13 Σεπ 2019

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ


ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
Ο Αλεξ. Οικονόμου είναι Αρχιτέκτων-Μηχανικός. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολεοδομία και στην Οικονομική και Κοινωνική Ιστορία. Ως μελετητής, συμμετείχε στην εκπόνηση σημαντικών μελετών για σχολεία, βιομηχανικά κτίρια, τουριστικές μονάδες, κατοικίες κλπ, επέδειξε όμως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις μελέτες αποκατάστασης παραδοσιακών κτιρίων, καθώς σε εκείνες που αφορούν στη μελέτη, διάσωση, ανάδειξη και αξιοποίηση της βιομηχανικής μας κληρονομιάς. Συμμετείχε σε επιστημονικά σεμινάρια και συνέδρια ως σύνεδρος και ως εισηγητής. Επιστημονικές εργασίες και άρθρα του σχετικά με την αρχιτεκτονική , την πολεοδομία και τη βιομηχανική κληρονομιά, δημοσιεύτηκαν σε διάφορα έντυπα. Έχει επίσης, ενεργή συμμετοχή στα κοινωνικά και πολιτιστικά δρώμενα της Νάουσας, όπου και διαμένει. Σήμερα είναι Πρόεδρος της Πολιτιστικής Εταιρείας Νάουσας «Αναστάσιος Μιχαήλ ο Λόγιος» και εκδότης του τριμηνιαίου πολιτιστικού περιοδικού «Νιάουστα». Ασχολήθηκε με το μαθητικό και το ερασιτεχνικό θέατρο ως σκηνοθέτης και ως σκηνογράφος, ενώ τιμήθηκε με αρκετά βραβεία σε πανελλήνιους θεατρικούς διαγωνισμούς. Έργα του: «Δωρικού Ρυθμού» (2019, Εκδόσεις Πηγή).
     Παρουσίαση του βιβλίου, θα γίνει στη Νάουσα την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2019, στις 19.30, στην αίθουσα ΒΕΤΛΑΝΣ, του Πολυχώρου πολιτισμού «Χρήστος Λαναράς».

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο «Δωρικού Ρυθμού»;
     Η πρόθεσή μου να παρουσιάσω με έναν διαφορετικό τρόπο μερικά εμβληματικά αρχιτεκτονήματα και ιδιαίτερα κάποια από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μνημεία της περιοχής μας. Έφτιαξα λοιπόν μια μυθοπλασία που διαδραματίζεται σε αυτούς τους σημαντικότατους αρχιτεκτονικούς χώρους.
Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;
     Ασφαλώς. Πολλές φορές η λογοτεχνία έχει προτρέψει στην τέλεση πράξεων κοινωνικού ενδιαφέροντος, συμμετέχοντας στη διάπλαση χαρακτήρων των αναγνωστών
Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;
     Αρκετά αργά, παρότι πάντα έγραφα διάφορα κείμενα, συνήθως μη λογοτεχνικά, μικρότερου όμως μεγέθους.
Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το έργο σας;
     Ένα αίσθημα ολοκλήρωσης μιας προσπάθειας χρόνων που ξεκίνησε χωρίς να ξέρει πού και πότε θα καταλήξει.
 Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Περιμένουν να τους ανακαλύψουν και να τους σχολιάσουν και οι αναγνώστες. Τι άλλο;
Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;
     Εφόσον το βιβλίο δεν είναι τελείως επιστημονική ή άλλου είδους φαντασία, αναγκαστικά περιέχει βιώματα του συγγραφέα, χωρίς όμως ταύτισή του με κανένα από τους ήρωες
Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;
     Δεν θα το έλεγα. Μερικά όμως προσωπικά βιώματα και προβληματισμοί προβάλλονται μέσα από τους ήρωες
Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Κάποιοι κοντινοί μου άνθρωποι που εξακολουθούν να με ανέχονται
Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;
     Αυτός που πριν σχολιάσει, ολοκληρώνει τουλάχιστον το διάβασμα του βιβλίου και δεν διστάζει να ζητήσει διευκρινήσεις
Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Δεν θα το ‘λεγα!
Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Στο συγκεκριμένο βιβλίο ναι, είχα αμφιβολίες για κάτι και μέχρι να το τελειώσω τις ανέτρεψα τελείως
Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Φυσικά, σε ποιον δεν αρέσει να μιλά για το έργο του;
Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Αρκετοί, Έλληνες και ξένοι. Από τον Ουμπέρτο Έκο και τον Νταν Μπράουν μέχρι τον Γιάννη Καλπούζο και τον Ισίδωρο Ζουργό, για να αναφέρω πρόχειρα κάποιους ανάμεσα σε πάρα πολλούς
Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Δεν είναι καθόλου εύκολη η συγγραφή ενός μεγάλου έργου, ιδιαίτερα αν είναι κανείς πρωτάρης, χωρίς τα τεχνικά εφόδια που διαθέτει ένας φτασμένος συγγραφέας. Ωστόσο, αυτή η πρωτόγνωρη περιπέτεια του γραψίματος υπήρξε αποκαλυπτική για μένα, ιδιαίτερα για τον τρόπο αξιοποίησης του ελεύθερου χρόνου που διαθέτω πλέον.
Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;
     Υπάρχουν κάποιες ιδέες για νέο μυθιστόρημα, έχουν προχωρήσει κάποια πράγματα, ωστόσο χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη. Προς το παρόν ολοκληρώνω ένα λεύκωμα σχετικό με την αρχιτεκτονική και πολεοδομία της Νάουσας που αναμένεται να κυκλοφορήσει την επόμενη χρονιά, μια έκδοση της Πολιτιστικής Εταιρείας Νάουσας «Αναστάσιος Μιχαήλ λόγιος».
Σας ευχαριστώ πολύ!

8 Σεπ 2019

ΨΙΘΥΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΥ


ΨΙΘΥΡΟΙ ΘΑΝΑΤΟΥ
DEAN KOONTZ
Μετάφραση ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΟΥΞΗΣ
Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Σελ. 534, Ιούνιος 2019

