ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Εκδόσεις ΠΗΓΗ
Σελ. 215, Απρίλιος 2026

      Ένα ψυχολογικό θρίλερ, είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Ι. Θεοδωρόπουλου

     Στη σύγχρονη Αθήνα, ζει ο νεαρός Λεωνίδας, ο οποίος προσπαθεί να ορθοποδήσει μετά από το ισχυρό σοκ που βίωσε με το θάνατο της μητέρας του, που ήταν ο μοναδικός συγγενής που του είχε απομείνει. Σοκ που ήταν και οικονομικό, αφού οι ανάγκες για τη φροντίδα της, εξανέμισαν όλες του τις οικονομίες.

     Για να επιβιώσει εργάζεται σε μια καφετέρια. Όμως έχει ένα πάθος κι ένα όνειρο που τον κινητοποιεί. Θέλει να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία του κινηματογράφου. Γι’ αυτό, παρά τις δυσκολίες, φροντίζει να αποταμιεύει ένα μικρό ποσό από κάθε μεροκάματο που κάνει, για να αποκτήσει το αντικείμενο του πόθου του: μία κάμερα!

     Ένα βράδυ, την ώρα που ετοιμαζόταν να κλείσει την καφετέρια και να φύγει, ένας παράξενος άντρας, του έδωσε ένα διαφημιστικό φυλλάδιο ενός διαγωνιστικού φεστιβάλ κινηματογράφου. «Τα μάτια του κινήθηκαν γρήγορα πάνω στις γραμμές του κειμένου. Φεστιβάλ. Αναζητούμε νέα ταλέντα. Ευκαιρία καριέρας στον χώρο του κινηματογράφου. Η λέξη «φεστιβάλ» αναβόσβηνε στο μυαλό του, λες και κάποιος την είχε χαράξει με φωτιά μέσα στο κρανίο του […] Ίσως, σκέφτηκε, αυτό το χαρτί να ήταν το εισιτήριό του για κάτι περισσότερο. Κάτι μεγαλύτερο».

     Αποφάσισε να συμμετάσχει, αφού την ίδια εποχή, οι αιματηρές οικονομίες που είχε κάνει απέδωσαν καρπούς. Είχε συγκεντρώσει το απαραίτητο ποσό και βρέθηκε στο κατάστημα ηλεκτρονικών ειδών, για να αποκτήσει αυτό για το οποίο μόχθησε τόσον καιρό. «Η κάμερα. Μικρή, κομψή, λαμπερή. Κάθε λεπτομέρεια της κατασκευής της, φώναζε επαγγελματισμός. Κάθε πλήκτρο, κάθε μικρή ροδέλα, κάθε φωτεινή ένδειξη-όλα ήταν ακριβώς όπως τα είχε φανταστεί. Αλλά τώρα δεν ήταν εικόνα από κάποιο σάιτ ή διαφήμιση. Ήταν στα χέρια του […] Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Αυτή η κάμερα ήταν το εισιτήριό του για μια άλλη ζωή».

     Σύντομα ολοκλήρωσε και το σενάριο της ταινίας του. Έμενε πια να βρει την πρωταγωνίστριά του. Την οποία βρήκε εντελώς αναπάντεχα, στο πρόσωπο της όμορφης και αινιγματικής Χριστίνας, μιας άνεργης ηθοποιού. Και τότε άλλαξαν όλα…

     Το μυθιστόρημα «Το Φινάλε», είναι ένα ενδιαφέρον θρίλερ, που αν και είναι το πρώτο του συγγραφέα, δεν έχει τις αδυναμίες που έχουν ορισμένα πρωτόλεια. Αξιοσημείωτη είναι επίσης, η πολύ καλή χρήση της γλώσσας. Θα περιμένουμε το επόμενο βιβλίο, για να δούμε την συγγραφική εξέλιξη του Ι. Θεοδωρόπουλου. Μια επισήμανση μόνο. Μια πιο προσεκτική επιμέλεια-όχι μόνο ορθογραφική και συντακτική-θα μπορούσε να απαλείψει κάποιες-λίγες ανακολουθίες.

ΣΠΑΣΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

343 ΜΕΡΕΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 342, Απρίλιος 2026

      Τη συγκλονιστική αφήγηση του εφιάλτη που βίωσε ο πολυβραβευμένος συγγραφέας νεανικής κι εφηβικής λογοτεχνίας Β. Παπαθεοδώρου, περιλαμβάνει το βιβλίο της σημερινής παρουσίασης.

     Στις 2 Νοεμβρίου 2022, η είδηση πέφτει σαν βόμβα. Συνελήφθη πριν λίγες μέρες ο γνωστός συγγραφέας Β. Παπαθεοδώρου για κατοχή αρχείων παιδικής πορνογραφίας! Αμέσως ΜΜΕ, μεσημεριανάδικα, και «ειδησεογραφικά» sites, που μοναδικό και κύριο μέλημά τους είναι η «νηφάλια» και «έγκυρη ενημέρωση», αρχίζουν τις γνωστές τερατολογίες τους: αγνοούν το τεκμήριο της αθωότητας και τον αποκαλούν τον μεγαλύτερο διακινητή παιδικής πορνογραφίας στην Ελλάδα, κάνουν λόγο για κατοχή 800 terabyte(!!) αρχείων, τον χαρακτηρίζουν ως μέλος εγκληματικής συμμορίας και κάποιοι προχωρούν ακόμη περισσότερο κάνοντας λόγο για live θέαση βιασμού μωρών!!

     Τι είχε συμβεί στην πραγματικότητα; Όντως ο γνωστός συγγραφέας είχε έναν ελάχιστο αριθμό τέτοιων αρχείων στην κατοχή του, τα περισσότερα από τα οποία δεν είχε καν ανοίξει. Τα είχε «κατεβάσει» στα πλαίσια της έρευνας που έκανε για το επόμενο βιβλίο του που είχε θέμα την παιδική πορνογραφία (πρόκειται για το «Χωρίς Φίλτρα» που γράφτηκε εξ ολοκλήρου στο κυλικείο των φυλακών Τρίπολης κι εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Bell). Με κάποιο τρόπο το download εντοπίστηκε και ο συγγραφέας συνελήφθη, οδηγήθηκε στην ανακρίτρια και τον εισαγγελέα που τον έκριναν επικίνδυνο και ως εκ τούτου προφυλακιστέο. Οδηγήθηκε στο κατάστημα κράτησης Τρίπολης.

     Την Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2023, μετά από 343 μέρες (και μετά την πρωτόδικη απόφαση), αφέθηκε ελεύθερος μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης στο Εφετείο, το οποίο ορίστηκε για τις 24 Μαΐου 2024. Σ’ αυτό το διάστημα ξεκίνησε έναν αγώνα για να βρει στοιχεία που θα τον αθώωναν. «Άρχισα να αναζητώ διπλωματικές και διδακτορικά πάνω στο θέμα της παιδικής πορνογραφίας. Κοιτούσα τις υποσημειώσεις και τη βιβλιογραφία τους. Κάπου αναφερόταν η Συνθήκη του Λανζαρότε. Την αναζήτησα και τη βρήκα, ήταν πανεύκολο. Διάβασα το σημείο που αφορούσε την περίπτωσή μου στα αγγλικά, στα ελληνικά και στα γερμανικά, μην τυχόν και υπήρχε λάθος στη μετάφραση […] Η ερμηνευτική, και στις τρείς γλώσσες, εξαιρούσε τους διωκτικούς και δικαστικούς σκοπούς, τους καλλιτεχνικούς, τους επιστημονικούς , ιατρικούς λόγους». Με βάση τα όσα ορίζει αυτή η συνθήκη και ορισμένα άλλα στοιχεία, ετοίμασε την απολογία του στο Εφετείο. «Ήταν η καλύτερη ομιλία που έχω κάνει στη ζωή μου, καμία εκδήλωση σε σχολείο δεν την φτάνει στο παραμικρό. Ήμουν ο άνθρωπος που αδικήθηκε, που υπέφερε, που υπέφεραν οι δικοί του, που προσποιήθηκε για να δίνει θάρρος, που έκανε υπομονή, που διασύρθηκε και ταπεινώθηκε, που εκμηδενίστηκε, που ένιωσε παρίας, όμως ήμουν ταυτόχρονα και το άτομο που βρήκε το κουράγιο να μαζέψει τα κομμάτια του, να οργανωθεί, να πιστέψει στον εαυτό του, να ανακαλύψει δυνάμεις ψυχικές που δεν γνώριζε πως είχε, να βασισθεί στη διαίσθηση και στις ικανότητές του». Το Εφετείο, με εισήγηση της εισαγγελέως τον έκρινε αθώο. Πανηγυρικά αθώο!

