ΤΗΓΑΝΙΖΟΥΝ ΠΑΤΑΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΡΗ;

ΜΗΝΑΣ ΒΙΝΤΙΑΔΗΣ

Εκδόσεις ΤΟΠΟΣ

Σελ. 313, Νοέμβριος 2013

     Την ιστορία μιας γυναίκας που διεκδικεί την πραγματοποίηση των ονείρων της και την ικανοποίηση των «θέλω» της, μας αφηγείται ο Μηνάς Βιντιάδης, στο βιβλίο του.

     Βρισκόμαστε στο 2025. Η Ανδρομέδα (που η οικογένειά της, τη φωνάζει Ανδριανή), μια 45χρονη όμορφη γυναίκα, ζει σε μια επαρχιακή πόλη με τον άντρα της και τα δύο της παιδιά. «Ο άντρας μου είναι αυτό που λένε μεγαλοδικηγόρος. Πρωταθλητής, θα έλεγα, ο πιο γνωστός στην πόλη. Με πολλές επιτυχίες που τον έχουν κάνει γνωστό σ’ όλη τη χώρα. Όλους τους ελευθέρωνε, δολοφόνους, καταχραστές, εμπόρους ναρκωτικών, όλους. Εκτός από τον εαυτό του που αργοπέθαινε στο κρατητήριο-απομόνωση του μυαλού του. Υψίστης ασφαλείας φυλακή αυτό το μέρος. Το λάθος του άντρα μου ήταν ότι δε με βοηθούσε να έχω το δικό μου όνειρο».

     Ζει τη ζωή της νοικοκυράς, παίζει το ρόλο της συζύγου του μεγαλοδικηγόρου και είναι μητέρα που για τα παιδιά της, τηγανίζει τις καλύτερες πατάτες του κόσμου! Η Ανδρομέδα, έμεινε ορφανή από μικρή. Οι γονείς της σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα και την ανατροφή της, ανέλαβε ο θείος Λέων. «Ο θείος Λέων, ο αδελφός της μητέρας μου, αποδείχτηκε ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή μου. Εκείνος με μεγάλωσε, όταν έχασα τους γονείς μου και μ’ έκανε αυτό που είμαι… Ήταν τότε τριάντα χρόνων, καθηγητής φυσικός στο λύκειο της πόλης». Έχοντας ο ίδιος μεγάλη αγάπη για το διάστημα, κάνει δώρο στην ανιψιά του ένα τηλεσκόπιο και τις ξάστερες νύχτες, τη μυεί στις κινήσεις των πλανητών και στα μυστήρια του σύμπαντος.

     Όταν η Ανδρομέδα παντρεύτηκε, ο θείος πήγε να διδάξει σε πανεπιστήμιο της Αμερικής. Εκεί έβαλε το όνομά του, στην κληρωτίδα, στην οποία βρίσκονταν ένα ακόμη εκατομμύριο ονόματα, από τα οποία θα επιλέγονταν έξη άτομα για να γίνουν οι πρώτοι «διαστημικοί τουρίστες» που θα ταξίδευαν στον Άρη με το υπερσύγχρονο διαστημικό λεωφορείο της NASA, την «Κιβωτό». Όμως, ο θείος Λέων πέθανε λίγο πριν πραγματοποιηθεί το ταξίδι και η Ανδρομέδα, κληρονόμησε το εισιτήριο!

     Όταν φτάνει στο σπίτι η επιστολή της NASA, οι αντιδράσεις είναι σφόδρα αρνητικές. Ούτε τα παιδιά, ούτε πολύ περισσότερο ο άντρας της, δεν καλοβλέπουν την ιδέα του ταξιδιού. Αν και περισσότερο τους ενδιαφέρει ότι θα… ξεβολεύονταν λόγω της πολύμηνης απουσίας της κι όχι οι κίνδυνοι του ταξιδιού. Το ταξίδι θα διαρκέσει 16 μήνες και θα υπάρξουν κάποιοι μήνες προετοιμασίας σε αμερικανο-ρωσική βάση σε περιοχή της Ρωσίας. Όμως η Ανδρομέδα, σε πείσμα όλων των αντιξοοτήτων, θα τολμήσει. Θα κάνει την επανάστασή και την υπέρβασή της και θα πραγματοποιήσει το ταξίδι που θα της αλλάξει τη ζωή.

