ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ

      Γεννήθηκε στη Νάουσα. Είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ. Κατέχει μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης του κλάδου Διεθνών Σπουδών, ενώ έχει αναγορευθεί διδάκτορας Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικών Επιστημών, με γνωστικό αντικείμενο τη Διπλωματική Ιστορία. Εργάζεται ως διευθυντής σε δημόσιο σχολείο. Έχει διδάξει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης. Έργα του: «Η Διπλωματία Του Ανέφικτου» (University Studio Press, 2009), «Δενδρινώ» (2026, Ανάλεκτο), Συμμετοχές σε συλλογικά έργα: «7 Λέξεις» (Μεταίχμιο, 2014), «Χάριν Ποιήσεως» (Ανάλεκτο, 2026).

   

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Δενδρινώ»;

     Ήταν μια ιδέα που ολοκληρωνόταν καθώς το κείμενο γράφονταν. Δοκίμαζα τους ήρωές μου σαν να αποτελούσαν πρόσωπα ξεχωριστών ιστοριών. Κάποια στιγμή αποφάσισα να συναντηθούν μέσα σε ένα πλαίσιο χωρικό και ιστορικό μιας περιόδου που δοκίμασε τόσο πολύ τους ανθρώπους και τις σχέσεις τους. Θα έλεγα ότι δεν βρήκα το θέμα αλλά με βρήκε αυτό. Ό,τι περιγράφω φαίνεται πως περίμενε να έρθει στην επιφάνεια.

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με αυτό και ποιο είναι αυτό;

     Δεν είναι ένα μήνυμα αυτό που θα ήθελα να μεταφέρω. Περισσότερο ήθελα να περιγράψω τη δική μου αντίληψη για το πώς οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ανάλογα με τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν. Να πω στους αναγνώστες μην ξεχνάτε οι άνθρωποι πόσο εύθραυστοι και αντιφατικοί είμαστε.

Γιατί επιλέξατε τον συγκεκριμένο τρόπο, της μη γραμμικής αφήγησης;

     Προφανώς είμαι επηρεασμένος από διάφορα στυλ της σύγχρονης λογοτεχνίας. Προφανώς φαίνονται και οι επιρροές του κινηματογράφου. Η επιλογή δεν έγινε βάση κάποιας θεωρίας. Δεν μπορώ ακριβώς να το εξηγήσω αλλά έτσι ένοιωθα ότι θα ήταν πιο ακριβές να το περιγράψω. Σαν μια σκέψη που ποτέ δεν ακολουθεί χρονολογική σειρά αλλά πάντα πετάγεται μπρος και πίσω συνειρμικά.

Επίσης και ο τρόπος γραφής είναι ιδιαίτερος και ξεχωριστός.

     Εδώ η επιλογή υπήρξε ξεκάθαρη. Λίγα λόγια. Αυτά που χρειάζονται. Κάθε φορά που προσπαθούσα να αναπτύξω περισσότερο την κάθε παράγραφο ένοιωθα πως φλυαρώ. Εγώ. Όχι κάθε συγγραφέας που το κάνει. Μόνο εγώ. Γιατί ένοιωθα ότι η πιο αναλυτική γραφή δεν με εξέφραζε. Τουλάχιστον την περίοδο που έγραφα. Σε μια επόμενη απόπειρα μπορεί να προκύψει κάτι άλλο.

Πόσο καιρό σας πήρε η συγγραφή;

     Περισσότερο καιρό από όσο θα δικαιολογούσε το μέγεθος του κειμένου. Αλλά τελικά κατάλαβα ότι ένα κείμενο δεν μετριέται μόνο με αριθμό λέξεων αλλά και με πυκνότητα περιεχομένου. Και αν αυτό προσπαθείς να το πετύχεις με λιτό τρόπο, τότε η συγκόλληση των λέξεων γίνεται πιο δύσκολη. Επίσης χρειάστηκε και αρκετός χρόνος αποστασιοποίησης από το κείμενο. Ήθελα κάθε φορά που το διάβαζα να εξακολουθεί να μου αρέσει.

Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;

     Από τη στιγμή που προσφέρεται το κείμενο σε ένα ευρύτερο κοινό αποκτά αμέσως μια κοινωνική αξία. Από κει και πέρα το περιεχόμενο του κειμένου και η επιρροή του, εσωτερικά στον αναγνώστη, μπορεί να πολλαπλασιάσει την κοινωνική του αξία. Παραδείγματος χάριν διαμορφώνοντας αντιλήψεις και συνεπακόλουθα προκαλώντας δράσεις. Αυτό δεν αφορά όλα τα κείμενα στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο.

Μπορεί η λογοτεχνία να δρομολογήσει αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο;

     Λέω πως ναι. Κυρίως με αργούς ρυθμούς συνεργώντας με άλλους πολιτιστικούς και όχι μόνο παράγοντες. Κάποτε και με γρηγορότερο βήμα μέσω ιδιαιτέρως επιδραστικών κειμένων που στις κατάλληλες συνθήκες μπορούν να διεγείρουν άμεσα πολλούς ανθρώπους.

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;

     Συνεχίζουν τη ζωή τους, όπως τόσοι άνθρωποι που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ. Ακόμη και όσοι μπορεί να έφυγαν από τη ζωή στο κείμενο μπορούν να ξαναζήσουν πολλές διαφορετικές ζωές στο μυαλό των αναγνωστών. Εγώ προτάσεις έκανα. Μια μόνο εκδοχή παρουσίασα.

Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;

     Σαφώς ναι χωρίς να χρειάζεται να έχω τις εμπειρίες τους.    Γιατί παρόμοια συναισθήματα γεννιούνται μέσα από ποικίλες  συνθήκες. Ο Στανισλάβσκι, αν δεν κάνω λάθος, έλεγε στους ηθοποιούς του, θυμηθείτε το πλησιέστερο όμοιο συναίσθημα που είχατε με αυτό που πρέπει να αποδώσετε στη σκηνή.