     Το νέο μυθιστόρημα του αμερικανού συγγραφέα D. Koontz με τίτλο «Ψίθυροι Θανάτου» αποτελεί συνέχεια του «Τυφλή Γωνία» (παρουσίαση Σεπτέμβριος 2018). Όμως δεν είναι απαραίτητο να το έχεις διαβάσει, για να παρακολουθήσεις την εξέλιξη του νέου μυθιστορήματος. Εξάλλου ο μέγας τεχνίτης της πλοκής  D. Koontz, παραθέτει διάσπαρτα ενταγμένα στη ροή του μύθου τα καίρια σημεία του προηγούμενου βιβλίου, ώστε ακόμη κι ένας αναγνώστης που δεν το έχει διαβάσει να «μπαίνει στο νόημα» εύκολα!
     Κεντρικός χαρακτήρας είναι και πάλι η 28χρονη πράκτορας του FBI, Τζέιν Χοκ. «Επί εφτά χρόνια η Τζέιν ήταν πράκτορας του FBI, στην Ομάδα Ανταπόκρισης σε Κρίσιμα Περιστατικά, η οποία στις περισσότερες φορές αναλάμβανε υποθέσεις όπου συμμετείχαν οι Μονάδες Συμπεριφορικής Ανάλυσης 3 και 4, που ειδικεύονταν, μεταξύ άλλων, σε μαζικές δολοφονίες και ψυχοπαθείς δολοφόνους». Όταν προσπαθεί να ερευνήσει την ανεξήγητη αυτοκτονία του άντρα της πριν από λίγους μήνες, θα ανακαλύψει μια τερατώδη συνωμοσία, η οποία έχει σκοπό με νανο-μηχανισμούς ελέγχου να υποτάξει τους ανθρώπους στις θελήσεις μιας δράκας ανθρώπων, που αυτοαποκαλούνται Αρκαδιανοί. Αυτοί «είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα δίκτυο από στελέχη του ιδιωτικού τομέα και κυβερνητικούς αξιωματούχους, το οποίο κατέφερε να διαφθείρει πρόσωπα σε σημαντικές θέσεις στο FBI, στην Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας, στο Υπουργείο Δικαιοσύνης και στην NSA. Για αρχή. Η κοινή λογική έλεγε πως η CIA, η IRS και ίσως όλοι οι τομείς της κυβέρνησης, έως τις ανώτατες βαθμίδες της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, πρέπει να είχαν διαβρωθεί-αν δεν έβριθαν ήδη-από μέλη αυτής της μανιακής συνομοσπονδίας ενός ουτοπικού ολοκληρωτισμού».
     Όσοι-βάσει ενός υπολογιστικού μοντέλου-θα μπορούσαν να αποτελέσουν «απειλή» για την εφαρμογή των σχεδίων των συνωμοτών, με νανο-εμφυτεύματα, οδηγούνταν στην αυτοκτονία. «Άντρες και γυναίκες, οι περισσότεροι παντρεμένοι και ευτυχισμένοι, χωρίς ιστορικό κατάθλιψης. Στρατιωτικοί όπως ο Νικ, ο άντρας μου. Δημοσιογράφοι, επιστήμονες, γιατροί, δικηγόροι, αστυνομικοί, καθηγητές, οικονομολόγοι. Αυτοί οι φανατικοί έχουν φτιάξει ένα υπολογιστικό πρότυπο και εξοντώνουν όσους τους λέει το πρότυπο ότι θα ωθήσουν  τον πολιτισμό προς λάθος κατεύθυνση».
      Οποιοσδήποτε άλλος, θα δείλιαζε μπροστά στην προοπτική να έρθει αντιμέτωπος με όλες τις υπηρεσίες ασφαλείας, στις οποίες δεν μπορούσε να είναι σίγουρος ποιόν μπορεί να εμπιστευτεί. Όμως η Τζέιν είναι μια εξαιρετικά ευφυής και δυναμική γυναίκα. Με όπλα την εκπαίδευση και την εξυπνάδα της, θα προσπαθήσει να αποκαλύψει την συνωμοσία και να τιμωρήσει τους επικεφαλής που της στέρησαν ότι αγαπούσε περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο στον κόσμο: τον άντρα της. Σύντομα θα βρεθεί «στον κατάλογο των πλέον καταζητούμενων όλων των υπηρεσιών επιβολής του νόμου στη χώρα». Όμως δεν θα το βάλει κάτω. Με τη βοήθεια κάποιων απρόσμενων συμμάχων, όπως ο σερίφης Λούθερ Τίλμαν, θα συνεχίσει τον αγώνα της για να αποκαταστήσει το όνομα του άντρα της και να πάρει την εκδίκησή της!
     Το βιβλίο είναι τόσο καλογραμμένο όσο περίμενα με βάση το όνομα του συγγραφέα. Είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, στο οποίο σε πρώτο επίπεδο ρέει ένας μύθος με καταιγιστική δράση, σασπένς και ανατροπές. Σε δεύτερο επίπεδο όμως, ο συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να θέσει ερωτήματα για πολλά ζητήματα, όπως αυτό της δημοκρατίας, της διαφθοράς σε υψηλά επίπεδα άσκησης της εξουσίας, της ελευθερίας, της ελεύθερης βούλησης, της χρήσης της τεχνολογίας, την προαιώνια  διαμάχη του Καλού με το κακό. Εξαιρετική αναγνωστική επιλογή!

31 Αυγ 2019

Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ


Η ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ
MATS STRANDBERG
Μετάφραση ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΘΟΠΟΥΛΟΣ
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Σελ. 575, Απρίλιος 2019

     Στο χώρο της λογοτεχνίας του φανταστικού κινείται το μυθιστόρημα του σουηδού συγγραφέα M. Strandberg.
     Το Μπλάκ Καρίσμα, είναι ένα κρουαζιερόπλοιο, που πραγματοποιεί εικοσιτετράωρες κρουαζιέρες στη Βαλτική, κινούμενο μεταξύ Σουηδίας και Φινλανδίας. «Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, όλο το χρόνο το Μπάλτικ Καρίσμα ακολουθεί την ίδια ρότα. Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα σταματάει στο Όλαντ. Φτάνει στο Όμπου της Φινλανδίας στις εφτά το πρωί, όταν οι Σουηδοί επιβάτες είναι ακόμα ξαπλωμένοι και κοιμούνται και έπειτα από είκοσι τρείς ώρες δένει ξανά στο λιμάνι της Στοκχόλμης».
     Οι επιβάτες, που είναι κυρίως ενήλικοι, πραγματοποιούν αυτό το ταξίδι με σκοπό να πιούν, να μεθύσουν και να ξεσαλώσουν. «Στη χώρα του πουθενά, που είναι η Βαλτική, οι αναστολές εγκαταλείπονται με τρόπο που δεν οφείλεται μόνο στο φτηνό αλκοόλ. Είναι σαν ν’ αλλάζουν ο χώρος και ο χρόνος. Παύουν να υφίστανται κοινωνικοί κώδικες και κανόνες».
     Το πλοίο, αν και δεν βρίσκεται πια στην πρώτη του νεότητα, δεν έχει το μέγεθος και την πολυτέλεια των σύγχρονων σκαφών και δεν είναι τόσο δημοφιλές όσο παλιά, εξακολουθεί να προσελκύει κόσμο. «Το υπό σουηδική σημαία Μπάλτικ Καρίσμα έχει κατασκευαστεί το 1989 στο Σπλιτ της Κροατίας. Έχει μήκος εκατόν εβδομήντα μέτρα, πλάτος είκοσι οκτώ και χώρο για περισσότερους από δύο χιλιάδες επιβάτες. Πάει όμως καιρός από τότε που όλες του οι θέσεις ήταν κλεισμένες. Σήμερα είναι Πέμπτη και επιβιβάζονται μόλις χίλιοι διακόσιοι επιβάτες». 
     Μαζί με τους συνηθισμένους επιβάτες όμως, επιβιβάζεται και μία αδιανόητη απειλή. Μια «μόλυνση» -όπως πιστεύεται αρχικά-που μεταμορφώνει όσους προσβάλλει για πάντα, σε πλάσματα χωρίς λογική και με ζωώδη ένστικτα. Επιβάτες και πλήρωμα, αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την απειλή. Όταν μάλιστα καταλαβαίνουν ότι το πλοίο πηγαίνει με τον αυτόματο πιλότο και οι επικοινωνίες με την στεριά έχουν διακοπεί, ο πανικός εξαπλώνεται σαν τη φωτιά σε ξερά χόρτα! Μόνο μερικά μέλη του πληρώματος και ελάχιστοι επιβάτες θα διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και θα προσπαθήσουν να αντισταθούν.
     Ένα μυθιστόρημα εξαιρετικό στο είδος του, που διαβάζεται ευχάριστα και από όσους δεν είναι φαν της λογοτεχνίας του φανταστικού.


25 Αυγ 2019

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΙΣΝΤΑΛ


Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΙΣΝΤΑΛ
ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΙΣΗΣ
Εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ
Σελ, 407, Μάιος 2019