     Καλογραμμένο μυθιστόρημα, που εκτός του ότι ψυχαγωγεί (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) είναι και διδακτικό, αφού δίνει πολλές εκλαϊκευμένες πληροφορίες για το διάστημα, τη Σελήνη, τον Άρη κλπ. Ακόμη μπορώ να πω ότι είναι κι αισιόδοξο, αφού το 2025, η Ελλάδα αλλά και ο κόσμος, παρουσιάζεται πολύ καλύτερος και πιο όμορφος απ’ ότι είναι σήμερα.

     Κλείνω με μια παρατήρηση. Το «The Dark Side Of The Moon», είναι ένας εμβληματικός δίσκος των Pink Floyd, ένας δίσκος που επηρέασε και διαμόρφωσε τη σύγχρονη μουσική κι όχι τραγούδι των Deep Purple.  

ΠΑΛΙΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

ΠΑΛΙΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΖΑΡΙΑΔΗΣ

Εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Σελ. 466, Οκτώβριος 2012

     Το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα του Γ. Αζαριάδη, σας παρουσιάζω σήμερα. Πρόκειται για ένα αρκετά ογκώδες, πυκνογραμμένο και ιδιαίτερα ενδιαφέρον βιβλίο. Με χαροποιεί -ως φαν του είδους-το γεγονός της εμφάνισης όλο και περισσότερων ελλήνων συγγραφέων αστυνομικών ιστοριών. Κάτι που δείχνει ότι δειλά-δειλά, αρχίζει να δημιουργείται μια παράδοση και να καλύπτεται ένα κενό. Γι’ αυτό και πολλές από τις πρόσφατες παρουσιάσεις αφορούν την αστυνομική λογοτεχνία.

     Μια σειρά από δολοφονίες, αναστατώνουν τα βόρεια προάστια. Τα θύματα έχουν συγκεκριμένο προφίλ: πρόκειται για άντρες που ανήκαν-όπως προέκυψε από την έρευνα-στο λεγόμενο «προοδευτικό» χώρο και που μπήκαν στον κόσμο των επιχειρήσεων και του χρήματος, μέσω γάμων με θυγατέρες παλιών επιχειρηματικών οικογενειών. «Από τη στιγμή που άρχισαν να τα κονομάνε, φαίνεται ότι οι προοδευτικές θεωρίες πήγαν περίπατο. Τα παλληκάρια ενσωματώθηκαν φυσιολογικά στους κύκλους της ανώτερης τάξης, λες και ήταν επιχειρηματίες εκ γενετής. Ξεπούλησαν γρήγορα κι εύκολα την ιδεολογία των νεανικών τους χρόνων κι αφιερώθηκαν στη μεγιστοποίηση του οικονομικού δυναμικού των επιχειρήσεών τους».

     Αυτό που παραξενεύει τους αστυνομικούς που αναλαμβάνουν τις έρευνες, είναι η παντελής έλλειψη στοιχείων. Τα θύματα βρίσκονται καθισμένα στις πολυθρόνες τους και η στάση του σώματος δείχνει ότι δεν αντιλήφθηκαν τι τους περιμένει. Φέρουν ένα και μόνο θανάσιμο τραύμα από σφαίρα μικρού διαμετρήματος στην καρδιά. Στο χώρο του εγκλήματος δεν υπάρχουν ίχνη πάλης και ο δολοφόνος είναι σα να μην υπήρξε ποτέ. Δεν τον είδε κανείς, δεν τον άκουσε κανείς, δεν άφησε κανένα ίχνος. Αυτό στέλνει τη νευρικότητα και το άγχος των διωκτικών αρχών στα ύψη. Γιατί έχουν να αντιμετωπίσουν τόσο την πίεση, για γρήγορα αποτελέσματα, της πολιτικής ηγεσίας όσο και των ΜΜΕ, που οσμίστηκαν αίμα κι έσπευσαν να εκμεταλλευτούν το γεγονός. 

     Για το μύθο του βιβλίου δεν θέλω να γράψω κάτι περισσότερο. Όπως επίσης και για ένα από τα δύο «μειονεκτήματα» του βιβλίου. Είναι ένα εύρημα που δεν με έπεισε, το θεωρώ τραβηγμένο, αλλά δεν μπορώ να εξηγήσω τι εννοώ, αφού αν το κάνω θα αποκαλύψω σημαντικά στοιχεία που πρέπει να μείνουν κρυμμένα από τον αναγνώστη για να μη χαθεί το στοιχείο της έκπληξης και του σασπένς. Το δεύτερο, ήσσονος σημασίας «μειονέκτημα», είναι ο όγκος του βιβλίου. Μπορούσε να είναι λίγες σελίδες μικρότερο.