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;

     Εγώ. Αν δεν μ’ αρέσει δεν προχωράει. Θέλω να πω ότι επειδή είναι δημιούργημά μου δεν θα έχει την τύχη οπωσδήποτε να εκτεθεί. Από κει και πέρα οι κοντινοί μου άνθρωποι ακριβώς επειδή αυτονόητα είναι τόσο διαφορετικοί αναγνώστες μεταξύ τους.

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;

     Εκείνος που διαβάζει με ανοιχτό μυαλό και ταυτόχρονα με κριτική διάθεση. Αλλά κι εκείνος που απλά περνάει καλά διαβάζοντας. Γιατί όχι.

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;

     Για τον εαυτό μου. Για τους γύρω μου. Για τον κόσμο. Συχνά το γράψιμο σταματά για να γίνει μια συζήτηση εσωτερική. Άλλοτε σύντομη άλλοτε εξαντλητική. Γιατί το έγραψες αυτό. Γιατί το σκέφτηκες αυτό. Ποιος είσαι εσύ που γράφεις έτσι που σκέφτεσαι έτσι.

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;

     Με κάποιον έντονο τρόπο μάλλον όχι. Αλλά κι αυτό μάλλον ήταν τυχαίο. Μπορεί να συμβεί. Ξεκινώντας το γράψιμο υπήρχε ήδη μια ανατροπή μέσα μου. Νικητές και ηττημένοι κουβαλάν τραύματα μέσα τους.

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;

     Απόλυτα. Το απολαμβάνω. Μάλιστα με ενθουσιασμό. Σαν να έγραψα προκειμένου να φέρω κοντά μου ανθρώπους για να μιλήσουμε. Κι εννοώ εκ του σύνεγγυς και όχι μόνο μέσω του κειμένου.

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;

     Ναι! Και ήταν καταπληκτικό! Δηλαδή αυτό εννοούσα; Πράγματι! Κοίτα να δεις! Τα όσα δεν αντιλαμβάνεται κι ο ίδιος ο δημιουργός πως υπάρχουν μέσα στο έργο του δεν αποτελεί λανθάνουσα γλώσσα παρά εσωτερική φωνή που περιμένει να εκφραστεί κάποτε και χωρίς την έγκρισή του.

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;

     Δεν είμαι καλός στο να συγκρατώ ονόματα συγγραφέων ή να περιγράφω τυπολογίες γραφής ή και δομής. Αλλά αναμφισβήτητα είμαι αποτέλεσμα όλων όσων προηγήθηκαν και όλων όσων διάβασα. Κάποιος με καλό θεωρητικό λογοτεχνικό υπόβαθρο θα μπορούσε να μου υποδείξει τις επιρροές μου! Υπό μία έννοια είμαστε οι άλλοι.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;

     Η διαδικασία κατά περιόδους είναι εύκολη ή δύσκολη. Για  μένα η συγγραφή είναι πιο εύκολη από την απόφαση να γράψω. Το γράψιμο για μένα είναι έκφραση, επικοινωνία, στοίχημα, φλερτ με το άπειρο.

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

     Αν το συρτάρι είναι το μυαλό μου τότε έχω υλικό. Το ζητούμενο είναι πάντα η διάθεση. Θα ήθελα να επιχειρήσω ξανά συγγραφικά αλλά μόνο αν νοιώσω ότι έχω κάτι να πω. Αν θέλω κάτι να πω.

     Σας ευχαριστώ πάρα πολύ. Όποιος πασχίσει για κάτι, θέλει να μοιραστεί την ικανοποίηση που νοιώθει. Σας ευχαριστώ για την ευκαιρία.

Εγώ σας ευχαριστώ!

Η ΑΠΟΦΑΣΗ

KARINE TUIL
Μετάφραση ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΟΥΛΑ
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Σελ. 300, Απρίλιος 2025

      Το βράδυ της 13^ης Νοεμβρίου του 2015, η Ευρώπη πάγωσε στο άκουσμα των επιθέσεων που πραγματοποίησαν ομάδες τζιχαντιστών του ISIS στο Παρίσι. Η επίθεση στοίχισε τη ζωή σε 129 πολίτες που έπεσαν νεκροί από την μανία των φανατικών δολοφόνων. Η «επιτυχία» των επιθέσεων, έδειξε ότι τα μέτρα που είχαν ληφθεί μετά την επίθεση στο σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo, δεν ήταν επαρκή. Αυτή η διαπίστωση άλλαξε και την προσέγγιση των υπηρεσιών αντιτρομοκρατίας σε όλη των Ευρώπη και ειδικά στη Γαλλία. Πλέον όλοι οι Γάλλοι πολίτες που πήγαιναν για οποιονδήποτε λόγο και για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα σε χώρες της Μέσης Ανατολής και ειδικά σε αυτές που «υποθάλπουν» την τρομοκρατία, όπως η Συρία εκείνης της περιόδου, όταν κάποιες περιοχές ήταν υπό την απόλυτη κυριαρχία του ISIS, τίθενται υπό επιτήρηση.

     Με αφορμή αυτό το γεγονός, η K. Tuil, έγραψε το μυθιστόρημα «Η Απόφαση». Η 49χρονη Αλμά Ραβέλ, είναι η επικεφαλής της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας. Με την ομάδα των ανακριτών, ανακρίνει κάθε ύποπτο για τρομοκρατική δράση. Οι ερωτήσεις που κάνει, αλλά κυρίως οι απαντήσεις που θα λάβει, είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την περαιτέρω πορεία των ανακρινόμενων «…τους ανακρίνω σε δύο σημεία: το πρώτο είναι αν είναι ικανοί να συνυπάρξουν με ανθρώπους που δεν σκέφτονται όπως αυτοί […] και το δεύτερο είναι το σχέδιο της ζωής τους».  

