19 Νοε 2026

ΝΙΚΟΣ ΦΑΡΟΥΠΟΣ

 

   Γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε κοινωνική ψυχολογία και σκηνοθεσία κινηματογράφου. Εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στη διαφήμιση και σε ταινίες μεγάλου μήκους. Από το 1989 ασχολείται επαγγελματικά με το σενάριο κι έχει συνεργαστεί στη συγγραφή δημοφιλών τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών σεναρίων. Παράλληλα έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες μικρού μήκους. Έργα του: «Μη Κύπτετε Έξω» (1992, Aquarius), «Ο Δήμιος» (1998), «Λεξικό Των Αρχαίων Ολυμπιακών Αγώνων» (2004), «Η Ωραία Ελένη» (2004), «Η Ζώνη Της Αφροδίτης» (2005,), «Ο Κόσμος Των Φανταστικών Όντων Των Αρχαίων Ελλήνων» (2005), «Οι Αυριανοί Έρωτες Θα Είναι Οι Καλύτεροι» (2006), «Μικρά Πάθη» (2008), «Οι Ιχνηλάτες Του Σκότους» (2010), «Έγκλημα Στην Αντίπαρο» (2015), «Ο Αρχιβιβλιοθηκάριος Και Άλλες Ιστορίες» (2016), «Εφιάλτης, Η Απολογία» (2017), «Περί Γυναικών Και Άλλων Μυστηρίων» (2020), «444 πΧ-Ο Θάνατος Της Εταίρας Κλεψύδρας» (2023), «Και Οι Καλοί Σκοτώνουν» (2026), όλα από τις εκδόσεις Κέδρος. Συμμετοχές σε συλλογικά έργα: «Ο Φύλακας Των Ψυχών» (1999, Κέδρος), «Στον Ίσκιο Του Βασιλιά» (2017. Κλειδάριθμος). «Ανθολογία Μικρού Διηγήματος Για Τη Νύχτα» (2017, Κύμα), «Ιστορίες Πάθους Και Μαγειρικής» (2017, Κύμα), «40 Αστυνομικές Ιστορίες» (2022, Λέμβος).

     Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το βιβλίο σας «Και Οι Καλοί… Σκοτώνουν»;

     Ήταν η διαπίστωση ότι ανάμεσα στους καθ’ έξιν εγκληματίες, βρίσκονται στις φυλακές πολλοί άνθρωποι που εγκλημάτησαν κατά λάθος, ή που προκάλεσαν με την οργή τους κάποιο θανάσιμο ατύχημα ή οι περιστάσεις τούς εξώθησαν σε ακραία ταπείνωση διαλύοντας το νευρικό τους σύστημα και αναγκάζοντάς τους να διαπράξουν το απονενοημένο. Δεν δικαιολογώ κανέναν απλώς πιστεύω ότι μέσα στο εγώ μας, στο υποσυνείδητό μας αν προτιμάτε, καραδοκεί μια σκοτεινή πλευρά την οποία δεν γνωρίζουμε καν και μπορεί να εκραγεί ανεξέλεγκτα αν δοκιμαστεί σε κατάλληλες ‘’εργαστηριακές’’ συνθήκες.

     Εκτός από την λογοτεχνία ασχολείστε και με μια άλλη μορφή Τέχνης, τον κινηματογράφο. Πιο αγαπημένη είναι η λογοτεχνία ή ο κινηματογράφος;

     Δυστυχώς με τον κινηματογράφο δεν ασχολήθηκα όσο θα ήθελα. Έγραψα και σκηνοθέτησα δύο μικρού μήκους και… αυτό ήταν. Αφενός γιατί με απορρόφησε η λογοτεχνία και η τηλεόραση (τα τηλεοπτικά σενάρια), αφετέρου γιατί λιποψύχησα αποφεύγοντας να μπλεχτώ σε μεγάλες οικονομικές περιπέτειες. Ο κινηματογράφος παλαιότερα (τώρα είναι σαφώς καλύτερα) ήταν μια πολύ ακριβή τέχνη. Αρκετοί φίλοι και γνωστοί πλήρωσαν ακριβά την αγάπη τους για τη μεγάλη οθόνη.

