17 Ιουλ 2019

ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ


ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ

     Από σήμερα ο κόσμος της λογοτεχνίας είναι πιο φτωχός. Ο Αντρέα Καμιλλέρι, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών.
     Αντίο maestro.

16 Ιουλ 2019

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΛΟΥΒΙ


ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΚΛΟΥΒΙ
CAMILLA LACKBERG
Μετάφραση ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ
Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
Σελ. 424, Απρίλιος 2019

     Σε τελείως διαφορετικό ύφος κινείται το νέο μυθιστόρημα της C. Lackberg. Αφήνει (προσωρινά) τους ήρωες των δέκα προηγούμενων βιβλίων της, τη συγγραφέα Ερίκα και τον αστυνομικό Πάτρικ και μας συστήνει μια καινούρια ηρωίδα την Φέι.
     Η Φέι, είναι μια νέα γυναίκα, που μοιάζει να τα έχει όλα. Έναν τέλειο σύζυγο, τον Τζακ, μια πολυαγαπημένη κόρη κι ένα πολυτελές διαμέρισμα στην καλύτερη περιοχή της Στοκχόλμης. «Ανήκε στο πλουσιότερο τμήμα της πιο ευημερούσας ίσως χώρας του κόσμου. Δεν χρειαζόταν να δουλεύει, να σκέφτεται λογαριασμούς που έπρεπε να πληρωθούν ή να έχει τον νου της να πάρει το παιδί από το νηπιαγωγείο. Υπήρχε μια στρατιά από νταντάδες και οικιακές βοηθούς έτοιμες να φροντίσουν τα πάντα. Μερικές φορές, μάλιστα, έστελνε τις τσάντες με τα ψώνια στο σπίτι με κούριερ για να μην τις κουβαλάει.».
     Όμως έχει κι ένα «σκοτεινό» παρελθόν. Τα παιδικά της χρόνια στο γραφικό ψαροχώρι της Φιελμπάκα, ήταν σκληρά και δύσκολα. «Δύο χρόνια μετά το λύκειο άφησα τη Φιελμπάκα πίσω μου. Την άφησα ψυχή τε και σώματι. Δεν έβλεπα την ώρα να φύγω από εκείνη την κλειστοφοβική κοινωνία[…] Θα προτιμούσα βέβαια, να είχα φύγει νωρίτερα, αλλά μου πήρε περισσότερο χρόνο απ’ όσο υπολόγιζα να τακτοποιήσω όλα τα πρακτικά ζητήματα […] Οι αναμνήσεις με πονούσαν. Κι όσο γυρόφερνα μέσα στο σπίτι των παιδικών μου χρόνων, τις είχα συνεχώς μπροστά στα μάτια μου».
     Πήγε στη Στοκχόλμη και διέπρεψε στη Σχολή Οικονομικών Επιστημών. Στη σουηδική πρωτεύουσα γνώρισε και τον Τζακ. Μαζί σχεδίασαν μια πρωτοποριακή εταιρεία, που χάρη στις καίριες οικονομικές συμβουλές της Φέι, ευημερεί. Λίγο-λίγο όμως αποχωρεί. «Για χάρη του Τζακ […]. Για χάρη της οικογένειας».
     Όταν διαπιστώνει ότι ο Τζακ την απατά, ο κόσμος της γκρεμίζεται. Τα πράγματα μάλιστα παίρνουν άσχημη τροπή, όταν ο πρώην σύζυγός της, της κάνει σαφές ότι από τον ίδιο δεν πρέπει να περιμένει καμιά οικονομική ενίσχυση. Παίρνει την κόρη της, εγκαθίσταται σε ένα φθηνό διαμέρισμα και βάζει ένα στοίχημα με τον εαυτό της. Να καταστρέψει τον Τζακ, όπως αυτός διέλυσε τη ζωή της!
     Το «Χρυσό Κλουβί» είναι ένα μυθιστόρημα για μια γυναίκα που αφού βίωσε την προδοσία, πήρε τη ζωή στα χέρια της κι εκδικήθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο όποιον την πλήγωσε.