     Η πιο πρόσφατη υπόθεση που έχει αναλάβει, αφορά ένα νεαρό ζευγάρι, που έχει κι ένα μωρό παιδί. « Όταν τους υποδέχομαι στο γραφείο μου, ο Αμπντελτζαλίλ και η Σόνια Κασέμ έχουν μόλις επιστρέψει από τη Συρία μέσω Τουρκίας όπου είχαν μείνει για μερικούς μήνες. Είναι δύο νέοι είκοσι δύο και είκοσι ετών που γνωρίστηκαν μέσω ίντερνετ, ύστερα παντρεύτηκαν χωρίς να γνωρίζονται στ’ αλήθεια, από έρωτα, λένε εν χορώ, ενώ πιο πιθανό φαίνεται ότι μάλλον προσπαθούσαν να ξεφύγουν από την οικογένειά τους και να καταστρώσουν ένα κοινό σχέδιο: να πάνε στη Συρία για να ζήσουν εκεί σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο-σε αυτό το σημείο τους πιστεύω- ή για να πολεμήσουν στις τάξεις του ισλαμικού κράτους-κάτι το οποίο αρνούνται κατηγορηματικά-αυτό είναι το αίνιγμα που πρέπει να λύσω».

     Από την απόφασή της, θα εξαρτηθεί αν οι Κασέμ θα φυλακιστούν ή θα ζήσουν ελεύθεροι, αλλά και η ασφάλεια των Γάλλων πολιτών, αφού μια λάθος εκτίμηση, θα ρίξει στους δρόμους δύο φανατικούς που μπορούν να προκαλέσουν εκατόμβη νεκρών.

     Μέσα από τους προβληματισμούς της ηρωίδας της, η K. Tuil, προσπαθεί να δώσει τη δική της ερμηνεία για το ζήτημα της ισλαμικής τρομοκρατίας «…υπάρχει μόνο μια κοινή κινητήριος δύναμη: η έλλειψη ελπίδας […] Αυτό που έρχεται στο προσκήνιο σε όλες τις ανακρίσεις είναι η επιθυμία να δοθεί νόημα σε κενές υπάρξεις. Ο τζιχαντισμός τρέφεται από την απελπισία».

     Ένα ενδιαφέρον βιβλίο, που με τη μορφή μυθιστορήματος, εξετάζει το φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας που μπορεί τον τελευταίο καιρό να βρίσκεται σε ύφεση, αλλά δεν σημαίνει και ότι έχει εκλείψει οριστικά!       

ΤΟ ΦΙΛΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΟΘΗΚΕ ΠΟΤΕ

ΕΙΡΗΝΗ ΒΑΡΔΑΚΗ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 463, Μάιος 2026

      Ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ, είναι το δέκατο μυθιστόρημα της πολυγραφότατης (δέκα μυθιστορήματα σε εννέα χρόνια!!) Ειρ. Βαρδάκη που έχει τίτλο «Το Φιλί Που Δεν Δόθηκε Ποτέ» και κυκλοφόρησε πρόσφατα.

     Ο Ζοέλ Κατρίνης (μισός Έλληνας και μισός Γάλλος) είναι ένας πολύ επιτυχημένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. «Ήμουν το νούμερο ένα, το καλύτερο άλογο των εκδοτικών. Ο πιο ακριβοπληρωμένος, ο πιο επιτυχημένος-αν και κάποιοι το αμφισβητούν με πάθος-ο πιο ταλαντούχος. Οι πωλήσεις μου άγγιξαν δυσθεώρητα νούμερα, τα βιβλία μου μεταφράστηκαν σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες».

     Όμως τώρα, δύο και πλέον χρόνια από το τελευταίο του βιβλίο, δεν μπορεί να γράψει ούτε μια λέξη, ούτε μια γραμμή. Βιώνει μια τραγωδία. Η έμπνευση τον έχει εγκαταλείψει. «Κυνηγούσα την έμπνευση όπως ο σκύλος την ουρά του. Ήταν εκεί… πάντα εκεί. Μόνο που το τελευταίο διάστημα, για κάποιον ακατανόητο λόγο, μου γλιστρούσε από τα χέρια».

     Προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εφιάλτη κάθε συγγραφέα, το μπλοκάρισμα, μετακόμισε στην εξοχή. «Έπρεπε να κάνω μια μεγάλη αλλαγή, μήπως και ξεφύγω από την πνευματική ανομβρία και καταφέρω να ξανακερδίσω τη χαμένη μου έμπνευση. Και κάπως έτσι βρέθηκα στο μικρό ορεινό χωριό, στην άκρη του πουθενά». Όμως και πάλι τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Αποφασίζει να κάνει μια ακόμη πιο δραστική αλλαγή κι έτσι εννιά μήνες μετά την διαμονή του στην εξοχή, επιστρέφει στην πόλη. Αυτή τη φορά σε μια παρακμιακή γειτονιά, σε μια πιο παρακμιακή πολυκατοικία, σε ένα σχεδόν ετοιμόρροπο μικρό διαμέρισμα. Από τις πρώτες σχεδόν μέρες, έρχεται σε αντιπαράθεση με τους ένοικους του διπλανού διαμερίσματος, επειδή οι νύχτες του είναι… θορυβώδεις! Παρά το γεγονός ότι η ηχομόνωση στην παλιά πολυκατοικία είναι ανύπαρκτη, κάτι που προκάλεσε τα προβλήματα και την αντιπαράθεση με τους δίπλα, δεν έχει ακούσει ποτέ, κανένα θόρυβο. Όταν του έστειλαν την αστυνομία, αν και χτύπησε αρκετές φορές την πόρτα, δεν του άνοιξε κανείς. Όταν ρώτησε τους άλλους ένοικους του είπαν ότι «…το ζευγάρι που μένει δίπλα σας, ο άντρας δηλαδή είναι κατάκοιτος […] ο σύζυγος της κυρίας είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Δεν είναι εύκολο να μετακινηθεί».

