8 Ιουλ 2019

Η ΑΛΛΗ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ


Η ΑΛΛΗ ΑΚΤΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ
ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ
Μετάφραση ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 340, Φεβρουάριος 2019

     Μια ακόμη περιπέτεια του επιθεωρητή Μονταλμπάνο περιλαμβάνει το βιβλίο του Α. Καμιλλέρι που σας παρουσιάζω σήμερα. Παράλληλα με την αστυνομική ιστορία, ο υπέργηρος, με πολλά προβλήματα υγείας, αλλά πάντα ενεργός και οξύνους maestro του αστυνομικού μυθιστορήματος, βρίσκει την ευκαιρία να σχολιάσει, εντάσσοντας έντεχνα τα σχόλιά του στην ροή του μύθου, πτυχές της σύγχρονης ζωής. Όπως π.χ. αυτά που γράφει για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το προσφυγικό πρόβλημα. «Πιστεύω ότι  μετά το μεγάλο όνειρο μιας ενωμένης Ευρώπης, κάναμε τα αδύνατα δυνατά να τη διαλύσουμε. Όλοι μαζί καταστρέψαμε την Ιστορία, την πολιτική, την οικονομία. Το μόνο που ίσως παρέμεινε άθικτο ήταν η ιδέα της ειρήνης. Επειδή αιώνες ολόκληρους σκότωνε ο ένας τον άλλο, δεν άντεχαν πια. Τώρα όμως το ξεχάσαμε και βρήκαμε δικαιολογία τους πρόσφυγες για να ορίσουμε καινούρια και παλιά σύνορα με αγκαθωτό σύρμα. Λένε ότι ανάμεσα στους πρόσφυγες κρύβονται τρομοκράτες αντί να παραδεχτούν ότι αυτοί οι δύστυχοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τους τρομοκράτες».
     Οι άντρες του αστυνομικού τμήματος της Βιγκάτα, είναι καταταλαιπωρημένοι, κουρασμένοι και ξενυχτισμένοι. Εκτός από τις ημερήσιες βάρδιες, είναι αναγκασμένοι σχεδόν κάθε βράδυ να πηγαίνουν στο λιμάνι, να υποδέχονται τις στρατιές των προσφύγων που διασώζουν τα πλοία που περιπολούν στα ανοιχτά των σικελικών ακτών, να παρέχουν τις πρώτες βοήθειες και να εντοπίζουν και να συλλαμβάνουν τους διακινητές. Το μόνο που δεν χρειάζονται είναι μια νέα υπόθεση. Και μάλιστα ενός φόνου. Να όμως που αυτό που απεύχονται, συμβαίνει.
     Το θύμα είναι η Έλενα, μια από τις πιο γνωστές και καλές μοδίστρες της Βιγκάτα. Στην οποία μάλιστα, ο Μονταλμπάνο λίγες μέρες πριν, είχε παραγγείλει να του ράψει ένα κουστούμι. Τον φόνο, που έγινε στο ραφείο της, (του οποίου ο πάνω όροφος χρησίμευε σαν κατοικία) ανακάλυψε ένας νυχτοφύλακας και ειδοποίησε αμέσως την αστυνομία. Ο Μονταλμπάνο σπεύδει στο χώρο του εγκλήματος. «Έκανε αποφασιστικά δύο βήματα μπροστά. Μπήκε και στάθηκε πάλι ακίνητος. Το σώμα της Έλενας βρισκόταν στο πάτωμα δίπλα στον μεγάλο πάγκο. Φορούσε διαφορετικό φόρεμα από εκείνο του απογεύματος. Πρέπει να ήταν ανοιχτόχρωμο, τώρα όμως δεν μπορούσες να καταλάβεις τι χρώμα είχε επειδή ήταν καταματωμένο. […] Η Έλενα ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα, με το αριστερό χέρι πάνω στην κοιλιά, το δεξί μπράτσο απλωμένο κάτω από τον πάγκο […] Είχε δεχτεί πολλά χτυπήματα με κάτι αιχμηρό». Ο δολοφόνος πριν φύγει, είχε την άνεση να κάνει… μπάνιο για να ξεπλύνει τα αίματα, προφανώς άλλαξε και ρούχα που θα ήταν και αυτά ματωμένα και σκούπισε τα αποτυπώματα, αφήνοντας τις έρευνες στο απόλυτο σκοτάδι.
     Για να βρει τη λύση ο επιθεωρητής, θα αναγκαστεί να καταδυθεί στο παρελθόν και  να συνδυάσει φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα.
     Μια ακόμη εξαιρετική ιστορία, που ξεπερνά τα όρια του «απλού» αστυνομικού μυθιστορήματος, αφού καταφέρνει να εκπέμψει έντονα κοινωνικά μηνύματα και προβληματισμούς, όπως άλλωστε κάνει ο αγαπημένος συγγραφέας σε κάθε του βιβλίο. 

1 Ιουλ 2019

ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
ΣΑΡΑ ΠΑΡΕΤΣΚΙ
Μετάφραση ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ
Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Σελ. 362, Νοέμβριος 1997

     Περισσότερα από δέκα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, επανακυκλοφορεί το αστυνομικό μυθιστόρημα «Ολική Αναπηρία» της αμερικανίδας Σ. Παρέτσκι, σε μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη.
     Ο πρόεδρος ενός εργατικού σωματείου απευθύνεται στην ιδιωτική αστυνομικό Βικ Βαρσάβσκι, για να βρει την κόρη του που εξαφανίστηκε εδώ και μερικές μέρες. Μόνο που ο τρόπος που την προσέγγισε είναι ανορθόδοξος (χρησιμοποιεί το όνομα του Τζων Λ. Θάγιερ, διευθύνοντα συμβούλου της Τράπεζας Φορτ Ντιρμπορν), και βάζει την ευφυέστατη ντετέκτιβ σε υποψίες. Την επόμενη μέρα επιχειρεί να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον «πελάτη» της. «Χτύπησε τρεις φορές και ύστερα ακούστηκε μια γυναικεία φωνή: «Ο αριθμός που καλέσατε είναι εκτός λειτουργίας. Παρακαλώ ελέγξτε τον αριθμό και καλέστε πάλι». Αυτή η μονότονη φωνή διέλυσε και το τελευταίο ίχνος βεβαιότητας σχετικά με την ταυτότητα του χτεσινού επισκέπτη μου. Ήμουν σίγουρη ότι δεν ήταν ο Τζων Θάγιερ. Ποιος ήταν τότε...».
     Οι υποψίες της ότι κάποιος θέλει να τη «χρησιμοποιήσει», επιβεβαιώνονται, όταν πηγαίνει στο διαμέρισμα που έμενε η κοπέλα και εκεί βρίσκει δολοφονημένο τον Πήτερ, τον φίλο της. Η υπόθεση περιπλέκεται περισσότερο, γιατί το νεαρό θύμα είναι γιος του Θάγιερ, το όνομα του οποίου χρησιμοποίησε ο άφαντος «πελάτης» της, στην πρώτη τους και μοναδική συνάντηση. Μήπως η σχέση ανάμεσα στον γιο του τραπεζίτη και την κόρη του συνδικαλιστή έχει βαθύτερες ρίζες; Μήπως σ’ αυτή τη σχέση εμπλέκονται και οι πατεράδες τους; Τι σχέση μπορεί να έχει ένας συνδικαλιστής με έναν τραπεζίτη; «Άρα ο Πήτερ είχε ανακαλύψει κάτι βρώμικο για την Ομοσπονδία και της το είχε πει […] Το Ταμείο Αρωγής Συνταξιούχων είναι συνεχώς στο στόχαστρο για τη διαχείριση ή μάλλον, την κακή διαχείριση των συντάξεων της Ομοσπονδίας […] Και οι συντάξεις άφηναν μεγάλα περιθώρια για απάτες».
     Στην προσπάθειά της ν’ ανακαλύψει τα κρυμμένα μυστικά, η Βαρσάβσκι θα αναγκαστεί ν’ αντιμετωπίσει όχι μόνο τον επικεφαλής του ισχυρού συνδικάτου, το τραπεζικό κεφάλαιο με τις διασυνδέσεις του και τις επιφυλάξεις ανθρώπων που τους θεωρούσε «δικούς της», αλλά και τα σκληρά και αδίστακτα παρακλάδια του οργανωμένου εγκλήματος.
     Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, που εστιάζει στην τραπεζική απάτη, από μια εξπέρ του είδους, αφού όλα της τα μυθιστορήματα, αναφέρονται στο συγκεκριμένο θέμα και έχουν ηρωίδα τη Βαρσάβσκι, μια νέα γυναίκα που αντιμετωπίζει διαρκώς την αμφισβήτηση λόγω φύλλου και προσπαθεί να επιβιώσει σ’ έναν ανδροκρατούμενο κόσμο.