     Με μια υπόθεση που αποτελεί άλυτο πρόβλημα στη Νορβηγία εδώ και πενήντα χρόνια, ασχολείται το νέο βιβλίο του Β. Γιαννίση.
     Στη Νορβηγία τον χειμώνα του 1970 και πιο συγκεκριμένα στο Μπέργκεν, το βαρύτερο έγκλημα που συμβαίνει είναι οι φασαρίες που προκαλούν οι μεθυσμένοι  τα σαββατόβραδα. Έτσι όταν ανακαλύπτεται το πτώμα μιας απανθρακωμένης γυναίκας στην κοιλάδα του Ίσνταλ, η πόλη ταράζεται. «Η πόλη του Μπέργκεν περιβάλλεται από τα λεγόμενα Εφτά Όρη. Στους πρόποδες του ψηλότερου από αυτά, του Ούλρικεν, βρίσκεται η κοιλάδα του Ίσνταλ. Οι ντόπιοι την αποκαλούσαν η Κοιλάδα του Θανάτου, μιας και το μέρος αυτό είχε μια μυστηριακή σύνδεση με τον κάτω κόσμο. Στη διάρκεια του Μεσαίωνα οι υποψήφιοι αυτόχειρες του Μπέργκεν πήγαιναν εκεί για να αυτοκτονήσουν, ενώ τα προηγούμενα δέκα χρόνια μια σειρά από θανάτους ορειβατών είχαν γιγαντώσει το θρύλο της, ντύνοντάς την με την αύρα του απόκοσμου».
     Τα μέλη του αστυνομικού τμήματος του Μπέργκεν, σπεύδουν στην περιοχή. «Τη βρήκαμε ημίγυμνη. Έχει εγκαύματα σε όλο το μπροστινό μέρος του σώματός της […] Η φωτιά κατέστρεψε τα πάντα. Ρούχα, παπούτσια, πρόσωπο». Οι πρώτες ενδείξεις, δεν αφήνουν τους αστυνομικούς  να βγάλουν ασφαλή συμπεράσματα αν πρόκειται για αυτοκτονία, δολοφονία ή ακόμη και ατύχημα. « “Οι πιθανότητες είναι τρεις’’ είπε ο Στόλενσεν σηκώνοντας τρία δάχτυλα. ‘Πρώτον, ο θάνατος προήλθε από ατύχημα. Η γυναίκα ανεβαίνει για πεζοπορία στο Ούλρικεν, σταματάει για να ξεκουραστεί, ανάβει φωτιά, ζαλίζεται από τον καπνό, πέφτει στις φλόγες και πεθαίνει από τα εγκαύματα που προκαλούνται’. Το κατέβασμα του πρώτου δαχτύλου ακολουθεί αυτό του δεύτερου. ‘Δεύτερον, η γυναίκα αυτοκτόνησε . Τρίτον, δολοφονήθηκε’. Ο Στόλενσεν […] παρατήρησε προσεκτικά τα πρόσωπα των συναδέλφων του. Μπορούσε να πει με σιγουριά ότι οι περισσότεροι πόνταραν στην τρίτη πιθανότητα». Επίσης, δεν έχουν καμιά ένδειξη για το ποια είναι αυτή η γυναίκα ή τι την έφερε στην σχεδόν ερημική αυτή περιοχή. Επειδή οι έρευνες δεν φέρνουν αποτελέσματα κι επειδή ο Ψυχρός Πόλεμος εξακολουθεί να μαίνεται και οι κατάσκοποι στη Σκανδιναβία μετακινούνται εύκολα από χώρα σε χώρα, τα κεντρικά της αστυνομίας, στέλνουν στο Μπέργκεν δύο από τους πράκτορες της. Ένας από αυτούς είναι ο Άνερς Φλο, ένα από τα πιο λαμπρά μυαλά του Εγκληματολογικού, που με τη βοήθεια του τοπικού αστυνομικού Ρολφ Στόλενσεν, θα προσπαθήσουν να ανακαλύψουν την ταυτότητα της γυναίκας, τι την τράβηξε στην περιοχή του Ίσνταλ και τι προκάλεσε το θάνατό της.
     Ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα, με αναπάντεχη εξέλιξη και σασπένς που κλιμακώνεται από σελίδα σε σελίδα. Η ιστορία βασίζεται σε πραγματικό γεγονός που συνέβη στη Νορβηγία το 1970 κι έκτοτε παραμένει άλυτο μυστήριο. 

17 Αυγ 2019

ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ


ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΙΑΝΤΑΣ
Εκδόσεις ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Σελ.278, Ιούνιος 2019

     Με δύο ακανθώδη προβλήματα που απασχόλησαν και απασχολούν πολλά ζευγάρια, ασχολείται ο Γ. Γιαντάς στο νέο του μυθιστόρημα με τίτλο «Για Ένα Παιδί»: την αδυναμία απόκτησης παιδιών και τη συζυγική απιστία.
     Ο Μάνος και η Βικτώρια, είναι ένα ζευγάρι που επιθυμεί διακαώς να αποκτήσει ένα παιδί. Μετά από αρκετό καιρό προσπαθειών, καταλαβαίνουν πως δεν μπορούν να τα καταφέρουν με τον φυσικό τρόπο. «Είχαν φανταστεί ένα αγοράκι που θα χαλούσε τον κόσμο με τη σκανδαλιά του ή ένα κοριτσάκι με φωνακλάδικα κοτσιδάκια, που θα προκαλούσε διαρκώς γέλια με τα νάζια του […] αποζητούσαν τον ερχομό του πλάσματος που θα τους στέριωνε σαν οικογένεια και θα γέμιζε το σπίτι με άφατη αγαλλίαση».
     Για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους, κατέφυγαν σε ειδικούς γιατρούς, που ο καθένας είχε να τους προτείνει διαφορετική θεραπεία, αν και κάποιοι από αυτούς, έβλεπαν τα ζευγάρια με το συγκεκριμένο πρόβλημα, σαν μια καλή πηγή εισοδήματος, αφού δε δίσταζαν να εκμεταλλευτούν τον πόθο τους για ένα παιδί! 
     Ο Πέτρος και η Μαρίνα είναι οι γονείς δύο παιδιών: ενός κοριτσιού κι ενός αγοριού, που για τον πατέρα, μοιάζουν σαν ένα πρόσθετο βάρος στην πληκτική του καθημερινότητα. «Φτάνοντας στο σπίτι τον παραμόνευε η γνώριμη πραγματικότητα, η αρτηριοσκληρωτική του ρουτίνα με τις αυξημένες οικογενειακές υποχρεώσεις. […] η μικρή του κόρη σιγόκλαιγε στο κάθισμα και ο γιος του μόλις τον είδε έτρεξε και κλείστηκε στο δωμάτιό του». Λόγω και του τρόπου με τον οποίο μεγάλωσε, έτσι κυλούσε η ζωή του. Μεταξύ του οδοντιατρείου και των οικογενειακών υποχρεώσεων. «Η ζωή του πλέον ήταν ρυθμισμένη με ακρίβεια ρολογιού, η δουλειά, η οικογένεια, το σπίτι, μια καλοστρωμένη καθημερινότητα, που σύντομα του προκάλεσε έναν αφόρητο κορεσμό». Όταν ο «πειρασμός» εμφανίστηκε με τη μορφή μιας όμορφης καλοβαλμένης ξανθιάς, της Σύλια, ο Πέτρος ήταν έτοιμος να υποκύψει «σαν άγουρο και ανυπεράσπιστο παλικαράκι».
     Οι ιστορίες των δύο ζευγαριών του μυθιστορήματος, δεν διασταυρώνονται. Κοινή τους συνισταμένη, αποτελεί η Σύλια, αφού η ερωμένη του Πέτρου, εργάζεται στην ίδια εταιρία με τον Μάνο. Και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι τελείως διαφορετικά. Αυτό που για το ένα ζευγάρι είναι δεδομένο, για το άλλο είναι το ζητούμενο. Ο Πέτρος και η Μαρίνα έχουν παιδιά, αλλά αφήνουν τον πειρασμό να μπει ανάμεσά τους. Από την άλλη ο Μάνος και η Βικτώρια, επιθυμούν διακαώς ένα παιδί, αλλά δεν σκέφτονται ούτε μία στιγμή την απιστία. Ακόμη κι όταν στον Μάνο, δίνεται η ευκαιρία!
     Όμως οι ιστορίες τους, φανερώνουν με τον πιο εμφατικό τρόπο, ότι ο γάμος είναι ένας διαρκής αγώνας, ώστε να χωρέσουν στην κοινή ζωή τα διαφορετικά «θέλω» του κάθε μέρους και να γίνουν κοινά «θέλω» του ζευγαριού. Αυτό επιτυγχάνεται, μεταξύ άλλων, με την αλληλοκατανόηση και μικρά βήματα προς τα πίσω και από τους δύο, που θα δώσουν την ώθηση για το άλμα προς μια ευτυχισμένη κοινή ζωή.
     Δύσκολα τα θέματα, αλλά ο Γ. Γιαντάς, τα χειρίστηκε με εξαιρετική ευαισθησία και διεισδυτικότητα, δημιουργώντας έτσι, ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που παρά τα κάπως «στενάχωρα» θέματα, διαβάζεται εύκολα κι ευχάριστα.                          