     Ο εκδότης του πιέζει και το κοινό αδημονεί, αλλά αυτός παραμένει δέσμιος της λευκής σελίδας. Μια μέρα, ενώ χαζεύει την κίνηση του δρόμου από το παράθυρο του διαμερίσματός του, βλέπει μια νέα γυναίκα. «Καστανά μαλλιά. Ένα παλτό στο χρώμα του σφένδαμου. Το πρόσωπό της θυμίζει θαμπό φθινοπωρινό ήλιο. Η ψιλόλιγνη φιγούρα της επιταχύνει το καλπαστικό της βήμα την ώρα που διασχίζει το δρόμο». Έχοντας αυτή την εικόνα στο μυαλό του, ο Ζοέλ, βρίσκει μια χαραμάδα στην πνευματική του ένδεια και μέχρι το απόγευμα έχει γράψει χίλιες λέξεις. Ένας πραγματικός άθλος! «Η γυναίκα αυτή, όποια κι αν ήταν, ήταν το μοναδικό αντίδοτο στο πνευματικό μου τέλμα. Η γυναίκα αυτή δεν ήταν απλώς το κλειδί της έμπνευσής μου, ήταν η ίδια μου η τέχνη».

     Αρχίζει να την αναζητά στους γύρω δρόμους, μη ξέροντας κι ο ίδιος τι πραγματικά θα της πει αν τη συναντήσει. Και θα νιώσει τη μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής του, όταν θα αντιληφθεί ότι η «άγνωστη» γυναίκα που πυροδότησε την έμπνευσή του, είναι η ένοικος του διπλανού διαμερίσματος. Έτσι αρχίζουν όλα…

     Η Ειρ. Βαρδάκη, γίνεται καλύτερη από βιβλίο σε βιβλίο. Το μυθιστόρημά της «Το Φιλί Που Δεν Δόθηκε Ποτέ» είναι συναρπαστικό, εντυπωσιακό και καθηλωτικό. Ένα σπουδαίο επίτευγμα που «αρπάζει τον αναγνώστη από τον λαιμό», από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Μια συνταρακτική ιστορία, γραμμένη με πολύ καλό ρυθμό. Είναι σκοτεινό και ιδιοφυές, με εξαιρετικά δομημένους χαρακτήρες και μια πραγματικά αριστοτεχνική κατάληξη. Ένα μυθιστόρημα που θα μείνει για αρκετό καιρό στο μυαλό του αναγνώστη!    

Η ΤΡΙΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 412, Μάιος 2026

     Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονα στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ και τίτλο «Η Τρίτη Γυναίκα», είναι το δεύτερο βιβλίο του Αν. Ζερβού.

     Ο νεαρός συγγραφέας Άλκης Βρεττός, προκαλεί πάταγο με το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα. «Τα είχα κάνει όλα γρήγορα. Εξέδωσα το «Νυχτοπούλι», το πρώτο μου βιβλίο, στα εικοσιτρία. Τεράστια επιτυχία, η ιστορία του σάρωσε τους αναγνώστες, τόσο γοητευτική όσο καμία πριν, γραμμένη για τον θάνατο και το σκοτάδι. Ξαφνικά όλοι μιλούσαν για τον Άλκη Βρεττό, τον χαρισματικό νεαρό, και τους παράξενους ήρωές του, τον Βαλτάσαρ, τον σίριαλ κίλερ που στιγμάτιζε απόκοσμα, μικρά έργα τέχνης στα θύματά του, και την αστυνόμο Κέλλυ Βαλταδώρου, την όμορφη αδίστακτη διώκτρια του».

     Όμως η συνέχεια δεν ήταν το ίδιο πετυχημένη. Πέντε χρόνια και τρία βιβλία μετά, το άστρο του δείχνει να έχει σβήσει και η καριέρα του να έχει λάβει τέλος. Από τα δύο βιβλία που ακολούθησαν το «Νυχτοπούλι», έλειπε η έμπνευση και ο μοναδικός τρόπος που είχε να περιγράφει τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής. Επιστρέφει στην παλιά του δουλειά: βοηθός φαρμακείου! Η μόνη επαφή που είχε με τη συγγραφή, είναι να αναλαμβάνει το ghost writing ιστοριών που απεχθάνεται, αλλά του προσφέρουν διέξοδο στις οικονομικές του δυσκολίες. «Αραιά και που, όλο και πιο αραιά, τυχαίνει να με ξεθάψει κάποιος, στήνοντας μια παρουσίαση των βιβλίων μου […] Οι αίθουσες όλο και πιο μικρές, πιο κρύες, ο φωτισμός όλο και πιο χαμηλός, οι περίεργοι που ήθελαν να δουν πως είναι ένα ξεπερασμένο ταλέντο, όλο και λιγότεροι».

     Μέχρι που μια νύχτα, μετά από μια τέτοια παρουσίαση, θα λάβει ένα φάκελο. «Ένας κλασικός κίτρινος φάκελος αλληλογραφίας. Τον σήκωσα με απορία, δεν έγραφε τίποτα. Έσκισα προσεκτικά την άκρη του. Μια κόλλα τετραδίου διπλωμένη προσεκτικά γύρω από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, στο μέγεθος παλιάς καρτ ποστάλ». Η ασπρόμαυρη φωτογραφία μιας γυναίκας νεκρής μέσα σε ένα δάσος και ένα ολιγόλογο σημείωμα που υπογράφει ο … Βαλτάσαρ! Σύμφωνα με το οποίο ο Βρεττός έχει στη διάθεσή του εννέα μήνες για να γράψει την ιστορία της γυναίκας όπως αυτός τη φαντάζεται. Αν δεν το κάνει ή η αν αποκαλύψει αυτό που συμβαίνει, η επόμενη φωτογραφία που θα λάβει, θα είναι της Δανάης, της ανιψιάς του!

