ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΔΙΑ

ΝΙΚΟΣ ΑΔΑΜ
Εκδόσεις ΠΗΓΗ
Σελ. 293, Απρίλιος 2026

      Το δεύτερο μυθιστόρημα του Ν. Αδάμ με τίτλο «Χωρίς Καρδιά» έχει και πάλι για κεντρικό χαρακτήρα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Μάνο Σαρρή.

     Το 1992, στο πανεπιστήμιο του Αμβούργου, γίνεται το μεγάλο πάρτι αποφοίτησης. Σε μια γωνιά της αίθουσας, έχει στηθεί μια κάμερα, στην οποία όσοι φοιτητές θέλουν, μπορούν να πουν πως ονειρεύονται το μέλλον τους. Έχουν όλοι συμφωνήσει, η βιντεοκασέτα να θαφτεί σε μία χρονοκάψουλα, η οποία θα ξεθαφτεί και θα προβληθεί στο reunion των αποφοίτων, μετά από τριάντα χρόνια. Η βραδιά εκείνη όμως, σημαδεύτηκε από ένα τραγικό γεγονός, αφού η Μπριγκίτε Σνάιντερ, ένα εσωστρεφές, καλοσυνάτο κορίτσι, γόνος ευκατάστατης οικογένειας, θα βρεθεί νεκρή στο διπλανό δάσος, με βαριά τραύματα στο σώμα της, αποτέλεσμα βίαιης επίθεσης. Ο αυτουργός της επίθεσης, δεν βρέθηκε ποτέ. «Στην αρχή υποπτεύθηκαν έναν βαρυποινίτη βιαστή, ο οποίος είχε βγει με ολιγοήμερη άδεια από τη φυλακή και εθεάθη την ημέρα της δολοφονίας τέσσερα χιλιόμετρα μακριά. Όμως είχε άλλοθι. Άλλωστε δεν είχαν βρεθεί σημάδια βιασμού στο σώμα της Μπριγκίτε. Ύστερα υπέθεσαν ότι τη σκότωσαν κάτι Κούρδοι. Έπειτα η μπάλα χάθηκε για τα καλά. Η υπόθεση δεν λύθηκε ποτέ και μπήκε στο αρχείο».

     Τριάντα χρόνια αργότερα, το 2022 στην τελετή επανένωσης, η κασέτα ξεθάφτηκε και προβλήθηκε. Ανάμεσα στους άλλους μίλησε και η Μπριγκίτε. Αυτά που είπε ήταν συγκλονιστικά. «Δεν έχω μέλλον για να μιλήσω γι’ αυτό. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα για εμένα. Δεν έχω ζωή. Θα πεθάνω, αυτή είναι η μοίρα μου. Με κυνηγούν. Με παρακολουθούν παντού. Με απειλούν με κάθε ευκαιρία. Είναι στο κατόπι μου, αισθάνομαι την παρουσία τους σαν αρπακτικά ξοπίσω μου σε κάθε μου βήμα. Ξέρω πως όταν βρουν την κατάλληλη στιγμή, θα την εκμεταλλευτούν. Δεν έχω σε ποιόν να μιλήσω, κάπου να στραφώ για βοήθεια. Απευθύνομαι σε εσάς, που με βλέπετε αυτή τη στιγμή από το μέλλον. Και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια από τώρα που μιλάω μπροστά σε αυτήν εδώ την κάμερα. Θα ήθελα να το γνωρίζετε. Σύντομα θα με σκοτώσουν. Και υπεύθυνοι θα είναι οι πέντε».

     Τις αμέσως επόμενες μέρες, επιφανείς άνδρες της οικονομικής και κοινωνικής ελίτ του Αμβούργου, δολοφονούνται με πανομοιότυπο τρόπο. Με ένα χειροποίητο μαχαίρι με λαβή από κέρατο κατσίκας. Στον τόπο των εγκλημάτων, είναι γραμμένη με το αίμα των θυμάτων η μυστηριώδης φράση «Θάνατος στην S5».

     Ο ιδιωτικός ερευνητής Μάνος Σαρρής, για να ξεφύγει από τους εφιάλτες που τον κατατρύχουν και την εξάρτησή του από το αλκοόλ και άλλες ουσίες, παράτησε το γραφείο που διατηρούσε με τον θείο του κι έγινε μισθοφόρος στην φύλαξη των πλοίων που περνούσαν στα ανοιχτά της Σομαλίας και κινδύνευαν από πειρατές. Έγινε μάλιστα περιζήτητος, λόγω των ικανοτήτων του. Όμως και οι ερευνητικές του ικανότητες, ήταν γνωστές σε όλη την Ευρώπη. Γι’ αυτό, ο εφοπλιστής Βόλφγκανγκ Σνάιντερ, αδελφός της Μπριγκίτε κι ένας από τους πλουσιότερους Γερμανούς, χρησιμοποίησε κάθε πρόσφορο μέσο για να τον πείσει να δεχτεί να συνεργαστεί με την γερμανική αστυνομία και να διερευνήσει την προ τριακονταετίας δολοφονία της αδελφής του. Ο Σαρρής, παρά τις αρχικές έντονες αντιρρήσεις του, τελικά δέχεται και κάνει κάποιες έρευνες. Οι οποίες οδηγούν σε δυσάρεστες εκπλήξεις.

     Το «Χωρίς Καρδιά» είναι ένα καλογραμμένο, ευφυές, καθηλωτικό αστυνομικό θρίλερ, γεμάτο μυστικά που έρχονται από το παρελθόν, αλλά καθορίζουν το παρόν. Έχει ενδιαφέρουσα πλοκή, σασπένς, αναπάντεχη εξέλιξη και χαρακτήρες που είναι καλοδουλεμένοι. Θα κρατήσει αδιάπτωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη.    

ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΕΔΩ

SARAH PINBOROUGH
Μετάφραση ΚΛΑΙΡΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 341, Σεπτέμβριος 2026

 

     Ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ με έντονα μεταφυσικά στοιχεία είναι το νέο μυθιστόρημα της βραβευμένης συγγραφέως και σεναριογράφου S. Pinborough.

     Η Έμιλι και ο Φρέντι Μπένετ, είναι ένα νεαρό ζευγάρι. Γίνονται ιδιοκτήτες μιας μεγάλης κατοικίας του Λάρκιν Λοτζ, στο Ντάρτμουρ, στους χερσότοπους της νοτιοδυτικής Αγγλίας. Και οι δύο -για διαφορετικούς λόγους- βλέπουν την απομάκρυνση από το Λονδίνο ως ευκαιρία να κάνουν μια καινούρια αρχή στη ζωή τους, μετά το τραγικό ατύχημα της Έμιλι στην διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών τους στην Ισπανία, που της κόστισε ακριβά. Πολλούς μήνες παραμονής στο νοσοκομείο-κάποιους από αυτούς σε κώμα-σηψαιμία, που την έφερε μια ανάσα από τον θάνατο και την δουλειά της. Η Έμιλι βρίσκεται ακόμη σε φάση αποκατάστασης, παίρνει πολλά φάρμακα και στηρίζεται σε μπαστούνι, αφού το ένα της πόδι είναι άσχημα χτυπημένο, με αποτέλεσμα να έχει δυσκολία στην κίνηση. «Έναν χρόνο για να αναρρώσω πλήρως, αυτό είπε πως χρειάζομαι ο δόκτωρ Κάνινγκ. Η ήσυχη ζωή στην εξοχή μάλλον θα μου κάνει καλό».

     Μετά την εγκατάστασή τους στο σπίτι όμως, η Έμιλι αρχίζει να παρατηρεί παράξενα φαινόμενα. Τα παλιά σανίδια τρίζουν, ακούγονται βήματα και παράξενοι ήχοι, πόρτες και παράθυρα ανοίγουν και κλείνουν μόνα τους, βιβλία πέφτουν από τα ράφια, εμφανίζεται έντονη δυσοσμία. Αλλά δεν είναι καν σίγουρη, αν αυτά τα φαινόμενα είναι πραγματικά ή δημιουργήματα της φαντασίας της και των ορμονών του εγκεφάλου που έχουν διαταραχθεί, λόγω του προβλήματος στην υγεία της. «Το μυαλό μου δεν είναι αξιόπιστο. Μετασηψαιμικό σύνδρομο, έτσι το λένε, γι’ αυτό πρέπει να έχω τον νου μου. Κόπωση, αϋπνία, πόνοι σε μυς και αρθρώσεις, δυσκολία στην αναπνοή, μειωμένη λειτουργία οργάνων είναι μερικά από τα ευχάριστα σωματικά συμπτώματα και μετά υπάρχουν και τα ψυχικά και συναισθηματικά: παραισθήσεις, κρίσεις πανικού, απότομες εναλλαγές διάθεσης, εφιάλτες, πνευματική θολούρα». Αυτό που την κάνει να αμφιβάλλει ακόμη περισσότερο, είναι ότι όλ’ αυτά συμβαίνουν όταν είναι μόνη της.

     Παρά τις αμφιβολίες, η Έμιλι, που πάντα ήταν επιρρεπής στο να έλκεται από μεταφυσικές θεωρίες, πιστεύει ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο από κάποιον που δολοφονήθηκε μέσα σ’ αυτό. Όμως όσο κι αν ψάχνει στα αρχεία του τοπικού Τύπου, δεν βρίσκει κάποια σχετική αναφορά. Για να βρει μια λύση, επισκέπτεται μια υπέργηρη πρώην ιδιοκτήτρια του σπιτιού. Αν και δεν δέχεται να μιλήσει, μια μικρή φράση που θα ψελλίσει, θα λειτουργήσει σαν μίτος που θα οδηγήσει την Έμιλι στο να ανακαλύψει τι συμβαίνει…

     Το «Εμείς Ζούμε Τώρα Εδώ», είναι ένα έξυπνο, πολύπλοκο, συναρπαστικό, ανατριχιαστικό, γεμάτο γρίφους μυθιστόρημα, στο οποίο οι χαρακτήρες αλλά και τα παγωμένα, έρημα τοπία της χειμερινής αγγλικής εξοχής, απεικονίζονται με υπέροχο τρόπο. Κι ένα φινάλε, στο οποίο η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη!    

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ

JORGE RODRIGUEZ GOMEZ
Μετάφραση ΝΑΝΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ
Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
Σελ. 190, Ιούνιος 2026

 

     Το μυθιστόρημα του ψυχιάτρου, πολιτικού και συγγραφέα Χ. Ρ. Γκόμες «Η Θάλασσα Που Μου Χάρισες», θεωρείται ένα από τα καλύτερα νουάρ που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια στην περιοχή της Καραϊβικής.

     Καράκας Βενεζουέλας. Ιανουάριος 1990. Ο Αμερικανός Πολ Γουάιτ, αντιπρόεδρος της φαρμακευτικής Λουσέρνα, η οποία είναι θυγατρική ελβετικής εταιρείας, πέφτει θύμα απαγωγής. Σύμφωνα με τις εφημερίδες: «Με βαρύ οπλισμό και προηγμένο επικοινωνιακό εξοπλισμό, μια ομάδα τουλάχιστον δώδεκα κακοποιών εισέβαλε στην οικία του Αμερικανού Πολ Γουάιτ, στελέχους φαρμακευτικής επιχείρησης, υποδιευθυντή Εμπορευματοποίησης της ελβετικής εταιρείας Λουσέρνα, και με κινήσεις ακριβείας και τεχνικό χειρισμό τον μετέφεραν από το σπίτι του σε άγνωστο προορισμό. Μέχρι στιγμής οι απαγωγείς δεν έχουν επικοινωνήσει με την οικογένεια. Οι επιτακτικές ερωτήσεις των αναγνωστών μας αφορούν κυρίως την πιθανή επανεμφάνιση αντάρτικων ομάδων, που θεωρούσαμε πως έχουν διαλυθεί». Βέβαια η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική, κάτι που ο αναγνώστης το γνωρίζει εξ αρχής.

     Μόλις γίνεται γνωστή η είδηση, ο πρόεδρος της χώρας συγκαλεί σύσκεψη. Η εντολή είναι σαφής. Ο Αμερικανός πρέπει να βρεθεί σύντομα και ζωντανός. Καθώς σύμφωνα με απολύτως έγκυρες πληροφορίες εκτός από στέλεχος της ελβετικής εταιρείας, είναι και πράκτορας της CIA! «Πιάστε όποιον πρέπει να πιάσετε και να μιλήσει. Μη μου δημιουργήσετε προβλήματα στη θητεία μου, δεν θα το επιτρέψω. Η εντολή δόθηκε: Όποιος πιαστεί πρέπει να μιλήσει. Αν είναι κουφός, να μάθει ν’ ακούει. Αν είναι μουγγός, να μάθει να μιλάει».

     Σε λίγες ώρες φτάνει στις εφημερίδες η προκήρυξη των απαγωγέων, που περιλαμβάνει κάποια αιτήματα, μάλλον… ασυνήθιστα. Οι «Οργανωμένες Ομάδες για την Απελευθέρωση της Βενεζουέλας» όπως υπογράφουν, ζητούν: την δωρεάν διανομή τροφίμων στις φτωχές συνοικίες του Καράκας, την δωρεάν παροχή του κοκτέιλ φαρμάκων για όσους ασθενούν από AIDS, να παραδεχτεί η φαρμακευτική ότι κάνει απαγορευμένα πειράματα σε ζώα, να παραδεχτεί ότι παραποιεί τα αποτελέσματα των ερευνών που πραγματοποιεί κι ακόμη, «για την ανάπτυξη των πυρήνων μας, που ήδη υπάρχουν σε όλη την εθνική επικράτεια, απαιτούμε την υποχρεωτική πληρωμή ενάμισι εκατομμυρίου αμερικανικών δολαρίων».

     Παρά την τεράστια κινητοποίηση, τις εκατοντάδες συλλήψεις και τις σκληρές ανελέητες ανακρίσεις, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Τότε ο επικεφαλής της προεδρικής φρουράς, θα σκεφτεί να απευθυνθεί στην «ιδιωτική πρωτοβουλία» και πιο συγκεκριμένα στον ντετέκτιβ Εουκλίδες Σμιθ…

     Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που χρησιμοποιώντας  σαν «όχημα» μια αστυνομική ιστορία, δίνει μια εικόνα της διαφθοράς, του νεποτισμού, της αυταρχικότητας, που χαρακτηρίζουν τους εξουσιαστές όχι μόνο στην Βενεζουέλα, αλλά και σε πολλές άλλες χώρες που με τις πολιτικές τους οδηγούν τους λαούς στην φτωχοποίηση και την απελπισία. Εξαιρετική αναγνωστική επιλογή!

ΜΕΙΝΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΒΡΑΧΟ

ΑΘΗΝΑ ΞΑΝΘΙΔΟΥ
Εκδόσεις ΑΝΑΛΕΚΤΟ
Σελ. 66, Οκτώβριος 2026

 

     Στην ιδιαίτερη και ξεχωριστή σειρά «Μικρή Βιβλιοθήκη Ποίησης» των εκδόσεων Ανάλεκτο, κυκλοφόρησε η νέα -τέταρτη στη σειρά-πολύ ενδιαφέρουσα ποιητική συλλογή της Αθηνάς Ξανθίδου.

     Πρόκειται για μια συλλογή που αποτελείται από 36+1 ποιήματα (το 1 με ξεχωριστή σημασία) στα οποία «εναποθέτει τα εσώψυχά της με έναν εξαντλητικό τρόπο» όπως γράφει ο Πέτρος Κυρίμης στον πρόλογό του. Παραθέτω δύο από τα ποιήματα της συλλογής. Το πρώτο έχει τίτλο «Στην ποδιά σου»

 

Στη φωτιά απλώνω τα όνειρά μου

να στεγνώσουν,

μήπως μπορέσω να διαβάσω

αν μέσα μου ακόμα ξενυχτούν

 

Θυμάμαι πως δίσταζα

όταν μου έγνεφαν συνθήματα

 

Παπαρούνες μου χαμογελούσαν

καθώς πλησίαζα,

απομακρύνονταν

 

-ψηλά,

όλο ψηλότερα,

στο πιο μακρινό αστέρι-

 

στην ποδιά σου.

 

και το δεύτερο «Φλέβες λουλουδιών»

 

Η ηρωίνη

σκόρπιζε την παγωμένη ανάσα της

στις φλέβες

 

Λίγο πιο πέρα

 

τα παιδιά ζωγράφιζαν αγγέλους

με σπασμένα φτερά

 

Η συλλογή συμπληρώνεται με εικαστικές δημιουργίες του Μιχάλη Σιάτρη (1988-2025).

 

Η "ΣΥΜΜΟΡΙΑ" ΤΩΝ ΣΑΚΚΟ

ANDREA CAMILLERI
Μετάφραση ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 185, Μάιος 2026

      Ένα «επεισόδιο» από την πολύ πλούσια ιστορία της ιδιαίτερης πατρίδας του (Σικελία), αφηγείται στο βιβλίο «Η «Συμμορία» Των Σάκκο» ο A. Camilleri.

     Πρόκειται για την ιστορία της οικογένειας Σάκκο, που ξεκινά τα πρώτα χρόνια του 1850. «Τα χρόνια μετά το χίλια οκτακόσια πενήντα, ο Λουίτζι Σάκκο ήταν απλώς ένας σβέλτος, έξυπνος και ακούραστος νεαρός που δούλευε ως εποχικός εργάτης στα χωράφια κοντά στο Ραφαντάλι, το χωριό όπου γεννήθηκε. Αυτή ήταν η περιουσία του: νιάτα, δυνατά μπράτσα και όρεξη για δουλειά. Κατά τα άλλα, δεν είχε ούτε παπούτσια να φορέσει».

     Η εργατικότητά του, έφτασε στα αυτιά του ηλικιωμένου ντον Αγκατίνο, που ήταν «μάστορας αναγνωρισμένος στην τέχνη μπολιάσματος της φιστικιάς», εργασία που απαιτούσε οξυδέρκεια, προσοχή και αντίληψη. Ο Αγκατίνο αποφάσισε να του διδάξει την τέχνη του. Έγινε περιζήτητος! «Η φήμη του Λουίτζι ως θαυματουργού μπολιαστή, που δεν λάθευε ποτέ, διαδόθηκε ταχύτατα κι έτσι, από τα μικρά κτήματα με φιστικιές, άρχισαν να τον καλούν να μπολιάσει ολόκληρα δάση με φιστικιές».

     Αυτό όμως δεν του ήταν αρκετό. «Έτσι όπως ήταν διψασμένος για δουλειά, ανακάλυψε ένα επάγγελμα από το οποίο θα κέρδιζε αρκετά χρήματα και θα μπορούσε κάλλιστα να ασχολείται το διάστημα ανάμεσα στη μια περίοδο του μπολιάσματος και στην άλλη. Ήταν ένα τόσο παράξενο επάγγελμα να το ακούς να το λένε, ώστε μόλις το άκουγε κάποιος, του ερχόταν να σκάσει στα γέλια: να πιάνει μύγες». Βέβαια τα έντομα αυτά, δεν ήταν οι κοινές μύγες. Ήταν κανθαρίδες, που εμφανίζονταν στην περιοχή τον Απρίλιο και το Μάιο και ο φαρμακοποιός που του πρότεινε τη συλλογή τους, θα τις αποξήρανε και θα δημιουργούσε από αυτές μια σκόνη με έντονες διεγερτικές ιδιότητες (κάτι σαν το Viagra της εποχής). Η διαδικασία παραγωγής της σκόνης και η δοσολογία, απαιτούσε γνώσεις φαρμακευτικής, αφού μια υπερβολική δόση, θα ήταν θανατηφόρα!

     Χάρη στη σκληρή δουλειά, ο Λουίτζι κατάφερε να αγοράσει μια αρκετά μεγάλη έκταση, αλλά και να παντρευτεί τον έρωτα της ζωής του, την Αντονίνα. Έκαναν έξη παιδιά. Πέντε αγόρια κι ένα κορίτσι. Τα παιδιά εργάστηκαν από μικρά και μπόρεσαν να αυξήσουν την οικογενειακή περιουσία. Τότε όμως άρχισαν και τα προβλήματά τους, όταν αρνήθηκαν να υποκύψουν στην τοπική Μαφία, που ζήτησε εκβιαστικά και με απειλές μερίδιο από την περιουσία «…οι αδελφοί ένιωθαν να βράζουν από θυμό, η υπερηφάνεια τους ως ελεύθερων ανθρώπων δεν επέτρεπε αυτή την υποταγή». Απευθύνθηκαν στις Αρχές οι οποίες ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσαν αδυναμία να επέμβουν. Οπότε αποφάσισαν να πάρουν την υπόθεση της προστασίας της περιουσίας αλλά και της ίδιας τους της ζωής, στα χέρια τους…

     Εξαιρετική απόδοση με μυθιστορηματικό τρόπο, της ιστορίας μιας οικογένειας, από τα μέλη της οποίας ζητήθηκε να απεμπολήσουν το δικαίωμα στη ζωή και την περιουσία τους, δηλ. την ίδια τους την ελευθερία και αποφάσισαν να αντισταθούν στις απαιτήσεις αλλά πλήρωσαν το τίμημα!

 

ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΟΙ... ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ

ΝΙΚΟΣ ΦΑΡΟΥΠΟΣ
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Σελ. 195, Μάρτιος 2026

      Μια συλλογή έντεκα διηγημάτων είναι το νέο βιβλίο του πολυγραφότατου Ν. Φαρούπου που έχει τίτλο «Και Οι Καλοί… Σκοτώνουν» και υπότιτλο «Εγκληματικές ιστορίες με ευαίσθητους ανθρώπους».

     Ζούμε σε καιρούς παράξενους. Σε καιρούς που το πέρασμα της γραμμής, η μετάβαση στο έγκλημα, έχει γίνει δυστυχώς πολύ εύκολη. Και ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι τη γραμμή περνούν άνθρωποι υπεράνω πάσης υποψίας. Άνθρωποι «άγιοι» όπως ο Γιώργης του διηγήματος «Όταν ο Γιώργης… ξεπάστρεψε τον Δράκο» που δεν δίστασε να τα βάλει με έναν τοπικό «νονό» της Αγαθούπολης, που όλοι αποκαλούσαν «Δράκο», χρησιμοποιώντας όχι και τόσο νόμιμα μέσα. Ή η εκρηκτική Δάφνη, χήρα του Σίμου Μανιάτου, που διατείνεται «… εγώ είμαι ψυχούλα κύριε αστυνόμε».  

     Οι ήρωες των διηγημάτων, όταν τους αναγκάσουν οι καταστάσεις και ευνοήσουν οι συνθήκες, θα κάνουν το βήμα. Άλλοι μεγάλο, άλλοι πιο μικρό. Ο συγγραφέας για να καταδείξει ότι ο καθένας μπορεί να βρεθεί στην «άλλη πλευρά», χρησιμοποιεί τις ιστορίες, που είναι γραμμένες με χιούμορ και πιο ανάλαφρο τρόπο απ’ ότι θα υπέθετε κανείς διαβάζοντας τον τίτλο, και τις οποίες αφηγούνται οι αστυνομικοί που υποτίθεται ότι ενεπλάκησαν στην διαλεύκανσή τους. Οι τίτλοι των διηγημάτων:

Ένα χέρι βοήθειας

Η Ντέπι και το τζιν(ι)

Η ταξιαρχίας της Burberrys

Όταν ο Γιώργης… ξεπάστρεψε τον Δράκο

Κυψέλη

Ο νονός

Ο πατερούλης

Ο παρηγορητής

Ψυχούλα

Η εκδίκηση της Αλεξίας

Ο καλύτερος κερδίζει

     Μια συλλογή έντεκα καλογραμμένων διηγημάτων «για τη λεπτή εκείνη στιγμή όπου το σωστό μπερδεύεται με το αναπόφευκτο και ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του». Διηγήματα που με τον τρόπο που είναι γραμμένα, διαβάζονται ευχάριστα, παρά το δύσκολο θέμα που πραγματεύονται και θα χαρίσουν ώρες αναγνωστικής απόλαυσης στον δυνητικό αναγνώστη!

 

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

LOUISE ROSS
Μετάφραση ΝΟΕΛΑ ΕΛΙΑΣΑ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 516, Μάιος 2026

      Το μυθιστόρημα της L J Ross, που παρουσιάζω σήμερα, είναι το πρώτο της. Εκδόθηκε το 2015, αλλά μόλις τώρα μεταφράστηκε στα ελληνικά.