     Θέλω όμως να γράψω για το εξαιρετικό τρόπο γραφής, τις πολλές και πολύ έξυπνες ατάκες, το χιούμορ, τον κοινωνικό σχολιασμό και για το ότι ο συγγραφέας μας δίνει τη δυνατότητα, μέσω των χαρακτήρων και καταστάσεων που περιγράφει, να γνωρίσουμε μια διαφορετική πτυχή του χαρακτήρα και την προσωπικότητας (πέρα από στερεότυπα) των αστυνομικών και τις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται. Ακόμη να αναφέρω ότι μου θύμισε μουσικές της νεανικής μου ηλικίας και με έκανε να ψάξω στη δισκοθήκη μου για να ξαναανακαλύψω τα «ιερά τέρατα» της ροκ. Ένα ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα που προτείνω να διαβάσετε.  

ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΣ

Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

Σελ. 391, Νοέμβριος 2013

     «Ο όρος Τέταρτος Κόσμος βρίσκεται εν χρήσει εδώ και σαράντα χρόνια περίπου και αναφέρεται στους εξαθλιωμένους του ανεπτυγμένου κόσμου. Αυτοί οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν μέσα στην εξαθλίωση αλλά κατέληξαν να ζουν εξαθλιωμένοι και στον πυθμένα όλων των πραγμάτων, μέσα στις ακραίες επιλογές του καπιταλισμού».

     Έχω γράψει κι άλλες φορές, ότι υπάρχουν κάποια –λίγα- βιβλία, τα οποία καταλαβαίνει ότι είναι σημαντικά από τις πρώτες σελίδες. Στο βιβλίο του Γιάννη Γρηγοράκη, αυτό το καταλαβαίνεις από τις πρώτες κιόλας γραμμές. Είναι ένα βιβλίο που περιγράφει μια κοινωνία ζοφερή, σε χώρο και χρόνο που δεν κατονομάζονται. Αλλά αυτό ελάχιστη σημασία έχει.

     Η κοινωνία που περιγράφει ο συγγραφέας, βρίσκεται σε κατάρρευση. Μια μακροχρόνια οικονομική κρίση έχει πλήξει κάθε κοινωνική τάξη. Οι φτωχοί και οι άνεργοι-ο αριθμός των οποίων αυξάνεται κάθε μέρα-«μαρκάρονται» με ένα κόκκινο αστέρι κι απαγορεύεται να κυκλοφορούν στις πόλεις και στα εμπορικά κέντρα για να μη δημιουργούν προβλήματα στις συναλλαγές, όπως λέει η κυβέρνηση. Ζουν έγκλειστοι σε καταυλισμούς και στρατόπεδα, πολύ καλά φυλασσόμενα, απ’ όπου μπορούν να βγουν μόνο με ειδική άδεια που δίνεται με εξαιρετική φειδώ. Δωμάτια σπιτιών επιτάσσονται για να στεγαστούν οι πολλοί άστεγοι που έχασαν τα σπίτια τους λόγω χρεών. Η δικαστική εξουσία έχει εκχωρηθεί στην πολυεθνική Justice Corporation, ενώ οι ετυμηγορίες των δικαστηρίων, κατά ένα «μαγικό» τρόπο, συμπίπτουν με τα γκάλοπ και τις «αποφάσεις» που εκδίδουν τα τηλε-δικαστήρια που στήνουν οι δημοσιογράφοι-εισαγγελείς. Τέλος κάθε σαββατόβραδο, όλη χώρα ζει και αναπνέει για να παρακολουθήσει το μεγάλο θέαμα που λαμβάνει χώρο στο νέο Κολοσσαίο. Εκεί, κάποιοι εξαθλιωμένοι άνεργοι, είναι διατεθειμένοι να υποστούν τα πάνδεινα και να αλληλοεξοντωθούν, μέχρι να αναδειχθεί ο τελικός νικητής, ο οποίος θα αποκτήσει κάποια προνόμια που θα του επιτρέψουν να βελτιώσει τη ζωή του. Κάθε προσπάθεια αντίστασης είναι εξαρχής καταδικασμένη, αφού η αστυνομία επαγρυπνά και με την αρωγή των «Φίλων της Έννομης Τάξης», θα την καταπνίξει στα σπάργανα.

     Το βιβλίο του Γιάννη Γρηγοράκη, είναι ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα που πρέπει να διαβάσει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος. Είναι κατά την άποψη μου ότι καλύτερο έχει γράψει μέχρι τώρα ο συγγραφέας. Έχει τη δύναμη να σε βάζει στο κλίμα και την ατμόσφαιρα της κοινωνίας που θέλει να περιγράψει. Δεν προσφέρεται για «κατανάλωση σελίδων», αλλά για προσεκτική κι ενδελεχή ανάγνωση. Ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα τα τελευταία χρόνια!!

ΟΛΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΦΟΝΟ

ΑΝΘΗ ΛΕΚΑΤΗ

Εκδόσεις ΜΕΛΑΝΙ

Σελ. 259, Ιούλιος 2013

     Οι συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων στην Ελλάδα είναι λίγοι. Κι ακόμα λιγότερες είναι οι γυναίκες συγγραφείς του είδους, οπότε κάθε μυθιστόρημα που προέρχεται από γυναικεία πένα, το διαβάζω με ενδιαφέρον. Αν μάλιστα είναι και καλογραμμένο όπως το μυθιστόρημα της Ανθής Λεκάτη, τότε είναι και μια ευχάριστη έκπληξη.

     Το Φεβρουάριο του 2010, μια δημοσιογράφος, η Μαρία Δημητροπούλου, βρίσκεται δολοφονημένη. Η δολοφονία της, σχετίζεται με τις έρευνές της, αλλά κανένας δεν ξέρει ποιο είναι το αντικείμενο τους. Ο σκληρός δίσκος του υπολογιστή της, έχει εξαφανιστεί. Η δολοφονία μένει ανεξιχνίαστη, γιατί υψηλόβαθμα στελέχη της Αστυνομίας, θέτουν ανυπέρβλητα εμπόδια στην έρευνα, υπακούοντας στις εντολές των πολιτικών τους προϊσταμένων.

     Ένα χρόνο αργότερα, μια ομάδα ανθρώπων με ξεχωριστά ενδιαφέροντα, στήνουν σε μια επαρχιακή πόλη κοντά στην Αθήνα, μια ομάδα ανάγνωσης. Διαλέγουν βιβλία, τα διαβάζουν και τα αναλύουν. Κάποια στιγμή, κάποιος έριξε την ιδέα στην ομάδα, να στραφούν και στην αστυνομική λογοτεχνία επειδή «Υπάρχουν συγγραφείς που έχουν γράψει εξαιρετικά δείγματα του είδους, τα οποία πιστεύω ότι αξίζουν να τους δώσουμε λίγη από την προσοχή μας». Η ιδέα, παρά τις αρχικές αντιρρήσεις, πέρασε και η ομάδα ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο είδος για αρκετούς μήνες. Μάλιστα σε κάποια συνάντησή τους, κλήθηκε και ο συγγραφέας του είδους Γιώργος Καζάκος, τα βιβλία του οποίου «δημιουργούσαν πάντα θόρυβο πριν καν βρεθούν στα ράφια των βιβλιοπωλείων. Συνδύαζαν-κατά γενική ομολογία-το μυστήριο με μια πολύ ιδιαίτερη κι ελκυστική λογοτεχνική γραφή, ενώ οι θετικές κριτικές, ακόμη και από τους αυστηρούς ειδήμονες του χώρου, εκθειάζουν τη μαγεία της ατμόσφαιρας και των αμφιλεγόμενων χαρακτήρων των βιβλίων του».

     Όλα τα μέλη της ομάδας γοητεύονται από την προσωπικότητα του συγγραφέα και η ιδιαίτερα η Όλγα Αναστασίου, που με την πρώτη ευκαιρία πηγαίνει στην Αθήνα για να τον βρει. Λίγες μέρες αργότερα, το πτώμα της Όλγας, ανακαλύπτεται στην ίδια περιοχή που είχε βρεθεί και προ έτους το πτώμα της Δημητροπούλου και φαίνεται ότι δολοφονήθηκε με τον ίδιο τρόπο! «…σε μια περιοχή που δεν έχει τίποτα παρά μόνο δυο τρία μαντριά. Πρέπει να σας πω ότι από την πρώτη ιατροδικαστική εκτίμηση που έγινε στον τόπο του εγκλήματος, φαίνεται ότι η άτυχη γυναίκα βασανίστηκε και ξυλοκοπήθηκε άγρια πριν τη σκοτώσουν με μια σφαίρα στο μέτωπο».

