

    Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;

Π.Κ.    Νομίζω πως συνεχώς ανακαλύπτω μέσω της γραφής. Υπάρχουν ολόκληρες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις που χρησιμοποιούν το εργαλείο της γραφής για την προσωπική ανάπτυξη. Η γραφή είναι θεραπευτική, είναι εμψύχωση και ενδυνάμωση. Αναδύει τις επιθυμίες μας και μόνο έτσι μπορούμε να ανακαλύψουμε, όχι μόνο πράγματα για τον εαυτό μας, αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Α.Π.    Υπάρχουν θέματα που προσφέρονται γι’ αυτό και θέματα που δεν προσφέρονται γι αυτό. Το UFORIA ανήκει στην δεύτερη κατηγορία για μένα. Το πρώτο μου ισχυρό  σοκ ήταν σε μια πραγματεία που έγραψα το 2002 με τίτλο «Περί θεών» και το δεύτερο σε ένα μυθιστόρημα του 2023 που δεν έχει εκδοθεί ακόμα, τον «Γαλάζιο Παράδεισο».

     Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;

Π.Κ.    Συχνά αστειεύομαι πως σε αυτό το βιβλίο ο Αντώνης είναι ο Mulder και εγώ η Scully, από τα X-Files. Όσο κι αν με ελκύει το μεταφυσικό, είχα και έχω μια σκεπτικιστική τάση απέναντι στα ανεξήγητα φαινόμενα. Γράφοντας, και κυρίως μελετώντας, αυτά τα περιστατικά, πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται, «κι αν τα πράγματα έγιναν όντως έτσι…» ή «τι μπορεί να μας κρύβουν;» Ήταν περισσότερο μια αίσθηση του «θέλω να πιστέψω».

Α.Π.    Αυτό συμβαίνει κάθε φορά. Κάθε βιβλίο που έχω γράψει, πρέπει να έχει πίσω του μια σοβαρή μελέτη. Μια σοβαρή μελέτη, όσο εμβαθύνει στο αντικείμενο που εξετάζει, τόσο σου δείχνει συσχετίσεις με άλλα. Αν φτάσεις σε πολύ βάθος, βλέπεις τον Δημιουργό στα μάτια.

    Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;

Π.Κ.    Ναι! Ένας από τους λόγους που μου αρέσει η γραφή είναι αυτή η επικοινωνία, το μοίρασμα, η δημιουργία σχέσεων.

Α.Π.    Αυτό και μόνο αυτό δίνει νόημα στην συγγραφή

    Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;

Π.Κ.    Όχι τόσο του έργου, αλλά περιστατικά που μπορεί να μη γνώριζα. Μου αναφέρουν άλλες καταγεγραμμένες μαρτυρίες ή και δικές τους ιστορίες θέασης ή επαφής με ανεξήγητα φαινόμενα, που μου κάνουν κι εμένα εντύπωση! Μου λένε να τις συμπεριλάβουμε, αν ποτέ γραφτεί η συνέχεια.

Α.Π.    Αυτό συμβαίνει πιο συχνά όταν θέμα της συγγραφής είναι ένα γνωστικό αντικείμενο με το οποίο δεν έχω εξοικειωθεί. Γι’ αυτό προσπαθώ να εξασφαλίσω ειδικούς αναγνώστες πριν την έκδοση.

     Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;

Π.Κ.    Οι συγγραφείς που θαυμάζω και επηρεάζουν τη γραφή μου γενικότερα είναι οι, Terry Pratchett, Neil Gaiman, Gabriel Garcia Marquez, η Αμάντα Μιχαλοπούλου και η Ζυράννα Ζατέλη.

Α.Π.    Όχι. Θεωρώ τον εαυτό μου αντι-συγγραφέα.

     Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;

Π.Κ.    Η συγγραφή έρχεται όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Όταν έχω κάτι να πω και όταν έχω την ενέργεια να το πω. Έχω πάντα πάνω μου ένα σημειωματάριο, όπου καταγράφω ό,τι μου κάνει εντύπωση. Από ένα διάλογο που θα κρυφακούσω στο δρόμο, μέχρι τυχαίες λέξεις. Αυτό από μόνο του το θεωρώ συγγραφή. Όσο για το τι είναι το γράψιμο, όπως είπα πιο πριν, για εμένα είναι εμψύχωση και επικοινωνία.

Α.Π.    Τις περισσότερες φορές είναι απίστευτα εύκολη. Είχα κόμπλεξ ότι έγραφα πάντα εύκολα και διαβαζόμουνα δύσκολα. Μετά έμαθα να γράφω και τώρα τις περισσότερες φορές, τα κείμενά μου βγαίνουν γρήγορα και σωστά.