     Σχεδόν από βιβλίο σε βιβλίο αλλάζετε λογοτεχνικά είδη, θεματολογία αλλά και εποχές στις οποίες εκτυλίσσονται τα έργα σας. Σας αρέσει να πειραματίζεσθε;

     Δεν το έκανα τόσο για να πειραματιστώ (αν και πιθανόν να κρύβεται κάτι τέτοιο βαθιά μέσα μου) όσο γιατί λάτρεψα κάθε λογοτεχνικό είδος με το οποίο ασχολήθηκα και ένιωθα ότι αποδίδω φόρο τιμής στο είδος εκείνο που με συντρόφευσε κάποια συγκεκριμένη εποχή της ζωής μου.

     Μπορεί η λογοτεχνία να δρομολογήσει αλλαγές σε κοινωνικό επίπεδο;

     Βεβαίως. Και μάλιστα υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα: ‘’Η Παναγία των Παρισίων’’ του Βίκτορα Ουγκό βοήθησε, την εποχή εκείνη, να σωθεί η Notre Dame από την κατεδάφιση,  ‘’Η καλύβα του μπάρμπα Θωμά’’ του Χάριετ Στόου ενίσχυσε το αντιδουλοκτητικό κίνημα, ενώ ο ‘’Όλιβερ Τουίστ’’ του Τσαρλς Ντίκενς ενδυνάμωσε απίστευτα την κοινωνική κριτική για τις συνθήκες διαβίωσης των φτωχών παιδιών στη βικτωριανή Αγγλία. Και άλλα πολλά.

      Πότε καταλάβατε ότι θέλετε να γίνετε συγγραφέας;

      Γράφω από παιδί. Και μάλιστα όχι ημερολόγιο αλλά μικρές οικογενειακές ιστορίες με ήρωες συγγενικά μου πρόσωπα. Δεν έμοιαζαν με σχολικές εκθέσεις αλλά με το πώς έβλεπα τα πρόσωπα του περιβάλλοντός μου. Ήταν κυρίως χιουμοριστικές ιστορίες, υπήρχαν άλλωστε πολλοί απίθανοι χαρακτήρες στο σόι και στη γειτονιά. Τους θυμάμαι ακόμα και κάποιοι απ’ αυτούς συνεχίζουν να ζουν μέσα στα βιβλία μου.

       Ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε, όταν πήρατε τυπωμένο το πρώτο σας έργο;

      Μεγάλη συγκίνηση. Ένιωσα ότι ένα όνειρο βγήκε αληθινό. Έκανα μια μεγάλη βόλτα στα βιβλιοπωλεία του κέντρου και το χάζευα στις βιτρίνες. Το ίδιο έκανα και στο δεύτερο βιβλίο. Τέτοιες βόλτες δεν κάνω πια.

       Τι συμβαίνει στους ήρωες των βιβλίων σας, όταν τελειώνει η συγγραφή;

     Δεν με νοιάζει και πολύ το τι γίνεται μετά. Εγώ τους έδωσα ζωή, και εξαρτάται από τους αναγνώστες η μακροημέρευσή τους. Εμένα δεν μου πέφτει λόγος.

     Έχετε βιώσει συναισθήματα παρόμοια με αυτά των ηρώων σας;

     Ναι, άλλωστε με μερικούς απ’ αυτούς έχουμε κάποιες κοινές απόψεις. Σε κάποιες από τις ιστορίες που αφηγούμαι υπήρξα παρατηρητής ή συμμετείχα με κάποιον τρόπο. Κυρίως σαν κομπάρσος βέβαια και σπανίως σαν πρωταγωνιστής, καθώς αποφεύγω τα πολλά αυτοβιογραφικά. Ένα μικρό ερέθισμα, ένα απλό συμβάν που έζησα ή άκουσα μου αρκεί για να αναπτύξω την ιστορία μου.