25 Ιουν 2019

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ


Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ
ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΑΠΛΑΝ
Μετάφραση ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΣ
Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ
Σελ. 602, Οκτώβριος 2017

     Τη σχέση της Γεωγραφίας με την γεωπολιτική εξετάζει και αναδεικνύει, στην σπουδαία μελέτη του, ο αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Ρ. Κάπλαν. «Η αναγνώριση της επίδρασης της γεωγραφίας στην πολιτική δεν είναι κάτι καινούριο. Αυτή ήταν ήδη γνωστή από την αρχαιότητα. Η συστηματική μελέτη όμως της σχέσης μεταξύ γεωγραφίας και πολιτικής αναπτύχθηκε πολύ αργότερα, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Και παρότι οι ρίζες της λέξης είναι ελληνικές, εμπνευστής του όρου «γεωπολιτική» είναι ο Σουηδός επιστήμονας Ρούντολφ Κγιέλεν…».
     Για τον χαρακτήρα του βιβλίου γράφει ο Σ. Κατσούλας που έχει κάνει τη μετάφραση κι έχει γράψει μια εκτενή κι ενδιαφέρουσα εισαγωγή. «Η «Εκδίκηση Της Γεωγραφίας» μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα σπάνιο είδος, γεωπολιτικού οδοιπορικού. Ο Ρόμπερτ Κάπλαν πρωτοστατεί σε αυτό το είδος,  συνδυάζοντας στα περισσότερα βιβλία του, τις διεθνείς εξελίξεις με τις βιωματικές εμπειρίες και τις εντυπώσεις του από τις χώρες που έχει ο ίδιος επισκεφθεί με την ιδιότητα του εξωτερικού ανταποκριτή. Ύστερα από μια σταδιοδρομία σαράντα ετών, οι χώρες αυτές ξεπερνούν πλέον τις εκατό, δηλαδή περισσότερες από τις μισές χώρες του πλανήτη. Αυτό είναι και το μεγάλο προτέρημα του συγγραφέα. Δεν γράφει ως καθαρά ακαδημαϊκός, βασισμένος σε αποκλειστικά σε θεωρητικές αναλύσεις, μελέτες και στατιστικές […] Ούτε γράφει, όμως, ως δημοσιογράφος, υπερτονίζοντας το εφήμερο στην υπηρεσία της επικαιρότητας. Αντιθέτως, ο Κάπλαν δείχνει μεγάλο σεβασμό στην ιστορία και τον πολιτισμό κάθε συλλογικής οντότητας που καταλαμβάνει έναν συγκεκριμένο χώρο στο παγκόσμιο χάρτη».
     Μέχρι την έκδοση της παρούσας μελέτης, η πλειονότητα των αναλυτών, υποστήριζε ότι η γεωγραφία παίζει αμελητέο ή και μηδενικό ρόλο στις εξελίξεις. Όμως ο συγγραφέας, απέδειξε με την εμπειρία του και την επιτόπια έρευνα στα πεδία των αντιπαραθέσεων ότι είχαν άδικο και υποστήριξε σθεναρά ότι «Η γεωγραφία αποτελεί τη σκηνή επί της οποίας διαδραματίζεται η ίδια η ανθρώπινη ιστορία» για να συνεχίσει λέγοντας (γράφοντας), «Καθώς οι πολιτικές αναταράξεις πολλαπλασιάζονται και ο κόσμος μοιάζει να γίνεται όλο και λιγότερο διαχειρίσιμος, με τα ερωτήματα για το πώς πρέπει να κινηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους να πληθαίνουν διαρκώς, η γεωγραφία προσφέρει έναν τρόπο για να γίνει τουλάχιστον κάπως καλύτερα κατανοητή η παρούσα κατάσταση. Ανασύροντας παλαιότερους χάρτες και ανατρέχοντας σε γεωγράφους και γεωπολιτικούς αναλυτές παλαιότερων εποχών, επιχειρώ να παρουσιάσω μια γεωγραφική απεικόνιση του κόσμου για τον εικοστό πρώτο αιώνα, όπως έκανα γι’ αυτά τα σύνορα στα τέλη του εικοστού αιώνα. Διότι ακόμα και αν είμαστε σε θέση να εκτοξεύσουμε δορυφόρους εκτός του ηλιακού μας συστήματος-κι ακόμα και αν οι χρηματιστηριακές αγορές και ο κυβερνοχώρος δεν γνωρίζουν σύνορα-η οροσειρά του Ινδοκούν δεν παύει να υψώνεται αγέρωχη ως ένα εμπόδιο ανυπέρβλητο».
      Κλείνοντας αυτή την ελάχιστη παρουσίαση για ένα σπουδαίο βιβλίο, θέλω να προτρέψω κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να το μελετήσει και θα λάβει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που αφορούν την διεθνή πολιτική και διπλωματία.

19 Ιουν 2019

ΥΠΟΘΕΣΗ 178


ΥΠΟΘΕΣΗ 178
ANTONIO FUSCO
Μετάφραση ΓΙΑΝΝΑ ΣΚΑΡΒΕΛΗ
Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Σελ. 270, Ιανουάριος 2019