     Ο αστυνόμος Δαμιανέας, άνθρωπος μονήρης και μονόχνοτος λόγω οικογενειακών προβλημάτων, αλλά πολύ ικανός κι επίμονος στη δουλειά του, βλέπει αμέσως τη διασύνδεση των δύο υποθέσεων. Κι ενώ όλες οι υποψίες στρέφονται στον Καζάκο, αφού ήταν ο τελευταίος που είδε την Όλγα ζωντανή, ο Δαμιανέας με το πείσμα λαγωνικού που βρίσκει ένα ίχνος και το ακολουθεί κι έχοντας κατά νου τις μεθόδους του Ηρακλή Πουαρό, βρίσκει ότι η υπόθεση έχει μεγάλο, πολύ μεγάλο βάθος!

     Καλογραμμένο θρίλερ, με κλιμακούμενο σασπένς, ανατροπές και καλοδομημένους χαρακτήρες. Ειδικά ο Δαμιανέας, όσο στραβόξυλο και ανάποδος φαίνεται και φέρεται, δεν μπορεί παρά να τον συμπαθήσεις. Όπως επίσης και την ψυχίατρο Έλλη Χαραλάμπους, που υποθέτω ότι έχει πλευρές του χαρακτήρα της συγγραφέως. (Οι πιο εμφανείς ομοιότητες είναι το επάγγελμα και η διάθεση να ζει και να εργάζεται σε μικρή πόλη). Το μυθιστόρημα όπως γράφω και στην αρχή είναι μια ευχάριστη έκπληξη και θα περιμένω το επόμενο δείγμα γραφής της Α. Λεκάτη.     

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ

CAMILLA LACKBERG

Μετάφραση: ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ

Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Σελ. 632, Φεβρουάριος 2013

     Η σουηδέζα Καμίλα Λέκμπεργκ, ανήκει στη «γενιά» των νέων σκανδιναβών συγγραφέων που έχουν κυριαρχήσει τα τελευταία χρόνια στο χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας στην Ευρώπη και έχει πολλούς φανατικούς αναγνώστες και στη χώρα μας. Όχι άδικα, αφού είναι από τους καλύτερους εκπροσώπους αυτής της «γενιάς»!

     Στο μυθιστόρημα που παρουσιάζω σήμερα, ο χαρακτήρας που χρησιμοποιεί σε όλα της τα βιβλία, ο επιθεωρητής Πάτρικ, αποφασίζει να αφήσει προσωρινά την ενεργό δράση. Παίρνει άδεια πατρότητας για να φροντίσει την κόρη τους, ώστε η Ερίκα, η σύζυγός του, να μπορέσει να αφοσιωθεί στη συγγραφή του καινούριου της βιβλίου (με θέμα μια σειρά πραγματικών εγκλημάτων). Η συγγραφή έχει βαλτώσει μετά τη γέννηση της Μάγια, της κόρης τους, αφού το βρέφος-όπως κάθε μωρό- απαιτούσε την αμέριστη προσοχή της.

     Βέβαια οι πρώτες μέρες αυτής της νέας και πρωτόγνωρης κατάστασης, δεν περνούν όσο αρμονικά είχε φανταστεί και σχεδιάσει το ζευγάρι. Από τη μια μεριά ο Πάτρικ, που δεν γνωρίζει ακόμα και βασικά πράγματα σχετικά με την περιποίηση της Μάγια και ρωτά συνεχώς την Ερίκα και από την άλλη μια σειρά ημερολόγια της (πεθαμένης πια) μητέρας της από την εποχή του Β! Παγκοσμίου πολέμου που ανακάλυψε σ’ ένα σεντούκι στη σοφίτα του σπιτιού τους, δεν την αφήνουν να ησυχάσει και ν’ αφοσιωθεί στην έρευνα και τη συγγραφή.