     Σας μοιάζει κάποιος από τους ήρωες σας;

     Κάποιοι ναι, σίγουρα μου μοιάζουν. Μάλλον καλύτερα θα έλεγα ότι έχουν κάποια δικά μου στοιχεία. Όχι πολλά ώστε να έχω την ελευθερία να τους καθοδηγώ όπως απαιτεί η εξέλιξη της αφήγησης κι όχι εκεί που ‘’σπρώχνει’’ ο συγκεκριμένος χαρακτήρας. Αν και η εξέλιξη μιας ιστορίας απαιτεί συνήθως συνδυασμό χαρακτήρων και καταστάσεων. Πάντως, όσο πιο πολύ σου μοιάζει ο ήρωας τόσο πιο πολύ δεσμεύεσαι στην εξέλιξή του, συνειδητά ή ασυνείδητα. 

     Ποιος είναι ο πρώτος αναγνώστης των κειμένων σας;

     Μερικοί αγαπημένοι άνθρωποι που εμπιστεύομαι την κρίση τους.

     Ποιος είναι ο ιδανικός αναγνώστης για σας;

     Αυτός που έχει συλλάβει το πνεύμα σου, που νιώθει να ταυτίζεται μαζί σου, περνάει καλά διαβάζοντας γραπτά σου, σε καταλαβαίνει αλλά και σε συγχωρεί, όταν κάνεις κάποιο ‘’αφηγηματικό παραστράτημα’’.

     Γράφοντας, έχετε ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σας;

     Ναι, έχει συμβεί και αυτό. Έχω ανακαλύψει ότι έγινα πιο υπομονετικός, ότι μου αρέσει να ερευνώ σε βάθος ανθρώπινους χαρακτήρες και καταστάσεις και έγινα τελειομανής στον τομέα της συγγραφής αν και όχι σε άλλους τομείς της καθημερινότητάς μου.

     Υπήρξε κάτι στη διάρκεια της συγγραφής που σας ανέτρεψε κάποια πεποίθηση;

     Όχι, δεν θυμάμαι να υπήρξε κάτι τέτοιο.

     Σας αρέσει να συνομιλείτε με τους αναγνώστες σας;

     Μου αρέσει, αν και έρχομαι συχνά σε δύσκολη θέση όταν δεν θυμάμαι τι έχω γράψει στη τάδε σελίδα του τάδε βιβλίου μου και μου ζητούν κάποια ’’διευκρίνηση’’.

      Σε συζητήσεις με αναγνώστες, έτυχε να σας «υποδείξουν»   πτυχές του έργου σας, που εσείς δεν είχατε φανταστεί ότι υπάρχουν;

      Ναι, κι αυτό είναι ένα από τα ευχάριστα του ‘’επαγγέλματος’’.

     Υπάρχει κάποιος συγγραφέας που θεωρείτε ότι σας επηρέασε;

     Υπάρχουν πολλοί. Κι αυτό νομίζω ότι συμβαίνει σε όλους μας. Αν σε επηρεάζει ένας και μόνο είναι δύσκολο να μην παρασυρθείς από το ύφος του και απωλέσεις το δικό σου.

     Είναι εύκολη ή δύσκολη διαδικασία η συγγραφή και τι είναι το γράψιμο για σας;

     Το γράψιμο για μένα είναι μια διαδικασία άλλοτε εύκολη και άλλοτε δύσκολη που ενδέχεται να γίνει επώδυνη ειδικά όταν μπλέκεις με ένα θέμα που σε συγκινεί μεν αλλά είναι δύσκολο να ξεμπλέξεις μαζί του για διάφορους λόγους, είτε πραγματολογικούς είτε ψυχολογικούς.

     Αν και είναι πολύ νωρίς ακόμη, το βιβλίο κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες, ετοιμάζετε κάτι άλλο; Έχετε «υλικό» έτοιμο στο συρτάρι σας;

     Έχω υλικό για δύο βιβλία. Ένα με διηγήματα, φανταστικές ιστορίες (που είναι σχεδόν έτοιμο) και ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με ήρωα τον αντιπάριο αστυνόμο Αντρέα Ρούσσο, ήρωα του βιβλίου μου ‘’Έγκλημα στην Αντίπαρο’’.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου