ΕΠΤΑ ΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

ΠΑΥΛΟΣ ΡΕΜΟΥΝΔΟΣ
Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
Σελ. 180, Δεκέμβριος 2025

      Στους φαναριώτες οσποδάρους (ηγεμόνες) της Βλαχίας και της Μολδαβίας στον 18^ο αιώνα, αναφέρεται το βιβλίο του Π. Ρεμούνδου, «Επτά Μέρες Στην Κόλαση». Οι περιοχές αυτές τελούσαν υπό οθωμανική κατοχή και για μια μεγάλη χρονική περίοδο-περισσότερο από έναν αιώνα-οι σουλτάνοι διόριζαν επιφανείς φαναριώτες να τις διοικούν.

     Η παρουσία τους εκεί, πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στον Ελληνισμό. «Με την παρουσία τους στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, δημιούργησαν καθ’ όλη τη διάρκεια του 18^ου αιώνα ισχυρά κίνητρα για να προσελκύσουν στις χώρες τους πολλούς καταπιεσμένους Έλληνες ραγιάδες, που βρήκαν έτσι μια διέξοδο σωτηρίας και σιγά-σιγά πλούτισαν με τη βιοτεχνία και το εμπόριο και μπόρεσαν να βοηθήσουν οικονομικά τον αγώνα της ανεξαρτησίας. Διατήρησαν ζωντανή τη φλόγα του Γένους τους και αυτό ήταν έργο δύσκολο, γιατί γινόταν κάτω απ’ τη μύτη των Οθωμανών, χωρίς αυτοί να αντιλαμβάνονται τίποτα. Πόλεις όπως η Κραϊόβα, το Γαλάτσι, η Βραΐλα έγιναν κέντρα διαμετακομιστικού εμπορίου στα χέρια δαιμόνιων και ικανότατων Ελλήνων. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και την Μακεδονία, περιοχές που βρίσκονταν κοντύτερα στις ηγεμονίες. Από τους κόλπους αυτών των ανθρώπων προήλθαν αργότερα πολλοί εθνικοί ευεργέτες της Ελεύθερης Ελλάδας». Ακόμη προσέφεραν και στους λαούς τους οποίους κυβερνούσαν, αφού ήταν σε γενικές γραμμές καλοί διοικητές και ανέβασαν το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο των περιοχών.

     Την ιστορία αφηγούνται οι ίδιοι οι οσποδάροι στον συγγραφέα, ο οποίος όταν πέθανε βρέθηκε ανέλπιστα στον Παράδεισο. Τον υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος αυτοπροσώπως. Του εξήγησε ότι τα αμαρτήματά του ήταν πολύ ελαφρά (πταίσματα) σε σχέση με άλλους «Και επειδή η Κόλαση έχει μπουκώσει και υπάρχει αδιαχώρητο, αποφάσισα τα πταίσματα να τα διοχετεύω στον Παράδεισο».

     Καλός ο Παράδεισος, όμως είναι… αραιοκατοικημένος και με την πλήξη να περισσεύει. Γι’ αυτό ο συγγραφέας ζήτησε ακρόαση από τον Άγιο Πέτρο για να του μεταφέρει ένα αίτημά του: «…σε παρακαλώ να με βάλεις για λίγες μέρες στην Κόλαση, να παίρνω συνεντεύξεις από τους σημαντικούς ανθρώπους που θα συναντώ εκεί και μετά να γυρίσω στη γαλήνη του Παραδείσου και να μετατρέψω όλα αυτό το υλικό σε βιβλίο». Ο κλειδοκράτορας του Παραδείσου αποφάσισε να ικανοποιήσει το αίτημά του, αλλά του δίνει διορία επτά ημερών. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα θα συνομιλήσει με όσα πνεύματα θελήσουν να του μιλήσουν και στη συνέχεια θα επιστρέψει. Προς έκπληξη του συγγραφέα, θα θελήσουν να του μιλήσουν πολλοί φαναριώτες. Αφ’ ενός για να αφηγηθούν την «ένδοξη» οικογενειακή ιστορία και αφετέρου για να «καθαρίσουν» την υπόληψη των φαναριωτών, για τους οποίους οι περισσότεροι δεν έχουν και την καλύτερη άποψη. «Είναι μια τάξη ανθρώπων, που θεωρεί τον εαυτό της αδικημένο και από την Ιστορία, αλλά και τους λαούς τους οποίους κυβέρνησε, υπηρέτησε και ευεργέτησε. Πρόσφεραν τις υπηρεσίες στους σουλτάνους και αυτοί σε αντάλλαγμα τους κατακρεούργησαν. Αγωνίστηκαν για την ελληνική ανεξαρτησία και οι συμπατριώτες τους, τους αγνόησαν. Όσο για τους ρουμάνους, τις χώρες των οποίων διοίκησαν και εκπολίτισαν, αυτοί οι τελευταίοι τους μίσησαν. Από κανέναν δεν βρήκαν την αναγνώριση και την δικαίωση, που θεωρούν ότι δικαιούνται. Είναι όλοι τους γεμάτοι πικρία, που την κουβαλούν μαζί με τις αμαρτίες τους […] Αναζητούν τη δικαίωση».  

     Την έβδομη μέρα, αφού συνομιλήσει με την Αικατερίνη Μαυροκορδάτου-Τρικούπη, και θα ετοιμαστεί να επιστρέψει στον Παράδεισο, θα … ξυπνήσει και θα καταλάβει ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο.

     Με αυτό το εύρημα, ο Π. Ρεμούνδος, μας παρουσιάζει με τρόπο εύληπτο, ευανάγνωστο και… διασκεδαστικό, μια μάλλον άγνωστη, αλλά ενδιαφέρουσα περίοδο της Ελληνικής ιστορίας σε ένα αξιόλογο και αξιανάγνωστο βιβλίο.

     Το βιβλίο συμπληρώνει πίνακας με όλους τους Φαναριώτες ηγεμόνες της Βλαχίας και της Μολδαβίας, από το 1716 έως το 1834.