     Φυσικά τα λαλίστατα στην περίπτωση της σύλληψης ΜΜΕ, σχεδόν στο σύνολό τους αποσιώπησαν το γεγονός. Μια αθώωση όμως, εκτός του ότι τους ξεφτιλίζει για όσα «τέρατα» είχαν πει και είχαν γράψει προηγουμένως, δεν πουλάει. Όσο για κάποια έκφραση συγνώμης… Ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού ήταν αυτοί που ψέλλισαν κάποια λόγια.

     Ο Β. Παπαθεοδώρου, έγραψε ένα συγκλονιστικό βιβλίο. Περιγράφει με μοναδικό τρόπο την αγνόηση του τεκμήριου αθωότητας, τον άδικο κοινωνικό στιγματισμό, την ανατροπή της ζωής του από την μια στιγμή στην άλλη, τη διαπίστωση ότι υπάρχει άγνοια των νόμων ακόμη και από ανθρώπους που υποτίθεται ότι είναι επιφορτισμένοι να τους τηρούν, την προφυλάκιση, την «προδοσία» κάποιων από τους οποίους περίμενε μια διαφορετική συμπεριφορά, αλλά και την αλληλεγγύη από άλλους σχεδόν άγνωστους που πίστεψαν στην αθωότητά του. Ακόμη, συναρπαστική είναι η αφήγηση των συνθήκων και όσων βίωσε στις φυλακές. Αυτό που μένει πια να αποκατασταθεί, μετά την δικαστική, είναι η κοινωνική δικαίωση, κάτι που δεν θα αργήσει. Κι ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η σταδιακή επανέκδοση των βιβλίων του από τις εκδόσεις Bell (ο προηγούμενος εκδοτικός οίκος με το άκουσμα της είδησης πολτοποίησε(!!) όσα βιβλία του είχε στις αποθήκες του) και το εξαιρετικό αυτοβιογραφικό βιβλίο του «Σπασμένος Χρόνος» που σας παρουσίασα σήμερα.  

ΕΤΣΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

ΛΕΝΑ ΔΙΒΑΝΗ

Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ

Σελ. 462, Απρίλιος 2026

      Με ένα πολιτικό-κοινωνικό μυθιστόρημα, που έχει τίτλο "Έτσι Τελειώνει Ο Κόσμος", συνεχίζει την συγγραφική της πορεία η Λ. Διβάνη

     Ο Άλκης Λαμπρόπουλος, είναι ένας νεαρός άντρας, που τα έχει όλα! Είναι εκθαμβωτικά ωραίος, με σπουδές στο Κολλέγιο Αθηνών και την Οξφόρδη, με καταγωγή από οικογένεια πολιτικών-που σημαίνει γνωριμίες και διασυνδέσεις με την πολιτική και οικονομική ελίτ, οικονομικά ευκατάστατος, αλλά και… περπατημένος, με ατελείωτες κατακτήσεις. Σπρωγμένος από την μητέρα του που προβάλει πάνω του τις δικές της απραγματοποίητες φιλοδοξίες, έχει στόχο την κορυφή της πολιτικής: την πρωθυπουργία! «Ο μικρός ήταν άλογο κούρσας, γκανιάν, άχαστος, δεν θα ίδρωνε να τον ανεβάσει ψηλά. Αυτή είχε τα μάτια της μάνας και το έβλεπε, ήταν ο Αρχηγός της από τότε που τον γέννησε».

     Ο Στράτος Διδασκάλου, είναι γιος δάσκαλου από την Ζαγορά του Πηλίου, μικρόσωμος και αδύνατος, υπότροφος στο Κολλέγιο, την ίδια εποχή που φοιτά εκεί ο Λαμπρόπουλος. Την υποτροφία πήρε μετά από σκληρές και εξαντλητικές εξετάσεις, στις οποίες πρώτευσε. Οι δύο τους από τότε θα ακολουθήσουν κοινή πορεία παρά τις ταξικές και οικονομικές διαφορές. «Κάπως έτσι γίναμε αχώριστο δίδυμο. Αυτός μπροστά, εγώ από πίσω. Μαζί μεγαλώσαμε. Συνεργοί και συνεργάτες. Αυτός έφερνε τις παρέες, τα φράγκα, τα κορίτσια, τα πάρτι, την επιείκεια των καθηγητών. Εγώ έφερνα τους βαθμούς, το σχολικό πρεστίζ, έγραφα κρυφά εργασίες για δύο, περνούσα εξετάσεις για δύο, διάβαζα για δύο, αρίστευα για δύο. Έπρεπε να κρατήσω την υποτροφία μου και την εύνοιά του. Σιγά σιγά τον έμαθα καλά. Γενικά ήταν εύκολος, αρκεί να ήταν στο επίκεντρο».

     Όταν τελειώνουν τις σπουδές στην Οξφόρδη, μπαίνει μπροστά το σχέδιο για είσοδο στην πολιτική με απώτατο στόχο την «άλωση» του πρωθυπουργικού γραφείου. Αφού κάνουν ένα πέρασμα από την τηλεόραση (ο Λαμπρόπουλος λόγω της προσωπικής του γοητείας στο προσκήνιο και ο Διδασκάλου λόγω της ευφυίας του στο παρασκήνιο να κινεί τα νήματα), προχωρούν στην ίδρυση ενός κόμματος με τίτλο «Νέο Αίμα». Με ακροδεξιό, σεξιστικό, ρατσιστικό λόγο και έξυπνη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες και τα τερτίπια του marketing, καταφέρνουν να προσελκύσουν την προσοχή των νέων σε ηλικία ψηφοφόρων. Μαζί τους συντάσσεται -για τους δικούς της λόγους- και μια μερίδα της οικονομικής ελίτ, που τους προσφέρει στήριξη από ελεγχόμενα ΜΜΕ και διασυνδέσεις. Εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες (η Ελλάδα μόλις έχει βγει από τα μνημόνια και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της), καταφέρνουν να αναρριχηθούν στην δεύτερη θέση. Ένα βήμα από την κατάκτηση της πρωθυπουργίας. Όμως ξαφνικά όλα ανατρέπονται…

     Το «Έτσι Τελειώνει Ο Κόσμος» είναι ένα εξαιρετικά καλογραμμένο, σύγχρονο μυθιστόρημα. Με ευφυή, ιδιαίτερη πλοκή και μοναδικούς χαρακτήρες των οποίων οι εσωτερικές συγκρούσεις και αντιφάσεις περιγράφονται με ξεχωριστή διεισδυτικότητα. Ένα μυθιστόρημα που γι’ αυτούς και για πολλούς ακόμη λόγους, που ο αναγνώστης θα ανακαλύπτει όσο προχωρά η εξέλιξη της ιστορίας, αξίζει να προσελκύσει το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού!    

ΚΟΜΠΟΛΟΪ ΣΤΟ ΧΩΜΑ

ΧΙΛΝΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Σελ. 387, Μάιος 2026

      Ένα ακόμη αστυνομικό μυθιστόρημα της Χ. Παπαδημητρίου, κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό.

     Αθήνα, άνοιξη του 2016. Η χώρα και οι πολίτες της, προσπαθούν να ορθοποδήσουν μετά την οικονομική κρίση και την λαίλαπα των μνημονίων. Εκείνη την άνοιξη, ανεξήγητα πολλές πυρκαγιές καταστρέφουν παλιά ακατοίκητα σπίτια στο κέντρο της πόλης και μετατρέπουν σε αποκαΐδια βιομηχανικά κτίρια που ανήκαν σε κάποτε ανθούσες επιχειρήσεις. Δύο γυναίκες που πρόσφεραν  σεξουαλικές υπηρεσίες στην περιοχή του Μεταξουργείου βρίσκονται άγρια δολοφονημένες, ενώ μία τρίτη μόλις διέφυγε το θάνατο. Όλες φέρουν χτυπήματα από σιδερένιους λοστούς και αλυσίδες! Παράλληλα, στο εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της άλλοτε κραταιάς δισκογραφικής εταιρίας Columbia, σε εργασίες αποκατάστασης βλάβης σε αγωγό της ΕΥΔΑΠ, οι εργάτες βρίσκονται μπροστά σε ένα μακάβριο θέαμα: «…ο Αλβανός πήδηξε μέσα στο χαντάκι και άρχισε να φτυαρίζει το νωπό χώμα. Λίγα λεπτά αργότερα σταμάτησε  και φώναξε: «Αφεντικό! Κοίτα δω τι βρήκα». Ο εργολάβος τον ρώτησε αφηρημένα : «Τι βρήκες Αλέκο; Κανένα μπαούλο με λίρες;» Ο Αλβανός τότε ύψωσε το εύρημά του: ένα ανθρώπινο μηριαίο οστό».