13 Αυγ 2019

ΟΙ ΑΛΩΒΗΤΟΙ


ΟΙ ΑΛΩΒΗΤΟΙ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΡΑΚΗΣ
Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Σελ. 503, Μάρτιος 2019

     Το τρίτο βιβλίο του Β. Τσιράκη, ένα ιστορικό μυθιστόρημα με τίτλο «Οι Αλώβητοι», κυκλοφόρησε πριν από λίγους μήνες.        Οι πολυάριθμοι πρωταγωνιστές του έργου, κινούνται στους ίδιους χώρους στους οποίους κινούνταν οι ήρωες των δύο προηγούμενων μυθιστορημάτων (δηλ. τη Θεσσαλονίκη) -το βιβλίο αποτελεί το τρίτο μέρος μιας άτυπης τριλογίας μαζί με τα «Σελανίκ» (2012, παρουσίαση 15Ιουνίου 2012) και «Τα Χρόνια Ανάμεσα» (2016, παρουσίαση 30 Ιουνίου 2016), αλλά δεν είναι απαραίτητο  να τα έχει κάποιος διαβάσει για να παρακολουθήσει τον μύθο-αλλά σε άλλους χρόνους. Ξεκινά  την εποχή του εμφυλίου, συνεχίζει τα άγρια χρόνια της δεκαετίας του ’50, όταν οι διώξεις των κομμουνιστών-κι όχι μόνο-είχαν φτάσει στο απόγειο και τα στρατοδικεία έκαναν… υπερωρίες, ακολουθεί η δεκαετία του ’60, που σκόρπισε ελπίδες και έφερε μια πολιτιστική αναγέννηση, μέχρι που ήρθε η χούντα να τα καταλύσει όλα, και τελειώνει τη βραδιά της εκκένωσης του Πολυτεχνείου.
     Ο Πασχάλης, που από γιατρός του αντάρτικου βρέθηκε στην Τασκένδη όπου συνέχισε τις σπουδές του κι έγινε μεγάλος και τρανός. Η Μυρτώ κι ο Πέτρος, παιδιά μικρασιάτη υφασματέμπορου. Ο Βίκτωρας και η Βιργινία, παιδιά του βιομήχανου Αλέξανδρου Δομούζη από την Οδησσό. Ο «τουρκόσπορος» Μήτρος και η όμορφη Καλλιόπη προσφυγόπουλα από τα Γρεβενά, που βρέθηκαν να καταλύουν στο Καραβάν Σεράι. Ο φτωχός βιοπαλαιστής Στάθης που έχασε τον πατέρα του στην εκστρατεία στην Ουκρανία και τη μητέρα του από φυματίωση, αλλά χάρη στην εργατικότητα και την ευστροφία του, κατάφερε να αναδειχθεί σε σημαίνον τραπεζικό στέλεχος, αλλά και ο νεαρός ζωγράφος κι ευνοούμενος της υψηλής κοινωνίας της πόλης Κλοντ Πιέρ, είναι κάποιοι από τους χαρακτήρες του βιβλίου, την ζωή των οποίων παρακολουθεί ο συγγραφέας, καθώς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συμμετέχουν σε ιστορικά γεγονότα που μεταμορφώνουν τη ζωή τους, τους σημαδεύουν και τους καθορίζουν για πάντα. Παράλληλα, αλλάζει και η Θεσσαλονίκη. Μεταμορφώνεται από τη μόδα της αντιπαροχής, αλλά και την ευκολία με την οποία οι ιθύνοντες δίνουν τις άδειες για την καταστροφή και ανοικοδόμηση ιστορικών κτιρίων, κυρίως της οθωμανικής περιόδου, που αποτελούσαν εμβληματικά σημεία της πόλης.
     Καλογραμμένο βιβλίο, με πολλά πραγματολογικά στοιχεία που αφορούν τα ιστορικά πρόσωπα και την αστική τοπιογραφία της Θεσσαλονίκης. Όμως το σημαντικότερο προσόν του βιβλίου, είναι πως υποδόρια, μέσα από την αφήγηση του βίου των χαρακτήρων, περνά όλη η σύγχρονη ελληνική Ιστορία, με τρόπο αμερόληπτο και απαλλαγμένο από κάθε είδους παρωπίδες.


7 Αυγ 2019

ΔΩΡΙΚΟΥ ΡΥΘΜΟΥ


ΔΩΡΙΚΟΥ ΡΥΘΜΟΥ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
Εκδόσεις ΠΗΓΗ
Σελ. 393, Ιούλιος 2019

     Το πρώτο μυθιστόρημα του Α. Οικονόμου που κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες, σας παρουσιάζω σήμερα.
     Η αρχαιολόγος Θάλεια Δημητριάδη, δέχεται την πρόταση του καθηγητή της Ορέστη Αγγέλου, να εργαστεί στην αποκατάσταση του μεγάλου-σε μέγεθος και αξία-μακεδονικού τάφου «της Κρίσεως», που βρίσκεται στην περιοχή της Νάουσας. «Η Θάλεια Δημητριάδη δεν είχε πολύ καιρό που δούλευε στην περιοχή αυτή της Μακεδονίας, λίγο έξω από τη Νάουσα, όπου οι αρχαιολόγοι είχαν εντοπίσει τα ίχνη μιας αρχαίας πόλης, που κατά την επικρατούσα πλέον άποψη ταυτιζόταν με την αρχαία Μίεζα […] Άνεργη ουσιαστικά τους τελευταίους μήνες, εύκολα δέχτηκε την πρόταση του αγαπημένου της καθηγητή από το πανεπιστήμιο να έρθει εδώ ως βοηθός του και να συμμετάσχει στη συντήρηση και αποκατάσταση των κονιαμάτων και των τοιχογραφιών του μεγάλου τάφου «της Κρίσεως» όπως ήταν γνωστός στους αρχαιολογικούς κύκλους». Σύντομα γίνεται φανερό ότι η μακεδονική γη έχει πολλά ακόμα μυστικά, που περιμένουν να αποκαλυφθούν. Δίπλα στον μεγάλο τάφο, ανακαλύπτεται ένας μικρότερος. Σχεδόν τυχαία, ο καθηγητής και η βοηθός του, εντοπίζουν σε μία εσοχή κάποια κτερίσματα που φανερώνουν ότι ο τάφος είναι μιας νεαρής γυναίκας. Τα κτερίσματα συσκευάζονται προσεκτικά με την προοπτική να μελετηθούν  και να αξιολογηθούν σε εύθετο χρόνο.
     Όμως, προς μεγάλη έκπληξη της Θάλειας, στην οποία είχε παραδώσει ο Αγγέλου τα κτερίσματα, ο καθηγητής δεν εμφανίζεται στο χώρο των εργασιών, ούτε απαντά στα τηλεφωνήματα που κάνει η βοηθός του, στην προσπάθειά της να τον εντοπίσει, κάτι που την γεμίζει ανησυχία. «Κανείς πάντως δεν έδειξε να ανησυχεί, ίσως γιατί στο παρελθόν ο καθηγητής τους είχε συνηθίσει σε τέτοιου είδους εξαφανίσεις, η Θάλεια όμως πίστευε βαθιά μέσα της ότι κάτι το διαφορετικό είχε συμβεί αυτή τη φορά. Δεν ήταν δυνατόν, μετά την ανακάλυψή τους και μετά τη γεμάτη έξαψη μέρα που πέρασαν μαζί, εξετάζοντας τα ευρήματα, να την παρατούσε ξεκρέμαστη και με τέτοια στοιχεία στα χέρια της ένας τόσο μεθοδικός άνθρωπος σαν τον Ορέστη Αγγέλου».
     Από το σημείο αυτό ξεκινά μια σειρά εξελίξεων που οδηγεί από τη Νάουσα ως την Αίγινα, την Αθήνα τη Θεσσαλονίκη, το Άγιο Όρος και την Κραϊόβα της Ρουμανίας. Εξελίξεις που οδηγούν τους πρωταγωνιστές της ιστορίας σε ατραπούς πολλές φορές επικίνδυνες, αφού έρχονται αντιμέτωποι με αρχαιοκάπηλους και μέλη της ανατολικοευρωπαϊκής μαφίας που δε θα διστάσουν να προχωρήσουν ακόμα και σε δολοφονίες, αρκεί να πετύχουν τους σκοπούς τους. Παράλληλα αναπτύσσονται και ερωτικές σχέσεις, που άλλοτε εξελίσσονται ομαλά κι άλλοτε δοκιμάζουν τις ψυχικές αντοχές και την ηθική των νεαρών εραστών.
     Ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει τις πολλές γνώσεις και την αγάπη του συγγραφέα για τις αρχαιότητες της περιοχής της Νάουσας, με μια ιστορία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.                                   



