ΠΙΚΡΟΣ ΧΟΡΟΣ / ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΠΟΙΗΣΗ

ΠΙΚΡΟΣ ΧΟΡΟΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΠΑΤΑΝΤΖΗΣ
Σελ. 80, Δεκέμβριος 2025

ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΠΟΙΗΣΗ
ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ
Σελ. 112, Δεκέμβριος 2025

 

     Με ακόμη δύο ενδιαφέρουσες συλλογές, εμπλουτίστηκε η σειρά Μικρή Βιβλιοθήκη Ποίησης των εκδόσεων Ανάλεκτο.

     Η πρώτη με τίτλο «Πικρός Χορός», απαρτίζεται από ποιήματα του Χρήστου Μπαταντζή (1942-2023), του οποίου η δημιουργικότητα εκτός από το θέατρο, επεκτεινόταν και στην ποίηση, μια πλευρά της πολυσχιδούς προσωπικότητάς του,  που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή. «Η ποιητική συλλογή Πικρός Χορός συγκροτήθηκε από δύο ομάδες ποιητικών καταλοίπων του Χρήστου Μπαταντζή που μου εμπιστεύθηκαν η κ. Κατερίνα Μπαδόλα με τον κ. Θόδωρο Σαμαρά την πρώτη και η κ. Μαρία Τσιαμούλου τη δεύτερη. Η πρώτη ομάδα ποιημάτων, χωρισμένη σε τρεις ενότητες, βρισκόταν μαζί με άλλο υλικό στο αρχείο του συμμαθητή και φίλου τού Μπαταντζή, του ζωγράφου, γλύπτη και χαράκτη Γιώργη Μπαδόλα […] Η δεύτερη ομάδα προέρχεται από το αρχείο του ίδιου του Μπαταντζή…».

     Τα ποιήματα, που όπως προκύπτει από διάφορα στοιχεία, γράφτηκαν όλα τη δεκαετία του ’60, είναι χωρισμένα σε τέσσερις ενότητες: «Ποιήματα των έξη», «Έμμετρες ώρες», «Χωρίς τίτλο» και «Ανάσες». Την έκδοση, που είναι αφιερωμένη στη μνήμη του Χ. Μπαταντζή, προλογίζει ο Άκις Θωμαϊδης.

     Η δεύτερη συλλογή που έχει τίτλο «Κάτι Σαν Ποίηση» αποτελείται από ποιήματα του Π. Παναγιωτίδη, που έχουν  γραφτεί μεταξύ 2009-2023 (ενώ υπάρχει κι ένα του 1984). Είναι χωρισμένη στις ενότητες «Σούρτα Φέρτα Στο Χρόνο», «Παλεύοντας Με Τον Χρόνο», «Η Εποχή Της Ευαισθησίας Είναι Χειμώνας Διαρκείας», «Καθημερινός Πολιτισμός» (η ενότητα με τα περισσότερα ποιήματα), «Τέλος Της Παρένθεσης Τι; Εμείς! Οι Άλλοι Φταίνε» και «Μέρες Σημαδεμένες». Παραθέτω το πολύ εύγλωττο ομώνυμο της συλλογής ποίημα

 

Μισός αιώνας γράψε, σβήσε,

διόρθωνε και πάλι ξανά,

Μισού αιώνα δισταγμοί να ξεφυσήσω σκέψεις,

πεισματικό κράτημα αναπνοής,

χαμηλόφωνες εκμυστηρεύσεις,

σχεδόν ψιθυριστή ολόκληρη πορεία,

από τη φρεσκάδα της αισιοδοξίας γι’ αλλαγή

στις σκεπτικές ρυτίδες, τους αναστεναγμούς

μπρος στ’ ανάλλαγο.

Τώρα, λίγο πριν την ασφυξία του νου

άνοιξα το συρτάρι

είδα

δίστασα…

Πάλι διόρθωση

ν’ αμβλυνθεί η αγριάδα της νιότης

να μεταλλαχτεί σε ώριμη καταλαγή.

Τότε!

Το Ηφαίστειο της αναβλητικότητας

τίναξε τη λάβα του

εξήντα χρονών ανάσα,

ανακούφιση και λύτρωση.