19 Νοε 2026

ΝΙΚΟΣ ΦΑΡΟΥΠΟΣ

 

   Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κοινωνική ψυχολογία και σκηνοθεσία κινηματογράφου. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στη διαφήμιση και σε ταινίες μεγάλου μήκους. Από το 1989 ασχολείται επαγγελματικά με το σενάριο κι έχει συνεργαστεί στη συγγραφή δημοφιλών τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών σεναρίων. Παράλληλα έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες μικρού μήκους. Έργα του: «Μη Κύπτετε Έξω» (1992, Aquarius), «Ο Δήμιος» (1998), «Λεξικό Των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων» (2004), «Η Ωραία Ελένη» (2004), «Η Ζώνη Της Αφροδίτης» (2005,), «Ο Κόσμος Των Φανταστικών Όντων Των Αρχαίων Ελλήνων» (2005), «Οι Αυριανοί Έρωτες Θα Είναι Οι Καλύτεροι» (2006), «Μικρά Πάθη» (2008), «Οι Ιχνηλάτες Του Σκότους» (2010), «Έγκλημα Στην Αντίπαρο» (2015), «Ο Αρχιβιβλιοθηκάριος Και Άλλες Ιστορίες» (2016), «Εφιάλτης, Η Απολογία» (2017), «Περί Γυναικών Και Άλλων Μυστηρίων» (2020), «444 πΧ-Ο Θάνατος Της Εταίρας Κλεψύδρας» (2023), «Και Οι Καλοί Σκοτώνουν» (2026), όλα από τις εκδόσεις Κέδρος. Συμμετοχές σε συλλογικά έργα: «Ο Φύλακας Των Ψυχών» (1999, Κέδρος), «Στον Ίσκιο Του Βασιλιά» (2017. Κλειδάριθμος). «Ανθολογία Μικρού Διηγήματος Για Τη Νύχτα» (2017, Κύμα), «Ιστορίες Πάθους Και Μαγειρικής» (2017, Κύμα), «40 Αστυνομικές Ιστορίες» (2022, Λέμβος).

     Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Και Οι Καλοί… Σκοτώνουν»;

     Ήταν η διαπίστωση ότι ανάμεσα στους καθ’ έξιν εγκληματίες, βρίσκονται στις φυλακές πολλοί άνθρωποι που εγκλημάτησαν κατά λάθος, ή που προκάλεσαν με την οργή τους κάποιο θανάσιμο ατύχημα ή οι περιστάσεις τούς εξώθησαν σε ακραία ταπείνωση διαλύοντας το νευρικό τους σύστημα και αναγκάζοντάς τους να διαπράξουν το απονενοημένο. Δεν δικαιολογώ κανέναν απλώς πιστεύω ότι μέσα στο εγώ μας, στο υποσυνείδητό μας αν προτιμάτε, καραδοκεί μια σκοτεινή πλευρά την οποία δεν γνωρίζουμε καν και μπορεί να εκραγεί ανεξέλεγκτα αν δοκιμαστεί σε κατάλληλες ‘’εργαστηριακές’’ συνθήκες.

     Εκτός από την λογοτεχνία ασχολείστε και με μια άλλη μορφή Τέχνης, τον κινηματογράφο. Πιο αγαπημένη είναι η λογοτεχνία ή ο κινηματογράφος;

     Δυστυχώς με τον κινηματογράφο δεν ασχολήθηκα όσο θα ήθελα. Έγραψα και σκηνοθέτησα δύο μικρού μήκους και… αυτό ήταν. Αφενός γιατί με απορρόφησε η λογοτεχνία και η τηλεόραση (τα τηλεοπτικά σενάρια), αφετέρου γιατί λιποψύχησα αποφεύγοντας να μπλεχτώ σε μεγάλες οικονομικές περιπέτειες. Ο κινηματογράφος παλαιότερα (τώρα είναι σαφώς καλύτερα) ήταν μια πολύ ακριβή τέχνη. Αρκετοί φίλοι και γνωστοί πλήρωσαν ακριβά την αγάπη τους για τη μεγάλη οθόνη.