29 Ιουλ 2019

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ


     Ο "Σελιδοδείκτης",  θα συνεχίσει να απολαμβάνει για λίγες μέρες ακόμη το ελληνικό καλοκαίρι και τις υπέροχες θάλασσες και σύντομα θα επιστρέψει δριμύτερος!

17 Ιουλ 2019

ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ


ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ

     Από σήμερα ο κόσμος της λογοτεχνίας είναι πιο φτωχός. Ο Αντρέα Καμιλλέρι, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών.
     Αντίο maestro.

16 Ιουλ 2019

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΛΟΥΒΙ


ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΛΟΥΒΙ
CAMILLA LACKBERG
Μετάφραση ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ
Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Σελ. 424, Απρίλιος 2019

     Σε τελείως διαφορετικό ύφος κινείται το νέο μυθιστόρημα της C. Lackberg. Αφήνει (προσωρινά) τους ήρωες των δέκα προηγούμενων βιβλίων της, τη συγγραφέα Ερίκα και τον αστυνομικό Πάτρικ και μας συστήνει μια καινούρια ηρωίδα την Φέι.
     Η Φέι, είναι μια νέα γυναίκα, που μοιάζει να τα έχει όλα. Έναν τέλειο σύζυγο, τον Τζακ, μια πολυαγαπημένη κόρη κι ένα πολυτελές διαμέρισμα στην καλύτερη περιοχή της Στοκχόλμης. «Ανήκε στο πλουσιότερο τμήμα της πιο ευημερούσας ίσως χώρας του κόσμου. Δεν χρειαζόταν να δουλεύει, να σκέφτεται λογαριασμούς που έπρεπε να πληρωθούν ή να έχει τον νου της να πάρει το παιδί από το νηπιαγωγείο. Υπήρχε μια στρατιά από νταντάδες και οικιακές βοηθούς έτοιμες να φροντίσουν τα πάντα. Μερικές φορές, μάλιστα, έστελνε τις τσάντες με τα ψώνια στο σπίτι με κούριερ για να μην τις κουβαλάει.».
     Όμως έχει κι ένα «σκοτεινό» παρελθόν. Τα παιδικά της χρόνια στο γραφικό ψαροχώρι της Φιελμπάκα, ήταν σκληρά και δύσκολα. «Δύο χρόνια μετά το λύκειο άφησα τη Φιελμπάκα πίσω μου. Την άφησα ψυχή τε και σώματι. Δεν έβλεπα την ώρα να φύγω από εκείνη την κλειστοφοβική κοινωνία[…] Θα προτιμούσα βέβαια, να είχα φύγει νωρίτερα, αλλά μου πήρε περισσότερο χρόνο απ’ όσο υπολόγιζα να τακτοποιήσω όλα τα πρακτικά ζητήματα […] Οι αναμνήσεις με πονούσαν. Κι όσο γυρόφερνα μέσα στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων, τις είχα συνεχώς μπροστά στα μάτια μου».
     Πήγε στη Στοκχόλμη και διέπρεψε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών. Στη σουηδική πρωτεύουσα γνώρισε και τον Τζακ. Μαζί σχεδίασαν μια πρωτοποριακή εταιρεία, που χάρη στις καίριες οικονομικές συμβουλές της Φέι, ευημερεί. Λίγο-λίγο όμως αποχωρεί. «Για χάρη του Τζακ […]. Για χάρη της οικογένειας».
     Όταν διαπιστώνει ότι ο Τζακ την απατά, ο κόσμος της γκρεμίζεται. Τα πράγματα μάλιστα παίρνουν άσχημη τροπή, όταν ο πρώην σύζυγός της, της κάνει σαφές ότι από τον ίδιο δεν πρέπει να περιμένει καμιά οικονομική ενίσχυση. Παίρνει την κόρη της, εγκαθίσταται σε ένα φθηνό διαμέρισμα και βάζει ένα στοίχημα με τον εαυτό της. Να καταστρέψει τον Τζακ, όπως αυτός διέλυσε τη ζωή της!
     Το «Χρυσό Κλουβί» είναι ένα μυθιστόρημα για μια γυναίκα που αφού βίωσε την προδοσία, πήρε τη ζωή στα χέρια της κι εκδικήθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο όποιον την πλήγωσε.

8 Ιουλ 2019

Η ΑΛΛΗ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ


Η ΑΛΛΗ ΑΚΤΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ
ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ
Μετάφραση ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 340, Φεβρουάριος 2019

     Μια ακόμη περιπέτεια του επιθεωρητή Μονταλμπάνο περιλαμβάνει το βιβλίο του Α. Καμιλλέρι που σας παρουσιάζω σήμερα. Παράλληλα με την αστυνομική ιστορία, ο υπέργηρος, με πολλά προβλήματα υγείας, αλλά πάντα ενεργός και οξύνους maestro του αστυνομικού μυθιστορήματος, βρίσκει την ευκαιρία να σχολιάσει, εντάσσοντας έντεχνα τα σχόλιά του στην ροή του μύθου, πτυχές της σύγχρονης ζωής. Όπως π.χ. αυτά που γράφει για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το προσφυγικό πρόβλημα. «Πιστεύω ότι  μετά το μεγάλο όνειρο μιας ενωμένης Ευρώπης, κάναμε τα αδύνατα δυνατά να τη διαλύσουμε. Όλοι μαζί καταστρέψαμε την Ιστορία, την πολιτική, την οικονομία. Το μόνο που ίσως παρέμεινε άθικτο ήταν η ιδέα της ειρήνης. Επειδή αιώνες ολόκληρους σκότωνε ο ένας τον άλλο, δεν άντεχαν πια. Τώρα όμως το ξεχάσαμε και βρήκαμε δικαιολογία τους πρόσφυγες για να ορίσουμε καινούρια και παλιά σύνορα με αγκαθωτό σύρμα. Λένε ότι ανάμεσα στους πρόσφυγες κρύβονται τρομοκράτες αντί να παραδεχτούν ότι αυτοί οι δύστυχοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τους τρομοκράτες».
     Οι άντρες του αστυνομικού τμήματος της Βιγκάτα, είναι καταταλαιπωρημένοι, κουρασμένοι και ξενυχτισμένοι. Εκτός από τις ημερήσιες βάρδιες, είναι αναγκασμένοι σχεδόν κάθε βράδυ να πηγαίνουν στο λιμάνι, να υποδέχονται τις στρατιές των προσφύγων που διασώζουν τα πλοία που περιπολούν στα ανοιχτά των σικελικών ακτών, να παρέχουν τις πρώτες βοήθειες και να εντοπίζουν και να συλλαμβάνουν τους διακινητές. Το μόνο που δεν χρειάζονται είναι μια νέα υπόθεση. Και μάλιστα ενός φόνου. Να όμως που αυτό που απεύχονται, συμβαίνει.
     Το θύμα είναι η Έλενα, μια από τις πιο γνωστές και καλές μοδίστρες της Βιγκάτα. Στην οποία μάλιστα, ο Μονταλμπάνο λίγες μέρες πριν, είχε παραγγείλει να του ράψει ένα κουστούμι. Τον φόνο, που έγινε στο ραφείο της, (του οποίου ο πάνω όροφος χρησίμευε σαν κατοικία) ανακάλυψε ένας νυχτοφύλακας και ειδοποίησε αμέσως την αστυνομία. Ο Μονταλμπάνο σπεύδει στο χώρο του εγκλήματος. «Έκανε αποφασιστικά δύο βήματα μπροστά. Μπήκε και στάθηκε πάλι ακίνητος. Το σώμα της Έλενας βρισκόταν στο πάτωμα δίπλα στον μεγάλο πάγκο. Φορούσε διαφορετικό φόρεμα από εκείνο του απογεύματος. Πρέπει να ήταν ανοιχτόχρωμο, τώρα όμως δεν μπορούσες να καταλάβεις τι χρώμα είχε επειδή ήταν καταματωμένο. […] Η Έλενα ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα, με το αριστερό χέρι πάνω στην κοιλιά, το δεξί μπράτσο απλωμένο κάτω από τον πάγκο […] Είχε δεχτεί πολλά χτυπήματα με κάτι αιχμηρό». Ο δολοφόνος πριν φύγει, είχε την άνεση να κάνει… μπάνιο για να ξεπλύνει τα αίματα, προφανώς άλλαξε και ρούχα που θα ήταν και αυτά ματωμένα και σκούπισε τα αποτυπώματα, αφήνοντας τις έρευνες στο απόλυτο σκοτάδι.
     Για να βρει τη λύση ο επιθεωρητής, θα αναγκαστεί να καταδυθεί στο παρελθόν και  να συνδυάσει φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα.
     Μια ακόμη εξαιρετική ιστορία, που ξεπερνά τα όρια του «απλού» αστυνομικού μυθιστορήματος, αφού καταφέρνει να εκπέμψει έντονα κοινωνικά μηνύματα και προβληματισμούς, όπως άλλωστε κάνει ο αγαπημένος συγγραφέας σε κάθε του βιβλίο. 