     Ο Πάτρικ αν και προσπαθεί να τηρήσει όσο μπορεί αποστάσεις από τη δουλειά του, θα εμπλακεί ξανά, όταν στη Φιελμπάκα γίνεται ένας φόνος. Το θύμα, ο Έρικ Φράνκελ ήταν ένας εργένης συνταξιούχος καθηγητής Ιστορίας, ειδικευμένος στον Β! Παγκόσμιο πόλεμο και στο φαινόμενο του ναζισμού. «Είχε γεννηθεί το 1930 στη Φιελμπάκα. Είχε έναν αδελφό, τον Άξελ, μεγαλύτερο κατά τέσσερα χρόνια. Άλλα αδέλφια δεν υπήρχαν. Ο πατέρας του ήταν γιατρός στη Φιελμπάκα την περίοδο 1935-1954 και το σπίτι όπου ζούσαν ήταν το πατρικό τους… Το όνομά του εμφανίστηκε σε πολλά φόρουμ που ασχολούνταν με το ναζισμό. Αλλά δεν βρήκε τίποτα που να δείχνει ότι ήταν φίλα προσκείμενος στο ναζισμό. Το αντίθετο μάλιστα…».

     Έτσι η αστυνομική έρευνα ξεκινά από τους κύκλους των σουηδών νεοναζί στους οποίους ο γέρος ιστορικός δεν ήταν ιδιαίτερα συμπαθής. Οι υποψίες τους πολλαπλασιάζονται, όταν ανάμεσα στα έγγραφα του νεκρού βρίσκουν επιστολές που έχουν σταλεί από έναν εκ των ηγετικών στελεχών των νεοναζί-που ήταν παιδικός του φίλος-στις οποίες υποκρύπτεται απειλή.

     Η κατάσταση όμως περιπλέκεται, όταν μια γηραιά κυρία-η οποία πάσχει από αλτσχάιμερ-βρίσκεται επίσης δολοφονημένη. Η λύση-όπως σχεδόν σε όλα τα βιβλία της συγγραφέως-κρύβεται στο παρελθόν. Και μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση στο οικογενειακό παρελθόν της Ερίκα, αφού και οι δύο δολοφονηθέντες, ανήκαν στο φιλικό κύκλο της παιδικής και εφηβικής ηλικίας της μητέρας της.

     Για να έρθει στο φως η αλήθεια, ο Πάτρικ και η Ερίκα, θα χρειαστεί να συνεργαστούν και με τη συνδρομή των υπόλοιπων μελών του αστυνομικού τμήματος της Φιελμπάκα να σκαλίσουν πτυχές του παρελθόντος και τα μυστικά που κρύβονται στα χρόνια του πολέμου και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια.

     Η σουδέζα συγγραφέας για μια ακόμη φορά εντυπωσιάζει. Μας δίνει ένα εξαιρετικό δείγμα των μεγάλων συγγραφικών ικανοτήτων της, με ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα, που όπως και τα προηγούμενα θα συναρπάσει όχι μόνο τους φανατικούς της φίλους αλλά όλους τους αναγνώστες. 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ

Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ

Σελ. 252, Σεπτέμβριος 2013

     Με ένας άκρως εξομολογητικό βιβλίο, συνεχίζει τη συγγραφική του πορεία ο Α. Κορτώ. Ένα βιβλίο τελείως διαφορετικό από αυτά του ίδιου συγγραφέα που σας έχω παρουσιάσει μέχρι τώρα («Η Βιογραφία Μιας Σκύλας», «Οι Νεράιδες Του Μαν»), από το οποίο δεν λείπουν οι χιουμοριστικές πινελιές, που εδώ μπορώ να πω ότι έχουν και τη μορφή σαρκασμού. Στο σύνολό του όμως το έργο, μόνο χιουμοριστικό δεν είναι.

     Είναι η ιστορία της Κατερίνας, της μητέρας του και της οικογένειάς της, όπως την αφηγείται η ίδια. Μια ιστορία συναρπαστική, συγκινητική, εξομολογητική, γεμάτη οικογενειακά μυστικά που όλοι προσπαθούν να κρατήσουν κρυφά από το κουτσομπολίστικο στόμα των κακόβουλων.

     Η Κατερίνα είναι μια γυναίκα, γόνος ευκατάστατης οικογένειας της Θεσσαλονίκης. Αλλά πόσο οικογένεια, είναι η οικογένειά της γι’ αυτήν και τα αδέλφια της; «Όταν τέσσερα αδέλφια καταλήγουν στα σαράντα τους να ζουν και τα τέσσερα με ψυχοφάρμακα, κάτι πολύ κακό έχει συμβεί στα παιδικά τους χρόνια». Κι ένα από αυτά τα κακά που έχουν συμβεί είναι δύο γονείς «που ήταν ακατάλληλοι για γονείς», όπως λέει και η ίδια. Ένα άλλο, είναι οι οικογενειακές καταβολές, τα γονίδια.