     Μια ακόμα υπόθεση του αστυνόμου Τομάζο Καζαμπόνα, που υπηρετεί στην –επινοημένη πόλη- Βαλντέτσα της Τοσκάνης, περιλαμβάνει το βιβλίο που σας παρουσιάζω σήμερα.
     Είναι δεκαπενταύγουστος. Μια δολοφονία σε ένα χωριό της Τοσκάνης, αναγκάζει τον αστυνόμο Καζαμπόνα να επιστρέψει εσπευσμένα από τις διακοπές του, κάτι που τον φέρνει σε σύγκρουση με την σύζυγό του Φραντσέσκα. «Ο Καζαμπόνα προσπάθησε να τη λογικέψει. Όταν υπάρχει φόνος στην περιοχή του και καλείται η αστυνομία να ασχοληθεί με το ζήτημα, δεν μπορεί ο προϊστάμενος του τμήματος Ανθρωποκτονιών να πει «Δεν έρχομαι, κάνω διακοπές». Διαφορετικά, όταν επιστρέψει, δεν θα είναι προϊστάμενος. Το γιατί, δεν είναι πουθενά γραμμένο. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο άρθρο στον κανονισμό που να το προβλέπει. Έτσι είναι, όμως».
     Το θύμα είναι ο Κουιρίνο Σπανιέζι, ένας 75χρονος άντρας, που όλοι στο χωριό ονομάζουν «αγροίκο». «Τον έλεγαν έτσι γιατί ήταν τραχύς άνθρωπος, άξεστος. Δεν σεβόταν κανέναν. Ενοχλούσε και τις γυναίκες. Αγροίκος στ’ αλήθεια». Από τις υπάρχουσες ενδείξεις, γίνεται φανερό ότι πρόκειται για εκτέλεση. Πριν καν όμως ξεκινήσει τις ουσιαστικές έρευνες, χάνει την υπόθεση, καθώς σπεύδει να την αναλάβει η Διεύθυνση Ερευνών κατά της Μαφίας (DIA). Κάτι που στα μάτια του Καζαμπόνα φαντάζει πολύ περίεργο. Γι’ αυτό, παραβλέποντας τις εντολές των ανωτέρων του, συνεχίζει να ερευνά διακριτικά την υπόθεση και δεν απομακρύνεται από τον τόπο του εγκλήματος. Ώσπου ξαφνικά, με νεότερη εντολή, τον καλούν να αναλάβει και πάλι την υπόθεση, αφού η DIA θεωρεί ότι δεν εμπίπτει στα πλαίσια των ενδιαφερόντων της. Όμως οι φόνοι συνεχίζονται. Όλα δείχνουν ότι έχουν να κάνουν με μια παλιά υπόθεση. Μια υπόθεση που είναι γνωστή στους ελάχιστους που γνωρίζουν γι’ αυτήν ως υπόθεση 178. «Η Υπόθεση 178 περιλάμβανε όλα τα έγγραφα μιας από τις πολλές έρευνες που διενήργησε το Γραφείο Ψυχολογικού Πολέμου, ένας οργανισμός της συμμαχικής στρατιωτικής κυβέρνησης που έδρασε στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η έρευνα αφορούσε την εκτέλεση μιας ολόκληρης ιταλικής οικογένειας από Γερμανούς στρατιώτες, το Νοέμβριου του 1944, στο χωριό Τόρε Γκιμπελίνα, στην επαρχία της Βαλντέντσα. Πατέρας, μητέρα, παππούς, γιαγιά και τρία παιδιά σφαγιάστηκαν τη νύχτα της 20ης Νοεμβρίου 1944, από μια διμοιρία υπό τις διαταγές ενός νεαρού υπολοχαγού. Το πιο μικρό από τα αθώα πλάσματα έκλεινε εκείνη τη μέρα έναν χρόνο ζωής».
     Η Υπόθεση 178, έχει πολλές σκοτεινές πτυχές που δεν ερευνήθηκαν ποτέ. Για συγκεκριμένους λόγους, ο φάκελος έμεινε «κρυμμένος» για χρόνια σε κάποιο ντουλάπι των αρχών που έπρεπε να αποδώσουν δικαιοσύνη. Αυτόν τον δεκαπενταύγουστο, έρχεται το παρελθόν να ζητήσει δικαίωση. Και ο Καζαμπόνα θα αναγκαστεί να καταδυθεί στο παρελθόν και να λάβει δύσκολες αποφάσεις.    
 




13 Ιουν 2019

GAZMED KAPLLANI


GAZMED KAPLLANI -ΓΚΑΖΜΕΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
     Γεννήθηκε στην πόλη Λούσνα της Αλβανίας το 1967. Τον Ιανουάριο του 1991, πέρασε τα σύνορα με την Ελλάδα. Έκανε κάθε είδους δουλειά για να επιβιώσει. Παράλληλα, φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας της Ιστορίας και Πολιτικών Επιστημών, του Παντείου Πανεπιστημίου. Από το 2001, είναι τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Τα Νέα». Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Ζει στη Βοστόνη, έπειτα από υποτροφία που απονεμήθηκε από ίδρυμα Radcliffe Institute for Advance Studies. Έργα του: «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» (2006, Ε.Ο. Λιβάνης-2018 Επίκεντρο), «Με Λένε Ευρώπη» (2010, Ε. Ο. Λιβάνης), «Η Τελευταία Σελίδα» (2012, Ε. Ο. Λιβάνης), «Λάθος Χώρα» (2018, Επίκεντρο). Συλλογικά έργα : «Ευρυπίδη Ικέτιδες: Μια Μουσική Παράσταση: Οι Συνεντεύξεις» (2006, Κοάν), «Με Λένε Ευρώπη» «Κωνσταντίνος Γιάνναρης» (2011, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), «Αθέατες Όψεις Της Ιστορίας» (2012, Ασίνη).   

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Κάθε βιβλίο, τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση, έχει μια δική του διαφορετική προϊστορία και αφετηρία. Σαφώς τα όσα συμβαίνουν στην προσωπική ζωή επηρεάζουν αλλά τα βιβλία για να γεννηθούν δεν φθάνει να αντιγράφουν την ζωή. Ουσιαστικά πιστεύω αυτό που έλεγε ο Μπρόντσκυ ότι οι συγγραφείς φτιάχνουν λεξικά βρίσκοντας/αρθρώνοντας τις λέξεις με τις οποίες η ζωή μας μιλάει. Κάποια στιγμή ο συγγραφέας νιώθει ότι έχει βρει κάποιες καινούργιες «λέξεις» για να προσθέσει στο λεξικό της λογοτεχνίας. Από εκεί προέρχεται η ανάγκη για γραφή, πιστεύω...

Τα βιβλία σας είναι κατά κύριο λόγο αυτοβιογραφικά;
     Είναι και αυτοβιογραφικά. Αλλά ακόμα και η πιο αυστηρή αυτοβιογραφία είναι μυθοπλασία ουσιαστικά γιατί πρέπει να επιλέξεις τι θα πεις για τον εαυτό σου και προπαντός πως θα το πεις, να επιλέξεις την τεχνική, το στυλ κλπ.

Αισθάνεστε ότι το ελληνικό κράτος σας αδίκησε, στερώντας σας την υπηκοότητα;
     Αυτή είναι μια ρητορική ερώτηση που έχω κάπως κουραστεί να απαντήσω. Πάντως η λέξη «αδικία» δεν αποτυπώνει σωστά αυτό το πολιτικό σκάνδαλο – γιατί περί αυτού πρόκειται. Μάλλον χρειάζονται άλλες λέξεις όπως «αλητεία», «θεσμικός ρατσισμός», «παράνοια» κλπ. Όπως έχω πει ήδη σε άλλες ευκαιρίες δεξιοί, φασίστες και αριστεροί μαζί ενώθηκαν σε αυτό τον ευγενικό σκοπό να μην πάρω υπηκοότητα. Πιστεύω ότι ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα σε όλους τους μετανάστες: «όποιος τολμήσει να γίνει σαν τον Καπλάνι, να μην φοβάται τον ίσκιο του δηλαδή, θα τον τσακίσουμε». Όπως έχω υποσχεθεί θα επιστρέψω για λίγους μήνες κάποια στιγμή στην Ελλάδα για γράψω ένα βιβλίο για αυτό το θέμα με τίτλο «Υπηκοότητα»...