1 Ιουλ 2019

ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
ΣΑΡΑ ΠΑΡΕΤΣΚΙ
Μετάφραση ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ
Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Σελ. 362, Νοέμβριος 1997

     Περισσότερα από δέκα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, επανακυκλοφορεί το αστυνομικό μυθιστόρημα «Ολική Αναπηρία» της αμερικανίδας Σ. Παρέτσκι, σε μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη.
     Ο πρόεδρος ενός εργατικού σωματείου απευθύνεται στην ιδιωτική αστυνομικό Βικ Βαρσάβσκι, για να βρει την κόρη του που εξαφανίστηκε εδώ και μερικές μέρες. Μόνο που ο τρόπος που την προσέγγισε είναι ανορθόδοξος (χρησιμοποιεί το όνομα του Τζων Λ. Θάγιερ, διευθύνοντα συμβούλου της Τράπεζας Φορτ Ντιρμπορν), και βάζει την ευφυέστατη ντετέκτιβ σε υποψίες. Την επόμενη μέρα επιχειρεί να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον «πελάτη» της. «Χτύπησε τρεις φορές και ύστερα ακούστηκε μια γυναικεία φωνή: «Ο αριθμός που καλέσατε είναι εκτός λειτουργίας. Παρακαλώ ελέγξτε τον αριθμό και καλέστε πάλι». Αυτή η μονότονη φωνή διέλυσε και το τελευταίο ίχνος βεβαιότητας σχετικά με την ταυτότητα του χτεσινού επισκέπτη μου. Ήμουν σίγουρη ότι δεν ήταν ο Τζων Θάγιερ. Ποιος ήταν τότε...».
     Οι υποψίες της ότι κάποιος θέλει να τη «χρησιμοποιήσει», επιβεβαιώνονται, όταν πηγαίνει στο διαμέρισμα που έμενε η κοπέλα και εκεί βρίσκει δολοφονημένο τον Πήτερ, τον φίλο της. Η υπόθεση περιπλέκεται περισσότερο, γιατί το νεαρό θύμα είναι γιος του Θάγιερ, το όνομα του οποίου χρησιμοποίησε ο άφαντος «πελάτης» της, στην πρώτη τους και μοναδική συνάντηση. Μήπως η σχέση ανάμεσα στον γιο του τραπεζίτη και την κόρη του συνδικαλιστή έχει βαθύτερες ρίζες; Μήπως σ’ αυτή τη σχέση εμπλέκονται και οι πατεράδες τους; Τι σχέση μπορεί να έχει ένας συνδικαλιστής με έναν τραπεζίτη; «Άρα ο Πήτερ είχε ανακαλύψει κάτι βρώμικο για την Ομοσπονδία και της το είχε πει […] Το Ταμείο Αρωγής Συνταξιούχων είναι συνεχώς στο στόχαστρο για τη διαχείριση ή μάλλον, την κακή διαχείριση των συντάξεων της Ομοσπονδίας […] Και οι συντάξεις άφηναν μεγάλα περιθώρια για απάτες».
     Στην προσπάθειά της ν’ ανακαλύψει τα κρυμμένα μυστικά, η Βαρσάβσκι θα αναγκαστεί ν’ αντιμετωπίσει όχι μόνο τον επικεφαλής του ισχυρού συνδικάτου, το τραπεζικό κεφάλαιο με τις διασυνδέσεις του και τις επιφυλάξεις ανθρώπων που τους θεωρούσε «δικούς της», αλλά και τα σκληρά και αδίστακτα παρακλάδια του οργανωμένου εγκλήματος.
     Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, που εστιάζει στην τραπεζική απάτη, από μια εξπέρ του είδους, αφού όλα της τα μυθιστορήματα, αναφέρονται στο συγκεκριμένο θέμα και έχουν ηρωίδα τη Βαρσάβσκι, μια νέα γυναίκα που αντιμετωπίζει διαρκώς την αμφισβήτηση λόγω φύλλου και προσπαθεί να επιβιώσει σ’ έναν ανδροκρατούμενο κόσμο.

25 Ιουν 2019

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ


Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ
ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΑΠΛΑΝ
Μετάφραση ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΣ
Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ
Σελ. 602, Οκτώβριος 2017

     Τη σχέση της Γεωγραφίας με την γεωπολιτική εξετάζει και αναδεικνύει, στην σπουδαία μελέτη του, ο αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Ρ. Κάπλαν. «Η αναγνώριση της επίδρασης της γεωγραφίας στην πολιτική δεν είναι κάτι καινούριο. Αυτή ήταν ήδη γνωστή από την αρχαιότητα. Η συστηματική μελέτη όμως της σχέσης μεταξύ γεωγραφίας και πολιτικής αναπτύχθηκε πολύ αργότερα, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Και παρότι οι ρίζες της λέξης είναι ελληνικές, εμπνευστής του όρου «γεωπολιτική» είναι ο Σουηδός επιστήμονας Ρούντολφ Κγιέλεν…».
     Για τον χαρακτήρα του βιβλίου γράφει ο Σ. Κατσούλας που έχει κάνει τη μετάφραση κι έχει γράψει μια εκτενή κι ενδιαφέρουσα εισαγωγή. «Η «Εκδίκηση Της Γεωγραφίας» μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα σπάνιο είδος, γεωπολιτικού οδοιπορικού. Ο Ρόμπερτ Κάπλαν πρωτοστατεί σε αυτό το είδος,  συνδυάζοντας στα περισσότερα βιβλία του, τις διεθνείς εξελίξεις με τις βιωματικές εμπειρίες και τις εντυπώσεις του από τις χώρες που έχει ο ίδιος επισκεφθεί με την ιδιότητα του εξωτερικού ανταποκριτή. Ύστερα από μια σταδιοδρομία σαράντα ετών, οι χώρες αυτές ξεπερνούν πλέον τις εκατό, δηλαδή περισσότερες από τις μισές χώρες του πλανήτη. Αυτό είναι και το μεγάλο προτέρημα του συγγραφέα. Δεν γράφει ως καθαρά ακαδημαϊκός, βασισμένος σε αποκλειστικά σε θεωρητικές αναλύσεις, μελέτες και στατιστικές […] Ούτε γράφει, όμως, ως δημοσιογράφος, υπερτονίζοντας το εφήμερο στην υπηρεσία της επικαιρότητας. Αντιθέτως, ο Κάπλαν δείχνει μεγάλο σεβασμό στην ιστορία και τον πολιτισμό κάθε συλλογικής οντότητας που καταλαμβάνει έναν συγκεκριμένο χώρο στο παγκόσμιο χάρτη».
     Μέχρι την έκδοση της παρούσας μελέτης, η πλειονότητα των αναλυτών, υποστήριζε ότι η γεωγραφία παίζει αμελητέο ή και μηδενικό ρόλο στις εξελίξεις. Όμως ο συγγραφέας, απέδειξε με την εμπειρία του και την επιτόπια έρευνα στα πεδία των αντιπαραθέσεων ότι είχαν άδικο και υποστήριξε σθεναρά ότι «Η γεωγραφία αποτελεί τη σκηνή επί της οποίας διαδραματίζεται η ίδια η ανθρώπινη ιστορία» για να συνεχίσει λέγοντας (γράφοντας), «Καθώς οι πολιτικές αναταράξεις πολλαπλασιάζονται και ο κόσμος μοιάζει να γίνεται όλο και λιγότερο διαχειρίσιμος, με τα ερωτήματα για το πώς πρέπει να κινηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους να πληθαίνουν διαρκώς, η γεωγραφία προσφέρει έναν τρόπο για να γίνει τουλάχιστον κάπως καλύτερα κατανοητή η παρούσα κατάσταση. Ανασύροντας παλαιότερους χάρτες και ανατρέχοντας σε γεωγράφους και γεωπολιτικούς αναλυτές παλαιότερων εποχών, επιχειρώ να παρουσιάσω μια γεωγραφική απεικόνιση του κόσμου για τον εικοστό πρώτο αιώνα, όπως έκανα γι’ αυτά τα σύνορα στα τέλη του εικοστού αιώνα. Διότι ακόμα και αν είμαστε σε θέση να εκτοξεύσουμε δορυφόρους εκτός του ηλιακού μας συστήματος-κι ακόμα και αν οι χρηματιστηριακές αγορές και ο κυβερνοχώρος δεν γνωρίζουν σύνορα-η οροσειρά του Ινδοκούν δεν παύει να υψώνεται αγέρωχη ως ένα εμπόδιο ανυπέρβλητο».
      Κλείνοντας αυτή την ελάχιστη παρουσίαση για ένα σπουδαίο βιβλίο, θέλω να προτρέψω κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να το μελετήσει και θα λάβει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που αφορούν την διεθνή πολιτική και διπλωματία.