     Το Λίντισφαρν, γνωστό και σαν το Ιερό Νησί, είναι ένα μικροσκοπικό νησάκι διακοσίων κατοίκων, που βρίσκεται στην βορειοανατολική ακτή της Αγγλίας, στην κομητεία Northumberland, στα «σύνορα» Αγγλίας-Σκωτίας. Βρίσκεται σε απόσταση 2,5 χλμ. από την ακτή και όταν η παλίρροια το επιτρέπει, υπάρχει οδική πρόσβαση. Ο δρόμος, εμφανίζεται όταν «τραβιούνται» τα νερά στην άμπωτη και χάνεται στην πλημμυρίδα.

     Αυτό το σχεδόν απομονωμένο μέρος επέλεξε ο επιθεωρητής Μάξγουελ Φίνλεϊ-Ράιαν για να περάσει την τρίμηνη αναρρωτική άδεια που έλαβε από την διοίκηση της αστυνομίας, μετά την αιματηρή κατάληξη της τελευταίας υπόθεσης στην οποία ενεπλάκη.

     Μια μέρα, νωρίς το πρωί, μια κάτοικος του νησιού, που είχε βγάλει βόλτα τον σκύλο της, φτάνει έντρομη στο σπίτι που νοικιάζει ο Ράιαν και τον ενημερώνει ότι στα ερείπια του μοναστηριού που δεσπόζει σε ένα ύψωμα του νησιού, εντόπισε τη σορό μιας κοπέλας.

«Το κορίτσι […] κειτόταν γυμνό πάνω σε ένα χοντρό πέτρινο βωμό. Γκρεμισμένοι πέτρινοι τοίχοι την προστάτευαν από τη μανία του ανέμου, και της θάλασσας, προσδίδοντας στην σκηνή μια κάποια επισημότητα. Το σώμα της ήταν τοποθετημένο προσεκτικά, με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά, ώστε να αφαιρεθεί κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, ακόμα και στον θάνατο. Άσχημοι μώλωπες σημάδευαν το χλωμό δέρμα στον λαιμό και στα χέρια της». Το νεκρό κορίτσι, ήταν η Λούσι Τζέιν Μάθισον, 21 ετών, φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών στο Νιουκάστλ, που καταγόταν από το νησί κι επέστρεψε για να περάσει τις χριστουγεννιάτικες διακοπές με την οικογένειά της. Ο τρόπος που ήταν τοποθετημένη, παραπέμπει σε φόνο με τελετουργικά χαρακτηριστικά.

     Ο Ράιαν επικοινωνεί με τον διοικητή του και τού ζητά να διακοπεί η άδειά του για να αναλάβει τις έρευνες, αφού γνωρίζει τους κατοίκους του νησιού και τον γνωρίζουν και αυτοί. Ο διοικητής μετά από μικρό δισταγμό -το τρίμηνο δεν είχε εξαντληθεί- δέχεται. «Επιστρέφεις στην ενεργό υπηρεσία, με άμεση ισχύ […] Αναλαμβάνεις επικεφαλής έρευνας. Διάλεξε μόνος την ομάδα σου».

     Το μόνο μέλος που του επέβαλε ο διοικητής Γκρέγκσον, ήταν η δρ Άννα Τέηλορ, μια νεαρή καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο του Νιούκαστλ, που καταγόταν από το νησί και είχε ειδικότητα στο παγανιστικό παρελθόν και τις τελετές της περιοχής.

     Οι δύο τους, θα ενώσουν τις γνώσεις και τις δυνάμεις τους, για να λύσουν το μυστήριο όσων διαδραματίζονται στο νησί.

     Το μυθιστόρημα «Το Νησί Της Σιωπής» είναι ένα συναρπαστικό, ατμοσφαιρικό θρίλερ. Μια περίπλοκη ιστορία, που ξετυλίγεται με σασπένς, με θαυμάσια περιγραφή των χαρακτήρων και ένα ιδιαίτερο, αναπάντεχο φινάλε.