     Κλήθηκε η Αστυνομία και ο ιατροδικαστής. Το επιπλέον σκάψιμο αποκάλυψε δύο σκελετούς και διάφορα μικροαντικείμενα που ανήκαν προφανώς στους νεκρούς, ανάμεσα στα οποία κι ένα πολύ καλής ποιότητας κομπολόι!

Το πόρισμα του ιατροδικαστή σχετικά με τον χρόνο θανάτου και ταφής των δύο σορών ανέφερε: «Τέλη του 1989, συν πλην έξι μήνες. Ο ένας σκελετός είναι γυναικείος, ανήκε σε ψηλή και νέα γυναίκα γύρω στα τριάντα πέντε. Ο δεύτερος είναι αντρικός, ενός άντρα μεταξύ εξήντα κι εβδομήντα ετών».

     Η επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Εγκλημάτων κατά Ζωής Μαρίτα Σπανουδάκη, δεν είναι διατεθειμένη να διαθέσει ανθρώπους να ερευνήσουν κάτι που συνέβη πριν τόσα πολλά χρόνια, την ώρα που έχει ανεξιχνίαστες υποθέσεις (δολοφονίες, τραυματισμοί, εμπρησμοί) να «τρέχουν». Η μόνη που θέλησε να ασχοληθεί ήταν η αστυνόμος Αϊντα Μητροπούλου. «Θα τη βρω την άκρη. Εγώ που δεν έχω ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά, θα συνεχίσω το ψάξιμο στον ελεύθερο χρόνο μου».

     Με τη βοήθεια του ρομά αστυφύλακα Χαλιβδόπουλου, του ειδικού στους υπολογιστές Φούλη Παπαρρηγόπουλου από τη Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, μιας ομάδας γκραφιτάδων και του πρώην επικεφαλής της Υποδιεύθυνσης Χάρη Νικολόπουλου, η Αϊντα θα ριχτεί στην αναζήτηση των στοιχείων που θα την οδηγήσουν στην εξιχνίαση μιας «αρχαίας» υπόθεσης, που όμως αποδεικνύεται ότι συνδέεται με το σήμερα.

     Το «Κομπολόι Στο Χώμα» είναι μια καλογραμμένη αστυνομική ιστορία με ενδιαφέρουσα πλοκή. Το μόνο που με ξένισε είναι ο χαρακτήρας της Αϊντας Μητροπούλου. Ορισμένες από τις αντιδράσεις και τις ενέργειές της, νομίζω ότι είναι υπερβολικές για ένα χώρο με συγκεκριμένη νοοτροπία, δομή και ιεραρχία όπως η Αστυνομία, οπότε τις θεωρώ μη αληθοφανείς. Κατά τα λοιπά, το μυθιστόρημα κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, ρέει αβίαστα και διαβάζεται ευχάριστα!   

ΤΟ ΦΙΛΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΟΘΗΚΕ ΠΟΤΕ

ΕΙΡΗΝΗ ΒΑΡΔΑΚΗ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 463, Μάιος 2026

      Ένα εξαιρετικό ψυχολογικό θρίλερ, είναι το δέκατο μυθιστόρημα της πολυγραφότατης (δέκα μυθιστορήματα σε εννέα χρόνια!!) Ειρ. Βαρδάκη που έχει τίτλο «Το Φιλί Που Δεν Δόθηκε Ποτέ» και κυκλοφόρησε πρόσφατα.

     Ο Ζοέλ Κατρίνης (μισός Έλληνας και μισός Γάλλος) είναι ένας πολύ επιτυχημένος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων. «Ήμουν το νούμερο ένα, το καλύτερο άλογο των εκδοτικών. Ο πιο ακριβοπληρωμένος, ο πιο επιτυχημένος-αν και κάποιοι το αμφισβητούν με πάθος-ο πιο ταλαντούχος. Οι πωλήσεις μου άγγιξαν δυσθεώρητα νούμερα, τα βιβλία μου μεταφράστηκαν σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες».

     Όμως τώρα, δύο και πλέον χρόνια από το τελευταίο του βιβλίο, δεν μπορεί να γράψει ούτε μια λέξη, ούτε μια γραμμή. Βιώνει μια τραγωδία. Η έμπνευση τον έχει εγκαταλείψει. «Κυνηγούσα την έμπνευση όπως ο σκύλος την ουρά του. Ήταν εκεί… πάντα εκεί. Μόνο που το τελευταίο διάστημα, για κάποιον ακατανόητο λόγο, μου γλιστρούσε από τα χέρια».

     Προσπαθώντας να ξεφύγει από τον εφιάλτη κάθε συγγραφέα, το μπλοκάρισμα, μετακόμισε στην εξοχή. «Έπρεπε να κάνω μια μεγάλη αλλαγή, μήπως και ξεφύγω από την πνευματική ανομβρία και καταφέρω να ξανακερδίσω τη χαμένη μου έμπνευση. Και κάπως έτσι βρέθηκα στο μικρό ορεινό χωριό, στην άκρη του πουθενά». Όμως και πάλι τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Αποφασίζει να κάνει μια ακόμη πιο δραστική αλλαγή κι έτσι εννιά μήνες μετά την διαμονή του στην εξοχή, επιστρέφει στην πόλη. Αυτή τη φορά σε μια παρακμιακή γειτονιά, σε μια πιο παρακμιακή πολυκατοικία, σε ένα σχεδόν ετοιμόρροπο μικρό διαμέρισμα. Από τις πρώτες σχεδόν μέρες, έρχεται σε αντιπαράθεση με τους ένοικους του διπλανού διαμερίσματος, επειδή οι νύχτες του είναι… θορυβώδεις! Παρά το γεγονός ότι η ηχομόνωση στην παλιά πολυκατοικία είναι ανύπαρκτη, κάτι που προκάλεσε τα προβλήματα και την αντιπαράθεση με τους δίπλα, δεν έχει ακούσει ποτέ, κανένα θόρυβο. Όταν του έστειλαν την αστυνομία, αν και χτύπησε αρκετές φορές την πόρτα, δεν του άνοιξε κανείς. Όταν ρώτησε τους άλλους ένοικους του είπαν ότι «…το ζευγάρι που μένει δίπλα σας, ο άντρας δηλαδή είναι κατάκοιτος […] ο σύζυγος της κυρίας είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Δεν είναι εύκολο να μετακινηθεί».

     Ο εκδότης του πιέζει και το κοινό αδημονεί, αλλά αυτός παραμένει δέσμιος της λευκής σελίδας. Μια μέρα, ενώ χαζεύει την κίνηση του δρόμου από το παράθυρο του διαμερίσματός του, βλέπει μια νέα γυναίκα. «Καστανά μαλλιά. Ένα παλτό στο χρώμα του σφένδαμου. Το πρόσωπό της θυμίζει θαμπό φθινοπωρινό ήλιο. Η ψιλόλιγνη φιγούρα της επιταχύνει το καλπαστικό της βήμα την ώρα που διασχίζει το δρόμο». Έχοντας αυτή την εικόνα στο μυαλό του, ο Ζοέλ, βρίσκει μια χαραμάδα στην πνευματική του ένδεια και μέχρι το απόγευμα έχει γράψει χίλιες λέξεις. Ένας πραγματικός άθλος! «Η γυναίκα αυτή, όποια κι αν ήταν, ήταν το μοναδικό αντίδοτο στο πνευματικό μου τέλμα. Η γυναίκα αυτή δεν ήταν απλώς το κλειδί της έμπνευσής μου, ήταν η ίδια μου η τέχνη».

     Αρχίζει να την αναζητά στους γύρω δρόμους, μη ξέροντας κι ο ίδιος τι πραγματικά θα της πει αν τη συναντήσει. Και θα νιώσει τη μεγαλύτερη έκπληξη της ζωής του, όταν θα αντιληφθεί ότι η «άγνωστη» γυναίκα που πυροδότησε την έμπνευσή του, είναι η ένοικος του διπλανού διαμερίσματος. Έτσι αρχίζουν όλα…

     Η Ειρ. Βαρδάκη, γίνεται καλύτερη από βιβλίο σε βιβλίο. Το μυθιστόρημά της «Το Φιλί Που Δεν Δόθηκε Ποτέ» είναι συναρπαστικό, εντυπωσιακό και καθηλωτικό. Ένα σπουδαίο επίτευγμα που «αρπάζει τον αναγνώστη από τον λαιμό», από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Μια συνταρακτική ιστορία, γραμμένη με πολύ καλό ρυθμό. Είναι σκοτεινό και ιδιοφυές, με εξαιρετικά δομημένους χαρακτήρες και μια πραγματικά αριστοτεχνική κατάληξη. Ένα μυθιστόρημα που θα μείνει για αρκετό καιρό στο μυαλό του αναγνώστη!    