19 Ιουν 2019

ΥΠΟΘΕΣΗ 178


ΥΠΟΘΕΣΗ 178
ANTONIO FUSCO
Μετάφραση ΓΙΑΝΝΑ ΣΚΑΡΒΕΛΗ
Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Σελ. 270, Ιανουάριος 2019

     Μια ακόμα υπόθεση του αστυνόμου Τομάζο Καζαμπόνα, που υπηρετεί στην –επινοημένη πόλη- Βαλντέτσα της Τοσκάνης, περιλαμβάνει το βιβλίο που σας παρουσιάζω σήμερα.
     Είναι δεκαπενταύγουστος. Μια δολοφονία σε ένα χωριό της Τοσκάνης, αναγκάζει τον αστυνόμο Καζαμπόνα να επιστρέψει εσπευσμένα από τις διακοπές του, κάτι που τον φέρνει σε σύγκρουση με την σύζυγό του Φραντσέσκα. «Ο Καζαμπόνα προσπάθησε να τη λογικέψει. Όταν υπάρχει φόνος στην περιοχή του και καλείται η αστυνομία να ασχοληθεί με το ζήτημα, δεν μπορεί ο προϊστάμενος του τμήματος Ανθρωποκτονιών να πει «Δεν έρχομαι, κάνω διακοπές». Διαφορετικά, όταν επιστρέψει, δεν θα είναι προϊστάμενος. Το γιατί, δεν είναι πουθενά γραμμένο. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο άρθρο στον κανονισμό που να το προβλέπει. Έτσι είναι, όμως».
     Το θύμα είναι ο Κουιρίνο Σπανιέζι, ένας 75χρονος άντρας, που όλοι στο χωριό ονομάζουν «αγροίκο». «Τον έλεγαν έτσι γιατί ήταν τραχύς άνθρωπος, άξεστος. Δεν σεβόταν κανέναν. Ενοχλούσε και τις γυναίκες. Αγροίκος στ’ αλήθεια». Από τις υπάρχουσες ενδείξεις, γίνεται φανερό ότι πρόκειται για εκτέλεση. Πριν καν όμως ξεκινήσει τις ουσιαστικές έρευνες, χάνει την υπόθεση, καθώς σπεύδει να την αναλάβει η Διεύθυνση Ερευνών κατά της Μαφίας (DIA). Κάτι που στα μάτια του Καζαμπόνα φαντάζει πολύ περίεργο. Γι’ αυτό, παραβλέποντας τις εντολές των ανωτέρων του, συνεχίζει να ερευνά διακριτικά την υπόθεση και δεν απομακρύνεται από τον τόπο του εγκλήματος. Ώσπου ξαφνικά, με νεότερη εντολή, τον καλούν να αναλάβει και πάλι την υπόθεση, αφού η DIA θεωρεί ότι δεν εμπίπτει στα πλαίσια των ενδιαφερόντων της. Όμως οι φόνοι συνεχίζονται. Όλα δείχνουν ότι έχουν να κάνουν με μια παλιά υπόθεση. Μια υπόθεση που είναι γνωστή στους ελάχιστους που γνωρίζουν γι’ αυτήν ως υπόθεση 178. «Η Υπόθεση 178 περιλάμβανε όλα τα έγγραφα μιας από τις πολλές έρευνες που διενήργησε το Γραφείο Ψυχολογικού Πολέμου, ένας οργανισμός της συμμαχικής στρατιωτικής κυβέρνησης που έδρασε στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η έρευνα αφορούσε την εκτέλεση μιας ολόκληρης ιταλικής οικογένειας από Γερμανούς στρατιώτες, το Νοέμβριου του 1944, στο χωριό Τόρε Γκιμπελίνα, στην επαρχία της Βαλντέντσα. Πατέρας, μητέρα, παππούς, γιαγιά και τρία παιδιά σφαγιάστηκαν τη νύχτα της 20ης Νοεμβρίου 1944, από μια διμοιρία υπό τις διαταγές ενός νεαρού υπολοχαγού. Το πιο μικρό από τα αθώα πλάσματα έκλεινε εκείνη τη μέρα έναν χρόνο ζωής».
     Η Υπόθεση 178, έχει πολλές σκοτεινές πτυχές που δεν ερευνήθηκαν ποτέ. Για συγκεκριμένους λόγους, ο φάκελος έμεινε «κρυμμένος» για χρόνια σε κάποιο ντουλάπι των αρχών που έπρεπε να αποδώσουν δικαιοσύνη. Αυτόν τον δεκαπενταύγουστο, έρχεται το παρελθόν να ζητήσει δικαίωση. Και ο Καζαμπόνα θα αναγκαστεί να καταδυθεί στο παρελθόν και να λάβει δύσκολες αποφάσεις.    
 




13 Ιουν 2019

GAZMED KAPLLANI


GAZMED KAPLLANI -ΓΚΑΖΜΕΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
     Γεννήθηκε στην πόλη Λούσνα της Αλβανίας το 1967. Τον Ιανουάριο του 1991, πέρασε τα σύνορα με την Ελλάδα. Έκανε κάθε είδους δουλειά για να επιβιώσει. Παράλληλα, φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας της Ιστορίας και Πολιτικών Επιστημών, του Παντείου Πανεπιστημίου. Από το 2001, είναι τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Τα Νέα». Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Ζει στη Βοστόνη, έπειτα από υποτροφία που απονεμήθηκε από ίδρυμα Radcliffe Institute for Advance Studies. Έργα του: «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» (2006, Ε.Ο. Λιβάνης-2018 Επίκεντρο), «Με Λένε Ευρώπη» (2010, Ε. Ο. Λιβάνης), «Η Τελευταία Σελίδα» (2012, Ε. Ο. Λιβάνης), «Λάθος Χώρα» (2018, Επίκεντρο). Συλλογικά έργα : «Ευρυπίδη Ικέτιδες: Μια Μουσική Παράσταση: Οι Συνεντεύξεις» (2006, Κοάν), «Με Λένε Ευρώπη» «Κωνσταντίνος Γιάνναρης» (2011, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), «Αθέατες Όψεις Της Ιστορίας» (2012, Ασίνη).   