Με μια εξαίρεση: Τα βρήκα μπαστούνια στο βιβλίο που γράφω τώρα. Ό τίτλος είναι «Λέγε με Χαλ» και είναι η περιπέτεια μιας πειραματικής τεχνητής νοημοσύνης που την διηγείται η ίδια. Προχωρεί αργά, με οδύνη, με συνεχή μελέτη και ονειροπόληση. Και δέος…

    Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

Π.Κ.    Έχω γράψει ένα μυθιστόρημα για μάγισσες που παίζουν μπιρίμπα. Αν και το έχω ολοκληρώσει, η διεργασία της επιμέλειας δεν λέει να σταματήσει. Γράφω κείμενα μαγικού ρεαλισμού, λαογραφικού τρόμου, με παραμυθητικές τάσεις. Μου αρέσει να το λέω, το αλλόκοσμο μέσα στο τετριμμένο της καθημερινότητας.

Α.Π.    Τον Σεπτέμβρη εκδίδεται το ElanVital μου από την Πηγή. Στο συρτάρι μου είναι Ο «Γαλάζιος Παράδεισος» που είναι σε αξιολόγηση, το «Σχέδιο Διογένης», και «Το Κιούπι» που δεν είναι ώριμο για έκδοση.

Σας ευχαριστώ πολύ και τους δύο!

  

 

ΓΚΑΝΙΑΝ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΙΜΟΥΛΗΣ
Εκδόσεις ΛΟΓΟ_ΤΥΠΟ
Σελ. 94, Ιούνιος 2023

      Στη σειρά Κωλότσεπη των εκδόσεων Λογότυπο, η οποία θα περιλαμβάνει βιβλία φτιαγμένα έτσι που να χωράνε στην πίσω τσέπη του παντελονιού,  κυκλοφόρησε το βιβλίο του Β. Κιμούλη,  ανθρώπου πολύ γνωστού στο χώρο των εκδόσεων, με τίτλο «Γκανιάν».

     Το Γκανιάν είναι ιπποδρομιακός όρος. Συγκεκριμένα, έτσι ονομάζεται ένα άλογο, που είναι το φαβορί για να κερδίσει την κούρσα σε μια ιπποδρομία.

     Σε αυτό το ιδιαιτέρως ξεχωριστής εκτύπωσης βιβλίο, ο Β. Κιμούλης, μας ξεδιπλώνει μια άλλη πτυχή των ταλέντων του και σταχυολογεί στιγμιότυπα του βίου-πραγματικά ή φανταστικά- δεκαεννέα προσωπικοτήτων, τα οποία παρουσιάζει με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. «Με εξαιρετικά γκανιάν διάθεση, λοιπόν, αυτό το βιβλίο ήρθε για να λύσει την αιώνια απορία «Τι θα γινόταν αν…». Και αν η επόμενη ερώτηση είναι «Τι είναι αυτό που κάνει τόσο γκανιάν αυτό το βιβλίο», απλά σκέψου όλες τις φορές που δεν ήσουν και όσο γκανιάν θα ήθελες!».

     Οι προσωπικότητες που κέντρισαν το ενδιαφέρον του συγγραφέα καλύπτουν ένα ευρύτατο πεδίο κάθε μορφής Τέχνης και είναι πολυτάλαντοι. Είναι

ο μουσικός και συγγραφέας Μπόρις Βιάν

η συγγραφέας Μαργαρίτα Καραπάνου

ο λογοτέχνης και ζωγράφος Έντουαρντ Έστλιν Κάμινγκς

ο ζωγράφος Φράνσις Μπέικον

ο τραγουδοποιός Ζωρζ Μπρασένς

ο πολύ αγαπημένος συγγραφέας του Β.Κ. Χαρούκι Μουρακάμι

ο συγγραφέας Γιέρζι Κοζίνσκι

η ποιήτρια και θεατρική συγγραφέας Σάρα Κέιν

ο ποιητής και τραγουδιστής του θρυλικού συγκροτήματος της ροκ μουσικής Doors, Τζιμ Μόρισον

ο συγγραφέας Μπρούς Τσάτουιν

ο ρωμαίος φιλόσοφος-αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος

ο ποιητής Σαρλ Μποντλέρ

η χορεύτρια-χορογράφος Πίνα Μπάους

ο ζωγράφος Λούσιαν Φρόιντ

ο σκηνοθέτης, ποιητής, ηθοποιός και συγγραφέας-σεναριογράφος Πιέρ Πάολο Παζολίνι

η συγγραφέας Τζέιν Άουερ Μπόουλς

ο ζωγράφος Νικολά Ντε Σταλ

η θρυλική αιγύπτια τραγουδίστρια Ουμ Καλσούμ και

η τραγουδίστρια Στέλα Χασκιλ, ενώ υπάρχει κι ένα εικοστό κείμενο, αφιερωμένο στο Γκανιάν.

     Τα κείμενα πρωτοδημοσιεύτηκαν σε είκοσι τεύχη του free press «Η Πόλη Ζει» από τον Ιούνιο του 2020 έως τον Δεκέμβριο του 2022, χρόνια δύσκολα και «δίσεκτα».

     Το βιβλίο συνοδεύουν είκοσι επιστολικά δελτάρια (καρτ ποστάλ).