ΤΟ ΦΙΛΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΟΘΗΚΕ ΠΟΤΕ

ΕΙΡΗΝΗ ΒΑΡΔΑΚΗ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 463, Μάιος 2026

      Ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ, είναι το δέκατο μυθιστόρημα της πολυγραφότατης (δέκα μυθιστορήματα σε εννέα χρόνια!!) Ειρ. Βαρδάκη που έχει τίτλο «Το Φιλί Που Δεν Δόθηκε Ποτέ» και κυκλοφόρησε πρόσφατα.

     Ο Ζοέλ Κατρίνης (μισός Έλληνας και μισός Γάλλος) είναι ένας πολύ επιτυχημένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. «Ήμουν το νούμερο ένα, το καλύτερο άλογο των εκδοτικών. Ο πιο ακριβοπληρωμένος, ο πιο επιτυχημένος-αν και κάποιοι το αμφισβητούν με πάθος-ο πιο ταλαντούχος. Οι πωλήσεις μου άγγιξαν δυσθεώρητα νούμερα, τα βιβλία μου μεταφράστηκαν σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες».

     Όμως τώρα, δύο και πλέον χρόνια από το τελευταίο του βιβλίο, δεν μπορεί να γράψει ούτε μια λέξη, ούτε μια γραμμή. Βιώνει μια τραγωδία. Η έμπνευση τον έχει εγκαταλείψει. «Κυνηγούσα την έμπνευση όπως ο σκύλος την ουρά του. Ήταν εκεί… πάντα εκεί. Μόνο που το τελευταίο διάστημα, για κάποιον ακατανόητο λόγο, μου γλιστρούσε από τα χέρια».

     Προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εφιάλτη κάθε συγγραφέα, το μπλοκάρισμα, μετακόμισε στην εξοχή. «Έπρεπε να κάνω μια μεγάλη αλλαγή, μήπως και ξεφύγω από την πνευματική ανομβρία και καταφέρω να ξανακερδίσω τη χαμένη μου έμπνευση. Και κάπως έτσι βρέθηκα στο μικρό ορεινό χωριό, στην άκρη του πουθενά». Όμως και πάλι τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Αποφασίζει να κάνει μια ακόμη πιο δραστική αλλαγή κι έτσι εννιά μήνες μετά την διαμονή του στην εξοχή, επιστρέφει στην πόλη. Αυτή τη φορά σε μια παρακμιακή γειτονιά, σε μια πιο παρακμιακή πολυκατοικία, σε ένα σχεδόν ετοιμόρροπο μικρό διαμέρισμα. Από τις πρώτες σχεδόν μέρες, έρχεται σε αντιπαράθεση με τους ένοικους του διπλανού διαμερίσματος, επειδή οι νύχτες του είναι… θορυβώδεις! Παρά το γεγονός ότι η ηχομόνωση στην παλιά πολυκατοικία είναι ανύπαρκτη, κάτι που προκάλεσε τα προβλήματα και την αντιπαράθεση με τους δίπλα, δεν έχει ακούσει ποτέ, κανένα θόρυβο. Όταν του έστειλαν την αστυνομία, αν και χτύπησε αρκετές φορές την πόρτα, δεν του άνοιξε κανείς. Όταν ρώτησε τους άλλους ένοικους του είπαν ότι «…το ζευγάρι που μένει δίπλα σας, ο άντρας δηλαδή είναι κατάκοιτος […] ο σύζυγος της κυρίας είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Δεν είναι εύκολο να μετακινηθεί».

     Ο εκδότης του πιέζει και το κοινό αδημονεί, αλλά αυτός παραμένει δέσμιος της λευκής σελίδας. Μια μέρα, ενώ χαζεύει την κίνηση του δρόμου από το παράθυρο του διαμερίσματός του, βλέπει μια νέα γυναίκα. «Καστανά μαλλιά. Ένα παλτό στο χρώμα του σφένδαμου. Το πρόσωπό της θυμίζει θαμπό φθινοπωρινό ήλιο. Η ψιλόλιγνη φιγούρα της επιταχύνει το καλπαστικό της βήμα την ώρα που διασχίζει το δρόμο». Έχοντας αυτή την εικόνα στο μυαλό του, ο Ζοέλ, βρίσκει μια χαραμάδα στην πνευματική του ένδεια και μέχρι το απόγευμα έχει γράψει χίλιες λέξεις. Ένας πραγματικός άθλος! «Η γυναίκα αυτή, όποια κι αν ήταν, ήταν το μοναδικό αντίδοτο στο πνευματικό μου τέλμα. Η γυναίκα αυτή δεν ήταν απλώς το κλειδί της έμπνευσής μου, ήταν η ίδια μου η τέχνη».

     Αρχίζει να την αναζητά στους γύρω δρόμους, μη ξέροντας κι ο ίδιος τι πραγματικά θα της πει αν τη συναντήσει. Και θα νιώσει τη μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής του, όταν θα αντιληφθεί ότι η «άγνωστη» γυναίκα που πυροδότησε την έμπνευσή του, είναι η ένοικος του διπλανού διαμερίσματος. Έτσι αρχίζουν όλα…

     Η Ειρ. Βαρδάκη, γίνεται καλύτερη από βιβλίο σε βιβλίο. Το μυθιστόρημά της «Το Φιλί Που Δεν Δόθηκε Ποτέ» είναι συναρπαστικό, εντυπωσιακό και καθηλωτικό. Ένα σπουδαίο επίτευγμα που «αρπάζει τον αναγνώστη από τον λαιμό», από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Μια συνταρακτική ιστορία, γραμμένη με πολύ καλό ρυθμό. Είναι σκοτεινό και ιδιοφυές, με εξαιρετικά δομημένους χαρακτήρες και μια πραγματικά αριστοτεχνική κατάληξη. Ένα μυθιστόρημα που θα μείνει για αρκετό καιρό στο μυαλό του αναγνώστη!