8 Ιουλ 2019

Η ΑΛΛΗ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ


Η ΑΛΛΗ ΑΚΤΗ ΤΟΥ ΝΗΜΑΤΟΣ
ΑΝΤΡΕΑ ΚΑΜΙΛΛΕΡΙ
Μετάφραση ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΕΡΒΟΥ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 340, Φεβρουάριος 2019

     Μια ακόμη περιπέτεια του επιθεωρητή Μονταλμπάνο περιλαμβάνει το βιβλίο του Α. Καμιλλέρι που σας παρουσιάζω σήμερα. Παράλληλα με την αστυνομική ιστορία, ο υπέργηρος, με πολλά προβλήματα υγείας, αλλά πάντα ενεργός και οξύνους maestro του αστυνομικού μυθιστορήματος, βρίσκει την ευκαιρία να σχολιάσει, εντάσσοντας έντεχνα τα σχόλιά του στην ροή του μύθου, πτυχές της σύγχρονης ζωής. Όπως π.χ. αυτά που γράφει για την Ευρωπαϊκή Ένωση και το προσφυγικό πρόβλημα. «Πιστεύω ότι  μετά το μεγάλο όνειρο μιας ενωμένης Ευρώπης, κάναμε τα αδύνατα δυνατά να τη διαλύσουμε. Όλοι μαζί καταστρέψαμε την Ιστορία, την πολιτική, την οικονομία. Το μόνο που ίσως παρέμεινε άθικτο ήταν η ιδέα της ειρήνης. Επειδή αιώνες ολόκληρους σκότωνε ο ένας τον άλλο, δεν άντεχαν πια. Τώρα όμως το ξεχάσαμε και βρήκαμε δικαιολογία τους πρόσφυγες για να ορίσουμε καινούρια και παλιά σύνορα με αγκαθωτό σύρμα. Λένε ότι ανάμεσα στους πρόσφυγες κρύβονται τρομοκράτες αντί να παραδεχτούν ότι αυτοί οι δύστυχοι προσπαθούν να γλιτώσουν από τους τρομοκράτες».
     Οι άντρες του αστυνομικού τμήματος της Βιγκάτα, είναι καταταλαιπωρημένοι, κουρασμένοι και ξενυχτισμένοι. Εκτός από τις ημερήσιες βάρδιες, είναι αναγκασμένοι σχεδόν κάθε βράδυ να πηγαίνουν στο λιμάνι, να υποδέχονται τις στρατιές των προσφύγων που διασώζουν τα πλοία που περιπολούν στα ανοιχτά των σικελικών ακτών, να παρέχουν τις πρώτες βοήθειες και να εντοπίζουν και να συλλαμβάνουν τους διακινητές. Το μόνο που δεν χρειάζονται είναι μια νέα υπόθεση. Και μάλιστα ενός φόνου. Να όμως που αυτό που απεύχονται, συμβαίνει.
     Το θύμα είναι η Έλενα, μια από τις πιο γνωστές και καλές μοδίστρες της Βιγκάτα. Στην οποία μάλιστα, ο Μονταλμπάνο λίγες μέρες πριν, είχε παραγγείλει να του ράψει ένα κουστούμι. Τον φόνο, που έγινε στο ραφείο της, (του οποίου ο πάνω όροφος χρησίμευε σαν κατοικία) ανακάλυψε ένας νυχτοφύλακας και ειδοποίησε αμέσως την αστυνομία. Ο Μονταλμπάνο σπεύδει στο χώρο του εγκλήματος. «Έκανε αποφασιστικά δύο βήματα μπροστά. Μπήκε και στάθηκε πάλι ακίνητος. Το σώμα της Έλενας βρισκόταν στο πάτωμα δίπλα στον μεγάλο πάγκο. Φορούσε διαφορετικό φόρεμα από εκείνο του απογεύματος. Πρέπει να ήταν ανοιχτόχρωμο, τώρα όμως δεν μπορούσες να καταλάβεις τι χρώμα είχε επειδή ήταν καταματωμένο. […] Η Έλενα ήταν ξαπλωμένη ανάσκελα, με το αριστερό χέρι πάνω στην κοιλιά, το δεξί μπράτσο απλωμένο κάτω από τον πάγκο […] Είχε δεχτεί πολλά χτυπήματα με κάτι αιχμηρό». Ο δολοφόνος πριν φύγει, είχε την άνεση να κάνει… μπάνιο για να ξεπλύνει τα αίματα, προφανώς άλλαξε και ρούχα που θα ήταν και αυτά ματωμένα και σκούπισε τα αποτυπώματα, αφήνοντας τις έρευνες στο απόλυτο σκοτάδι.
     Για να βρει τη λύση ο επιθεωρητής, θα αναγκαστεί να καταδυθεί στο παρελθόν και  να συνδυάσει φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους γεγονότα.
     Μια ακόμη εξαιρετική ιστορία, που ξεπερνά τα όρια του «απλού» αστυνομικού μυθιστορήματος, αφού καταφέρνει να εκπέμψει έντονα κοινωνικά μηνύματα και προβληματισμούς, όπως άλλωστε κάνει ο αγαπημένος συγγραφέας σε κάθε του βιβλίο. 

1 Ιουλ 2019

ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ


ΟΛΙΚΗ ΑΝΑΠΗΡΙΑ
ΣΑΡΑ ΠΑΡΕΤΣΚΙ
Μετάφραση ΠΕΤΡΟΣ ΜΑΡΚΑΡΗΣ
Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Σελ. 362, Νοέμβριος 1997

     Περισσότερα από δέκα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, επανακυκλοφορεί το αστυνομικό μυθιστόρημα «Ολική Αναπηρία» της αμερικανίδας Σ. Παρέτσκι, σε μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη.
     Ο πρόεδρος ενός εργατικού σωματείου απευθύνεται στην ιδιωτική αστυνομικό Βικ Βαρσάβσκι, για να βρει την κόρη του που εξαφανίστηκε εδώ και μερικές μέρες. Μόνο που ο τρόπος που την προσέγγισε είναι ανορθόδοξος (χρησιμοποιεί το όνομα του Τζων Λ. Θάγιερ, διευθύνοντα συμβούλου της Τράπεζας Φορτ Ντιρμπορν), και βάζει την ευφυέστατη ντετέκτιβ σε υποψίες. Την επόμενη μέρα επιχειρεί να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον «πελάτη» της. «Χτύπησε τρεις φορές και ύστερα ακούστηκε μια γυναικεία φωνή: «Ο αριθμός που καλέσατε είναι εκτός λειτουργίας. Παρακαλώ ελέγξτε τον αριθμό και καλέστε πάλι». Αυτή η μονότονη φωνή διέλυσε και το τελευταίο ίχνος βεβαιότητας σχετικά με την ταυτότητα του χτεσινού επισκέπτη μου. Ήμουν σίγουρη ότι δεν ήταν ο Τζων Θάγιερ. Ποιος ήταν τότε...».
     Οι υποψίες της ότι κάποιος θέλει να τη «χρησιμοποιήσει», επιβεβαιώνονται, όταν πηγαίνει στο διαμέρισμα που έμενε η κοπέλα και εκεί βρίσκει δολοφονημένο τον Πήτερ, τον φίλο της. Η υπόθεση περιπλέκεται περισσότερο, γιατί το νεαρό θύμα είναι γιος του Θάγιερ, το όνομα του οποίου χρησιμοποίησε ο άφαντος «πελάτης» της, στην πρώτη τους και μοναδική συνάντηση. Μήπως η σχέση ανάμεσα στον γιο του τραπεζίτη και την κόρη του συνδικαλιστή έχει βαθύτερες ρίζες; Μήπως σ’ αυτή τη σχέση εμπλέκονται και οι πατεράδες τους; Τι σχέση μπορεί να έχει ένας συνδικαλιστής με έναν τραπεζίτη; «Άρα ο Πήτερ είχε ανακαλύψει κάτι βρώμικο για την Ομοσπονδία και της το είχε πει […] Το Ταμείο Αρωγής Συνταξιούχων είναι συνεχώς στο στόχαστρο για τη διαχείριση ή μάλλον, την κακή διαχείριση των συντάξεων της Ομοσπονδίας […] Και οι συντάξεις άφηναν μεγάλα περιθώρια για απάτες».
     Στην προσπάθειά της ν’ ανακαλύψει τα κρυμμένα μυστικά, η Βαρσάβσκι θα αναγκαστεί ν’ αντιμετωπίσει όχι μόνο τον επικεφαλής του ισχυρού συνδικάτου, το τραπεζικό κεφάλαιο με τις διασυνδέσεις του και τις επιφυλάξεις ανθρώπων που τους θεωρούσε «δικούς της», αλλά και τα σκληρά και αδίστακτα παρακλάδια του οργανωμένου εγκλήματος.
     Ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα, που εστιάζει στην τραπεζική απάτη, από μια εξπέρ του είδους, αφού όλα της τα μυθιστορήματα, αναφέρονται στο συγκεκριμένο θέμα και έχουν ηρωίδα τη Βαρσάβσκι, μια νέα γυναίκα που αντιμετωπίζει διαρκώς την αμφισβήτηση λόγω φύλλου και προσπαθεί να επιβιώσει σ’ έναν ανδροκρατούμενο κόσμο.

25 Ιουν 2019

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ


Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑΣ
ΡΟΜΠΕΡΤ ΚΑΠΛΑΝ
Μετάφραση ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΤΣΟΥΛΑΣ
Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ
Σελ. 602, Οκτώβριος 2017

     Τη σχέση της Γεωγραφίας με την γεωπολιτική εξετάζει και αναδεικνύει, στην σπουδαία μελέτη του, ο αμερικανός συγγραφέας και δημοσιογράφος Ρ. Κάπλαν. «Η αναγνώριση της επίδρασης της γεωγραφίας στην πολιτική δεν είναι κάτι καινούριο. Αυτή ήταν ήδη γνωστή από την αρχαιότητα. Η συστηματική μελέτη όμως της σχέσης μεταξύ γεωγραφίας και πολιτικής αναπτύχθηκε πολύ αργότερα, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Και παρότι οι ρίζες της λέξης είναι ελληνικές, εμπνευστής του όρου «γεωπολιτική» είναι ο Σουηδός επιστήμονας Ρούντολφ Κγιέλεν…».
     Για τον χαρακτήρα του βιβλίου γράφει ο Σ. Κατσούλας που έχει κάνει τη μετάφραση κι έχει γράψει μια εκτενή κι ενδιαφέρουσα εισαγωγή. «Η «Εκδίκηση Της Γεωγραφίας» μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα σπάνιο είδος, γεωπολιτικού οδοιπορικού. Ο Ρόμπερτ Κάπλαν πρωτοστατεί σε αυτό το είδος,  συνδυάζοντας στα περισσότερα βιβλία του, τις διεθνείς εξελίξεις με τις βιωματικές εμπειρίες και τις εντυπώσεις του από τις χώρες που έχει ο ίδιος επισκεφθεί με την ιδιότητα του εξωτερικού ανταποκριτή. Ύστερα από μια σταδιοδρομία σαράντα ετών, οι χώρες αυτές ξεπερνούν πλέον τις εκατό, δηλαδή περισσότερες από τις μισές χώρες του πλανήτη. Αυτό είναι και το μεγάλο προτέρημα του συγγραφέα. Δεν γράφει ως καθαρά ακαδημαϊκός, βασισμένος σε αποκλειστικά σε θεωρητικές αναλύσεις, μελέτες και στατιστικές […] Ούτε γράφει, όμως, ως δημοσιογράφος, υπερτονίζοντας το εφήμερο στην υπηρεσία της επικαιρότητας. Αντιθέτως, ο Κάπλαν δείχνει μεγάλο σεβασμό στην ιστορία και τον πολιτισμό κάθε συλλογικής οντότητας που καταλαμβάνει έναν συγκεκριμένο χώρο στο παγκόσμιο χάρτη».
     Μέχρι την έκδοση της παρούσας μελέτης, η πλειονότητα των αναλυτών, υποστήριζε ότι η γεωγραφία παίζει αμελητέο ή και μηδενικό ρόλο στις εξελίξεις. Όμως ο συγγραφέας, απέδειξε με την εμπειρία του και την επιτόπια έρευνα στα πεδία των αντιπαραθέσεων ότι είχαν άδικο και υποστήριξε σθεναρά ότι «Η γεωγραφία αποτελεί τη σκηνή επί της οποίας διαδραματίζεται η ίδια η ανθρώπινη ιστορία» για να συνεχίσει λέγοντας (γράφοντας), «Καθώς οι πολιτικές αναταράξεις πολλαπλασιάζονται και ο κόσμος μοιάζει να γίνεται όλο και λιγότερο διαχειρίσιμος, με τα ερωτήματα για το πώς πρέπει να κινηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους να πληθαίνουν διαρκώς, η γεωγραφία προσφέρει έναν τρόπο για να γίνει τουλάχιστον κάπως καλύτερα κατανοητή η παρούσα κατάσταση. Ανασύροντας παλαιότερους χάρτες και ανατρέχοντας σε γεωγράφους και γεωπολιτικούς αναλυτές παλαιότερων εποχών, επιχειρώ να παρουσιάσω μια γεωγραφική απεικόνιση του κόσμου για τον εικοστό πρώτο αιώνα, όπως έκανα γι’ αυτά τα σύνορα στα τέλη του εικοστού αιώνα. Διότι ακόμα και αν είμαστε σε θέση να εκτοξεύσουμε δορυφόρους εκτός του ηλιακού μας συστήματος-κι ακόμα και αν οι χρηματιστηριακές αγορές και ο κυβερνοχώρος δεν γνωρίζουν σύνορα-η οροσειρά του Ινδοκούν δεν παύει να υψώνεται αγέρωχη ως ένα εμπόδιο ανυπέρβλητο».
      Κλείνοντας αυτή την ελάχιστη παρουσίαση για ένα σπουδαίο βιβλίο, θέλω να προτρέψω κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο να το μελετήσει και θα λάβει απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα που αφορούν την διεθνή πολιτική και διπλωματία.

19 Ιουν 2019

ΥΠΟΘΕΣΗ 178


ΥΠΟΘΕΣΗ 178
ANTONIO FUSCO
Μετάφραση ΓΙΑΝΝΑ ΣΚΑΡΒΕΛΗ
Εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Σελ. 270, Ιανουάριος 2019

     Μια ακόμα υπόθεση του αστυνόμου Τομάζο Καζαμπόνα, που υπηρετεί στην –επινοημένη πόλη- Βαλντέτσα της Τοσκάνης, περιλαμβάνει το βιβλίο που σας παρουσιάζω σήμερα.
     Είναι δεκαπενταύγουστος. Μια δολοφονία σε ένα χωριό της Τοσκάνης, αναγκάζει τον αστυνόμο Καζαμπόνα να επιστρέψει εσπευσμένα από τις διακοπές του, κάτι που τον φέρνει σε σύγκρουση με την σύζυγό του Φραντσέσκα. «Ο Καζαμπόνα προσπάθησε να τη λογικέψει. Όταν υπάρχει φόνος στην περιοχή του και καλείται η αστυνομία να ασχοληθεί με το ζήτημα, δεν μπορεί ο προϊστάμενος του τμήματος Ανθρωποκτονιών να πει «Δεν έρχομαι, κάνω διακοπές». Διαφορετικά, όταν επιστρέψει, δεν θα είναι προϊστάμενος. Το γιατί, δεν είναι πουθενά γραμμένο. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο άρθρο στον κανονισμό που να το προβλέπει. Έτσι είναι, όμως».
     Το θύμα είναι ο Κουιρίνο Σπανιέζι, ένας 75χρονος άντρας, που όλοι στο χωριό ονομάζουν «αγροίκο». «Τον έλεγαν έτσι γιατί ήταν τραχύς άνθρωπος, άξεστος. Δεν σεβόταν κανέναν. Ενοχλούσε και τις γυναίκες. Αγροίκος στ’ αλήθεια». Από τις υπάρχουσες ενδείξεις, γίνεται φανερό ότι πρόκειται για εκτέλεση. Πριν καν όμως ξεκινήσει τις ουσιαστικές έρευνες, χάνει την υπόθεση, καθώς σπεύδει να την αναλάβει η Διεύθυνση Ερευνών κατά της Μαφίας (DIA). Κάτι που στα μάτια του Καζαμπόνα φαντάζει πολύ περίεργο. Γι’ αυτό, παραβλέποντας τις εντολές των ανωτέρων του, συνεχίζει να ερευνά διακριτικά την υπόθεση και δεν απομακρύνεται από τον τόπο του εγκλήματος. Ώσπου ξαφνικά, με νεότερη εντολή, τον καλούν να αναλάβει και πάλι την υπόθεση, αφού η DIA θεωρεί ότι δεν εμπίπτει στα πλαίσια των ενδιαφερόντων της. Όμως οι φόνοι συνεχίζονται. Όλα δείχνουν ότι έχουν να κάνουν με μια παλιά υπόθεση. Μια υπόθεση που είναι γνωστή στους ελάχιστους που γνωρίζουν γι’ αυτήν ως υπόθεση 178. «Η Υπόθεση 178 περιλάμβανε όλα τα έγγραφα μιας από τις πολλές έρευνες που διενήργησε το Γραφείο Ψυχολογικού Πολέμου, ένας οργανισμός της συμμαχικής στρατιωτικής κυβέρνησης που έδρασε στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η έρευνα αφορούσε την εκτέλεση μιας ολόκληρης ιταλικής οικογένειας από Γερμανούς στρατιώτες, το Νοέμβριου του 1944, στο χωριό Τόρε Γκιμπελίνα, στην επαρχία της Βαλντέντσα. Πατέρας, μητέρα, παππούς, γιαγιά και τρία παιδιά σφαγιάστηκαν τη νύχτα της 20ης Νοεμβρίου 1944, από μια διμοιρία υπό τις διαταγές ενός νεαρού υπολοχαγού. Το πιο μικρό από τα αθώα πλάσματα έκλεινε εκείνη τη μέρα έναν χρόνο ζωής».
     Η Υπόθεση 178, έχει πολλές σκοτεινές πτυχές που δεν ερευνήθηκαν ποτέ. Για συγκεκριμένους λόγους, ο φάκελος έμεινε «κρυμμένος» για χρόνια σε κάποιο ντουλάπι των αρχών που έπρεπε να αποδώσουν δικαιοσύνη. Αυτόν τον δεκαπενταύγουστο, έρχεται το παρελθόν να ζητήσει δικαίωση. Και ο Καζαμπόνα θα αναγκαστεί να καταδυθεί στο παρελθόν και να λάβει δύσκολες αποφάσεις.    
 




13 Ιουν 2019

GAZMED KAPLLANI


GAZMED KAPLLANI -ΓΚΑΖΜΕΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
     Γεννήθηκε στην πόλη Λούσνα της Αλβανίας το 1967. Τον Ιανουάριο του 1991, πέρασε τα σύνορα με την Ελλάδα. Έκανε κάθε είδους δουλειά για να επιβιώσει. Παράλληλα, φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι διδάκτορας της Ιστορίας και Πολιτικών Επιστημών, του Παντείου Πανεπιστημίου. Από το 2001, είναι τακτικός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Τα Νέα». Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Ζει στη Βοστόνη, έπειτα από υποτροφία που απονεμήθηκε από ίδρυμα Radcliffe Institute for Advance Studies. Έργα του: «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» (2006, Ε.Ο. Λιβάνης-2018 Επίκεντρο), «Με Λένε Ευρώπη» (2010, Ε. Ο. Λιβάνης), «Η Τελευταία Σελίδα» (2012, Ε. Ο. Λιβάνης), «Λάθος Χώρα» (2018, Επίκεντρο). Συλλογικά έργα : «Ευρυπίδη Ικέτιδες: Μια Μουσική Παράσταση: Οι Συνεντεύξεις» (2006, Κοάν), «Με Λένε Ευρώπη» «Κωνσταντίνος Γιάνναρης» (2011, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης), «Αθέατες Όψεις Της Ιστορίας» (2012, Ασίνη).   

Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας;
     Κάθε βιβλίο, τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση, έχει μια δική του διαφορετική προϊστορία και αφετηρία. Σαφώς τα όσα συμβαίνουν στην προσωπική ζωή επηρεάζουν αλλά τα βιβλία για να γεννηθούν δεν φθάνει να αντιγράφουν την ζωή. Ουσιαστικά πιστεύω αυτό που έλεγε ο Μπρόντσκυ ότι οι συγγραφείς φτιάχνουν λεξικά βρίσκοντας/αρθρώνοντας τις λέξεις με τις οποίες η ζωή μας μιλάει. Κάποια στιγμή ο συγγραφέας νιώθει ότι έχει βρει κάποιες καινούργιες «λέξεις» για να προσθέσει στο λεξικό της λογοτεχνίας. Από εκεί προέρχεται η ανάγκη για γραφή, πιστεύω...

Τα βιβλία σας είναι κατά κύριο λόγο αυτοβιογραφικά;
     Είναι και αυτοβιογραφικά. Αλλά ακόμα και η πιο αυστηρή αυτοβιογραφία είναι μυθοπλασία ουσιαστικά γιατί πρέπει να επιλέξεις τι θα πεις για τον εαυτό σου και προπαντός πως θα το πεις, να επιλέξεις την τεχνική, το στυλ κλπ.

Αισθάνεστε ότι το ελληνικό κράτος σας αδίκησε, στερώντας σας την υπηκοότητα;
     Αυτή είναι μια ρητορική ερώτηση που έχω κάπως κουραστεί να απαντήσω. Πάντως η λέξη «αδικία» δεν αποτυπώνει σωστά αυτό το πολιτικό σκάνδαλο – γιατί περί αυτού πρόκειται. Μάλλον χρειάζονται άλλες λέξεις όπως «αλητεία», «θεσμικός ρατσισμός», «παράνοια» κλπ. Όπως έχω πει ήδη σε άλλες ευκαιρίες δεξιοί, φασίστες και αριστεροί μαζί ενώθηκαν σε αυτό τον ευγενικό σκοπό να μην πάρω υπηκοότητα. Πιστεύω ότι ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα σε όλους τους μετανάστες: «όποιος τολμήσει να γίνει σαν τον Καπλάνι, να μην φοβάται τον ίσκιο του δηλαδή, θα τον τσακίσουμε». Όπως έχω υποσχεθεί θα επιστρέψω για λίγους μήνες κάποια στιγμή στην Ελλάδα για γράψω ένα βιβλίο για αυτό το θέμα με τίτλο «Υπηκοότητα»...

Θέλετε να μεταφέρετε κάποιο μήνυμα με το βιβλίο σας και ποιο είναι αυτό;
     Ένας συγγραφέας που ξεκινά την γραφή ώστε να στείλει μηνύματα καλύτερα είναι να γίνει ταχυδρόμος ή να περνάει την ζωή του αποκλειστικά γράφοντας αναρτήσεις στο facebook...
Η λογοτεχνία μπορεί να είναι μια κοινωνική πράξη;
     Κοινωνική και πολιτική πράξη μπορεί να μην είναι – όπως το εννοούσαν στην αρχαία Αθήνα όπου κάθε τι ήταν κτήμα της πόλης ακόμα και η τέχνη – αλλά οι συγγραφείς έχουν άμεσες η έμμεσες κοινωνικές και πολιτικές αναφορές. Όσο και ο νεωτερικός κατακερματισμένος κόσμος που ζούμε σήμερα μας κάνει να δούμε κάθε δημιουργία ως αποκλειστικό κτήμα του δημιουργού, ο δημιουργός δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κάποιο «διάλογο» και αντίκτυπο με/στο το εκάστοτε κοινό του...

Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;
     Έχω συναντήσει συγγραφείς που μου έχουν πει ότι από κάποια μικρή ηλικία ήθελαν να γίνουν συγγραφείς. Δεν ανήκω σε αυτούς. Νομίζω ότι το να γράφω το αντιλαμβάνομαι πιο πολύ ως κομμάτι της προσωπικής μου περιπέτειας πάνω στην γη. Μπορώ όμως να πω ότι από ένα σημείο και πέρα, νομίζω μετά το δεύτερο βιβλίο, ένιωσα ότι δεν μπορώ να πάψω να γράφω, ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς μου πλέον....

Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;
     Είπα στον εαυτό μου: είναι μόνο η αρχή, έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου...

Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;
     Αυτή είναι μια ερώτηση για τους αναγνώστες των βιβλίων μου πιο πολύ, πιστεύω...

Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;
     Σε όλους τους συγγραφείς συμβαίνει αυτό, ακόμα και σε αυτούς που γράφουν επιστημονική φαντασία...

Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;
     Υπάρχουν με κάποιους πρωταγωνιστές συμπτωματικές ομοιότητες... Αλλά ακόμα και ο πιο κοντινός σε σένα χαρακτήρας δεν είναι μια αντιγραφή μου αλλά μια αναδημιουργία με λογοτεχνικούς όρους. Αλλιώς ο συγγραφέας που αρέσκεται να αναπαράγει αντιγραφές του εαυτού του θα γράψει μάλλον η χοντροειδή προπαγάνδα ή trash λογοτεχνία...

Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;
     Οι πιο κοντινοί/ές μου φίλοι/φίλες...

Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;
     Δεν υπάρχει ιδανικός αναγνώστης. Υπάρχουν όμως καλοί αναγνώστες, πολύ λίγοι είναι η αλήθεια, που σε βοηθούν ως συγγραφέα να γίνεις καλύτερος με αυτά που σου λένε...

Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;
     Υπάρχει άλλη αιτία για να γράψει κανείς παρά για να ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό του;

Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;
     Δεν θυμάμαι να μου έχει συμβεί κάτι τέτοιο ποτέ...

Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;
     Πολύ...

Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν» πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;
     Μερικές φορές συμβαίνει αυτό, όταν οι αναγνώστες είναι πολύ προσεχτικοί και ενορατικοί...

Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;
     Ναι. Ένας είναι κοντινός μου φίλος. Λέγεται Βισάρ Ζίτι, είναι από τους πιο γνωστούς Αλβανούς σύγχρονους συγγραφείς. Τον συνάντησα όταν ήμουν είκοσι χρονών. Εκείνος είχε τα διπλά μου χρόνια και μόλις είχε βγει από τα αλβανικά γκουλάγκ – όπου πέρασε δέκα χρόνια επειδή έγραφε ερμητική μοντέρνα ποίηση. Νομίζω ότι αυτή η συνάντηση και η φιλία μαζί του ήταν αποφασιστική για την πορεία μου ως άνθρωπο και συγγραφέα. Μια άλλη στοχαστής που με έχει επηρεάσει βαθύτατα είναι η Χάνα Άρεντ.

Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;
     Υπάρχουν στιγμές που είναι δύσκολη και υπάρχουν στιγμές που είναι εύκολη. Το γράψιμο για μένα πια, όπως είπα, είναι μέρος της δικής μου ταυτότητας...

Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;
     Πάντα έχω υλικό στο συρτάρι μου. Συνήθως πιο πολύ από όσο μπορώ να «χωνέψω». Ανήκω σε αυτούς τους συγγραφείς που μοιάζουν με τους flaneur (περιπλανητές) σε μια πόλη... Έχω μια αμυδρή ιδέα για το προς τα που θέλω να πάω αλλά αφήνω τον εαυτό μου να με τραβήξει κάτι άλλο που προκύπτει αναπάντεχα στον δρόμο. Στην αρχή γράφω κάτι σαν κολλάζ διαφορετικών ιστοριών... Κάποια στιγμή που νιώθω και αποφασίζω την κατεύθυνση που θέλω να πάω, αρχίζω και κολλάω τα διάφορα κομμάτια και γίνομαι πολύ επίμονος μέχρι να φθάσω εκεί που θέλω. Έτσι στα δυο τελευταία μυθιστορήματα ξεκίνησα με άλλο σχέδιο και κατέληξα να γράφω άλλο βιβλίο. Θα δούμε τι θα γίνει με αυτό που γράφω τώρα...

Σας ευχαριστώ πολύ!