     Ο Βρεττός καταπιάνεται με το εγχείρημα να «αναστήσει» τον Βαλτάσαρ και το βιβλίο βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία σε εννέα μήνες. Σημειώνει μεγάλη επιτυχία και το αναγνωστικό κοινό «ανακαλύπτει» και πάλι έναν μοναδικό συγγραφέα. Το ίδιο πετυχημένα είναι και όσα βιβλία ακολουθούν.

     Μέχρι που η δολοφονία μιας νεαρής ηθοποιού θα τον εμπλέξει σε ένα κυκεώνα δυσάρεστων εξελίξεων, αφού οι αστυνομικοί που έχουν αναλάβει την υπόθεση τον κατονομάζουν ως τον βασικό ύποπτο…

     Ενδιαφέρουσα πλοκή, καλοφτιαγμένοι χαρακτήρες, ανατροπές και σασπένς, σε ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται ευχάριστα και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.  

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΚΗΣ

  Γεννήθηκε το 1979 στην Αλεξανδρούπολη. Είναι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός και Μηχανικός Η/Υ καθώς και κάτοχος Μεταπτυχιακού και Διδακτορικού διπλώματος από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Από το 2010 εργάζεται στην Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων. Είναι λάτρης της αστυνομικής λογοτεχνίας και θαυμάζει τα έργα της Αγκάθα Κρίστι, την οποία έχει ως πρότυπο. Του αρέσει να πλάθει και να επεξεργάζεται σενάρια κατά τη διάρκεια προπονήσεων τρεξίματος μεγάλων αποστάσεων. Έργα του:  "1352μ.Έγκλημα στην Κατάρα" (Πηγή, 2019), "Ίντριγκες στον Λούσιο" (Πηγή, 2021), "Διδυμότειχο Clues" (Πηγή. 2026)

 

     Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Διδυμότειχο Clues»;

     Η πηγή έμπνευσης φαίνεται στον ίδιο τον τίτλο και είναι το Διδυμότειχο. Δεδομένου ότι όλα τα βιβλία μου διαδραματίζονται στην ελληνική επαρχία, θέλοντας να γράψω και ένα στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, τον Έβρο, η πιο ιστορική πόλη της περιοχής έμοιαζε η καταλληλότερη επιλογή. Μια ακριτική περιοχή, με πλούσιο παρελθόν αλλά φτωχό παρόν, σε συνδυασμό με το μεταναστευτικό, προσφέρουν ένα ιδιαίτερο φόντο στην ιστορία μου.

     Η μεθοδολογία ενός από τους κεντρικούς χαρακτήρες, μοιάζει με αυτή του Ηρακλή Πουαρώ. Είναι ένας από τους αγαπημένους σας λογοτεχνικούς ήρωες;

     Ο Ηρακλής Πουαρώ δεν είναι απλά ένας από τους αγαπημένους μου λογοτεχνικούς ήρωες. Είναι ο αγαπημένος μου. Δεν έκρυψα ποτέ τη λατρεία μου για τα βιβλία της Agatha Christie ούτε τις επιρροές που έχει ο δικός μου ήρωας από τον πιο διάσημο ντετέκτιβ του κόσμου.

     Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με αυτό και ποιο είναι αυτό;

     Σε κάθε βιβλίο μου, επιχειρώ κάπου στη μέση να κάνω ένα διάλειμμα στην πλοκή ώστε να αποφορτίσω προσωρινά τον αναγνώστη και παράλληλα να δώσω ένα προσωπικό στίγμα κοινωνικής κριτικής. Στο «Διδυμότειχο Clues», προσπαθώ να δώσω τροφή για σχόλια γύρω από το μεταναστευτικό, το οποίο βαραίνει δυσανάλογα τις ακριτικές περιοχές, αλλά και γύρω από τη διασπορά των ψευδών ειδήσεων. Επίσης, το τέλος βιβλίου, ενώ καταλήγει κάπου ως προς την πλοκή, εντούτοις αφήνει και ερωτηματικά να πλανώνται για ζητήματα που δεν μπορώ να αναφέρω εδώ γιατί θα είναι spoiler.

     Η αστυνομική λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;

     Θα έλεγα μάλλον ναι, καθώς η αγωνία για τη σταδιακή αποκάλυψη ενός εγκλήματος δεν βασίζεται τόσο πολύ στο ποιος το έκανε αλλά στο γιατί το έκανε. Και πίσω από το γιατί κρύβονται σίγουρα κοινωνικές παθογένειες. Έτσι, ο αναγνώστης αναγκάζεται να αναπτύξει κριτική σκέψη προκειμένου να ικανοποιήσει ένα από τα βασικά κίνητρα επιλογής του είδους, να διαλευκάνει το μυστήριο προτού αυτό αποκαλυφθεί.

     Μπορεί η λογοτεχνία να δρομολογήσει αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο;

     Εδώ είμαι πιο επιφυλακτικός, μάλλον όχι θα έλεγα. Να αποτελέσει μια συνιστώσα σε ένα πλήθος από άλλους παράγοντες θα μπορούσε, όμως από μόνη της δεν θεωρώ ότι αρκεί για να δρομολογήσει αλλαγές. Ίσως όμως αρκεί για να εκκολάψει, καθώς δύναται να προσφέρει σημαντικά εφόδια και ευρύτητα σκέψης σε ανθρώπους, οι οποίοι στη συνέχεια να αποτελέσουν κλειδιά σημαντικών κοινωνικών μεταβολών.

     Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;

     Για να είμαι ειλικρινής, δεν θεωρώ τον εαυτό μου συγγραφέα. Ένας συγγραφέας, κατά τη δική μου οπτική, είναι κάποιος που έχει μελετήσει σε βάθος τη λογοτεχνία και τη γλώσσα, έχει προσεγγίσει επιστημονικά τη δημιουργία ενός βιβλίου και υπηρετεί επαγγελματικά τον τομέα αυτόν. Εγώ είμαι ένας τεχνοκράτης μηχανικός που απλά του αρέσει να πλάθει και ίσως και να αποτυπώνει ιστορίες μυστηρίου. Και αυτό δεν θυμάμαι να προσδιορίσω χρονικά πότε γεννήθηκε.

     Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;

     Τα συναισθήματα αυτά είναι απερίγραπτα. Η διαφορά του να βλέπει κανείς το έργο του σε ένα ηλεκτρονικό αρχείο ή τυπωμένο σε φύλλα Α4, σε σχέση με το να το έχει στα χέρια του ως βιβλίο (με εξώφυλλο, χρώματα, ωραία γραμματοσειρά κτλ) είναι κολοσσιαία. Τολμώ να πω ότι, με μια δόση υπερβολής, μοιάζουν με αυτά του να βλέπει κανείς για πρώτη φορά το παιδί του.

     Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;

     Οι δευτερεύοντες ρόλοι στα βιβλία μου είναι αυτοί που εξυπηρετούν την εκάστοτε πλοκή, τόσο σε επίπεδο ανθρώπινου χαρακτήρα όσο και σε επίπεδο αρμοδιοτήτων (αστυνομικοί). Οπότε δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο δέσιμο με αυτούς και μετά το τέλος του βιβλίου «πεθαίνουν». Ο «Αρχιεπίσκοπος» όμως είναι αθάνατος, καθώς ήδη ταξιδεύει στο μυαλό μου σε άλλα πολλά μέρη της ελληνικής επαρχίας, όπου εμφανίζεται πάντα κατά έναν περίεργο τρόπο για να διακρίνει αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν. Δεν έχω σκεφτεί, όχι ακόμη τουλάχιστον, να τον αντικαταστήσω με κάποιον άλλον.

     Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;

Στην καθημερινότητά μου και στην προσωπική μου ζωή θα έλεγα όχι. Όμως, έχω βιώσει διαβάζοντας βιβλία και βλέποντας ταινίες, πάντα βέβαια με κέντρο το μυστήριο, καθώς μου αρέσει να ταυτίζομαι με τους εμπλεκόμενους ρόλους. Και αυτά τα συναισθήματα τα έχω κατά νου κατά τη διάρκεια της συγγραφής ενός βιβλίου, έτσι ώστε να επιχειρώ όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά να τοποθετώ τους αναγνώστες μέσα στις σκηνές της πλοκής, σαν αόρατους θεατές.

     Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;

     Ως χαρακτήρας, λόγω και του DNA του μηχανικού, μου αρέσει η τάξη, η οργάνωση, η διαύγεια πνεύματος και η λήψη αποφάσεων κατόπιν σκέψης και όχι παρόρμησης. Αυτά τα χαρακτηριστικά τα έχω δώσει στον «Αρχιεπίσκοπο» αλλά νομίζω ότι οι ομοιότητές μας σταματούν εκεί. Σίγουρα ένας φανταστικός ήρωας συγκεντρώνει πολλά στοιχεία που σπανίως συναντά κανείς ταυτόχρονα σε έναν πραγματικό άνθρωπο.

     Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;

     Ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων μου είναι ο πατέρας μου Γιάννης, συνταξιούχος καθηγητής φιλόλογος. Δεν θα μπορούσα να έχω καταλληλότερο άνθρωπο για μια πρώτη κριτική. Από εκεί και πέρα, σε δεύτερο επίπεδο προσπαθώ να λάβω σχόλια από αρκετούς ανθρώπους του κύκλου μου, των οποίων την άποψη εκτιμώ και οι οποίοι είναι διαφορετικού μεταξύ τους ηλικιακού, γνωσιακού και επαγγελματικού υποβάθρου. Έτσι, αντλώ πολύπλευρες βελτιωτικές προτάσεις.

     Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;

     Θεωρώ ιδανικό αναγνώστη τον λάτρη της αστυνομικής λογοτεχνίας που αγαπά τις ιστορίες μυστηρίου με ανατροπές αλλά χωρίς υπερβολές στη βία.

     Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;

     Έχω ανακαλύψει ότι έχω περισσότερη από όση νόμιζα φαντασία, υπομονή και επιμονή, ότι μπορώ να αποτυπώσω δομημένα ένα καλοστημένο σενάριο αλλά και ότι δεν μπορώ να δώσω μεγάλη έκταση σε περιγραφές καθώς προτιμώ λακωνικές εκφράσεις. Δηλαδή, ότι δεν μπορώ να δραπετεύσω από το DNA μου και θα παραμείνω ένας «μονοδιάστατος» μηχανικός! (γέλια)

     Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;

     Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι σχετικό.

     Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;

     Σίγουρα μου αρέσει, τόσο για να αντλώ χαρά ακούγοντας το πόσο τους άρεσε η ιστορία όσο και για να λαμβάνω σχόλια για τα σημεία που χρήζουν βελτίωσης, έτσι ώστε να γίνομαι καλύτερος στα επόμενα έργα. Δυστυχώς, όλοι σχεδόν οι αναγνώστες με τους οποίους ομιλώ είναι άνθρωποι του κύκλου μου, όμως θα ήθελα πολύ να κουβεντιάσω και με αναγνώστες που δεν γνωρίζω. Ελπίζω να μου δοθεί αυτή η ευκαιρία στο μέλλον.

     Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;

     Δεν συμβαίνει συχνά αλλά έχει γίνει. Πρόκειται για ερμηνείες και συμπεράσματα τόσο από ενδιάμεσες σκηνές όσο και από το τέλος των βιβλίων μου. Και μεταξύ αυτών ήταν και μια προέκταση που δεν ήθελα να δώσω και με προβλημάτισε. Ευτυχώς συνέβη προτού εκδοθεί το βιβλίο και είχα την ευκαιρία να την απαλείψω.

     Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;

     Όπως ανέφερα και παραπάνω αλλά και στους προλόγους των βιβλίων μου, έχω ως πρότυπο την Agatha Christie. Θεωρώ ότι τα έργα της είναι ο ορισμός της αστυνομικής λογοτεχνίας, καθώς βασίζονται σε μια έξυπνη και ανατρεπτική πλοκή, χωρίς εφέ εντυπωσιασμού και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία τους χτίζονται γύρω από αυτήν και την υπηρετούν.

     Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;

     Η διαδικασία δεν με δυσκολεύει ιδιαίτερα, πλην του αρκετού χρόνου που απαιτείται για να ξεδιπλωθεί η πλοκή και της αδυναμίας που προανέφερα να δώσω έκταση στις περιγραφές. Η συγγραφή αποτελεί για μένα μια δημιουργική απασχόληση, μια ευκαιρία να δώσω σάρκα και οστά στη φαντασία μου και στα σενάρια που πλάθω στο μυαλό μου και επεξεργάζομαι για χρόνια πολλές φορές μέχρι να βρω διαθέσιμο χρόνο να τα καταγράψω.

     Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

Έχω μια ιδέα που την έχω επεξεργαστεί αρκετά, για μια υπόθεση που διαδραματίζεται και πάλι στην ελληνική επαρχία με τον ίδιο ήρωα. Δυστυχώς, όμως, δεν έχω επαρκή διαθέσιμο χρόνο για να την γράψω. Ελπίζω αυτό να αλλάξει κάποια στιγμή, θα δείξει το μέλλον.

     Σας ευχαριστώ πολύ!

ΟΙ ΠΑΛΙΟΙ ΜΑΧΑΛΑΔΕΣ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ

ΛΕΥΚΗ ΣΑΜΑΡΑ
Εκδόσεις ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΑΟΥΣΑΣ
Σελ. 242, Μάιος 2026

      Μια πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη που αφορά τη Νάουσα με έμφαση στην κοινωνική της ζωή, κυκλοφόρησε πρόσφατα.

       Είναι η συγκέντρωση σε έναν τόμο κειμένων που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Νιάουστα» και αποτελούν αποτέλεσμα πρωτογενούς διεξοδικής και κοπιαστικής έρευνας.     Όπως αναφέρει η συγγραφέας στο εισαγωγικό της σημείωμα: «Η συγγραφή του βιβλίου έχει μεγάλη χρονική διαδρομή. Τα κείμενα άρχισαν να δημοσιεύονται στο περιοδικό «Νιάουστα» από το 2000 ως το 2003. Το 2003 εκδόθηκε το αρχικό βιβλίο, με ανάλογη επεξεργασία και προσθήκες στα ήδη δημοσιευμένα κείμενα. Το βιβλίο περιλάμβανε την Κοραή, τα Καμένα, τα Αλώνια, την Πουλιάνα, τα Μπατάνια και την Αγία Τριάδα, τη Βύρωνος και την Αγίου Κωνσταντίνου. Το 2005 δημοσιεύτηκε στη «Νιάουστα» το κείμενο για τη γειτονιά της Αγίας Παρασκευής. Το 2017 στο ίδιο «Τα λουτρά του Απόστολου Παπαδόπουλου το 1929» και το 2018 «Ο Συνοικισμός». Έτσι έκλεισε ο κύκλος και είμαστε στην ευχάριστη θέση με την παρούσα έκδοση να παραδώσουμε στην πόλη μου ένα ολοκληρωμένο έργο ζωής».

     Η Λ. Σαμαρά, κατάφερε όχι μόνο να καταγράψει τους κεντρικούς, τους μικρότερους δρόμους, τα σοκάκια, μέχρι και τα μικρότερα αδιέξοδα, αλλά και τα σπίτια του κάθε δρόμου, με τις οικογένειες που κατοικούν σε κάθε ένα από αυτά! Παράλληλα καταγράφονται οι σχέσεις (συγγενικές και άλλες) που αναπτύσσονται ανάμεσα στις οικογένειες, αλλά και ανάμεσα στις γειτονιές. «Πρόκειται, πέρα από την καταγραφή σπίτι-σπίτι κάθε γειτονιάς, για μια καταγραφή της κοινωνικής συνύπαρξης των κατοίκων, και των τοπικών ιδιαιτεροτήτων και συνηθειών», αναφέρει στον πρόλογό του, ο Πρόεδρος της Πολιτιστικής Εταιρείας Νάουσας «Αναστάσιος Μιχαήλ Ο Λόγιος», κ. Αλέξανδρος Οικονόμου.

     Τον βιβλίο συμπληρώνουν πολλές φωτογραφίες, οι οποίες χάρη στην σύγχρονη τεχνολογία έχουν «καθαριστεί» και αποτυπώνονται με εξαιρετικό τρόπο στις σελίδες του. «Οι φωτογραφίες μαζεύτηκαν χάρις στην πάρα πολύ μεγάλη προθυμία των Ναουσαίων και στην αγάπη τους ν’ αναβιώσουν οι παλιοί μαχαλάδες μας».

     Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στην συγγραφέα Λευκή Σαμαρά που έφερε σε πέρας αυτό το τιτάνιο έργο και στην Πολιτιστική Εταιρεία για την έκδοση του μοναδικού αυτού βιβλίου, που θα πρέπει να μπει σε κάθε Ναουσαίικο σπίτι!   