Η ΤΡΙΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ

ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΕΡΒΟΣ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 412, Μάιος 2026

     Ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με έντονα στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ και τίτλο «Η Τρίτη Γυναίκα», είναι το δεύτερο βιβλίο του Αν. Ζερβού.

     Ο νεαρός συγγραφέας Άλκης Βρεττός, προκαλεί πάταγο με το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα. «Τα είχα κάνει όλα γρήγορα. Εξέδωσα το «Νυχτοπούλι», το πρώτο μου βιβλίο, στα εικοσιτρία. Τεράστια επιτυχία, η ιστορία του σάρωσε τους αναγνώστες, τόσο γοητευτική όσο καμία πριν, γραμμένη για τον θάνατο και το σκοτάδι. Ξαφνικά όλοι μιλούσαν για τον Άλκη Βρεττό, τον χαρισματικό νεαρό, και τους παράξενους ήρωές του, τον Βαλτάσαρ, τον σίριαλ κίλερ που στιγμάτιζε απόκοσμα, μικρά έργα τέχνης στα θύματά του, και την αστυνόμο Κέλλυ Βαλταδώρου, την όμορφη αδίστακτη διώκτρια του».

     Όμως η συνέχεια δεν ήταν το ίδιο πετυχημένη. Πέντε χρόνια και τρία βιβλία μετά, το άστρο του δείχνει να έχει σβήσει και η καριέρα του να έχει λάβει τέλος. Από τα δύο βιβλία που ακολούθησαν το «Νυχτοπούλι», έλειπε η έμπνευση και ο μοναδικός τρόπος που είχε να περιγράφει τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής. Επιστρέφει στην παλιά του δουλειά: βοηθός φαρμακείου! Η μόνη επαφή που είχε με τη συγγραφή, είναι να αναλαμβάνει το ghost writing ιστοριών που απεχθάνεται, αλλά του προσφέρουν διέξοδο στις οικονομικές του δυσκολίες. «Αραιά και που, όλο και πιο αραιά, τυχαίνει να με ξεθάψει κάποιος, στήνοντας μια παρουσίαση των βιβλίων μου […] Οι αίθουσες όλο και πιο μικρές, πιο κρύες, ο φωτισμός όλο και πιο χαμηλός, οι περίεργοι που ήθελαν να δουν πως είναι ένα ξεπερασμένο ταλέντο, όλο και λιγότεροι».

     Μέχρι που μια νύχτα, μετά από μια τέτοια παρουσίαση, θα λάβει ένα φάκελο. «Ένας κλασικός κίτρινος φάκελος αλληλογραφίας. Τον σήκωσα με απορία, δεν έγραφε τίποτα. Έσκισα προσεκτικά την άκρη του. Μια κόλλα τετραδίου διπλωμένη προσεκτικά γύρω από μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, στο μέγεθος παλιάς καρτ ποστάλ». Η ασπρόμαυρη φωτογραφία μιας γυναίκας νεκρής μέσα σε ένα δάσος και ένα ολιγόλογο σημείωμα που υπογράφει ο … Βαλτάσαρ! Σύμφωνα με το οποίο ο Βρεττός έχει στη διάθεσή του εννέα μήνες για να γράψει την ιστορία της γυναίκας όπως αυτός τη φαντάζεται. Αν δεν το κάνει ή η αν αποκαλύψει αυτό που συμβαίνει, η επόμενη φωτογραφία που θα λάβει, θα είναι της Δανάης, της ανιψιάς του!

     Ο Βρεττός καταπιάνεται με το εγχείρημα να «αναστήσει» τον Βαλτάσαρ και το βιβλίο βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία σε εννέα μήνες. Σημειώνει μεγάλη επιτυχία και το αναγνωστικό κοινό «ανακαλύπτει» και πάλι έναν μοναδικό συγγραφέα. Το ίδιο πετυχημένα είναι και όσα βιβλία ακολουθούν.

     Μέχρι που η δολοφονία μιας νεαρής ηθοποιού θα τον εμπλέξει σε ένα κυκεώνα δυσάρεστων εξελίξεων, αφού οι αστυνομικοί που έχουν αναλάβει την υπόθεση τον κατονομάζουν ως τον βασικό ύποπτο…

     Ενδιαφέρουσα πλοκή, καλοφτιαγμένοι χαρακτήρες, ανατροπές και σασπένς, σε ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται ευχάριστα και κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα.  

ΕΠΤΑ ΜΕΡΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

ΠΑΥΛΟΣ ΡΕΜΟΥΝΔΟΣ
Εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ
Σελ. 180, Δεκέμβριος 2025

      Στους φαναριώτες οσποδάρους (ηγεμόνες) της Βλαχίας και της Μολδαβίας στον 18^ο αιώνα, αναφέρεται το βιβλίο του Π. Ρεμούνδου, «Επτά Μέρες Στην Κόλαση». Οι περιοχές αυτές τελούσαν υπό οθωμανική κατοχή και για μια μεγάλη χρονική περίοδο-περισσότερο από έναν αιώνα-οι σουλτάνοι διόριζαν επιφανείς φαναριώτες να τις διοικούν.

     Η παρουσία τους εκεί, πρόσφερε σημαντικές υπηρεσίες στον Ελληνισμό. «Με την παρουσία τους στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, δημιούργησαν καθ’ όλη τη διάρκεια του 18^ου αιώνα ισχυρά κίνητρα για να προσελκύσουν στις χώρες τους πολλούς καταπιεσμένους Έλληνες ραγιάδες, που βρήκαν έτσι μια διέξοδο σωτηρίας και σιγά-σιγά πλούτισαν με τη βιοτεχνία και το εμπόριο και μπόρεσαν να βοηθήσουν οικονομικά τον αγώνα της ανεξαρτησίας. Διατήρησαν ζωντανή τη φλόγα του Γένους τους και αυτό ήταν έργο δύσκολο, γιατί γινόταν κάτω απ’ τη μύτη των Οθωμανών, χωρίς αυτοί να αντιλαμβάνονται τίποτα. Πόλεις όπως η Κραϊόβα, το Γαλάτσι, η Βραΐλα έγιναν κέντρα διαμετακομιστικού εμπορίου στα χέρια δαιμόνιων και ικανότατων Ελλήνων. Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και την Μακεδονία, περιοχές που βρίσκονταν κοντύτερα στις ηγεμονίες. Από τους κόλπους αυτών των ανθρώπων προήλθαν αργότερα πολλοί εθνικοί ευεργέτες της Ελεύθερης Ελλάδας». Ακόμη προσέφεραν και στους λαούς τους οποίους κυβερνούσαν, αφού ήταν σε γενικές γραμμές καλοί διοικητές και ανέβασαν το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο των περιοχών.

     Την ιστορία αφηγούνται οι ίδιοι οι οσποδάροι στον συγγραφέα, ο οποίος όταν πέθανε βρέθηκε ανέλπιστα στον Παράδεισο. Τον υποδέχτηκε ο Άγιος Πέτρος αυτοπροσώπως. Του εξήγησε ότι τα αμαρτήματά του ήταν πολύ ελαφρά (πταίσματα) σε σχέση με άλλους «Και επειδή η Κόλαση έχει μπουκώσει και υπάρχει αδιαχώρητο, αποφάσισα τα πταίσματα να τα διοχετεύω στον Παράδεισο».

     Καλός ο Παράδεισος, όμως είναι… αραιοκατοικημένος και με την πλήξη να περισσεύει. Γι’ αυτό ο συγγραφέας ζήτησε ακρόαση από τον Άγιο Πέτρο για να του μεταφέρει ένα αίτημά του: «…σε παρακαλώ να με βάλεις για λίγες μέρες στην Κόλαση, να παίρνω συνεντεύξεις από τους σημαντικούς ανθρώπους που θα συναντώ εκεί και μετά να γυρίσω στη γαλήνη του Παραδείσου και να μετατρέψω όλα αυτό το υλικό σε βιβλίο». Ο κλειδοκράτορας του Παραδείσου αποφάσισε να ικανοποιήσει το αίτημά του, αλλά του δίνει διορία επτά ημερών. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα θα συνομιλήσει με όσα πνεύματα θελήσουν να του μιλήσουν και στη συνέχεια θα επιστρέψει. Προς έκπληξη του συγγραφέα, θα θελήσουν να του μιλήσουν πολλοί φαναριώτες. Αφ’ ενός για να αφηγηθούν την «ένδοξη» οικογενειακή ιστορία και αφετέρου για να «καθαρίσουν» την υπόληψη των φαναριωτών, για τους οποίους οι περισσότεροι δεν έχουν και την καλύτερη άποψη. «Είναι μια τάξη ανθρώπων, που θεωρεί τον εαυτό της αδικημένο και από την Ιστορία, αλλά και τους λαούς τους οποίους κυβέρνησε, υπηρέτησε και ευεργέτησε. Πρόσφεραν τις υπηρεσίες στους σουλτάνους και αυτοί σε αντάλλαγμα τους κατακρεούργησαν. Αγωνίστηκαν για την ελληνική ανεξαρτησία και οι συμπατριώτες τους, τους αγνόησαν. Όσο για τους ρουμάνους, τις χώρες των οποίων διοίκησαν και εκπολίτισαν, αυτοί οι τελευταίοι τους μίσησαν. Από κανέναν δεν βρήκαν την αναγνώριση και την δικαίωση, που θεωρούν ότι δικαιούνται. Είναι όλοι τους γεμάτοι πικρία, που την κουβαλούν μαζί με τις αμαρτίες τους […] Αναζητούν τη δικαίωση».  

     Την έβδομη μέρα, αφού συνομιλήσει με την Αικατερίνη Μαυροκορδάτου-Τρικούπη, και θα ετοιμαστεί να επιστρέψει στον Παράδεισο, θα … ξυπνήσει και θα καταλάβει ότι όλο αυτό ήταν ένα όνειρο.

     Με αυτό το εύρημα, ο Π. Ρεμούνδος, μας παρουσιάζει με τρόπο εύληπτο, ευανάγνωστο και… διασκεδαστικό, μια μάλλον άγνωστη, αλλά ενδιαφέρουσα περίοδο της Ελληνικής ιστορίας σε ένα αξιόλογο και αξιανάγνωστο βιβλίο.

     Το βιβλίο συμπληρώνει πίνακας με όλους τους Φαναριώτες ηγεμόνες της Βλαχίας και της Μολδαβίας, από το 1716 έως το 1834.

     

ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ CLUES

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΚΗΣ
Εκδόσεις ΠΗΓΗ
Σελ. 172, Δεκέμβριος 2025

      Στο χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας κινείται και το τρίτο μυθιστόρημα του Γ. Κουντουράκη, ο τίτλος του οποίου «παίζει» με τον τίτλο του εξαιρετικού τραγουδιού του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (σε στίχους του Γιάννη (Μπαχ) Σπυρόπουλου), «Διδυμότειχο Blues».

     Στο Διδυμότειχο, η εγκληματικότητα του οποίου αγγίζει το μηδέν, δύο νέες γυναίκες εμφανίζονται πολύ νωρίς το πρωί στο αστυνομικό τμήμα. Η μία, η διαζευγμένη Δ. Σερέτη για να καταγγείλει την εξαφάνιση του 12χρονου γιού της Απόστολου και η άλλη, η χήρα Γ. Κεσίδου, την απαγωγή του επίσης 12χρονου γιου της, Μάριου! Όπως πληροφόρησε τον διοικητή του τμήματος υπαστυνόμο Παναγιωτούδη η αξιωματικός υπηρεσίας, «Χθες, νωρίς το βραδάκι, ο γιος της βγήκε για βόλτα και δεν γύρισε σπίτι. Αργά τη νύχτα της τηλεφώνησε κάποιος άγνωστος και της είπε ότι έχει απαγάγει το παιδί και ζήτησε λύτρα ένα εκατομμύριο ευρώ, γνωρίζοντας προφανώς ότι της έχει επιδικαστεί ένα τόσο μεγάλο ποσό. Αν και την απέτρεψε να μιλήσει με μας, αυτή έκρινε ότι έπρεπε να ζητήσει τη βοήθειά μας». Επίσης, όπως έμαθε η αξιωματικός υπηρεσίας συζητώντας με τις δύο γυναίκες «…τα παιδιά δεν φαίνεται να γνωρίζονται, καθώς τελειώνουν διαφορετικά δημοτικά σχολεία. Οι μητέρες, κατά δήλωσή τους, γνωρίζουν η μία την άλλη εξ όψεως, όχι προσωπικά […] Α, και κάτι ακόμη. Κανένα από τα παιδιά δεν είχε κινητό…». 

       Ο υπαστυνόμος, αφού ολοκλήρωσε τις συνομιλίες του με τις δύο γυναίκες, έδωσε εντολές στο προσωπικό που κινούνταν σε περιπολίες να έχουν την προσοχή τους τεταμένη μήπως εντοπίσουν τον εξαφανισμένο Απόστολο, επικεντρώθηκε στην απαγωγή! Παρά το ότι οι καταθέσεις των μητέρων έδειχναν το αντίθετο, οι ομοιότητες και οι συμπτώσεις τον έκαναν να πιστεύει ότι υπάρχει συνάφεια. «Ο προβληματισμός του ήταν πολύ έντονος για τα επόμενα βήματά του, όχι μόνο εξαιτίας της δυσκολίας των περιστατικών, αλλά και λόγω της ανασφάλειας που ένιωθε στην περίπτωση της απαγωγής. Μπορεί να ήταν απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών της Αστυνομίας και να ήταν πιστοποιημένος διαπραγματευτής, εν τούτοις ήταν μόνο τριάντα χρονών και δεν είχε αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν».

       Αποφάσισε  να ζητήσει τη βοήθεια του αστυνόμου Μαυρίδη, της Ασφάλειας Ορεστιάδας. Ο οποίος του είπε ότι ήταν πολύ τυχερός. Γιατί το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα βρισκόταν στην περιοχή ένας συνταξιούχος συνάδελφος, που ήταν θρύλος στο Σώμα της Αστυνομίας για τις «αμέτρητες εξιχνιάσεις εγκλημάτων ακόμη και μετά τη συνταξιοδότηση, με χρήση κυρίως του κοφτερού μυαλού του και με σωστή ανάγνωση των στοιχείων», ο Σεραφείμ Παπαγιάννης, γνωστός- λόγω του ονόματός του- ως «αρχιεπίσκοπος». Με τη βοήθειά του, ο υπαστυνόμος θα βρεθεί πολύ κοντά στη λύση του γρίφου…

     Το «Διδυμότειχο Clues», είναι ένα καλογραμμένο αστυνομικό μυθιστόρημα με ενδιαφέρουσα πλοκή, που οδηγεί σε ένα συναρπαστικό και απρόσμενο φινάλε. Η λύση δίνεται χάρη στη βοήθεια του «αρχιεπισκόπου» που θυμίζει στον τρόπο με τον οποίο συνθέτει τις διάσπαρτες λεπτομέρειες και αντιλαμβάνεται την βαρύτητα κάποιων στοιχείων φαινομενικά αδιάφορων, τον Βέλγο ντετέκτιβ Hercules Poirot, κεντρικό χαρακτήρα ιστοριών της Agatha Christie, την οποία ο συγγραφέας έχει σαν πρότυπο.   

ΜΑΥΡΟ ΔΑΣΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΡΑΠΤΗ
Εκδόσεις BELL
Σελ. 350, Μάρτιος 2026

      

Ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ, είναι το νέο (τρίτο) μυθιστόρημα της Μ. Ράπτη.

     Η Αλίκη Παπαδοπούλου, είναι μια ηθοποιός, η οποία έγινε γνωστή στην τηλεοπτική σειρά «Ένστικτο», που σκηνοθέτησε ο κολλητός  φίλος και συμμαθητής της στη δραματική σχολή, Κρις Αντωνίου. Τώρα, δεκαπέντε χρόνια μετά, ερμηνεύει δεύτερους ρόλους στο Κρατικό Θέατρο Θεσσαλονίκης. «Η σειρά αυτή, που φτιάξαμε μαζί ενώ ήμασταν κάτι παραπάνω από είκοσι ετών, όχι μόνο έκανε πραγματικό πάταγο όταν πρωτοπροβλήθηκε, αλλά εξακολουθεί να παίζεται σε επαναλήψεις σχεδόν κάθε καλοκαίρι και παραμένει μάλλον αγαπημένη παρά τα δεκαπέντε χρόνια που έχουν περάσει από τότε […] Έζησα το μπαμ της επιτυχίας και της αναγνωσιμότητας, το απόλαυσα, αλλά ύστερα απέτυχα να το εξαργυρώσω. Αυτή είναι η αλήθεια και έχω μάθει να την αποδέχομαι. Κι εδώ που τα λέμε γιατί να με πειράζει; Αγαπώ τη δουλειά μου, και ξέρω ότι είμαι απίστευτα τυχερή που έχω δουλειά σχεδόν κάθε σεζόν σε μια πόλη τόσο δύσκολη όσο η Θεσσαλονίκη».