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το βιβλίο σας και ποιο είναι αυτό;
     Ένας συγγραφέας που ξεκινά την γραφή ώστε να στείλει μηνύματα καλύτερα είναι να γίνει ταχυδρόμος ή να περνάει την ζωή του αποκλειστικά γράφοντας αναρτήσεις στο facebook...
Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;
     Κοινωνική και πολιτική πράξη μπορεί να μην είναι – όπως το εννοούσαν στην αρχαία Αθήνα όπου κάθε τι ήταν κτήμα της πόλης ακόμα και η τέχνη – αλλά οι συγγραφείς έχουν άμεσες η έμμεσες κοινωνικές και πολιτικές αναφορές. Όσο και ο νεωτερικός κατακερματισμένος κόσμος που ζούμε σήμερα μας κάνει να δούμε κάθε δημιουργία ως αποκλειστικό κτήμα του δημιουργού, ο δημιουργός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κάποιο «διάλογο» και αντίκτυπο με/στο το εκάστοτε κοινό του...

Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;
     Έχω συναντήσει συγγραφείς που μου έχουν πει ότι από κάποια μικρή ηλικία ήθελαν να γίνουν συγγραφείς. Δεν ανήκω σε αυτούς. Νομίζω ότι το να γράφω το αντιλαμβάνομαι πιο πολύ ως κομμάτι της προσωπικής μου περιπέτειας πάνω στην γη. Μπορώ όμως να πω ότι από ένα σημείο και πέρα, νομίζω μετά το δεύτερο βιβλίο, ένιωσα ότι δεν μπορώ να πάψω να γράφω, ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς μου πλέον....

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Είπα στον εαυτό μου: είναι μόνο η αρχή, έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου...

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Αυτή είναι μια ερώτηση για τους αναγνώστες των βιβλίων μου πιο πολύ, πιστεύω...

Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;
     Σε όλους τους συγγραφείς συμβαίνει αυτό, ακόμα και σε αυτούς που γράφουν επιστημονική φαντασία...

Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;
     Υπάρχουν με κάποιους πρωταγωνιστές συμπτωματικές ομοιότητες... Αλλά ακόμα και ο πιο κοντινός σε σένα χαρακτήρας δεν είναι μια αντιγραφή μου αλλά μια αναδημιουργία με λογοτεχνικούς όρους. Αλλιώς ο συγγραφέας που αρέσκεται να αναπαράγει αντιγραφές του εαυτού του θα γράψει μάλλον η χοντροειδή προπαγάνδα ή trash λογοτεχνία...

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Οι πιο κοντινοί/ές μου φίλοι/φίλες...

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;
     Δεν υπάρχει ιδανικός αναγνώστης. Υπάρχουν όμως καλοί αναγνώστες, πολύ λίγοι είναι η αλήθεια, που σε βοηθούν ως συγγραφέα να γίνεις καλύτερος με αυτά που σου λένε...

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Υπάρχει άλλη αιτία για να γράψει κανείς παρά για να ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό του;

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Δεν θυμάμαι να μου έχει συμβεί κάτι τέτοιο ποτέ...

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Πολύ...

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Μερικές φορές συμβαίνει αυτό, όταν οι αναγνώστες είναι πολύ προσεχτικοί και ενορατικοί...

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Ναι. Ένας είναι κοντινός μου φίλος. Λέγεται Βισάρ Ζίτι, είναι από τους πιο γνωστούς Αλβανούς σύγχρονους συγγραφείς. Τον συνάντησα όταν ήμουν είκοσι χρονών. Εκείνος είχε τα διπλά μου χρόνια και μόλις είχε βγει από τα αλβανικά γκουλάγκ – όπου πέρασε δέκα χρόνια επειδή έγραφε ερμητική μοντέρνα ποίηση. Νομίζω ότι αυτή η συνάντηση και η φιλία μαζί του ήταν αποφασιστική για την πορεία μου ως άνθρωπο και συγγραφέα. Μια άλλη στοχαστής που με έχει επηρεάσει βαθύτατα είναι η Χάνα Άρεντ.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Υπάρχουν στιγμές που είναι δύσκολη και υπάρχουν στιγμές που είναι εύκολη. Το γράψιμο για μένα πια, όπως είπα, είναι μέρος της δικής μου ταυτότητας...

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;
     Πάντα έχω υλικό στο συρτάρι μου. Συνήθως πιο πολύ από όσο μπορώ να «χωνέψω». Ανήκω σε αυτούς τους συγγραφείς που μοιάζουν με τους flaneur (περιπλανητές) σε μια πόλη... Έχω μια αμυδρή ιδέα για το προς τα που θέλω να πάω αλλά αφήνω τον εαυτό μου να με τραβήξει κάτι άλλο που προκύπτει αναπάντεχα στον δρόμο. Στην αρχή γράφω κάτι σαν κολλάζ διαφορετικών ιστοριών... Κάποια στιγμή που νιώθω και αποφασίζω την κατεύθυνση που θέλω να πάω, αρχίζω και κολλάω τα διάφορα κομμάτια και γίνομαι πολύ επίμονος μέχρι να φθάσω εκεί που θέλω. Έτσι στα δυο τελευταία μυθιστορήματα ξεκίνησα με άλλο σχέδιο και κατέληξα να γράφω άλλο βιβλίο. Θα δούμε τι θα γίνει με αυτό που γράφω τώρα...

Σας ευχαριστώ πολύ!



7 Ιουν 2019

ΛΑΘΟΣ ΧΩΡΑ


ΛΑΘΟΣ ΧΩΡΑ
ΓΚΑΖΜΕΝΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
Μετάφραση ΙΛΙΡΑ ΑΛΙΑΪ
Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
Σελ. 197, 2018

     Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου, ήρθε σαν μετανάστης από την Αλβανία στην Ελλάδα. Έκανε κάθε διαθέσιμη δουλειά για να επιβιώσει, αλλά παράλληλα φοίτησε στη Φιλοσοφική σχολή Αθηνών και ολοκλήρωσε τη διατριβή του στο Πάντειο πανεπιστήμιο. Μετά από μια δεκαετία αρθρογραφίας στην εφημερίδα Νέα (2001-2011) και τρία βιβλία που γράφτηκαν στα ελληνικά αλλά μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, αναγκάστηκε να βιώσει μια δεύτερη μετανάστευση, στις ΗΠΑ αυτή τη φορά, αφού οι πολλές αιτήσεις που έκανε για να λάβει την ελληνική υπηκοότητα, απορρίφθηκαν!
     Στο βιβλίο του «Λάθος Χώρα», περιγράφει την ιστορία δύο αδερφών. Τις σχέσεις μεταξύ τους, με τον πατέρα τους, αλλά και τη γη που τους γέννησε. Ο Καρλ και ο Φρεντερίκ γεννήθηκαν στην –επινοημένη- κωμόπολη Τερς (που σημαίνει «λάθος» και «γκαντεμιά»), της Αλβανίας. Ο πατέρας τους, φανατικός κομμουνιστής και σημαίνον στέλεχος του κόμματος, που δεν απαρνήθηκε την ιδεολογία του μετά την κατάρρευση του καθεστώτος, σε αντίθεση με πολλούς άλλους, πεθαίνει και ο Καρλ, που είχε μεταναστεύσει αρχικά στην Ελλάδα και στη συνέχεια στην Αμερική, επιστρέφει για την κηδεία. «Είκοσι εφτά χρόνια από την ημέρα που είχε πει πως φεύγει, ο Καρλ επέστρεφε στη γενέτειρά του για να συνοδεύσει τον πατέρα του στο νεκροταφείο της πόλης».
     Τα δύο αδέλφια είναι διαφορετικοί χαρακτήρες και έχουν βιώσει διαφορετικές εμπειρίες. «Ο Καρλ είχε ζήσει κάτω από διαφορετικούς ουρανούς, είχε μιλήσει και γράψει σε ξένες γλώσσες, είχε ερωτευτεί γυναίκες διαφορετικών εθνικοτήτων. Ο Φρεντερίκ είχε ζήσει στην ίδια κωμόπολη όπου είχε γεννηθεί, στην ίδια πολυκατοικία, στον ίδιο όροφο, στο ίδιο σπίτι, πραγματοποιώντας έτσι το ιδανικό της συνέχισης των γενεών χωρίς χάσμα-πράγμα που σύμφωνα με τον πατέρα χάριζε στον άνθρωπο την ισχυρή ταυτότητα και την ευτυχία».
     Όταν μετά την κηδεία κάθισαν να συζητήσουν, να «ξαναγνωριστούν» και να αναπολήσουν το κοινό τους παρελθόν, συνειδητοποιούν πόσο διαφορετικά εκλάμβαναν τα ίδια γεγονότα, κάτι που τους οδήγησε να ακολουθήσουν και τον δρόμο που ακολούθησαν και να γίνει ο καθένας αυτό που έγινε. Ο ένας αποκόπηκε από την παράδοση κι έγινε πολίτης του κόσμου. Στον άλλο, η παράδοση λειτούργησε ως τροχοπέδη που δεν του επέτρεψε να κάνει το επόμενο βήμα και τον έκανε να μείνει προσκολλημένος στην πατρώα γη και τις πατρικές παραινέσεις. Ακόμα αντιλαμβάνονται πόσο διαμετρικά αντίθετη επίδραση είχαν αυτές οι παραινέσεις και οι συμβουλές στον ψυχισμό τους και στη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους.
     Το «Λάθος Χώρα», είναι ένα πολύ καλογραμμένο μυθιστόρημα, γεμάτο νοήματα και συναισθήματα, που άλλοτε εκφράζονται ρητά κι άλλοτε κρύβονται πίσω από τις λέξεις και ανάμεσα στις σιωπές. Πολύ καλή αναγνωστική επιλογή!!

1 Ιουν 2019

LUMEN


LUMEN
ΜΠΕΝ ΠΑΣΤΟΡ
Μετάφραση ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΨΨΑΛΗΣ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 460, Ιανουάριος 2019

     Το «Lumen» είναι ένα ιστορικό-αστυνομικό μυθιστόρημα με το οποίο γίνεται η γνωριμία του ελληνικού αναγνωστικού κοινού με την ιταλίδα συγγραφέα (που εδώ και τριάντα χρόνια ζει στις ΗΠΑ και γράφει τα βιβλία της στα αγγλικά), Μαρία Βερμπένα Βόλπι που χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Μ. Πάστορ.
     Ήρωας του βιβλίου της είναι ο λοχαγός Μάρτιν Μπόρα, της αντικατασκοπείας του γερμανικού στρατού. Πρώσος, ευγενής στην καταγωγή, απεχθάνεται τους ναζί, την ακραία ιδεολογία, την βαρβαρότητα και τη βία τους, αλλά, όντας στο στρατό, είναι υποχρεωμένος να τους ανέχεται και να τους υπομένει. Όμως πολλοί από αυτούς, έχουν την καλύτερη άποψη για τον Μπόρα. «Έχετε έναν νεαρό αξιωματικό στις διαταγές σας, ο οποίος μετατέθηκε πρόσφατα στην αντικατασκοπεία, όμως είναι καλά εκπαιδευμένος, με εξαιρετικές επιδόσεις μέχρι στιγμής στα πεδία των επιχειρήσεων και μάλλον υπερβολικά χαρισματικός ώστε να χρησιμοποιηθεί απλώς για να ηγείται ενός λόχου στα χαρακώματα».
     Η σειρά με πρωταγωνιστή τον Μ. Μπόρα, αποτελείται από δώδεκα βιβλία. Στο «Lumen», ο Μπόρα βρίσκεται στην Κρακοβία, που έχει μόλις καταληφθεί. Λίγες μέρες μετά την άφιξη και την εγκατάστασή του, βρίσκεται αντιμέτωπος με την πρώτη του υπόθεση. Η ηγουμένη του τοπικού μοναστηριού, βρίσκεται δολοφονημένη στον κήπο της μονής. Κάποιος την έχει πυροβολήσει από κοντινή απόσταση. «Η Μητέρα Καζιμιέρτζα κειτόταν μπρούμυτα δίπλα στο πηγάδι, στο πλακόστρωτο κέντρο του κήπου, με τα μπράτσα απλωμένα και το πρόσωπο στραμμένο προς την αντίθετη πλευρά. Φαινόταν ένα μέρος της λευκής καλύπτρας της. Αυτό, σε συνδυασμό με το μαύρο ράσο που ήταν μαζεμένο γύρω από τα πόδια της, την έκανε να μοιάζει με κάποιο αλλόκοτο, υπερμέγεθες χελιδόνι που είχε γκρεμιστεί από δυσθεώρητο ύψος».
     Η ηγουμένη, δεν είναι απλώς μια ακόμη καλόγρια. Είναι πρόσωπο που χαίρει εκτίμησης στην τοπική κοινωνία και είναι ιδιαίτερα αγαπητή. «Η Μάτκα Καζιμιέρτζα είναι ένας ζωντανός θεσμός. Σε ολόκληρη την Πολωνία αναφέρονται σε αυτή ως «Αγία Ηγουμένη». Φημίζεται για την ικανότητά της να προβλέπει τα μελλούμενα μέσα από τα οράματά της και φαίνεται πως διαθέτει μυστικιστικές και θεραπευτικές δυνάμεις».
     Όταν ο Μπόρα αναλαμβάνει την υπόθεση, θα βρει ανέλπιστη βοήθεια από έναν ιερέα πολωνικής καταγωγής και αμερικανικής υπηκοότητας, που στάλθηκε στην Κρακοβία από το Βατικανό, για να ερευνήσει αν οι δυνάμεις που αποδίδονταν στην ηγουμένη βασιζόταν στην πραγματικότητα. Όμως παρά τη βοήθεια, ο λοχαγός θα δυσκολευτεί να φτάσει στη λύση του μυστηρίου. Αφού παράλληλα έχει να αντιμετωπίσει και προβλήματα ηθικής φύσης, που αφορούν τον ίδιο σε προσωπικό και ενδοοικογενειακό επίπεδο, τους συνεργάτες του, αλλά και την καχυποψία με την οποία τον αντιμετωπίζουν τα ανώτερα κλιμάκια των ναζί.
     Ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα που έχει σασπένς, αγωνία, ανατροπές, εξαιρετικά σκιαγραφημένους χαρακτήρες και τεκμηριωμένες δόσεις σύγχρονης Ιστορίας.