     Σχεδόν από βιβλίο σε βιβλίο αλλάζετε λογοτεχνικά είδη, θεματολογία αλλά και εποχές στις οποίες εκτυλίσσονται τα έργα σας. Σας αρέσει να πειραματίζεσθε;

     Δεν το έκανα τόσο για να πειραματιστώ (αν και πιθανόν να κρύβεται κάτι τέτοιο βαθιά μέσα μου) όσο γιατί λάτρεψα κάθε λογοτεχνικό είδος με το οποίο ασχολήθηκα και ένιωθα ότι αποδίδω φόρο τιμής στο είδος εκείνο που με συντρόφευσε κάποια συγκεκριμένη εποχή της ζωής μου.

     Μπορεί η λογοτεχνία να δρομολογήσει αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο;

     Βεβαίως. Και μάλιστα υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα: ‘’Η Παναγία των Παρισίων’’ του Βίκτορα Ουγκό βοήθησε, την εποχή εκείνη, να σωθεί η Notre Dame από την κατεδάφιση,  ‘’Η καλύβα του μπάρμπα Θωμά’’ του Χάριετ Στόου ενίσχυσε το αντιδουλοκτητικό κίνημα, ενώ ο ‘’Όλιβερ Τουίστ’’ του Τσαρλς Ντίκενς ενδυνάμωσε απίστευτα την κοινωνική κριτική για τις συνθήκες διαβίωσης των φτωχών παιδιών στη βικτωριανή Αγγλία. Και άλλα πολλά.

      Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;

      Γράφω από παιδί. Και μάλιστα όχι ημερολόγιο αλλά μικρές οικογενειακές ιστορίες με ήρωες συγγενικά μου πρόσωπα. Δεν έμοιαζαν με σχολικές εκθέσεις αλλά με το πώς έβλεπα τα πρόσωπα του περιβάλλοντός μου. Ήταν κυρίως χιουμοριστικές ιστορίες, υπήρχαν άλλωστε πολλοί απίθανοι χαρακτήρες στο σόι και στη γειτονιά. Τους θυμάμαι ακόμα και κάποιοι απ’ αυτούς συνεχίζουν να ζουν μέσα στα βιβλία μου.

       Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;

      Μεγάλη συγκίνηση. Ένιωσα ότι ένα όνειρο βγήκε αληθινό. Έκανα μια μεγάλη βόλτα στα βιβλιοπωλεία του κέντρου και το χάζευα στις βιτρίνες. Το ίδιο έκανα και στο δεύτερο βιβλίο. Τέτοιες βόλτες δεν κάνω πια.

       Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;

     Δεν με νοιάζει και πολύ το τι γίνεται μετά. Εγώ τους έδωσα ζωή, και εξαρτάται από τους αναγνώστες η μακροημέρευσή τους. Εμένα δεν μου πέφτει λόγος.

     Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;

     Ναι, άλλωστε με μερικούς απ’ αυτούς έχουμε κάποιες κοινές απόψεις. Σε κάποιες από τις ιστορίες που αφηγούμαι υπήρξα παρατηρητής ή συμμετείχα με κάποιον τρόπο. Κυρίως σαν κομπάρσος βέβαια και σπανίως σαν πρωταγωνιστής, καθώς αποφεύγω τα πολλά αυτοβιογραφικά. Ένα μικρό ερέθισμα, ένα απλό συμβάν που έζησα ή άκουσα μου αρκεί για να αναπτύξω την ιστορία μου.

     Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;

     Κάποιοι ναι, σίγουρα μου μοιάζουν. Μάλλον καλύτερα θα έλεγα ότι έχουν κάποια δικά μου στοιχεία. Όχι πολλά ώστε να έχω την ελευθερία να τους καθοδηγώ όπως απαιτεί η εξέλιξη της αφήγησης κι όχι εκεί που ‘’σπρώχνει’’ ο συγκεκριμένος χαρακτήρας. Αν και η εξέλιξη μιας ιστορίας απαιτεί συνήθως συνδυασμό χαρακτήρων και καταστάσεων. Πάντως, όσο πιο πολύ σου μοιάζει ο ήρωας τόσο πιο πολύ δεσμεύεσαι στην εξέλιξή του, συνειδητά ή ασυνείδητα. 

     Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;

     Μερικοί αγαπημένοι άνθρωποι που εμπιστεύομαι την κρίση τους.

     Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;

     Αυτός που έχει συλλάβει το πνεύμα σου, που νιώθει να ταυτίζεται μαζί σου, περνάει καλά διαβάζοντας γραπτά σου, σε καταλαβαίνει αλλά και σε συγχωρεί, όταν κάνεις κάποιο ‘’αφηγηματικό παραστράτημα’’.

     Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;

     Ναι, έχει συμβεί και αυτό. Έχω ανακαλύψει ότι έγινα πιο υπομονετικός, ότι μου αρέσει να ερευνώ σε βάθος ανθρώπινους χαρακτήρες και καταστάσεις και έγινα τελειομανής στον τομέα της συγγραφής αν και όχι σε άλλους τομείς της καθημερινότητάς μου.

     Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;

     Όχι, δεν θυμάμαι να υπήρξε κάτι τέτοιο.

     Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;

     Μου αρέσει, αν και έρχομαι συχνά σε δύσκολη θέση όταν δεν θυμάμαι τι έχω γράψει στη τάδε σελίδα του τάδε βιβλίου μου και μου ζητούν κάποια ’’διευκρίνηση’’.

      Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν»   πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;

      Ναι, κι αυτό είναι ένα από τα ευχάριστα του ‘’επαγγέλματος’’.

     Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;

     Υπάρχουν πολλοί. Κι αυτό νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους μας. Αν σε επηρεάζει ένας και μόνο είναι δύσκολο να μην παρασυρθείς από το ύφος του και απωλέσεις το δικό σου.

     Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;

     Το γράψιμο για μένα είναι μια διαδικασία άλλοτε εύκολη και άλλοτε δύσκολη που ενδέχεται να γίνει επώδυνη ειδικά όταν μπλέκεις με ένα θέμα που σε συγκινεί μεν αλλά είναι δύσκολο να ξεμπλέξεις μαζί του για διάφορους λόγους, είτε πραγματολογικούς είτε ψυχολογικούς.

     Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

     Έχω υλικό για δύο βιβλία. Ένα με διηγήματα, φανταστικές ιστορίες (που είναι σχεδόν έτοιμο) και ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με ήρωα τον αντιπάριο αστυνόμο Αντρέα Ρούσσο, ήρωα του βιβλίου μου ‘’Έγκλημα στην Αντίπαρο’’.

16 Νοε 2026

ΠΟΙΗΣΗ & ROCK 'N' ROLL

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ. ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ
Εκδόσεις ΑΝΑΛΕΚΤΟ
Σελ. 70, Νοέμβριος 2026

     Εμπλουτίζεται συνεχώς με νέους αξιόλογους τίτλους η σειρά «Μικρή Βιβλιοθήκη Ποίησης»
των εκδόσεων Ανάλεκτο. Η νέα προσθήκη είναι η πολύ ενδιαφέρουσα και ξεχωριστή συλλογή «Ποίηση & Rock ‘n’ Roll» του Δ. Παπαστεργίου, του οποίου έχουν εκδοθεί μέχρι τώρα δέκα συλλογές, ενώ ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες.

     Η συλλογή έχει τη δομή ενός διπλού δίσκου βινυλίου (side 1, side 2 κλπ). Περιλαμβάνει είκοσι έξη ποιήματα (πολλά από αυτά σκωπτικά και με χιούμορ, ιδιαίτερα στην ενότητα rock ‘n’ troll), με πολλές αναφορές στην ροκ (κι όχι μόνο) μουσική, αφού παρατίθενται είτε αυτούσιοι, είτε διασκευασμένοι, στίχοι των Sting, Led Zeppelin, Rory Gallagher, Jim Morrison, Seven Nation Army και άλλων.  Παραθέτω ένα από τα ποιήματα που έχει τον τίτλο «Εν Αιθρία».

 

Κι ούτε μια μούσα έξω εκεί…

άπνοιες και ξαστεριές

Αμ, αν νεφώδης η έμπνευση

θα ΄βρεχε και ποιητές.

 

Φάτε το βράδυ κίτρινο

ένα φεγγάρι φέτες

απ’ τη λιστέρια δαγκωτό

κι «ευχαριστώ» να λέτε.

 

Τα ξέρει η Τεχνητή αυτά;

Αμ ποιος να της τα μάθει;

Το βλέμμα τάχα; η έγνοια;

ή μήπως τ’ αγκαλιάσματα;

 

να μοσχοβολούν τα λάθη

γιασεμί και λεμονάνθι.

 

     Εξαιρετικά ενδιαφέρον και διαφωτιστικό το «Επίμετρο», στις τελευταίες σελίδες της συλλογής!