     Αντίθετα ο Αντωνίου τα κατάφερε πολύ καλύτερα. Εργάστηκε στην κινηματογραφική βιομηχανία της Αμερικής, κι έγινε ο πρώτος Έλληνας που κέρδισε τα δύο κορυφαία Όσκαρ: Σκηνοθεσίας και Καλύτερης Ταινίας! Το 2024, επιστρέφει στην Ελλάδα για να σκηνοθετήσει μια μεγάλη αμερικανική παραγωγή, κι επιλέγει την Αλίκη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Αυτή αρχικά έχει αντιρρήσεις. «Παρόλο που η ταινία αυτή είναι κάτι σαν όνειρο ζωής, κάτι που λίγοι ηθοποιοί στην Ελλάδα θα τολμούσαν να ονειρευτούν, η ιδέα όλης της διαδικασίας -του ταξιδιού, των γνωριμιών, των προβών και τελικά των γυρισμάτων-μου προξενεί τώρα έναν φόβο σχεδόν παραλυτικό. Δεν ξέρω πως θα αντικρίσω όλους αυτούς τους ανθρώπους. Πως θα τους μιλήσω, πως θα τολμήσω να πω το όνομά μου. Πως θα συνεργαστώ μαζί τους, ενώ τουλάχιστον δύο από αυτούς έχουν πάρει Όσκαρ. Και πως θα τα κάνω όλα αυτά χωρίς να είμαι κάποια κομπάρσα, αλλά σχεδόν η πρωταγωνίστρια». Τελικά όμως, μετά και από την αφόρητη πίεση του Αντωνίου, δέχεται!

     Η Αλίκη και ο Αντωνίου, ξεκινούν μαζί για την πανέμορφη ορεινή περιοχή της Ηπείρου, που βρίσκεται το χωριό Μαυρόδασος, όπου θα γυριστεί η ταινία, η οποία βασίζεται σε ένα γεγονός που σημάδεψε την περιοχή το 1850-60, αλλά αφηγείται μια εντελώς σύγχρονη ιστορία. Θα καταλύσουν στο ξενοδοχείο Black Forest, που έχει νοικιάσει η παραγωγή για να φιλοξενήσει την πολυάριθμη ομάδα και βρίσκεται στις παρυφές του δάσους.

     Όταν αρχίζουν τα γυρίσματα, η Αλίκη θα αντιληφθεί ότι στο ειδυλλιακό δάσος, κρύβονται μυστικά, που όταν αποκαλυφθούν θα θέσουν σε κίνδυνο ζωές, σχέσεις, καριέρες, αλλά και την ίδια την ταινία. Φαντάσματα θα αναδυθούν από το παρελθόν και θα απαιτήσουν δικαίωση και εκδίκηση.

     Η Μαρία Ράπτη, γίνεται καλύτερη συγγραφέας από βιβλίο σε βιβλίο. Ξέρει πως να δομεί την πλοκή, ξέρει πως να κλιμακώνει το σασπένς, ξέρει πως να κρατά τον αναγνώστη διαρκώς σε εγρήγορση και να ενσπείρει αμφιβολίες σε όσα αυτός πιστεύει, και τέλος, ξέρει πως να τον εκπλήσσει με τις «θεαματικές» ανατροπές που επιφυλάσσει στις τελευταίες σελίδες!      

ΔΕΝΔΡΙΝΩ

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ
Εκδόσεις ΑΝΑΛΕΚΤΟ
Σελ. 78, Απρίλιος 2026

      

Ένα πολύ ωραίο ανάγνωσμα (σε μέγεθος νουβέλας) είναι η πρώτη προσωπική λογοτεχνική προσπάθεια του Π. Χριστίδη, που έχει εκδώσει ήδη ένα δοκίμιο με τίτλο «Η Διπλωματία Του Ανέφικτου».

     Κεντρικός χαρακτήρας είναι η Μαρίκα. Μια νέα γυναίκα που ζει σε ένα μικρό ημιορεινό χωριό και αποτελεί το αντικείμενο του πόθου των αντρών-κάποιων αντρών. Τόσο λόγω της εμφάνισής της, όσο και λόγω του χαρακτήρα και της ιδιοσυγκρασίας της. «Μπορεί τι θάρρος της να ενοχλούσε τις συγχωριανές της, όμως δεν τις σκανδάλιζε πιά». Η Μαρίκα που την αποκαλούσαν Δενδρινώ. «Τη βάφτισαν Μαρίκα, αλλά μικρή τη φώναζαν Δενδρινώ. Γιατί ποτέ στη ζωή της τίποτα από τη φύση δεν θεώρησε κατώτερο από τον άνθρωπο». Που ερωτεύτηκε έναν άντρα με τον οποίο δεν μπόρεσε να ζήσει, αφού το νήμα της ζωής της κόπηκε νωρίς! Που ένας άλλος την αγάπησε βαθιά κι ένας την πόθησε όσο τίποτε άλλο στη ζωή του, αλλά δεν μπόρεσαν να την αποκτήσουν.

     Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, με γραφή που ρέει αβίαστα και μια ιστορία που θα συνεπάρει τον αναγνώστη. Με εξαιρετική και διεισδυτική σκιαγράφηση των χαρακτήρων και των διαδρομών που διανύει ο ψυχισμός τους. Ήρωες που είναι εξ αρχής σχεδόν όλοι συμπαθείς και γίνονται ακόμη περισσότερο λόγω των ματαιώσεων που υφίστανται. Αυτό όμως που το κάνει ξεχωριστό κι ακόμα πιο ενδιαφέρον, είναι ο τρόπος που είναι γραμμένο. Δεν θέλω να αποκαλύψω περισσότερα και να αφήσω τον αναγνώστη να κάνει τη δική του ανακάλυψη. Γι’ αυτόν τον τρόπο γραφής ο συγγραφέας κάνει ορισμένες επισημάνσεις στον πρόλογό του: «Στο αφηγηματικό σύμπαν που ξεδιπλώνεται στις λέξεις του κειμένου, η αυστηρή χρονολογική ακολουθία συνθλίβεται. Η πραγματικότητα περιγράφεται ως αλληλουχία επεισοδίων που προσομοιάζουν στη χαοτική και συνειρμική λειτουργία της μνήμης, η οποία δεν χρειάζεται να οργανωθεί οπωσδήποτε δε μια γραμμική αφήγηση. Η τελευταία αποτελεί ανθρώπινο εφεύρημα και όχι φυσική λειτουργία του νου. Η ελλειπτικότητα των κειμένων αποτελεί συνειδητή επιλογή».

     Παρουσίαση του εξαιρετικού αυτού βιβλίου θα γίνει στη Νάουσα, σήμερα Δευτέρα 25 Μαρτίου 2026, στις 7 μ.μ., στην αίθουσα Βέτλανς του Πολυχώρου Πολιτισμού «Χρήστος Λαναράς». Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Γιώργος Λιάμπας, εκπαιδευτικός και η αρχιτέκτονας Κατερίνα Μπαδόλα. Θα προλογίσει ο εκδότης Άκις Θωμαΐδης. 

 

Ο ΤΖΟΓΑΔΟΡΟΣ

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΑΜΗΣ
Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Σελ. 404, Ιανουάριος 2026

      

Διαφορετική θεματολογία από το πρώτο (54 μέρες-Η πολιορκία και η άλωση της Κωνσταντινούπολης») έχει το δεύτερο μυθιστόρημα του Β. Τσιάμη με τίτλο «Ο Τζογαδόρος».

     Ο Νότης, είναι ένας τριαντάχρονος απόφοιτος της Φιλοσοφικής, που όταν κατά καιρούς αποφασίζει είτε αυτοβούλως είτε μετά από πιέσεις ανθρώπων του περιβάλλοντός του να δουλέψει, εργάζεται ως διορθωτής σε εφημερίδες. Κύρια πηγή όμως του εισοδήματός του, είναι το παράνομο εκείνη την εποχή (τέλη της δεκαετίας του 1990) στοίχημα. Δουλεύει για τον Χοντρό, έναν από τους   μπουκμέϊκερ, που εκμεταλλευόμενος την ροπή των Ελλήνων στον τζόγο, προσφέρει- ασφαλές για τον ίδιο- στοίχημα. Γι’ αυτό χρειάζεται και τον Νότη. «Η δουλειά του ήταν να διαβάζει […] τα πάντα γύρω από τις κατηγορίες ποδοσφαίρου της Αγγλίας εκτός από την Premier League, δηλαδή την Championship, τη League One και τη League Two και να λέει την άποψή του για τα παιχνίδια. Ποια ήταν εκείνα που εμπεριείχαν υψηλό ρίσκο για τον μπουκμέικερ. Μελετούσε συστηματικά τα νέα των Μικρών Αγγλίδων, όπως τις είχε βαφτίσει, ότι στοιχεία μπορούσε να βρει περιδιαβάζοντας στα σάιτ των αγγλικών εφημερίδων».

     Παράλληλα είναι και ο ίδιος εθισμένος στον τζόγο και κυρίως στο στοίχημα. «…πίστευε πως είχε μεγάλο ταλέντο στον τζόγο και θεωρούσε ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν τον ευνοούσε η συγκυρία για να το αποδείξει». Αυτό σε απλά ελληνικά σήμαινε ότι ήταν διαρκώς χαμένος, πράγμα που του δημιουργούσε πολλά προβλήματα στις σχέσεις του, και κυρίως σε αυτές με το αντίθετο φύλο.