26 Μαΐ 2019

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ


ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ
DIANE HARRIS CLINE
Μετάφραση ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Σελ. 228, Φεβρουάριος 2019

     Ένα εκπληκτικό βιβλίο είναι το «Οι Αρχαίοι Έλληνες» της αμερικανίδας καθηγήτριας Ιστορίας D. H. Cline, που κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες και είναι βασισμένο στη σειρά του National GeographicThe Greeks”.
     Η συγγραφέας ξεκινά το ταξίδι της στην πορεία των αρχαίων Ελλήνων από το 6000 π. Χ., το τέλος δηλ. της νεολιθικής εποχής, από το σπήλαιο Φράγχθι της Αργολίδας, όπου υπάρχουν πολλά ίχνη κατοίκησης –όπως και στην Αλεπότρυπα του Διρού, όπου η κατοίκηση εκτείνεται από το 6000 π. Χ. μέχρι το 3200 π. Χ., όταν η σπηλιά φράχθηκε από κατάρρευση -και φτάνει μέχρι το 323 π. Χ., όταν πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος.
     Βήμα-βήμα, εξηγείται πως το εμπόριο μεταξύ των νησιών των Κυκλάδων περίπου το 2200 π. Χ., έφερε αμοιβαία κέρδη οικονομικά και πολιτιστικά. Πως έγινε και τι σηματοδότησε η ανάπτυξη του Μινωικού πολιτισμού γύρω στο 1800 π. Χ. Εξετάζεται η κατάληψη της Κρήτης το 1450 π. Χ. από την ανερχόμενη δύναμη των Μυκηναίων «οι οποίοι έμειναν στην ελληνική συλλογική μνήμη ως οι ήρωες που πολέμησαν στην Τροία». Αλλά και πως μια σειρά από φυσικές καταστροφές και εσωτερικές εξεγέρσεις, οδήγησαν στην κατάρρευση των πολιτισμών της εποχής του Χαλκού, περί το 1150 π. Χ.
     Από το 1200 π. Χ. ως το 800 π. Χ., είναι η εποχή του Σιδήρου. «Η ζωή ήταν απλή και πολύ σκληρή. Οι άνθρωποι καλλιεργούσαν, είχαν κοπάδια με πρόβατα και άλλα ζώα και ζούσαν μαζί με μια εκτεταμένη οικογένεια σε μικρά χωριά. Αποκαλούσαν τη χώρα τους Ελλάδα και αυτοαποκαλούνταν «Έλληνες», όνομα που είχαν πάρει από ένα μυθικό πρόγονο, τον Έλληνα, γιο του Δευκαλίωνα. Δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους μέλη ενός και μόνο έθνους, αλλά διάφορες φυλές που είχαν κοινή γλώσσα και πολιτισμό». Μετά όμως ξεκινά η Αρχαϊκή εποχή που η συγγραφέας δε διστάζει να ονομάσει «πορεία προς την τελειότητα». «Ήταν η εποχή που ο Όμηρος συνέθεσε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια και όλες οι ελληνικές πόλεις-κράτη είχαν ήδη διαμορφώσει και χρησιμοποιούσαν η κάθε μία το δικό της αλφάβητο με τις κατά τόπους ιδιομορφίες, επιτρέποντας την άνθηση της ποίησης, της ιστορίας, του δράματος και τη φιλοσοφίας. Επίσης, εμφανίστηκαν οι χαρακτηριστικές ελληνικές τεχνοτροπίες στη ζωγραφική, τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική».
     Για να ακολουθήσει η Κλασική περίοδος από το 508 π. Χ. μέχρι το 323 π. Χ., όταν οι Έλληνες «Δημιούργησαν έναν πολιτισμό όπου για πρώτη φορά είχαν θέση η αναζήτηση, ο στοχασμός, ο πολιτικός διάλογος, και η κριτική σκέψη, ενώ είχαν σε υψηλή εκτίμηση την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την έννομη τάξη». Ακόμα «…οι εικαστικές τέχνες και η λογοτεχνία άκμασαν, η φιλοσοφία προόδευσε, ενώ οι επιστημονικές ανακαλύψεις και εφευρέσεις πολλαπλασιάστηκαν».
     Το βιβλίο δεν απευθύνεται στην επιστημονική κοινότητα και γι’ αυτό είναι προσιτό και κατανοητό από τον καθένα. Κάτι που κάνει ξεκάθαρο η συγγραφέας. «Προς τους ακαδημαϊκούς συναδέλφους των ανθρωπιστικών επιστημών: αυτό το βιβλίο δεν απευθύνεται σε εσάς. Απευθύνεται στους γονείς σας, τους φίλους σας και τα παιδιά σας, ώστε να καταλάβουν τι είναι αυτό που σας έχει γοητεύσει όλα αυτά τα χρόνια».
     Να συμπληρώσω εδώ, πως το βιβλίο εκτός από το μοναδικό κείμενο, έχει εξαιρετική εκτύπωση κι εκπληκτική εικονογράφηση, με δεκάδες φωτογραφίες των οποίων την ποιότητα εγγυάται το National Geographic. Κάτι που σημαίνει πολλά, για όσους… γνωρίζουν!   

19 Μαΐ 2019

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ


ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΙΣΗΣ-ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ-ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΙΜΟΣ
Εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Σελ. 343, Νοέμβριος 2018

     Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που γράφτηκε από τέσσερις διαφορετικούς συγγραφείς, είναι το «Αποκάλυψη». Η ιδέα ανήκει στον Κ. Αθανασιάδη που έπεισε τους ομοτέχνους του να συμμετάσχουν στο εγχείρημα. Τους παρουσίασε την ιδέα του, συζήτησαν τον σκελετό του μυθιστορήματος και στη συνέχεια ανέλαβε ο καθένας να γράψει έναν από τους κύριους χαρακτήρες. «Αφού συζητήσαμε τον σκελετό του μυθιστορήματος, ξεκίνησα να γράφω εγώ: ήμουν ο Ιππότης. Δεύτερη, έγραφε η Χίλντα: ήταν βέβαια η Αϊντα –μια μοναδική αστυνόμος, ένας χαρακτήρας που ήρθε για να μείνει στην ελληνική Αστυνομική Λογοτεχνία. Τρίτος στη σειρά έγραφε ο Δημήτρης: ήταν ο υπαστυνόμος Μανουστάκης, ένας δύσκολος ρόλος […] Τέταρτος συμπληρώνοντας το καρέ έγραφε ο Βαγγέλης: ήταν ο Βαφειάδης, ο περίεργος αυτός ρεπόρτερ που δεν βγαίνει ποτέ από το σπίτι του, αλλά έχει παντού στην πόλη τα ματιά και τα αυτιά του».
     Στην Αθήνα, λίγο πριν από τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, μέσα σ’ ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, βρίσκεται ένα πτώμα. «Στη μέση ακριβώς του παλιού εργοστασίου (όπως μου επιβεβαίωσε ο Μανουστάκης που έκανε τις σχετικές μετρήσεις), ήταν στημένη μια σκουριασμένη μπανιέρα με ξύλινα πόδια. Στο εσωτερικό βρισκόταν ένα πτώμα σε κατάσταση αρχικής σήψης, γυμνό, δεμένο και φιμωμένο. Επρόκειτο περί ανδρός μετρίου ύψους, με λευκό δέρμα και ξυρισμένο κεφάλι. Προφανής αιτία θανάτου ο πνιγμός μέσα στο υγρό που ξεχείλιζε από την μπανιέρα […] Το υγρό εντός της μπανιέρας προερχόταν από νοσοκομειακά απόβλητα».
     Όμως οι φόνοι δεν σταματούν εδώ. Τα εγκλήματα διαδέχονται το ένα το άλλο. Τελετουργικοί φόνοι απίστευτης σκληρότητας που οδηγούν στο θάνατο ανθρώπους που –φαινομενικά τουλάχιστον- δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.
     Την υπόθεση αναλαμβάνει η αστυνόμος Αϊντα Μητροπούλου που με τη βοήθεια του υπαστυνόμου Μανουστάκη και της ομάδας της, θα προσπαθήσει να βρει την άκρη του νήματος. «Για να συλλάβουμε το Τέρας, θα πρέπει να ξεχάσουμε ότι είμαστε άνθρωποι με συναισθήματα. Θα γίνουμε τέρατα κι εμείς […] Και δεν χρειάζεται να το πω, αλλά εγώ θα το τονίσω ξανά. Εκ περισσού, έστω. Ξεχάστε τις γιορτές! Φέτος μας κάθισε το λαχείο. Θα δουλεύουμε εφτά μέρες την εβδομάδα, είκοσι ώρες το εικοσιτετράωρο μέχρι να βγάλουμε μιαν άκρη». 
     Η ομάδα θα έχει την αναπάντεχη βοήθεια του Παύλου Βαφειάδη. Ενός αινιγματικού ρεπόρτερ που πάσχει από αγοραφοβία και δεν βγαίνει ποτέ από το σπίτι του. Που όμως έχοντας τις κατάλληλες επαφές, διασυνδέσεις και τον τεχνικό εξοπλισμό, πληροφορείται για ότι συμβαίνει στην πόλη. «Όμως ο αιματοβαμμένος Ιππότης θα είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. Και δεν θα έχει πει ακόμη την τελευταία του λέξη».
     Το «Αποκάλυψη» είναι ένα αστυνομικό-ψυχολογικό μυθιστόρημα, με μοναδική πλοκή, πολύ ιδιαίτερους χαρακτήρες, που δεν αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου πριν το τέλος που επιφυλάσσει μιαν εκρηκτική ανατροπή!