 

 

12 Νοε 2026

ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΔΙΑ

ΝΙΚΟΣ ΑΔΑΜ
Εκδόσεις ΠΗΓΗ
Σελ. 293, Απρίλιος 2026

      Το δεύτερο μυθιστόρημα του Ν. Αδάμ με τίτλο «Χωρίς Καρδιά» έχει και πάλι για κεντρικό χαρακτήρα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Μάνο Σαρρή.

     Το 1992, στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου, γίνεται το μεγάλο πάρτι αποφοίτησης. Σε μια γωνιά της αίθουσας, έχει στηθεί μια κάμερα, στην οποία όσοι φοιτητές θέλουν, μπορούν να πουν πως ονειρεύονται το μέλλον τους. Έχουν όλοι συμφωνήσει, η βιντεοκασέτα να θαφτεί σε μία χρονοκάψουλα, η οποία θα ξεθαφτεί και θα προβληθεί στο reunion των αποφοίτων, μετά από τριάντα χρόνια. Η βραδιά εκείνη όμως, σημαδεύτηκε από ένα τραγικό γεγονός, αφού η Μπριγκίτε Σνάιντερ, ένα εσωστρεφές, καλοσυνάτο κορίτσι, γόνος ευκατάστατης οικογένειας, θα βρεθεί νεκρή στο διπλανό δάσος, με βαριά τραύματα στο σώμα της, αποτέλεσμα βίαιης επίθεσης. Ο αυτουργός της επίθεσης, δεν βρέθηκε ποτέ. «Στην αρχή υποπτεύθηκαν έναν βαρυποινίτη βιαστή, ο οποίος είχε βγει με ολιγοήμερη άδεια από τη φυλακή και εθεάθη την ημέρα της δολοφονίας τέσσερα χιλιόμετρα μακριά. Όμως είχε άλλοθι. Άλλωστε δεν είχαν βρεθεί σημάδια βιασμού στο σώμα της Μπριγκίτε. Ύστερα υπέθεσαν ότι τη σκότωσαν κάτι Κούρδοι. Έπειτα η μπάλα χάθηκε για τα καλά. Η υπόθεση δεν λύθηκε ποτέ και μπήκε στο αρχείο».

     Τριάντα χρόνια αργότερα, το 2022 στην τελετή επανένωσης, η κασέτα ξεθάφτηκε και προβλήθηκε. Ανάμεσα στους άλλους μίλησε και η Μπριγκίτε. Αυτά που είπε ήταν συγκλονιστικά. «Δεν έχω μέλλον για να μιλήσω γι’ αυτό. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα για εμένα. Δεν έχω ζωή. Θα πεθάνω, αυτή είναι η μοίρα μου. Με κυνηγούν. Με παρακολουθούν παντού. Με απειλούν με κάθε ευκαιρία. Είναι στο κατόπι μου, αισθάνομαι την παρουσία τους σαν αρπακτικά ξοπίσω μου σε κάθε μου βήμα. Ξέρω πως όταν βρουν την κατάλληλη στιγμή, θα την εκμεταλλευτούν. Δεν έχω σε ποιόν να μιλήσω, κάπου να στραφώ για βοήθεια. Απευθύνομαι σε εσάς, που με βλέπετε αυτή τη στιγμή από το μέλλον. Και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια από τώρα που μιλάω μπροστά σε αυτήν εδώ την κάμερα. Θα ήθελα να το γνωρίζετε. Σύντομα θα με σκοτώσουν. Και υπεύθυνοι θα είναι οι πέντε».

     Τις αμέσως επόμενες μέρες, επιφανείς άνδρες της οικονομικής και κοινωνικής ελίτ του Αμβούργου, δολοφονούνται με πανομοιότυπο τρόπο. Με ένα χειροποίητο μαχαίρι με λαβή από κέρατο κατσίκας. Στον τόπο των εγκλημάτων, είναι γραμμένη με το αίμα των θυμάτων η μυστηριώδης φράση «Θάνατος στην S5».