     Όταν η γυναίκα της ζωής του, η Αριάδνη, τον χωρίζει λόγω της συμπεριφοράς του, θα βρει καταφύγιο στην αγκαλιά μιας σαραντάχρονης καλοδιατηρημένης Μολδαβής πόρνης. Μέχρι τη στιγμή που θα έρθει η συντριβή. «…χωρίς να το ξέρει και ο ίδιος από τι ορμώμενος, μια και η ζωή του μέχρι τώρα δεν τον είχε δικαιώσει, θεωρούσε ότι είχε ισχυρή θέληση κι αυτοκυριαρχία και ότι μπορούσε σαν χαμαιλέοντας να προσαρμόζεται σε όλες τις περιστάσεις, οσοδήποτε θλιβερές και επώδυνες κι αν είναι αυτές, χωρίς κανένα προσωπικό κόστος. Μονάχα όταν διαπίστωσε την έκταση του αποκλεισμού του από την κοινωνία, από τον επαγγελματικό του περίγυρο, από το οικογενειακό του περιβάλλον και από τους φίλους του, προσπάθησε να αντιδράσει. Αλλά ήταν πλέον αργά».

     Το μυθιστόρημα «Ο Τζογαδόρος» είναι ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα των εθισμένων με τον τζόγο σε κάθε του μορφή (φρουτάκια, ιππόδρομος, καζίνο, λαχεία, χαρτοπαιξία, στοίχημα κλπ). Παράλληλα είναι και μια μοναδική τοιχογραφία μιας Ελλάδας στην οποία κυριαρχούν άνθρωποι και συμπεριφορές που κόστισαν και κοστίζουν πολλά, στους δύστυχους κατοίκους αυτής της χώρας!   

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΣ ΦΟΝΟΣ

ΕΛΕΝΑ ΜΠΟΛΟΝΑΣΗ
Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ
Σελ. 330, Ιανουάριος 2026

   Τις προσπάθειες του τμήματος Ανθρωποκτονιών, για την ταυτοποίηση, τον εντοπισμό και τη σύλληψη ενός κατά συρροή δολοφόνου που οι αστυνομικοί αποκαλούν «παραμυθά», περιγράφει το μυθιστόρημα της δικηγόρου-εγκληματολόγου Ε. Μπολονάση.

     Ο «παραμυθάς» πραγματοποιεί δολοφονίες που παραπέμπουν στα πιο γνωστά παραμύθια, μόνο που το τέλος τους, δεν είναι χαρούμενο κι ευτυχισμένο, αφού το ξαναγράφει με τον δικό του τρόπο. «Είχα γράψει το παραμύθι μου έτσι όπως μόνο εγώ ξέρω. Έτσι όπως πρέπει, με το σωστό τέλος, όπου ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει πραγματικά».

     Ο «παραμυθάς» είναι ιδιαίτερα προσεκτικός, σχολαστικός και μεθοδικός. Στους τόπους των εγκλημάτων η ομάδα του αστυνόμου Πετρίδη που έχει αναλάβει την υπόθεση, δεν βρίσκει κανένα στοιχείο, εκτός από αυτά που τοποθετεί ο δολοφόνος πάνω στα θύματά του και συνθέτουν την «υπογραφή» του «…εκτός από τη σκισμένη σελίδα, η υπογραφή του δράστη περιλάμβανε τουλάχιστον ένα κόκκινο αντικείμενο». Το μόνο που εντόπισαν οι αστυνομικοί είναι ότι «χτυπάει» πάντα την τρίτη μέρα του μήνα.

      Την δύσκολη κατάσταση έρχεται να επιτείνει η ασθένεια του αστυνόμου Πετρίδη που θα τον κρατήσει αρκετές μέρες εκτός δράσης. Στις έρευνες θα τεθεί επικεφαλής η υπαστυνόμος Νίκη Δελή, η οποία «μετατέθηκε στο Ανθρωποκτονιών έπειτα από πολύ σκληρή ατομική προσπάθεια». Τώρα για μια ακόμη φορά θα χρειαστεί να αποδείξει την αξία της. «Πρώτη φορά που θα έπρεπε να δουλέψει σε μια υπόθεση χωρίς τον Πετρίδη επικεφαλής. Η απουσία του της κόστισε τόσο πολύ, που αναρωτιόταν αν θα της άρεσε πραγματικά η δουλειά αν δεν τη στήριζε τόσο πολύ ο αστυνόμος».

     Η ομάδα έρευνας, αφού δεν μπόρεσε να εντοπίσει στοιχεία για τον θύτη, στράφηκε στο παρελθόν των θυμάτων. Κι εκεί προέκυψαν ενδιαφέροντα στοιχεία. «Το βασικό κοινό στοιχείο σε όλους τους φόνους είναι ο τύπος θυμάτων. Δεν αφορά αν είναι άντρας ή γυναίκα ούτε τον αφορά η ηλικία του θύματος. Δεν έχει σημασία αν είναι ο ίδιος γονιός ή αν μεγαλώνει κάποιο παιδί. Πρέπει όμως το θύμα να βρίσκεται κοντά σε ένα ή περισσότερα παιδιά για κάποιο λόγο και πρέπει να έχει βλαπτική συμπεριφορά προς το προστατευόμενο ανήλικο».

     Όμως ακόμη κι έτσι, ο εντοπισμός και η αποκάλυψη του δολοφόνου δεν είναι εύκολη υπόθεση…  

     Το «Μια Φορά Κι Ένας Φόνος» είναι μια καλογραμμένη αστυνομική ιστορία, με έξυπνο μύθο και πλοκή, προσεκτικά σχεδιασμένους χαρακτήρες, σασπένς, ρεαλιστικές σκηνές και μια «επική» ανατροπή λίγο πριν το φινάλε! Παράλληλα, βάζει τον αναγνώστη να αναρωτηθεί για το ζήτημα της αυτοδικίας, αφού ο κεντρικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος, θεωρεί τον εαυτό του «εκδικητή» που έρχεται να διορθώσει τις αδικίες του κόσμου, για να ξορκίσει έτσι τα δικά του τραύματα!

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΚΙΑΛΠΗΣ

Εκδόσεις ΠΗΓΗ

Σελ. 443, Νοέμβριος 2025

      Το μυθιστόρημα «Το Χαμόγελο» του Γ. Γκιάλπη, είναι το δεύτερο με κεντρικό χαρακτήρα την υπαστυνόμο Χριστίνα Ρίζου, του Τμήματος Εγκλημάτων κατά Ζωής (πρώην Ανθρωποκτονιών).

     Εν μέσω πανδημίας, η Ρίζου προσπαθεί να ανακαλύψει πως συνέβη η εξαφάνιση του συναδέλφου της Τάσου Βαρουξή, ο οποίος την ενημέρωσε με μήνυμα ότι έχει εντοπίσει στο Τμήμα ένα «καρφί» του διαβόητου αρχιμαφιόζου Τηλέμαχου Παυλίδη. Έκτοτε εξαφανίστηκε από προσώπου γης. «Μέσα στο μυαλό της το σενάριο για το τι ακριβώς είχε συμβεί είχε παίξει από την αρχή μέχρι το τέλος. Τους είδε μαζεμένους, αναγνώρισε το «καρφί» γιατί τον ήξερε από την υπηρεσία, μου έστειλε το μήνυμα και πιθανόν προσπάθησε να διαφύγει, τότε όμως τον πήραν πρέφα, το «καρφί» τον αναγνώρισε και έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα, τον κάρφωσε κι έτσι τον εξαφάνισαν».

     Την ίδια περίοδο, εντοπίζεται από τους υπαλλήλους καθαριότητας, το διαμελισμένο πτώμα μιας νεαρής κοπέλας σε κάδο σκουπιδιών.

     Λίγες μέρες μετά, μια ακόμη νεαρή εξαφανίζεται. Σύντομα η Ρίζου αντιλαμβάνεται ότι οι δύο υποθέσεις συνδέονται και ξεκινά ένα απεγνωσμένο αγώνα ενάντια στο χρόνο, ώστε να μπορέσει να βρει την κοπέλα όσο είναι ακόμη ζωντανή. Στην πορεία των ερευνών, έρχονται στο φως κι άλλες υποθέσεις εξαφανισμένων γυναικών, που δεν αξιολογήθηκαν ως δολοφονίες και δεν ερευνήθηκαν ως τέτοιες, αφού ο δολοφόνος φρόντισε να εξαφανίσει με κάποιον τρόπο τις σορούς τους, αλλά και κάθε άλλο ίχνος! «Πόσες και πόσες γυναίκες είχαν υποστεί κακοποίηση και κανείς δεν βοήθησε; Πόσες είχαν βιαστεί ή δολοφονηθεί δίχως κάποιος να νοιαστεί γι’ αυτές; Τώρα στα χέρια της είχε έρθει μια υπόθεση που, αν έπαιρνε την τροπή που υποπτευόταν, θα είχαν πολλές νεκρές κοπέλες και γι’ αυτές, ως τώρα τουλάχιστον, δεν είχε ενδιαφερθεί κανένας».