15 Μαΐ 2019

16η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


16η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

     Έκλεισε προχθές Κυριακή 12 Μαΐου 2019, τις πύλες της η 16η ΔΕΒΘ, που συνδυάζει τη φιλαναγνωσία και την αγάπη για τη λογοτεχνία με καίριες παρεμβάσεις για μερικά από τα κρίσιμα ζητήματα που ταλανίζουν και προβληματίζουν τον σύγχρονο, σκεπτόμενο άνθρωπο και που φέτος είχε κεντρικό της θέμα, το «Πλήθος ως πρωταγωνιστής στη Λογοτεχνία και την Ιστορία». Περιέλαβε περισσότερες από 500 εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαν σχεδόν 300 συγγραφείς από 20 χώρες.
     Τη διοργάνωση εγκαινίασε η υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Μυρσίνη Ζορμπά, η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε:  «Η Θεσσαλονίκη διεκδίκησε και κέρδισε την έκθεση και αυτό είναι το σημαντικό. Έχει ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι η ιστορία της έκθεσης ξεπέρασε προβλήματα και αντιθέσεις. Αυτό μας κάνει περήφανους και ικανοποιημένους».
     Στο χώρο της 16ης Έκθεσης έγινε και η επίσημη Τελετή Έναρξης του Έτους Γλώσσας και Λογοτεχνίας, Ελλάδας-Ρωσίας, ενώ υπογράφτηκε επί τόπου και η σχετική συμφωνία. Στην Τελετή από ελληνικής πλευράς συμμετείχαν εκτός από την κ. Ζορμπά, ο υφυπουργός Εξωτερικών Μάρκος Μπόλαρης και ο εκπρόσωπος του πρωθυπουργού, πρέσβης επί τιμή κ. Κλης, ενώ υψηλού επιπέδου ήταν και η ρωσική αντιπροσωπεία, στην οποία εκτός από τον πρέσβη στην Ελλάδα κ. Αν. Μόσλοβ, συμμετείχαν ο υφυπουργός Επιστημών και Ανώτατης Εκπαίδευσης κ. Γκρ. Τρούμπινκοβ, ο ειδικός απεσταλμένος πρέσβης κ. Μιχ. Σβίντκοϊ, η υφυπουργός Παιδείας κ. Τατιάνα Σινούγκινα, καθώς και ο Αναπληρωτής Διευθυντής του Ομοσπονδιακού Πρακτορείου Τύπου και Μαζικών Επικοινωνιών, κ. Βλαντ. Γκριγκόριεφ.
     Στα πλαίσια του κεντρικού θέματος της Έκθεσης, έγιναν πέντε συζητήσεις. «Ο χαρακτήρας του πλήθους: Από τη γαλλική επανάσταση στα κίτρινα γιλέκα»,  «Το πλήθος στις πλατείες. Μνήμη μιας χαμένης κοινότητας;», «Το πλήθος στην εικόνα, 1974-2019 κομπάρσος ή πρωταγωνιστής;», «Η ιστορία από την πλευρά του πλήθους. Όψεις αυθορμητισμού και μαζικότητας στο παρελθόν της Ελλάδας και της Ευρώπης» και «Άψυχες φιγούρες από χαρτόνι. Το πλήθος στο μικροσκόπιο της Λογοτεχνίας και της Κριτικής».
     Ένα από τα πιο δυναμικά τμήματα της Έκθεσης, είναι κάθε χρόνο η Παιδική και Εφηβική Γωνιά, που γίνεται πόλος έλξης χιλιάδων μαθητών που επισκέπτονται είτε οργανωμένα, είτε κατά … μόνας της Έκθεση, εκπαιδευτικών, μικρών αλλά και … μεγάλων παιδιών! Φέτος το κομμάτι αυτό της Έκθεσης φιλοξένησε 107 εκδηλώσεις: βιβλιοπαρουσιάσεις, εργαστήρια, αφήγηση παραμυθιού, θεατρικό παιχνίδι κλπ.
     Να κλείσουμε λέγοντας ότι η 16η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, εκπλήρωσε και φέτος τις προσδοκίες και να δώσουμε ραντεβού για την 17η Έκθεση του χρόνου!     

14 Μαΐ 2019

ΝΙΚΟΣ ΣΒΕΡΚΟΣ


ΝΙΚΟΣ ΣΒΕΡΚΟΣ
     Γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ το 1984. Σπούδασε πληροφορική στην ΑΣΟΕΕ. Εργάζεται ως δημοσιογράφος από το 2006, στον ρ/σ 105,5 Στο Κόκκινο. Είναι ιδρυτικό μέλος της Εφημερίδας των Συντακτών. Έχει αρθρογραφήσει σε εγχώριες και ξένες εφημερίδες και έχει συμμετάσχει σε συνέδρια που διοργανώθηκαν από ΜΜΕ του εξωτερικού. Συχνά γράφει κείμενα για τη μουσική. Έργα του: «Το Στρατόπεδο Της Σιωπής» (2019, Κέδρος).

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Το Στρατόπεδο Της Σιωπής»;
     Η ιδέα για το βιβλίο προέκυψε ύστερα από χρόνια ακρόασης συναρπαστικών διηγήσεων. Εκατοντάδες ιστορίες, που ειπώθηκαν σε οικογενειακά και φιλικά τραπέζια, αναμίχθηκαν και -με καταλύτη μια προσωπική ανάγκη-έλαβαν τελικά τη μορφή μιας διήγησης. Ο δε κεντρικός ήρωας του βιβλίου αντλεί πολλά στοιχεία από ένα συγγενικό πρόσωπο, τον οποίο δεν γνώρισα και τη ζωή του οποίου θραυσματικά άκουσα από τους γονείς μου.
Η έννοια της «έμπνευσης», πάντως, δεν αποτελεί κάποια μορφή επιφοίτησης. Αντιθέτως είναι αποτέλεσμα εξάσκησης. Την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο ήμουν δημοσιογράφος στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και ήμουν υποχρεωμένος να παράγω μεγάλα ή μικρά δημοσιογραφικά κείμενα σε καθημερινή βάση. Ήταν μια σκληρή προπόνηση, που τελικά βοήθησε στο να ξεπεραστούν φόβοι, να δοκιμαστούν οι εκφράσεις και να μετουσιωθεί σε ανάγνωσμα η καθημερινή τριβή.

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το αυτό και ποιο είναι αυτό;
     Η διήγηση, προφορική ή γραπτή, μιας ιστορίας είναι μια διαδικασία, που εμπεριέχει υποκειμενικά στοιχεία, προσωπικές εκτιμήσεις, ακόμα και ανακρίβειες, που δεν «θολώνουν», αλλά κάνουν την κάθε ιστορία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.Μια διήγηση όμως περιλαμβάνει και ένα ακόμα σημαντικό στοιχείο: Αποτυπώνει με υπόρρητο τρόπο το πώς αντιμετώπισε ο καθένας και η καθεμιά μια κρίσιμη κατάσταση, τις υποχωρήσεις του, τις συγκρούσεις του. Αναδεικνύονται έτσι πτυχές των ανθρώπων που κανένα επιστημονικό εγχειρίδιο δεν μπορεί να αποκρυσταλλώσει πλήρως.
Κάθε αναγνώστης θα βρει μηνύματα σε ένα γραπτό. Επί του συγκεκριμένου δεν θα υποδείξω κάποιο, θα αδικηθεί η διαδικασία της ανάγνωσης. Επιθυμώ μόνο να τονιστεί η αξία και η απόλαυση της προσωπικής διήγησης.

Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;
     Οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα. Ακόμα κι αν είμαστε απομονωμένοι, φέρουμε το φορτίο της διαπροσωπικής επαφής, επηρεάζουμε τους γύρω μας έστω και δια της απουσίας μας. Κάθε πράξη και δραστηριότητα είναι, λοιπόν, κοινωνική. Αφού επηρεάζει ευθέως ή εμμέσως τον περίγυρό μας.
Έτσι και η λογοτεχνία. Όποιος κι αν είναι ο σκοπός της συγγραφής, ένα γραπτό έχει έναν «αποστολέα» και έναν «παραλήπτη». Στην περίπτωση δε που κάποιος γράψει ένα κείμενο που δεν εκδοθεί ποτέ, ο παραλήπτης θα είναι ο ίδιος με τον αποστολέα. Η ίδια η πράξη της συγγραφής θα επηρεάσει τις αντιλήψεις μας, τις σκέψεις μας, τις αντιδράσεις μας.

Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;
     Η ιδιότητα του συγγραφέα θεωρώ πως αποδίδεται, δεν αυτοανακηρύσσεσαι συγγραφέας. Κατάλαβα ότι θέλω να γράψω βιβλία όταν αντελήφθην πως με την επίπονη και σύνθετη διαδικασία της γραφής οξύνεις την αντίληψή σου για τον περίγυρό σου, την κοινωνία και τον κόσμο, πως εξάγεις συγκρίνεις και εξάγεις συμπεράσματα.

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Όσο εργαζόμουν στην οθόνη του υπολογιστή αντιμετώπιζα το βιβλίο με κάποια ελαφρότητα, σαν να ήταν ένα αστείο ή μια ιδιότυπη προσωπική συνομωσία. Όταν το είδα τυπωμένο τρόμαξα, είναι η αλήθεια. Σκέφτηκα, «τώρα το πράγμα σοβάρεψε».
Έτσι κι αλλιώς, φαντάζομαι πως κάθε δημιούργημα, ό,τι κι αν είναι αυτό, συγκινεί το δημιουργό του.

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Ελπίζω πως οι αναγνώστες τούς αντιμετωπίζουν σαν πρόσωπα της πραγματικότητας, πως είναι μαζί τους συμπονετικοί ή αδυσώπητοι.

Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;
     Προφανώς. Γράφουμε αυτά που ζούμε, νιώθουμε, βλέπουμε και ακούμε. Δεν υπάρχει παρθενογένεση πουθενά στη φύση, ούτε και στην συγγραφή.

Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;
     Ελπίζω πως μοιάζω με κάποιους. Φοβάμαι πως μοιάζω με άλλους. Οι φίλες και οι φίλοι, που με γνωρίζουν και που διάβασαν το βιβλίο, αρκέστηκαν να πουν πως «κάπου με είδαν» στο βιβλίο. Δεν θέλησα να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες, φοβούμενος ίσως πως ο καθένας και η καθεμιά θα αναφέρονταν σε διαφορετικά σημεία του βιβλίου.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Το βιβλίο αυτό, «Το Στρατόπεδο της Σιωπής», το έδωσα σε μια αγαπημένη μου και ειλικρινή φίλη μου. Της είμαι ευγνώμων για το πώς το αντιμετώπισε.
Έχω γράψει και κείμενα μικρότερου μεγέθους, διηγήματα, που έχω στείλει σε άλλα πρόσωπα. Είχαν να επιτελέσουν συγκεκριμένο σκοπό.
Προτιμώ πάντως να μην δίνω δείγματα σε φίλους, παρά μόνον να τους συμβουλεύομαι για πράγματα φαινομενικά άσχετα. Ίσως φοβάμαι την πρώτη τους κριτική.

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;
     Η αυτόματη απάντηση λέει πως δεν υπάρχει «ιδανικός αναγνώστης», επειδή όλοι οι αναγνώστες είναι άνθρωποι και όλοι οι άνθρωποι έχουμε ελαττώματα. Το «ιδανικό» ίσως βρίσκεται όμως στο διαφορετικό και το «λειψό». Άρα θα προτιμήσω να απαντήσω πως όλοι οι αναγνώστες είναι ιδανικοί.

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Ναι, πως μπορώ να γράφω καλύτερα σε χώρους με σχετική φασαρία.

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Αδυνατώ να εντοπίσω τις επιρροές στο γραπτό μου. Ξέρετε, η αναζήτηση επιρροών φέρει και πτυχές της σύγκρισης. Σε κάθε σύγκριση θα έχανα πανηγυρικά.
Μπορώ να αναφέρω όμως συγγραφείς, στους οποίους «υποκλίνομαι»: Στον ΤρούμανΚαπότε επειδή ισορροπούσε υπέροχα ανάμεσα στην δημοσιογραφική αντίληψη και τον αμερικάνικο λογοτεχνικό τρόπο. Στον Στέφαν Τσβάιχ επειδή είναι θαυμαστός ο τρόπος που καταδύεται στην ανθρώπινη ψυχολογία. Στο Έρι Ντε Λούκα για την λατρεία του για το βουνό. Στον Βασίλη Βασιλικό, πρώτα και κύρια για το υπέροχο «Φύλλο». Και στον Κώστα Ταχτσή για την μοναδική καταγραφή της προσωπικής διήγησης.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Η συγγραφή είναι δύσκολη διαδικασία, ιδίως για ανυπόμονους ανθρώπους σαν εμένα. Πρέπει να κινηθείς πάνω σε μια αντίφαση: Πρέπει να απελευθερώνεις και ταυτόχρονα και τιθασεύεις τη σκέψη σου.
Βοηθάει πάντως πολύ το να γράφεις πολύ και συχνά, ακόμα και για πράγματα ξένα στη λογοτεχνία.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;
     Το μυαλό μου και το συρτάρι είναι γεμάτο με ιδέες. Μέχρι στιγμής παραμένουν απλά ιδέες. Ίδωμεν.
Σας ευχαριστώ πολύ!