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Κάθε βιβλίο, τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση, έχει μια δική του διαφορετική προϊστορία και αφετηρία. Σαφώς τα όσα συμβαίνουν στην προσωπική ζωή επηρεάζουν αλλά τα βιβλία για να γεννηθούν δεν φθάνει να αντιγράφουν την ζωή. Ουσιαστικά πιστεύω αυτό που έλεγε ο Μπρόντσκυ ότι οι συγγραφείς φτιάχνουν λεξικά βρίσκοντας/αρθρώνοντας τις λέξεις με τις οποίες η ζωή μας μιλάει. Κάποια στιγμή ο συγγραφέας νιώθει ότι έχει βρει κάποιες καινούργιες «λέξεις» για να προσθέσει στο λεξικό της λογοτεχνίας. Από εκεί προέρχεται η ανάγκη για γραφή, πιστεύω...

Τα βιβλία σας είναι κατά κύριο λόγο αυτοβιογραφικά;
     Είναι και αυτοβιογραφικά. Αλλά ακόμα και η πιο αυστηρή αυτοβιογραφία είναι μυθοπλασία ουσιαστικά γιατί πρέπει να επιλέξεις τι θα πεις για τον εαυτό σου και προπαντός πως θα το πεις, να επιλέξεις την τεχνική, το στυλ κλπ.

Αισθάνεστε ότι το ελληνικό κράτος σας αδίκησε, στερώντας σας την υπηκοότητα;
     Αυτή είναι μια ρητορική ερώτηση που έχω κάπως κουραστεί να απαντήσω. Πάντως η λέξη «αδικία» δεν αποτυπώνει σωστά αυτό το πολιτικό σκάνδαλο – γιατί περί αυτού πρόκειται. Μάλλον χρειάζονται άλλες λέξεις όπως «αλητεία», «θεσμικός ρατσισμός», «παράνοια» κλπ. Όπως έχω πει ήδη σε άλλες ευκαιρίες δεξιοί, φασίστες και αριστεροί μαζί ενώθηκαν σε αυτό τον ευγενικό σκοπό να μην πάρω υπηκοότητα. Πιστεύω ότι ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα σε όλους τους μετανάστες: «όποιος τολμήσει να γίνει σαν τον Καπλάνι, να μην φοβάται τον ίσκιο του δηλαδή, θα τον τσακίσουμε». Όπως έχω υποσχεθεί θα επιστρέψω για λίγους μήνες κάποια στιγμή στην Ελλάδα για γράψω ένα βιβλίο για αυτό το θέμα με τίτλο «Υπηκοότητα»...

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το βιβλίο σας και ποιο είναι αυτό;
     Ένας συγγραφέας που ξεκινά την γραφή ώστε να στείλει μηνύματα καλύτερα είναι να γίνει ταχυδρόμος ή να περνάει την ζωή του αποκλειστικά γράφοντας αναρτήσεις στο facebook...
Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;
     Κοινωνική και πολιτική πράξη μπορεί να μην είναι – όπως το εννοούσαν στην αρχαία Αθήνα όπου κάθε τι ήταν κτήμα της πόλης ακόμα και η τέχνη – αλλά οι συγγραφείς έχουν άμεσες η έμμεσες κοινωνικές και πολιτικές αναφορές. Όσο και ο νεωτερικός κατακερματισμένος κόσμος που ζούμε σήμερα μας κάνει να δούμε κάθε δημιουργία ως αποκλειστικό κτήμα του δημιουργού, ο δημιουργός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κάποιο «διάλογο» και αντίκτυπο με/στο το εκάστοτε κοινό του...

Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;
     Έχω συναντήσει συγγραφείς που μου έχουν πει ότι από κάποια μικρή ηλικία ήθελαν να γίνουν συγγραφείς. Δεν ανήκω σε αυτούς. Νομίζω ότι το να γράφω το αντιλαμβάνομαι πιο πολύ ως κομμάτι της προσωπικής μου περιπέτειας πάνω στην γη. Μπορώ όμως να πω ότι από ένα σημείο και πέρα, νομίζω μετά το δεύτερο βιβλίο, ένιωσα ότι δεν μπορώ να πάψω να γράφω, ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς μου πλέον....

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Είπα στον εαυτό μου: είναι μόνο η αρχή, έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου...

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Αυτή είναι μια ερώτηση για τους αναγνώστες των βιβλίων μου πιο πολύ, πιστεύω...

Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;
     Σε όλους τους συγγραφείς συμβαίνει αυτό, ακόμα και σε αυτούς που γράφουν επιστημονική φαντασία...

Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;
     Υπάρχουν με κάποιους πρωταγωνιστές συμπτωματικές ομοιότητες... Αλλά ακόμα και ο πιο κοντινός σε σένα χαρακτήρας δεν είναι μια αντιγραφή μου αλλά μια αναδημιουργία με λογοτεχνικούς όρους. Αλλιώς ο συγγραφέας που αρέσκεται να αναπαράγει αντιγραφές του εαυτού του θα γράψει μάλλον η χοντροειδή προπαγάνδα ή trash λογοτεχνία...

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Οι πιο κοντινοί/ές μου φίλοι/φίλες...

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;
     Δεν υπάρχει ιδανικός αναγνώστης. Υπάρχουν όμως καλοί αναγνώστες, πολύ λίγοι είναι η αλήθεια, που σε βοηθούν ως συγγραφέα να γίνεις καλύτερος με αυτά που σου λένε...

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Υπάρχει άλλη αιτία για να γράψει κανείς παρά για να ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό του;

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Δεν θυμάμαι να μου έχει συμβεί κάτι τέτοιο ποτέ...

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Πολύ...

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Μερικές φορές συμβαίνει αυτό, όταν οι αναγνώστες είναι πολύ προσεχτικοί και ενορατικοί...

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Ναι. Ένας είναι κοντινός μου φίλος. Λέγεται Βισάρ Ζίτι, είναι από τους πιο γνωστούς Αλβανούς σύγχρονους συγγραφείς. Τον συνάντησα όταν ήμουν είκοσι χρονών. Εκείνος είχε τα διπλά μου χρόνια και μόλις είχε βγει από τα αλβανικά γκουλάγκ – όπου πέρασε δέκα χρόνια επειδή έγραφε ερμητική μοντέρνα ποίηση. Νομίζω ότι αυτή η συνάντηση και η φιλία μαζί του ήταν αποφασιστική για την πορεία μου ως άνθρωπο και συγγραφέα. Μια άλλη στοχαστής που με έχει επηρεάσει βαθύτατα είναι η Χάνα Άρεντ.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Υπάρχουν στιγμές που είναι δύσκολη και υπάρχουν στιγμές που είναι εύκολη. Το γράψιμο για μένα πια, όπως είπα, είναι μέρος της δικής μου ταυτότητας...

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;
     Πάντα έχω υλικό στο συρτάρι μου. Συνήθως πιο πολύ από όσο μπορώ να «χωνέψω». Ανήκω σε αυτούς τους συγγραφείς που μοιάζουν με τους flaneur (περιπλανητές) σε μια πόλη... Έχω μια αμυδρή ιδέα για το προς τα που θέλω να πάω αλλά αφήνω τον εαυτό μου να με τραβήξει κάτι άλλο που προκύπτει αναπάντεχα στον δρόμο. Στην αρχή γράφω κάτι σαν κολλάζ διαφορετικών ιστοριών... Κάποια στιγμή που νιώθω και αποφασίζω την κατεύθυνση που θέλω να πάω, αρχίζω και κολλάω τα διάφορα κομμάτια και γίνομαι πολύ επίμονος μέχρι να φθάσω εκεί που θέλω. Έτσι στα δυο τελευταία μυθιστορήματα ξεκίνησα με άλλο σχέδιο και κατέληξα να γράφω άλλο βιβλίο. Θα δούμε τι θα γίνει με αυτό που γράφω τώρα...

Σας ευχαριστώ πολύ!