     Στο Εγκλημάτων κατά Ζωής, όλοι καταλαβαίνουν ότι έχουν να κάνουν με έναν ψυχασθενή κατά συρροή δολοφόνο, που είναι ευφυής, προσεκτικός και δεν αφήνει ίχνη, με αποτέλεσμα ο εντοπισμός του να είναι εξαιρετικά δύσκολος. Για να βρεθεί, θα χρειαστεί εκτός από τις ικανότητες των αστυνομικών και μεγάλη δόση τύχης…

     Το μυθιστόρημα είναι ενδιαφέρον. Έχει έναν σωστά δομημένο μύθο με κλιμάκωση της αγωνίας, αλλά και ανατροπές. Εξίσου καλές είναι οι περιγραφές των πυρετωδών ερευνών, όσο και των ψυχολογικών μεταπτώσεων των χαρακτήρων. Θα μπορούσε δηλαδή να είναι ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Όμως… Αυτές οι καλές εντυπώσεις μετριάζονται από την κακή επιμέλεια που έχει γίνει στο βιβλίο. Σε κάποια σημεία εντόπισα να λείπουν λέξεις, κάποια «αν» έγιναν «να» και το αντίθετο, ο «προνοητικός» έγινε «μεροληπτικός», η «εφηβική αύρα» γίνεται «εφηβική αίγλη» και άλλα που εμένα με ενόχλησαν. Το προτείνω μεν, με επιφύλαξη δε! 

ΤΟ ΣΑΞΟΦΩΝΟ ΤΗΣ ΣΟΥΖΥ

ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΥΣΙΜΑΧΟΥ
ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
Σελ. 233, Φεβρουάριος 2026

      Η ενδιαφέρουσα συλλογή διηγημάτων «Το Σαξόφωνο Της Σούζυ» του Αλ. Λυσιμάχου, κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες.

     Η συλλογή περιλαμβάνει δεκαοκτώ ιστορίες, άλλες τρυφερές, άλλες αστείες, ορισμένες σκληρές, κάποιες φορές παράξενες, νοσταλγικές, συγκινητικές, όλες όμως φανερώνουν την αφηγηματική δεινότητα του συγγραφέα τους, κάτι που είχε φανεί από το αυτοβιογραφικό «Μερόνυχτα Εφημερίας».

     Εκτυλίσσονται σε διάφορους τόπους, με τη «μερίδα του λέοντος» να καταλαμβάνει η Μακεδονία και κυρίως η γενέτειρα του συγγραφέα. Μια πόλη μικρή, με ότι αυτό συνεπάγεται για τον κοινωνικό περίγυρο μέσα στον οποίο «τοποθετούνται» οι ιστορίες, που χωρίς να αναφέρεται ρητά το όνομά της «φωτογραφίζεται» και όσοι γνωρίζουν μπορούν να το αντιληφθούν. Οι αναφορές άλλωστε στην πόλη «που τα φουγάρα της έχουν σταματήσει να βγάζουν καπνό εδώ και μια εικοσαετία» είναι αρκετά εύγλωττες.

     Οι ήρωες των ιστοριών είναι άνθρωποι καθημερινοί, απλοί, αυτό που λέμε «της διπλανής πόρτας», που άλλες φορές αντιδρούν με τρόπο αστείο (όπως ο Σάββας στο «Σαξόφωνο της Σούζυ»), αναπάντεχο (όπως ο Γαβρήλος στο μεγαλύτερο σε έκταση διήγημα «Τώρα Το Κάθε Τρένο Έχει Όνομα…»)  και αλλού κάνουν την υπέρβαση («Επιτάφιος»).

     Εξαιρετικός τρόπος γραφής, που κάνει τα κείμενα να ρέουν αβίαστα και πολύ σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας.

 Οι τίτλοι των διηγημάτων

Το Σαξόφωνο Της Σούζυ
Historia De Un Amor
Η Μεγάλη Πυρκαγιά
Σαν Μικρασιάτικο Παραμύθι
Κρητικές Κουμπαριές
Φονικό Στα Πιέρια
Μακεδονίτικο Νουάρ
Δημοτικές Εκλογές
Παιδί Είναι Ακόμα
Ονομαστική Εορτή
Αγχώδεις Καταστάσεις
Το Ηρωικό Λέχοβο
Ακομπανιαμέντα Κιθάρας
Ένα Σπυρί, Μια Λέξη Και Μια Καρφίτσα
Τώρα Το Κάθε Τρένο Έχει Όνομα
Ο Επιτάφιος
Αϊβαλιώτικες Ιστορίες
Το Σαξόφωνο Της Τίφανι.

Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΜΙΚΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΛΕΙΑ ΒΙΤΑΛΗ
Εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ
Σελ. 605, Ιούλιος 2025

     Το μυθιστόρημα της Λ. Βιτάλη που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2025, παρουσιάζει γεγονότα της Ελληνικής επανάστασης του 1821 και την προσωπικότητα του αδιαμφισβήτητου ηγέτη της, του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, μέσα από μια νέα, διαφορετική οπτική.

     Στις 13 Νοεμβρίου 1824 (κατ’ άλλους λίγες μέρες αργότερα) κοντά στο χωριό Σιλίμνα της Αρκαδίας, σε μια ύπουλα στημένη παγίδα, μια σφαίρα διαπέρασε το κρανίο του 24χρονου Πάνου, γιου του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, την ώρα, που με τη συνοδεία λίγων συντρόφων του, πήγαινε να επισκεφθεί τον πατέρα του. Ήταν καιροί κρίσιμοι. «Ο τόπος μικρός και διαιρεμένος βούλιαζε συνεχώς στο αίμα και την απελπισία» με τον εμφύλιο ανάμεσα σε «κυβερνητικούς» και «αντικυβερνητικούς» να μαίνεται. Υπήρχε έντονος «ο φόβος ότι όλα πήγαιναν στράφι, κι η πατρίδα, αυτό που τέλος πάντων ο ίδιος αποκαλούσε «πατρίδα», δηλαδή ένα τσούρμο απελπισμένα φτωχαδάκια πάνω σε μια καμένη γη, ξανάπεφτε στη μιζέρια και στη σκλαβιά και το όνειρο ξεφούσκωνε σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ».

     Ο Πάνος, εκτός από ικανότατος πολεμιστής, είχε λάβει και πολύ αξιόλογη μόρφωση για την εποχή του, χάρη στην επιμονή του πατέρα του, ο οποίος ονειρευόταν να δει τον πρωτότοκό του, ακόμα και στη θέση του κυβερνήτη, του υπό διαμόρφωση νέου κράτους. «Ο Πάνος του, ο κληρονόμος του, ο ικανός και για τον πόλεμο και για την ειρήνη. Αυτός που όλοι μιλούσαν για τις ικανότητές του, τη μόρφωσή του και το μέλλον που διαγραφόταν μπροστά του υπέρλαμπρο».

  Μάλιστα η ομάδα των δολοφόνων, «πλιατσικολόγοι Βούλγαροι θα ήταν, μισθοφόροι του σουλτάνου ή των πουλημένων κυβερνητικών», φέρθηκαν με τη μέγιστη ασέβεια στον νεκρό, αφού «…τον σκύλεψαν, μέχρι και το σώβρακο του πήραν..» και τον άφησαν γυμνό πάνω στο υγρό χώμα.

   Η οργή του Κολοκοτρώνη είναι απύθμενη. Οι φυσικοί αυτουργοί μπορούν να εντοπιστούν σχετικά εύκολα. Αυτός όμως θέλει να μάθει ποιοι είναι οι άλλοι. Αυτοί που έδωσαν τη διαταγή. «Η οδύσσεια της αποκάλυψης του δολοφόνου του Πάνου, μέσα από συνεχείς ανατροπές, θα ρίξει νέο φως στα γεγονότα αλλά και την ίδια την αντιφατική προσωπικότητα του πατέρα του».

     Το «Η Οργή Των Μικρών Ανθρώπων» είναι ένα αξιολογότατο, γραμμένο με εξαιρετικό τρόπο και ξεχωριστή γραφή (ιστορικό;) μυθιστόρημα, με πολλές αρετές, που πρέπει να τύχει της προσοχής του αναγνωστικού κοινού!