ΕΠΤΑ ΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

ΠΑΥΛΟΣ ΡΕΜΟΥΝΔΟΣ
Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
Σελ. 180, Δεκέμβριος 2025

      Στους φαναριώτες οσποδάρους (ηγεμόνες) της Βλαχίας και της Μολδαβίας στον 18^ο αιώνα, αναφέρεται το βιβλίο του Π. Ρεμούνδου, «Επτά Μέρες Στην Κόλαση». Οι περιοχές αυτές τελούσαν υπό οθωμανική κατοχή και για μια μεγάλη χρονική περίοδο-περισσότερο από έναν αιώνα-οι σουλτάνοι διόριζαν επιφανείς φαναριώτες να τις διοικούν.

     Η παρουσία τους εκεί, πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στον Ελληνισμό. «Με την παρουσία τους στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, δημιούργησαν καθ’ όλη τη διάρκεια του 18^ου αιώνα ισχυρά κίνητρα για να προσελκύσουν στις χώρες τους πολλούς καταπιεσμένους Έλληνες ραγιάδες, που βρήκαν έτσι μια διέξοδο σωτηρίας και σιγά-σιγά πλούτισαν με τη βιοτεχνία και το εμπόριο και μπόρεσαν να βοηθήσουν οικονομικά τον αγώνα της ανεξαρτησίας. Διατήρησαν ζωντανή τη φλόγα του Γένους τους και αυτό ήταν έργο δύσκολο, γιατί γινόταν κάτω απ’ τη μύτη των Οθωμανών, χωρίς αυτοί να αντιλαμβάνονται τίποτα. Πόλεις όπως η Κραϊόβα, το Γαλάτσι, η Βραΐλα έγιναν κέντρα διαμετακομιστικού εμπορίου στα χέρια δαιμόνιων και ικανότατων Ελλήνων. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και την Μακεδονία, περιοχές που βρίσκονταν κοντύτερα στις ηγεμονίες. Από τους κόλπους αυτών των ανθρώπων προήλθαν αργότερα πολλοί εθνικοί ευεργέτες της Ελεύθερης Ελλάδας». Ακόμη προσέφεραν και στους λαούς τους οποίους κυβερνούσαν, αφού ήταν σε γενικές γραμμές καλοί διοικητές και ανέβασαν το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο των περιοχών.

     Την ιστορία αφηγούνται οι ίδιοι οι οσποδάροι στον συγγραφέα, ο οποίος όταν πέθανε βρέθηκε ανέλπιστα στον Παράδεισο. Τον υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος αυτοπροσώπως. Του εξήγησε ότι τα αμαρτήματά του ήταν πολύ ελαφρά (πταίσματα) σε σχέση με άλλους «Και επειδή η Κόλαση έχει μπουκώσει και υπάρχει αδιαχώρητο, αποφάσισα τα πταίσματα να τα διοχετεύω στον Παράδεισο».

     Καλός ο Παράδεισος, όμως είναι… αραιοκατοικημένος και με την πλήξη να περισσεύει. Γι’ αυτό ο συγγραφέας ζήτησε ακρόαση από τον Άγιο Πέτρο για να του μεταφέρει ένα αίτημά του: «…σε παρακαλώ να με βάλεις για λίγες μέρες στην Κόλαση, να παίρνω συνεντεύξεις από τους σημαντικούς ανθρώπους που θα συναντώ εκεί και μετά να γυρίσω στη γαλήνη του Παραδείσου και να μετατρέψω όλα αυτό το υλικό σε βιβλίο». Ο κλειδοκράτορας του Παραδείσου αποφάσισε να ικανοποιήσει το αίτημά του, αλλά του δίνει διορία επτά ημερών. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα θα συνομιλήσει με όσα πνεύματα θελήσουν να του μιλήσουν και στη συνέχεια θα επιστρέψει. Προς έκπληξη του συγγραφέα, θα θελήσουν να του μιλήσουν πολλοί φαναριώτες. Αφ’ ενός για να αφηγηθούν την «ένδοξη» οικογενειακή ιστορία και αφετέρου για να «καθαρίσουν» την υπόληψη των φαναριωτών, για τους οποίους οι περισσότεροι δεν έχουν και την καλύτερη άποψη. «Είναι μια τάξη ανθρώπων, που θεωρεί τον εαυτό της αδικημένο και από την Ιστορία, αλλά και τους λαούς τους οποίους κυβέρνησε, υπηρέτησε και ευεργέτησε. Πρόσφεραν τις υπηρεσίες στους σουλτάνους και αυτοί σε αντάλλαγμα τους κατακρεούργησαν. Αγωνίστηκαν για την ελληνική ανεξαρτησία και οι συμπατριώτες τους, τους αγνόησαν. Όσο για τους ρουμάνους, τις χώρες των οποίων διοίκησαν και εκπολίτισαν, αυτοί οι τελευταίοι τους μίσησαν. Από κανέναν δεν βρήκαν την αναγνώριση και την δικαίωση, που θεωρούν ότι δικαιούνται. Είναι όλοι τους γεμάτοι πικρία, που την κουβαλούν μαζί με τις αμαρτίες τους […] Αναζητούν τη δικαίωση».  

     Την έβδομη μέρα, αφού συνομιλήσει με την Αικατερίνη Μαυροκορδάτου-Τρικούπη, και θα ετοιμαστεί να επιστρέψει στον Παράδεισο, θα … ξυπνήσει και θα καταλάβει ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο.

     Με αυτό το εύρημα, ο Π. Ρεμούνδος, μας παρουσιάζει με τρόπο εύληπτο, ευανάγνωστο και… διασκεδαστικό, μια μάλλον άγνωστη, αλλά ενδιαφέρουσα περίοδο της Ελληνικής ιστορίας σε ένα αξιόλογο και αξιανάγνωστο βιβλίο.

     Το βιβλίο συμπληρώνει πίνακας με όλους τους Φαναριώτες ηγεμόνες της Βλαχίας και της Μολδαβίας, από το 1716 έως το 1834.