     Η Κατερίνα πάσχει από ψυχική ασθένεια, με την οποία παλεύει σε όλη της τη ζωή. «Όμως γιατί είμαι δυστυχισμένη; Δεν ξέρω. Ξέρω μονάχα πως, όταν ξυπνάω το πρωί, εύχομαι να ‘χα πεθάνει στον ύπνο μου. Κι έπειτα κάθομαι ακίνητη, σα νεκρή, και κοιτάζω το ταβάνι, γιατί δεν μπορώ να κουνηθώ, νιώθω το σεντόνι να ζυγίζει όσο δέκα λαμαρίνες, το δωμάτιο, το σπίτι, η ζωή μου-όλα με πλακώνουν. Αισθάνομαι βάρος της γης, αυτό ξέρω… Δεν έχω καν τη δύναμη να μεθοδεύσω τον θάνατο που τόσο λαχταρώ. Ναι, ναι, κατάθλιψη βαρβάτη. Αλλά που να το ξέρω, εν έτει 1967;».

     Το 1974, γνωρίζεται με τον Τάσο, ωραίο φοιτητή της Οδοντιατρικής και ο μεγάλος έρωτας που αναπτύσσεται είναι αμοιβαίος. «Ο Ιούλιος μας βρίσκει στα ντουζένια μας: αγάπες κι αγκαλιές και τα μέλια τα καρυστινά. Δεν ήξερα πως ήταν ο έρωτας πριν τον Τάσο, τον Σούλη μου, τον Σίνη, τον Πιτυοκάμπτη μου, που στο άγγιγμά του λυγίζω και κόβομαι στα δυο». Το 1977, η Κατερίνα και ο Τάσος παντρεύονται και δύο χρόνια αργότερα γεννιέται ο γιος τους ο Πέτρος. Αλλά η ασθένεια «επιτίθεται» συνεχώς. Ο Τάσος, βοηθάει και συμπαρίσταται όσο μπορεί και όσο αντέχει. Οι αντοχές του κάποια στιγμή εξαντλούνται και απομακρύνεται. Η Κατερίνα όμως, έχει τον Πέτρο που τον υπεραγαπά (και την υπεραγαπά) και έτσι δεν μένει μόνη να παλεύει. Αυτή η αγάπη της, την οδήγησε τελικά να πάρει μια απόφαση γενναία και δραματική…

     Δεν θέλω να αποκαλύψω περισσότερα, για να μη σας στερήσω τη χαρά να «ανακαλύψετε» τη δύναμη αυτού του βιβλίου που θα συναρπάσει και θα συγκινήσει τον αναγνώστη. 

ΟΙ ΝΕΡΑΪΔΕΣ ΤΟΥ ΜΑΝ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΚΟΡΤΩ

Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Σελ. 436, Απρίλιος 2013

     «Αλλοπρόσαλλο αστυνομικό» χαρακτηρίζει το νέο του μυθιστόρημα ο Α. Κορτώ. Εμένα μου φάνηκε πως είναι μια παρωδία των κλειστοφοβικών μυθιστορημάτων της Άγκαθα Κρίστι, στα οποία μια ομάδα ατόμων, συνήθως ανώτερης τάξης, βρίσκεται αποκλεισμένη σε κάποιο χώρο απ’ όπου δεν μπορεί να απομακρυνθεί εύκολα. Εκεί συμβαίνουν διάφορα παράξενα, που κατατρομάζουν τους «αριστοκράτες», με αποτέλεσμα αυτοί να χάσουν την ψυχραιμία και τους καλούς τους τρόπους και να αρχίσουν να «τρώγονται» μεταξύ τους, πριν τους «φάει» ο δολοφόνος!

     Στο μυθιστόρημα του Κορτώ, μια φιλάργυρη 65χρονη αντικέρ, η Μπεατρίς Φραγκονάρ, ταξιδεύει με τον υπηρέτη της Ξαβιέ, με τον οποίο, παρά το γεγονός ότι τον ξυλοφορτώνει συστηματικά, έχουν μια σχέση αλληλεξάρτησης. Προορισμός τους το Δουβλίνο, όπου θα παραστούν σε μια δημοπρασία σπάνιων αντικειμένων: «το καταπληκτικό έκθεμα που έχουμε για τη συνέχεια είναι ένα σπάνιο έργο τέχνης, ένα αριστούργημα, ένα αληθινό κόσμημα, ένα αντικείμενο που η καταγωγή του είναι η πιο ζηλευτή όλου του κόσμου, αφού προέρχεται από το παλάτι των παλατιών και κάποτε, χρησιμοποιήθηκε από τον ευγενέστερο των ευγενών». Εκεί γνωρίζει τη δούκισσα του Νταντίλιον Σλιβ, την Καρολίν Νικολά, μια βαθύπλουτη ηλικιωμένη που τη μπερδεύει με μιαν άλλη και την προσκαλεί σε ένα ταξίδι-κρουαζιέρα με το πολυτελές ιστιοφόρο, του φίλου της και κατά κάποιο αόριστο τρόπο συγγενούς της Ζαφέτ ντε Ραστιγιάκ. Πρόκειται να πάνε στη Νήσο Μαν (βρίσκεται μεταξύ Ιρλανδίας και Αγγλίας), όπου η δούκισσα θα παραβρεθεί σε μια σειρά τιμητικών προς το πρόσωπό της εκδηλώσεων, λόγω μιας μεγάλης δωρεάς που είχε κάνει. Ανάμεσα στους επιβάτες, διάφοροι παλιοί γνώριμοι της δούκισσας. Ξεπεσμένοι αριστοκράτες που την κυνηγούσαν μια ζωή, προσβλέποντας στην εύνοιά της, κατά τη σύνταξη της διαθήκης της και κατάφεραν τελικά να την εντοπίσουν.

     Το ταξίδι αρχίζει σε κλίμα βαρύ και ειρωνικό. Η δούκισσα δε διστάζει να ξεφτιλίζει συνεχώς τους αριστοκράτες που δεν αντιδρούν, αφού έχουν την ανάγκη της. Τα παράξενα αρχίζουν από το πρώτο κιόλας πρωινό. Το ιστιοφόρο βρίσκεται μέσα σε πυκνή ομίχλη, ενώ επικρατεί μια απειλητική νηνεμία. Σα να μην έφτανε αυτό, οι επιβάτες ανακαλύπτουν ότι όλα τα όργανα πλοήγησης κι επικοινωνίας είναι κατεστραμμένα κι ο καπετάνιος…άφαντος. Σύντομα ανακαλύπτεται το πτώμα του να επιπλέει δίπλα στο σκάφος. «Το δέρμα του προσώπου του είχε πάρει το παγωμένο λευκό του θανάτου, ενώ τα μάτια του-φαίνεται πως είχε χάσει την καλύπτρα του πειρατή-ήταν διασταλμένα και πιο αλλήθωρα από ποτέ, τρομαχτικά μέσα στη βρεγμένη του γυαλάδα. Τα χέρια του ήταν τεντωμένα σε αντίθετες κατευθύνσεις, σαν να προσπαθούσε να πετάξει μέσα στο νερό, ενώ πάνω στα βρεγμένα μαλλιά του είχαν μπερδευτεί κάτι απαίσια μαύρα φύκια».  

     Τον καπετάνιο θ’ ακολουθήσει λίγο αργότερα και ο γιατρός, μετά σειρά έχει ο ιερέας. Και η παρέα μικραίνει συνεχώς. Με φόνους που δεν μπορούν να εξηγηθούν, ενώ οι ταξιδιώτες όσο πραγματιστές κι αν είναι, σε μια άκρη του μυαλού τους, έχουν τους θρύλους των ντόπιων για τις νεράιδες που βγαίνουν από τα κύματα και τις θάλασσες της περιοχής.

     Πριν από μερικούς μήνες, παρουσίασα ένα ακόμη βιβλίο του Α. Κορτώ. Τότε έγραφα μεταξύ άλλων, ότι «το βιβλίο είναι καλογραμμένο. με χιούμορ που ξεχειλίζει από κάθε πρόταση και αβανταδόρικες ξεκαρδιστικές ατάκες που με διασκέδασε πραγματικά». Τα ίδια ισχύουν και τώρα, γι’ αυτό το αλλοπρόσαλλο αλλά και ξεκαρδιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα που περιλαμβάνει κι ένα συγκλονιστικό επίμετρο.