     Ο ιδιωτικός ερευνητής Μάνος Σαρρής, για να ξεφύγει από τους εφιάλτες που τον κατατρύχουν και την εξάρτησή του από το αλκοόλ και άλλες ουσίες, παράτησε το γραφείο που διατηρούσε με τον θείο του κι έγινε μισθοφόρος στην φύλαξη των πλοίων που περνούσαν στα ανοιχτά της Σομαλίας και κινδύνευαν από πειρατές. Έγινε μάλιστα περιζήτητος, λόγω των ικανοτήτων του. Όμως και οι ερευνητικές του ικανότητες, ήταν γνωστές σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό, ο εφοπλιστής Βόλφγκανγκ Σνάιντερ, αδελφός της Μπριγκίτε κι ένας από τους πλουσιότερους Γερμανούς, χρησιμοποίησε κάθε πρόσφορο μέσο για να τον πείσει να δεχτεί να συνεργαστεί με την γερμανική αστυνομία και να διερευνήσει την προ τριακονταετίας δολοφονία της αδελφής του. Ο Σαρρής, παρά τις αρχικές έντονες αντιρρήσεις του, τελικά δέχεται και κάνει κάποιες έρευνες. Οι οποίες οδηγούν σε δυσάρεστες εκπλήξεις.

     Το «Χωρίς Καρδιά» είναι ένα καλογραμμένο, ευφυές, καθηλωτικό αστυνομικό θρίλερ, γεμάτο μυστικά που έρχονται από το παρελθόν, αλλά καθορίζουν το παρόν. Έχει ενδιαφέρουσα πλοκή, σασπένς, αναπάντεχη εξέλιξη και χαρακτήρες που είναι καλοδουλεμένοι. Θα κρατήσει αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.    

6 Νοε 2026

ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΕΔΩ

SARAH PINBOROUGH
Μετάφραση ΚΛΑΙΡΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 341, Σεπτέμβριος 2026

 

     Ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ με έντονα μεταφυσικά στοιχεία είναι το νέο μυθιστόρημα της βραβευμένης συγγραφέως και σεναριογράφου S. Pinborough.

     Η Έμιλι και ο Φρέντι Μπένετ, είναι ένα νεαρό ζευγάρι. Γίνονται ιδιοκτήτες μιας μεγάλης κατοικίας του Λάρκιν Λοτζ, στο Ντάρτμουρ, στους χερσότοπους της νοτιοδυτικής Αγγλίας. Και οι δύο -για διαφορετικούς λόγους- βλέπουν την απομάκρυνση από το Λονδίνο ως ευκαιρία να κάνουν μια καινούρια αρχή στη ζωή τους, μετά το τραγικό ατύχημα της Έμιλι στην διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών τους στην Ισπανία, που της κόστισε ακριβά. Πολλούς μήνες παραμονής στο νοσοκομείο-κάποιους από αυτούς σε κώμα-σηψαιμία, που την έφερε μια ανάσα από τον θάνατο και την δουλειά της. Η Έμιλι βρίσκεται ακόμη σε φάση αποκατάστασης, παίρνει πολλά φάρμακα και στηρίζεται σε μπαστούνι, αφού το ένα της πόδι είναι άσχημα χτυπημένο, με αποτέλεσμα να έχει δυσκολία στην κίνηση. «Έναν χρόνο για να αναρρώσω πλήρως, αυτό είπε πως χρειάζομαι ο δόκτωρ Κάνινγκ. Η ήσυχη ζωή στην εξοχή μάλλον θα μου κάνει καλό».

     Μετά την εγκατάστασή τους στο σπίτι όμως, η Έμιλι αρχίζει να παρατηρεί παράξενα φαινόμενα. Τα παλιά σανίδια τρίζουν, ακούγονται βήματα και παράξενοι ήχοι, πόρτες και παράθυρα ανοίγουν και κλείνουν μόνα τους, βιβλία πέφτουν από τα ράφια, εμφανίζεται έντονη δυσοσμία. Αλλά δεν είναι καν σίγουρη, αν αυτά τα φαινόμενα είναι πραγματικά ή δημιουργήματα της φαντασίας της και των ορμονών του εγκεφάλου που έχουν διαταραχθεί, λόγω του προβλήματος στην υγεία της. «Το μυαλό μου δεν είναι αξιόπιστο. Μετασηψαιμικό σύνδρομο, έτσι το λένε, γι’ αυτό πρέπει να έχω τον νου μου. Κόπωση, αϋπνία, πόνοι σε μυς και αρθρώσεις, δυσκολία στην αναπνοή, μειωμένη λειτουργία οργάνων είναι μερικά από τα ευχάριστα σωματικά συμπτώματα και μετά υπάρχουν και τα ψυχικά και συναισθηματικά: παραισθήσεις, κρίσεις πανικού, απότομες εναλλαγές διάθεσης, εφιάλτες, πνευματική θολούρα». Αυτό που την κάνει να αμφιβάλλει ακόμη περισσότερο, είναι ότι όλ’ αυτά συμβαίνουν όταν είναι μόνη της.

     Παρά τις αμφιβολίες, η Έμιλι, που πάντα ήταν επιρρεπής στο να έλκεται από μεταφυσικές θεωρίες, πιστεύει ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο από κάποιον που δολοφονήθηκε μέσα σ’ αυτό. Όμως όσο κι αν ψάχνει στα αρχεία του τοπικού Τύπου, δεν βρίσκει κάποια σχετική αναφορά. Για να βρει μια λύση, επισκέπτεται μια υπέργηρη πρώην ιδιοκτήτρια του σπιτιού. Αν και δεν δέχεται να μιλήσει, μια μικρή φράση που θα ψελλίσει, θα λειτουργήσει σαν μίτος που θα οδηγήσει την Έμιλι στο να ανακαλύψει τι συμβαίνει…

     Το «Εμείς Ζούμε Τώρα Εδώ», είναι ένα έξυπνο, πολύπλοκο, συναρπαστικό, ανατριχιαστικό, γεμάτο γρίφους μυθιστόρημα, στο οποίο οι χαρακτήρες αλλά και τα παγωμένα, έρημα τοπία της χειμερινής αγγλικής εξοχής, απεικονίζονται με υπέροχο τρόπο. Κι ένα φινάλε, στο οποίο η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη!    

31 Οκτ 2026

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ

JORGE RODRIGUEZ GOMEZ
Μετάφραση ΝΑΝΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Σελ. 190, Ιούνιος 2026

 

     Το μυθιστόρημα του ψυχιάτρου, πολιτικού και συγγραφέα Χ. Ρ. Γκόμες «Η Θάλασσα Που Μου Χάρισες», θεωρείται ένα από τα καλύτερα νουάρ που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια στην περιοχή της Καραϊβικής.

     Καράκας Βενεζουέλας. Ιανουάριος 1990. Ο Αμερικανός Πολ Γουάιτ, αντιπρόεδρος της φαρμακευτικής Λουσέρνα, η οποία είναι θυγατρική ελβετικής εταιρείας, πέφτει θύμα απαγωγής. Σύμφωνα με τις εφημερίδες: «Με βαρύ οπλισμό και προηγμένο επικοινωνιακό εξοπλισμό, μια ομάδα τουλάχιστον δώδεκα κακοποιών εισέβαλε στην οικία του Αμερικανού Πολ Γουάιτ, στελέχους φαρμακευτικής επιχείρησης, υποδιευθυντή Εμπορευματοποίησης της ελβετικής εταιρείας Λουσέρνα, και με κινήσεις ακριβείας και τεχνικό χειρισμό τον μετέφεραν από το σπίτι του σε άγνωστο προορισμό. Μέχρι στιγμής οι απαγωγείς δεν έχουν επικοινωνήσει με την οικογένεια. Οι επιτακτικές ερωτήσεις των αναγνωστών μας αφορούν κυρίως την πιθανή επανεμφάνιση αντάρτικων ομάδων, που θεωρούσαμε πως έχουν διαλυθεί». Βέβαια η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, κάτι που ο αναγνώστης το γνωρίζει εξ αρχής.

     Μόλις γίνεται γνωστή η είδηση, ο πρόεδρος της χώρας συγκαλεί σύσκεψη. Η εντολή είναι σαφής. Ο Αμερικανός πρέπει να βρεθεί σύντομα και ζωντανός. Καθώς σύμφωνα με απολύτως έγκυρες πληροφορίες εκτός από στέλεχος της ελβετικής εταιρείας, είναι και πράκτορας της CIA! «Πιάστε όποιον πρέπει να πιάσετε και να μιλήσει. Μη μου δημιουργήσετε προβλήματα στη θητεία μου, δεν θα το επιτρέψω. Η εντολή δόθηκε: Όποιος πιαστεί πρέπει να μιλήσει. Αν είναι κουφός, να μάθει ν’ ακούει. Αν είναι μουγγός, να μάθει να μιλάει».

     Σε λίγες ώρες φτάνει στις εφημερίδες η προκήρυξη των απαγωγέων, που περιλαμβάνει κάποια αιτήματα, μάλλον… ασυνήθιστα. Οι «Οργανωμένες Ομάδες για την Απελευθέρωση της Βενεζουέλας» όπως υπογράφουν, ζητούν: την δωρεάν διανομή τροφίμων στις φτωχές συνοικίες του Καράκας, την δωρεάν παροχή του κοκτέιλ φαρμάκων για όσους ασθενούν από AIDS, να παραδεχτεί η φαρμακευτική ότι κάνει απαγορευμένα πειράματα σε ζώα, να παραδεχτεί ότι παραποιεί τα αποτελέσματα των ερευνών που πραγματοποιεί κι ακόμη, «για την ανάπτυξη των πυρήνων μας, που ήδη υπάρχουν σε όλη την εθνική επικράτεια, απαιτούμε την υποχρεωτική πληρωμή ενάμισι εκατομμυρίου αμερικανικών δολαρίων».

     Παρά την τεράστια κινητοποίηση, τις εκατοντάδες συλλήψεις και τις σκληρές ανελέητες ανακρίσεις, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Τότε ο επικεφαλής της προεδρικής φρουράς, θα σκεφτεί να απευθυνθεί στην «ιδιωτική πρωτοβουλία» και πιο συγκεκριμένα στον ντετέκτιβ Εουκλίδες Σμιθ…

     Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που χρησιμοποιώντας  σαν «όχημα» μια αστυνομική ιστορία, δίνει μια εικόνα της διαφθοράς, του νεποτισμού, της αυταρχικότητας, που χαρακτηρίζουν τους εξουσιαστές όχι μόνο στην Βενεζουέλα, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες που με τις πολιτικές τους οδηγούν τους λαούς στην φτωχοποίηση και την απελπισία. Εξαιρετική αναγνωστική επιλογή!

25 Οκτ 2026

ΜΕΙΝΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΒΡΑΧΟ


ΑΘΗΝΑ ΞΑΝΘΙΔΟΥ

Εκδόσεις ΑΝΑΛΕΚΤΟ
Σελ. 66, Οκτώβριος 2026

 

     Στην ιδιαίτερη και ξεχωριστή σειρά «Μικρή Βιβλιοθήκη Ποίησης» των εκδόσεων Ανάλεκτο, κυκλοφόρησε η νέα -τέταρτη στη σειρά-πολύ ενδιαφέρουσα ποιητική συλλογή της Αθηνάς Ξανθίδου.

     Πρόκειται για μια συλλογή που αποτελείται από 36+1 ποιήματα (το 1 με ξεχωριστή σημασία) στα οποία «εναποθέτει τα εσώψυχά της με έναν εξαντλητικό τρόπο» όπως γράφει ο Πέτρος Κυρίμης στον πρόλογό του. Παραθέτω δύο από τα ποιήματα της συλλογής. Το πρώτο έχει τίτλο «Στην ποδιά σου»

 

Στη φωτιά απλώνω τα όνειρά μου

να στεγνώσουν,

μήπως μπορέσω να διαβάσω

αν μέσα μου ακόμα ξενυχτούν

 

Θυμάμαι πως δίσταζα

όταν μου έγνεφαν συνθήματα

 

Παπαρούνες μου χαμογελούσαν

καθώς πλησίαζα,

απομακρύνονταν

 

-ψηλά,

όλο ψηλότερα,

στο πιο μακρινό αστέρι-

 

στην ποδιά σου.

 

και το δεύτερο «Φλέβες λουλουδιών»

 

Η ηρωίνη

σκόρπιζε την παγωμένη ανάσα της

στις φλέβες

 

Λίγο πιο πέρα

 

τα παιδιά ζωγράφιζαν αγγέλους

με σπασμένα φτερά

 

Η συλλογή συμπληρώνεται με εικαστικές δημιουργίες του Μιχάλη Σιάτρη (1988-2025).

 

22 Οκτ 2026

Η "ΣΥΜΜΟΡΙΑ" ΤΩΝ ΣΑΚΚΟ

ANDREA CAMILLERI
Μετάφραση ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 185, Μάιος 2026

      Ένα «επεισόδιο» από την πολύ πλούσια ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας του (Σικελία), αφηγείται στο βιβλίο «Η «Συμμορία» Των Σάκκο» ο A. Camilleri.

     Πρόκειται για την ιστορία της οικογένειας Σάκκο, που ξεκινά τα πρώτα χρόνια του 1850. «Τα χρόνια μετά το χίλια οκτακόσια πενήντα, ο Λουίτζι Σάκκο ήταν απλώς ένας σβέλτος, έξυπνος και ακούραστος νεαρός που δούλευε ως εποχικός εργάτης στα χωράφια κοντά στο Ραφαντάλι, το χωριό όπου γεννήθηκε. Αυτή ήταν η περιουσία του: νιάτα, δυνατά μπράτσα και όρεξη για δουλειά. Κατά τα άλλα, δεν είχε ούτε παπούτσια να φορέσει».

     Η εργατικότητά του, έφτασε στα αυτιά του ηλικιωμένου ντον Αγκατίνο, που ήταν «μάστορας αναγνωρισμένος στην τέχνη μπολιάσματος της φιστικιάς», εργασία που απαιτούσε οξυδέρκεια, προσοχή και αντίληψη. Ο Αγκατίνο αποφάσισε να του διδάξει την τέχνη του. Έγινε περιζήτητος! «Η φήμη του Λουίτζι ως θαυματουργού μπολιαστή, που δεν λάθευε ποτέ, διαδόθηκε ταχύτατα κι έτσι, από τα μικρά κτήματα με φιστικιές, άρχισαν να τον καλούν να μπολιάσει ολόκληρα δάση με φιστικιές».

     Αυτό όμως δεν του ήταν αρκετό. «Έτσι όπως ήταν διψασμένος για δουλειά, ανακάλυψε ένα επάγγελμα από το οποίο θα κέρδιζε αρκετά χρήματα και θα μπορούσε κάλλιστα να ασχολείται το διάστημα ανάμεσα στη μια περίοδο του μπολιάσματος και στην άλλη. Ήταν ένα τόσο παράξενο επάγγελμα να το ακούς να το λένε, ώστε μόλις το άκουγε κάποιος, του ερχόταν να σκάσει στα γέλια: να πιάνει μύγες». Βέβαια τα έντομα αυτά, δεν ήταν οι κοινές μύγες. Ήταν κανθαρίδες, που εμφανίζονταν στην περιοχή τον Απρίλιο και το Μάιο και ο φαρμακοποιός που του πρότεινε τη συλλογή τους, θα τις αποξήρανε και θα δημιουργούσε από αυτές μια σκόνη με έντονες διεγερτικές ιδιότητες (κάτι σαν το Viagra της εποχής). Η διαδικασία παραγωγής της σκόνης και η δοσολογία, απαιτούσε γνώσεις φαρμακευτικής, αφού μια υπερβολική δόση, θα ήταν θανατηφόρα!

     Χάρη στη σκληρή δουλειά, ο Λουίτζι κατάφερε να αγοράσει μια αρκετά μεγάλη έκταση, αλλά και να παντρευτεί τον έρωτα της ζωής του, την Αντονίνα. Έκαναν έξη παιδιά. Πέντε αγόρια κι ένα κορίτσι. Τα παιδιά εργάστηκαν από μικρά και μπόρεσαν να αυξήσουν την οικογενειακή περιουσία. Τότε όμως άρχισαν και τα προβλήματά τους, όταν αρνήθηκαν να υποκύψουν στην τοπική Μαφία, που ζήτησε εκβιαστικά και με απειλές μερίδιο από την περιουσία «…οι αδελφοί ένιωθαν να βράζουν από θυμό, η υπερηφάνεια τους ως ελεύθερων ανθρώπων δεν επέτρεπε αυτή την υποταγή». Απευθύνθηκαν στις Αρχές οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσαν αδυναμία να επέμβουν. Οπότε αποφάσισαν να πάρουν την υπόθεση της προστασίας της περιουσίας αλλά και της ίδιας τους της ζωής, στα χέρια τους…

     Εξαιρετική απόδοση με μυθιστορηματικό τρόπο, της ιστορίας μιας οικογένειας, από τα μέλη της οποίας ζητήθηκε να απεμπολήσουν το δικαίωμα στη ζωή και την περιουσία τους, δηλ. την ίδια τους την ελευθερία και αποφάσισαν να αντισταθούν στις απαιτήσεις αλλά πλήρωσαν το τίμημα!